Załącznik I

1. OKREŚLENIE BUDYNKÓW REFERENCYJNYCH

1.1.

Państwa członkowskie określają budynki referencyjne dla następujących kategorii budynków:

a) domy jednorodzinne;

b) bloki mieszkalne i budynki wielorodzinne;

c) budynki biurowe.

1.2.

Oprócz budynków biurowych państwa członkowskie określają budynki referencyjne dla innych kategorii budynków niemieszkalnych wymienionych w pkt 6 lit. d)–i) załącznika I do dyrektywy (UE) 2024/1275, w przypadku których ustanowiono już szczególne wymagania dotyczące charakterystyki energetycznej.

1.3.

Jeżeli państwo członkowskie jest w stanie wykazać w sprawozdaniu, o którym mowa w art. 6 niniejszego rozporządzenia, że określony budynek referencyjny może być stosowany w odniesieniu do więcej niż jednej kategorii budynku, może ono ograniczyć liczbę stosowanych budynków referencyjnych i w związku z tym liczbę obliczeń. Państwa członkowskie uzasadniają takie podejście na podstawie analizy wykazującej, że budynek referencyjny, który jest stosowany w odniesieniu do kilku kategorii budynków, jest reprezentatywny dla zasobów budowlanych należących do wszystkich uwzględnionych kategorii.

1.4.

Dla każdej kategorii budynku należy określić co najmniej jeden budynek referencyjny w przypadku nowych budynków oraz co najmniej dwa w przypadku istniejących budynków, które mają zostać poddane ważniejszej renowacji. Budynki referencyjne można określić na podstawie podkategorii budynków (zróżnicowanych np. w zależności od wielkości, wieku, struktury kosztów, materiałów budowlanych, profilu użytkowania lub strefy klimatycznej), które uwzględniają specyfikę krajowych zasobów budowlanych. Budynki referencyjne i ich cechy powinny być zgodne ze strukturą bieżących lub planowanych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej.

1.5.

Państwa członkowskie korzystają ze wzoru sprawozdań przewidzianego w załączniku III w celu przekazania Komisji sprawozdania na temat parametrów uwzględnionych przy określaniu budynków referencyjnych. Zestaw podstawowych danych dotyczących krajowych zasobów budowlanych, które wykorzystano w celu określenia budynków referencyjnych, należy przekazać Komisji w ramach sprawozdania, o którym mowa w art. 6. Należy w szczególności uzasadnić wybór cech, które stanowią podstawę określenia budynków referencyjnych.

1.6.

W odniesieniu do istniejących budynków (zarówno mieszkalnych, jak i niemieszkalnych) państwa członkowskie stosują co najmniej jeden środek/pakiet/wariant odzwierciedlający standardową renowację niezbędną do utrzymania budynku/modułu budynku (bez podejmowania dodatkowych środków poprawy efektywności energetycznej wykraczających poza wymogi prawne).

1.7.

W przypadku nowych budynków (mieszkalnych i niemieszkalnych) obecnie stosowane minimalne wymagania dotyczące charakterystyki energetycznej stanowią podstawowy wymóg, który należy spełnić.

1.8.

Państwa członkowskie obliczają poziomy optymalne pod względem kosztów również dla minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej w odniesieniu do elementów budynków zainstalowanych w istniejących budynkach lub uzyskują je z obliczeń wykonanych na poziomie budynków. Podczas ustalania wymagań dla elementów budynków zainstalowanych w istniejących budynkach wymagania optymalne pod względem kosztów powinny w miarę możliwości uwzględniać powiązania tego elementu budynku z całym budynkiem referencyjnym i innymi elementami budynku.

1.9.

W przypadku istniejących budynków państwa członkowskie obliczają i ustalają wymagania optymalne pod względem kosztów na poziomie poszczególnych systemów technicznych budynków dla nowych i istniejących budynków lub wyprowadzają je z obliczeń wykonanych na poziomie budynków nie tylko w odniesieniu do ogrzewania, chłodzenia, ciepłej wody, klimatyzacji i wentylacji (lub kombinacji tych systemów), ale również w odniesieniu do systemów oświetleniowych w budynkach niemieszkalnych.

1.10.

Jeżeli państwo członkowskie zdecyduje się uwzględnić współczynnik globalnego ocieplenia (GWP) w cyklu życia przy obliczaniu poziomów optymalnych pod względem kosztów, w ramach środków/pakietów/wariantów uwzględnia się również parametry, które wykraczają poza operacyjną charakterystykę energetyczną i emisyjność budynku referencyjnego oraz mają wpływ na jego GWP w całym cyklu życia.

