Artykuł 15

1. Organizacje ds. certyfikacji wymagają od jednostek certyfikujących prowadzących audyty w ramach danej organizacji, jak również od podmiotów uczestniczących w organizacji, współpracy z Komisją i z właściwymi organami państw członkowskich, w tym przyznawania na żądanie dostępu do pomieszczeń podmiotów, jak również przekazywania Komisji i właściwym organom państw członkowskich wszelkich informacji niezbędnych do wypełniania ich zadań na mocy art. 10 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2024/3012. Jednostki certyfikujące:

a) przekazują informacje potrzebne państwom członkowskim do nadzorowania działalności jednostek certyfikujących zgodnie z art. 10 rozporządzenia (UE) 2024/3012;

b) przekazują informacje wymagane przez Komisję do celów spełnienia wymogów art. 13 rozporządzenia (UE) 2024/3012;

c) weryfikują dokładność informacji wprowadzonych do odpowiedniego rejestru certyfikacji oraz do rejestru Unii zgodnie z art. 12 rozporządzenia (UE) 2024/3012.

2. Państwa członkowskie mogą powierzyć nadzór nad jednostkami certyfikującymi krajowym jednostkom akredytującym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 765/2008.

3. W kontekście nadzoru przewidzianego w art. 10 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2024/3012 państwa członkowskie mogą ustanowić procedury umożliwiające jednostkom certyfikującym uznanym przez właściwy organ krajowy, o których mowa w art. 10 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2024/3012, rejestrację do celów nadzoru oraz sprawowania nadzoru, niezależnie od tego, czy ich siedziba główna znajduje się w danym państwie członkowskim.

4. Państwa członkowskie wymieniają informacje i dzielą się najlepszymi praktykami w zakresie nadzorowania działalności jednostek certyfikujących w kontekście formalnych ram współpracy. W przypadku gdy jednostki certyfikujące prowadzą certyfikację działań związanych z pochłanianiem dwutlenku węgla, technikami węglochłonnymi i składowaniem dwutlenku węgla w produktach w co najmniej jednym państwie członkowskim, zainteresowane państwa członkowskie ustanawiają wspólne ramy nadzoru nad takimi jednostkami certyfikującymi, w tym wyznaczają jedno państwo członkowskie jako główny organ nadzoru nad audytem.

5. Główny organ nadzoru nad audytem jest odpowiedzialny, we współpracy z pozostałymi zainteresowanymi państwami członkowskimi, za konsolidację i wymianę informacji z innymi państwami członkowskimi o wynikach nadzoru nad jednostkami certyfikującymi.

6. W przypadku gdy państwo członkowskie ma uzasadnione wątpliwości co do zdolności określonej jednostki certyfikującej do przeprowadzania audytu, przekazuje te informacje pozostałym państwom członkowskim, Komisji oraz organizacji ds. certyfikacji, w ramach której działa dana jednostka certyfikująca. Dana organizacja ds. certyfikacji niezwłocznie przeprowadza dochodzenie w tej sprawie. Po zakończeniu dochodzenia organizacja ds. certyfikacji informuje państwa członkowskie i Komisję o jego wyniku oraz o wszelkich podjętych działaniach naprawczych.

7. Podmioty i jednostki certyfikujące, które nie spełniają lub nie chcą spełnić wymogów określonych w ust. 1–5, podlegają odpowiednio wykluczeniu z udziału w organizacjach ds. certyfikacji oraz z prowadzenia audytów w ich imieniu.