Artykuł 4

1. Statut europejskiej partii politycznej musi być zgodny z mającymi zastosowanie przepisami państwa członkowskiego, w którym ma ona siedzibę, i zawierać postanowienia obejmujące co najmniej następujące elementy:

a) nazwę i logo, które wyraźnie różnią się od nazw i logo już istniejących europejskich partii politycznych lub europejskich fundacji politycznych;

b) adres siedziby;

c) program polityczny, w którym określono jej cele i zadania;

d) oświadczenie, że nie prowadzi ona działań nastawionych na zysk, zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. h);

e) w stosownych przypadkach – nazwę powiązanej z nią europejskiej fundacji politycznej oraz opis łączącego je formalnego związku;

f) organizację administracyjną i finansową oraz procedury w tym zakresie, z wyszczególnieniem organów i biur uprawnionych do reprezentacji administracyjnej, finansowej i prawnej, oraz zasady sporządzania, zatwierdzania i weryfikacji rocznych sprawozdań finansowych;

g) wewnętrzną procedurę dobrowolnego rozwiązania jako europejskiej partii politycznej;

h) przepisy wewnętrzne dotyczące równowagi płci.

2. Statut europejskiej partii politycznej musi zawierać postanowienia regulujące organizację wewnątrzpartyjną, w tym co najmniej następujące elementy:

a) szczegółowe zasady przyjmowania, występowania i wykluczania jej członków; do statutu dołączony zostaje wykaz partii członkowskich;

b) prawa i obowiązki odpowiadające poszczególnym typom członkostwa oraz odnośne prawa głosu;

c) uprawnienia, zadania i skład organów zarządzających, kryteria wyboru kandydatów do każdego organu oraz szczegółowe zasady powoływania i odwoływania tych osób;

d) wewnętrzne procedury decyzyjne, w szczególności procedury głosowania i wymogi dotyczące kworum;

e) podejście do kwestii przejrzystości, w szczególności w odniesieniu do prowadzenia ksiąg, rachunków i darowizn, prywatności i ochrony danych osobowych;

f) wewnętrzną procedurę zmiany statutu.

3. Statut europejskiej partii politycznej zapewnia, aby:

a) sprawę uznawano za przegłosowaną, jeżeli uzyska ona w głosowaniu większość głosów członków mających siedzibę w Unii lub będących obywatelami Unii;

b) głosy oddane przez stowarzyszone partie członkowskie nie mogły przeważać o uzyskaniu większości;

c) stowarzyszone partie członkowskie nie mogły indywidualnie ani zbiorowo narzucać działań przeciwko większości głosujących obywateli Unii lub członków danej europejskiej partii politycznej ani blokować takiej większości;

d) przedstawicielom stowarzyszonych partii członkowskich nie można było przekazywać uprawnień wykonawczych w organach zarządzających.

4. Państwo członkowskie siedziby może nałożyć dodatkowe wymogi w odniesieniu do statutu, pod warunkiem że będą one zgodne z niniejszym rozporządzeniem.