2. IDENTYFIKACJA ŚRODKÓW POPRAWY EFEKTYWNOŚCI ENERGETYCZNEJ, ŚRODKÓW OPARTYCH NA ODNAWIALNYCH ŹRÓDŁACH ENERGII LUB PAKIETÓW I WARIANTÓW TAKICH ŚRODKÓW W ODNIESIENIU DO KAŻDEGO BUDYNKU REFERENCYJNEGO

2.1.

Środki poprawy efektywności energetycznej zarówno dla nowych, jak i istniejących budynków określa się w odniesieniu do wszystkich parametrów wejściowych na potrzeby obliczeń, które mają bezpośredni lub pośredni wpływ na charakterystykę energetyczną budynku.

2.2.

Środki można łączyć w pakiety środków lub warianty. Jeżeli niektóre środki nie są odpowiednie w lokalnym kontekście gospodarczym lub klimatycznym, państwa członkowskie powinny wskazać tę kwestię w swoich sprawozdaniach dla Komisji, zgodnie z art. 6 niniejszego rozporządzenia.

2.3.

Państwa członkowskie określają również środki/pakiety/warianty wykorzystujące energię ze źródeł odnawialnych, zarówno dla nowych, jak i dla istniejących budynków. Wiążące zobowiązania ustanowione w przepisach krajowych transponujących art. 15a dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 (1) uważa się za jeden środek/pakiet/wariant, który ma być stosowany w danym państwie członkowskim.

2.4.

Środki/pakiety/warianty dotyczące poprawy efektywności energetycznej i określone do celów obliczania wymagań optymalnych pod względem kosztów obejmują środki niezbędne do spełnienia obecnie obowiązujących minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej. W stosownych przypadkach zawierają one również środki/pakiety/warianty niezbędne do spełnienia wymagań krajowych systemów wsparcia. Państwa członkowskie uwzględniają również środki/pakiety/warianty niezbędne do spełnienia minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej dla budynków bezemisyjnych w odniesieniu do nowych i ewentualnie również istniejących budynków, zgodnie z art. 11 dyrektywy (UE) 2024/1275.

2.5.

Jeżeli dane państwo członkowskie może wykazać, przedstawiając poprzednie analizy kosztów w ramach sprawozdań, o których mowa w art. 6, że niektóre środki/pakiety/warianty odbiegają od optymalnych pod względem kosztów, możliwe jest wykluczenie ich z obliczeń. Takie środki/pakiety/warianty należy jednak ponownie rozpatrzyć w ramach kolejnego przeglądu obliczeń.

2.6.

Wybrane środki poprawy efektywności energetycznej i środki oparte na odnawialnych źródłach energii oraz pakiety/warianty muszą być zgodne z podstawowymi wymaganiami dotyczącymi obiektów budowlanych wymienionymi w załączniku I oraz ze z góry ustalonymi zasadniczymi charakterystykami środowiskowymi wymienionymi w załączniku II do rozporządzenia (UE) 2024/3110 i określonymi przez państwa członkowskie. Muszą one być również kompatybilne z poziomami jakości środowiska wewnętrznego zdefiniowanej w art. 2 pkt 66 dyrektywy (UE) 2024/1275. Uwzględnia się wymogi dotyczące jakości środowiska wewnętrznego wprowadzone w art. 7 ust. 6, art. 8 ust. 3 i art. 13 ust. 5. W przypadkach gdy środki skutkują uzyskaniem różnych poziomów komfortu, należy wyraźnie wskazać ten fakt w obliczeniach.

3. OBLICZANIE CAŁKOWITEGO ZUŻYCIA ENERGII PIERWOTNEJ I EMISYJNOŚCI WYNIKAJĄCYCH Z ZASTOSOWANIA TAKICH ŚRODKÓW I PAKIETÓW ŚRODKÓW W ODNIESIENIU DO BUDYNKU REFERENCYJNEGO

3.1.

Charakterystykę energetyczną oblicza się zgodnie ze wspólnymi ramami ogólnymi określonymi w załączniku I do dyrektywy (UE) 2024/1275.

3.2.

Państwa członkowskie obliczają charakterystykę energetyczną środków/pakietów/wariantów poprzez obliczenie, dla powierzchni referencyjnej zdefiniowanej na poziomie krajowym, w pierwszej kolejności potrzeb energetycznych do celów ogrzewania i chłodzenia. Następnie oblicza się energię dostarczoną do celów ogrzewania pomieszczeń, chłodzenia, wentylacji, przygotowania ciepłej wody i oświetlenia.

3.3.

Energia ze źródeł odnawialnych wytwarzana i wykorzystywana na użytek własny na miejscu na potrzeby usług związanych z charakterystyką energetyczną budynków nie jest uwzględniana w całkowitym zużyciu energii pierwotnej. Energia ze źródeł odnawialnych wytwarzana na miejscu i wykorzystywana na miejscu do zastosowań niezwiązanych z charakterystyką energetyczną budynków lub eksportowana do sieci może zostać odliczona od zużycia energii pierwotnej. Produkcję energii ze źródeł odnawialnych na miejscu oblicza się, stosując modelowanie oparte na okresach krótszych niż godzina, modelowanie godzinowe lub miesięczne modelowanie dostosowywane np. przez uwzględnienie miesięcznych współczynników korygujących.

3.4.

Państwa członkowskie obliczają wynikające z tego całkowite zużycie energii pierwotnej z wykorzystaniem współczynników konwersji odnawialnej i nieodnawialnej energii pierwotnej lub współczynników ważenia dla każdego nośnika energii ustanowionych na poziomie krajowym zgodnie z załącznikiem I do dyrektywy (UE) 2024/1275. Państwa członkowskie przekazują Komisji przyjęte wartości współczynników konwersji energii pierwotnej lub współczynników ważenia w ramach sprawozdań, o których mowa w art. 6 niniejszego rozporządzenia.

3.5.

Państwa członkowskie stosują:

a) odpowiednie obowiązujące normy CEN służące do obliczania charakterystyki energetycznej;

b) równoważną krajową metodę obliczeń, pod warunkiem że jest ona zgodna z art. 2 pkt 8 oraz z załącznikiem I do dyrektywy (UE) 2024/1275.

3.6.

Do celów obliczania optymalnych kosztów wyniki charakterystyki energetycznej wyrażane są w metrach kwadratowych powierzchni referencyjnej budynku referencyjnego i odnoszą się co najmniej do całkowitego zużycia energii pierwotnej.

3.7.

Państwa członkowskie obliczają również emisyjność przy użyciu współczynników emisji ustalonych na poziomie krajowym, regionalnym lub lokalnym. W tym kontekście emisyjność odnosi się do emisji operacyjnych. Państwa członkowskie mogą uwzględnić GWP w cyklu życia i w tym celu mogą stosować metodologię obliczeniową zgodnie z załącznikiem III do dyrektywy (UE) 2024/1275, przeznaczoną do obliczania GWP nowych budynków.

3.8.

W obliczeniach państwa członkowskie mogą uwzględnić przyszłe zmiany zewnętrznych warunków klimatycznych zgodnie z najlepszymi dostępnymi prognozami klimatycznymi, w tym fale ciepła i zimna. W tym celu państwa członkowskie mogą się odnieść do danych dotyczących stopniodni grzania i stopniodni chłodzenia, publikowanych corocznie przez Eurostat, aby sformułować swoje prognozy krajowe, lub odnieść się do prognoz przygotowanych przez Komisję i szczegółowo opisanych w załączniku II. Można wykorzystać inne istotne źródła, pod warunkiem że są one wystarczająco udokumentowane i zgłoszone Komisji.

4. OBLICZENIE KOSZTU CAŁKOWITEGO POD WZGLĘDEM OBECNEJ WARTOŚCI NETTO W ODNIESIENIU DO KAŻDEGO BUDYNKU REFERENCYJNEGO

4.1. Kategorie kosztów

Państwa członkowskie ustanawiają i opisują następujące odrębne kategorie kosztów, które należy stosować, zauważając, że w przypadku obliczenia na poziomie makroekonomicznym należy wyłączyć mające zastosowanie opłaty i podatki:

a) Początkowe koszty inwestycji.

b) Roczne koszty. Dodatkowo mogą one zawierać dochody z tytułu wytworzonej energii, które państwa członkowskie mogą, w stosownych przypadkach, uwzględnić do celów obliczeń finansowych;

c) Koszty gospodarowania odpadami, w stosownych przypadkach.

Do celów obliczeń na poziomie makroekonomicznym państwa członkowskie stosują ponadto następujące kategorie kosztów:

d) Koszt emisji gazów cieplarnianych. Koszt ten odzwierciedla określone ilościowo, wyrażone w wartościach pieniężnych i zdyskontowane koszty eksploatacji związane z CO2 pochodzącym z emisji gazów cieplarnianych, wyrażonych w tonach ekwiwalentu CO2, w danym okresie obliczeniowym. Jeżeli państwo członkowskie zdecyduje się na uwzględnienie GWP w cyklu życia przy obliczaniu poziomów optymalnych pod względem kosztów, wskazując ogólny wkład budynku w jego całym cyklu życia w emisje prowadzące do zmiany klimatu, koszt emisji gazów cieplarnianych można rozszerzyć o ten wkład.

e) Koszt środowiskowych i zdrowotnych skutków zużycia energii. Odzwierciedlają one określone ilościowo i wyrażone w wartościach pieniężnych koszty eksploatacyjne zanieczyszczeń powietrza związanych ze zużyciem energii (tj. co najmniej PM2,5 i NOx).

4.2. Ogólne zasady obliczania kosztów

a) Prognozując ewolucję kosztów energii, państwa członkowskie mogą skorzystać z zawartych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia danych na temat ewolucji cen energii dla ropy naftowej, gazu ziemnego i węgla, zaczynając od średnich cen absolutnych energii (wyrażonych w EUR) dla tych źródeł energii w roku, dla którego wykonywane jest obliczenie.

Państwa członkowskie ustanawiają również krajowe prognozy dotyczące ewolucji cen energii dla innych nośników energii stosowanych w znacznym zakresie na poziomie regionalnym/lokalnym i, w stosownych przypadkach, również dla taryf stosowanych w okresach szczytowego obciążenia. Państwa członkowskie składają Komisji sprawozdania na temat przewidywanych tendencji i obecnego udziału różnych nośników energii w zużyciu energii w budynkach.

b) Wpływ (oczekiwanej) przyszłej ewolucji cen w odniesieniu do kosztów innych niż koszty energii, odtwarzanie elementów budynków w okresie obliczeniowym i koszty gospodarowania odpadami, w stosowanych przypadkach, mogą być również uwzględniane przy obliczaniu kosztów. Ewolucję cen, wynikającą m.in. z innowacji i adaptacji technologii, należy uwzględniać podczas przeglądów i aktualizacji obliczeń. W tym celu państwa członkowskie mogą stosować założenia dotyczące kosztów technologii, o których mowa w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.

c) Dane dotyczące kosztów dla kategorii kosztów a)–c) są oparte na mechanizmach rynkowych i są spójne pod względem miejsca i czasu. Koszty powinny być wyrażone jako rzeczywiste koszty z wyłączeniem inflacji. Koszty ocenia się na poziomie kraju.

d) Określając koszt całkowity środka/pakietu/wariantu, można pominąć następujące koszty:

a) koszty, które są takie same dla wszystkich ocenianych środków/pakietów/wariantów;

b) koszty związane z elementami budynków, które nie mają wpływu na charakterystykę energetyczną i, w stosownych przypadkach, emisyjność budynku.

Wszystkie inne koszty muszą być w pełni uwzględnione w celu obliczenia kosztów całkowitych.

e) Wartość rezydualną określa się za pomocą amortyzacji liniowej początkowego kosztu inwestycji lub kosztu wymiany danego elementu budynku do końca okresu obliczeniowego, dyskontując ją na początek okresu obliczeniowego. Okres amortyzacji określa się za pomocą ekonomicznego cyklu życia budynku lub elementu budynku. Konieczna może być korekta wartości rezydualnych elementów budynków ze względu na koszt usunięcia ich z budynku pod koniec szacunkowego ekonomicznego cyklu życia budynku.

f) Koszty gospodarowania odpadami, w stosownych przypadkach, należy zdyskontować i można je odjąć od wartości ostatecznej. Konieczne może być najpierw zdyskontowanie ich z szacunkowego ekonomicznego cyklu życia do końca okresu obliczeniowego, a w dalszej kolejności zdyskontowanie ich do początku okresu obliczeniowego.

g) Na koniec okresu obliczeniowego koszty gospodarowania odpadami (jeśli mają zastosowanie) lub wartości rezydualne komponentów i elementów budynków są uwzględniane w celu określenia kosztów końcowych w trakcie szacunkowego ekonomicznego cyklu życia budynku.

h) Państwa członkowskie stosują okres obliczeniowy wynoszący co najmniej 30 lat w odniesieniu do budynków mieszkalnych i publicznych oraz okres obliczeniowy wynoszący co najmniej 20 lat w odniesieniu do budynków niemieszkalnych o charakterze gospodarczym.

i) Przy określaniu szacunkowego ekonomicznego cyklu życia elementów budynków zachęca się państwa członkowskie do stosowania załącznika D do normy EN 15459-1 dotyczącego danych ekonomicznych w odniesieniu do elementów budynków. Jeżeli dla elementów budynków określa się inne szacunkowe ekonomiczne cykle życia, należy je zgłosić Komisji w ramach sprawozdania, o którym mowa w art. 6. Państwa członkowskie określają na szczeblu krajowym szacunkowy ekonomiczny cykl życia budynku.

4.3. Obliczanie kosztów całkowitych w przypadku obliczenia finansowego

a) Podczas określania kosztu całkowitego środka/pakietu/wariantu w przypadku obliczenia finansowego odnośne ceny, które należy uwzględnić, to ceny zapłacone przez klienta łącznie z wszystkimi należnymi podatkami, w tym z VAT i innymi opłatami. W idealnym przypadku w obliczeniu należy uwzględnić dotacje dostępne dla różnych wariantów/pakietów/środków, ale państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o nieuwzględnianiu dotacji, przy czym powinny wówczas upewnić się, że nie uwzględniono zarówno dotacji i systemów wsparcia dla rozwiązań technologicznych, jak i ewentualnie istniejących dotacji stanowiących dopłaty do cen energii.

b) Koszty całkowite dla budynków i elementów budynków oblicza się poprzez zsumowanie różnych rodzajów kosztów i zastosowanie wobec nich stopy dyskontowej za pomocą współczynnika dyskontowego w celu wyrażenia ich w ujęciu wartościowym w roku zerowym oraz dodanie do nich zdyskontowanej wartości rezydualnej według następującego wzoru:

gdzie:

τ

oznacza okres obliczeniowy

Cg (τ)

oznacza koszt całkowity (w powiązaniu z rokiem zerowym τ 0) w okresie obliczeniowym

CI

oznacza początkowe koszty inwestycji w odniesieniu do środka lub zestawu środków j

Ca,i(j)

oznacza roczny koszt w roku i w odniesieniu do środka lub zestawu środków j

Vf,τ(j)

oznacza wartość rezydualną środka lub zestawu środków j na koniec okresu obliczeniowego (zdyskontowaną do roku zerowego τ 0)

Rd (i)

oznacza współczynnik dyskontowy dla roku i w oparciu o stopę dyskontową r, który należy obliczyć

według następującego wzoru:

gdzie p oznacza liczbę lat od okresu zerowego, a r oznacza rzeczywistą stopę dyskontową.

c) Państwa członkowskie ustalają stopę dyskontową, którą należy stosować w obliczeniach finansowych, po uprzednim przeprowadzeniu analizy wrażliwości dla co najmniej dwóch wybranych przez siebie stóp dyskontowych.

4.4. Obliczanie kosztów całkowitych w przypadku obliczenia makroekonomicznego

a) Podczas określania kosztu całkowitego środka/pakietu/wariantu w przypadku obliczenia makroekonomicznego odnośne ceny, które należy uwzględnić, to ceny z wyłączeniem wszystkich należnych podatków, VAT, opłat i dotacji.

b) Podczas określania kosztu całkowitego środka/pakietu/wariantu na poziomie makroekonomicznym, oprócz kategorii kosztów wymienionych w pkt 4.1 lit. a)–c) należy uwzględnić inne kategorie kosztów, co daje następującą zmienioną metodologię obliczania kosztów całkowitych:

gdzie:

Ca,EN,i (j)

oznacza roczny koszt środowiskowych i zdrowotnych skutków zużycia energii w odniesieniu do środka lub zestawu środków j w roku i

CC,i (j)

oznacza koszt emisji dwutlenku węgla w odniesieniu do środka lub zestawu środków j w roku i

c) Państwa członkowskie obliczają skumulowany koszt emisji dwutlenku węgla wynikający ze środków/pakietów/wariantów w okresie obliczeniowym, przyjmując sumę rocznych emisji gazów cieplarnianych pomnożonych przez oczekiwane ceny za tonę ekwiwalentu CO2 uprawnień do emisji gazów cieplarnianych wydanych w każdym roku, i powinny, zgodnie z zaleceniami, stosować najnowsze trajektorie cen emisji dwutlenku węgla przedstawione przez Komisję jako zalecany kluczowy parametr w krajowych prognozach dotyczących gazów cieplarnianych (jak określono w załączniku II).

d) Aby obliczyć roczny koszt środowiskowych i zdrowotnych skutków zużycia energii w odniesieniu do środków/pakietów/wariantów, państwa członkowskie mnożą odpowiadające im roczne emisje zanieczyszczeń przez odpowiednią cenę za tonę. Zanieczyszczenia, które należy uwzględnić w tym obliczeniu, to co najmniej pył drobny (PM2,5) i tlenki azotu (NOx). Do obliczenia kosztów państwom członkowskim zaleca się stosowanie jako odniesienia wartości określonych w załączniku II i mogą one również podjąć decyzję o uwzględnieniu w obliczeniach innych istotnych zanieczyszczeń powietrza, o których mowa w art. 1 dyrektywy (UE) 2016/2284: ditlenku siarki (SO2) i niemetanowych lotnych związków organicznych (NMLZO). Do celów obliczania środowiskowych i zdrowotnych skutków zużycia energii wartości referencyjne emisji zanieczyszczeń z różnych źródeł energii (g/kWh paliwa) można znaleźć w podręczniku inwentaryzacji emisji do atmosfery EMEP/EEA oraz w powiązanej bazie danych dotyczących wskaźników emisji.

e) Państwa członkowskie ustalają stopę dyskontową, którą należy stosować w obliczeniach makroekonomicznych, po uprzednim przeprowadzeniu analizy wrażliwości dla co najmniej dla dwóch różnych stóp dyskontowych, z których jedna wynosi 3 % w ujęciu realnym.

5. PRZEPROWADZANIE ANALIZY WRAŻLIWOŚCI DLA DANYCH WEJŚCIOWYCH DOTYCZĄCYCH KOSZTU, W TYM DLA CEN ENERGII

Celem analizy wrażliwości jest określenie najważniejszych parametrów obliczania optymalnych kosztów. Państwa członkowskie przeprowadzają analizę wrażliwości dotyczącą stóp dyskontowych przy użyciu co najmniej dwóch stóp dyskontowych wyrażonych w ujęciu realnym dla obliczenia makroekonomicznego oraz dwóch stóp dyskontowych dla obliczenia finansowego. Jedna ze stóp dyskontowych, którą należy wykorzystać podczas analizy wrażliwości do celów obliczenia makroekonomicznego, wynosi 3 % w ujęciu realnym. Państwa członkowskie przeprowadzają analizę wrażliwości dotyczącą scenariuszy ewolucji cen energii w odniesieniu do wszystkich nośników energii stosowanych w znacznym zakresie w budynkach w kontekście krajowym. Zaleca się rozszerzenie analizy wrażliwości również na inne kluczowe dane wejściowe, w tym na przykład przyszłe ceny technologii, współczynniki energii pierwotnej i współczynniki ważenia oraz współczynniki emisji.

6. UZYSKANIE OPTYMALNEGO POD WZGLĘDEM KOSZTÓW POZIOMU CHARAKTERYSTYKI ENERGETYCZNEJ DLA KAŻDEGO BUDYNKU REFERENCYJNEGO

6.1.

W odniesieniu do każdego budynku referencyjnego państwa członkowskie porównują wyniki obliczeń kosztu całkowitego dla różnych środków poprawy efektywności energetycznej i dla środków opartych na odnawialnych źródłach energii oraz pakietów/wariantów tych środków.

6.2.

W przypadkach gdy wynik obliczeń optymalnych kosztów daje takie same zakresy kosztów całkowitych dla różnych poziomów charakterystyki energetycznej, zachęca się państwa członkowskie, by jako podstawę do porównania z obowiązującymi minimalnymi wymaganiami dotyczącymi charakterystyki energetycznej stosowały wymagania skutkujące niższym całkowitym zużyciem energii pierwotnej. Państwa członkowskie zachęca się również do stosowania wymogów minimalizujących potrzeby energetyczne budynku.

6.3.

Po podjęciu decyzji, czy krajowym poziomem odniesienia będzie obliczenie makroekonomiczne czy finansowe, średnie wartości obliczonych optymalnych pod względem kosztów poziomów charakterystyki energetycznej dla wszystkich zastosowanych budynków referencyjnych łącznie oblicza się w celu porównania ich ze średnimi wartościami obowiązujących wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej dla tych samych budynków referencyjnych. Ma to umożliwić obliczenie różnicy pomiędzy obowiązującymi wymaganiami dotyczącymi charakterystyki energetycznej a obliczonymi poziomami optymalnymi pod względem kosztów.

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (wersja przekształcona) (Dz.U. L 328 z 21.12.2018, s. 82, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2018/2001/oj).