Artykuł 57

1. Państwa członkowskie i Komisja, we współpracy z RBDSO, regularnie monitorują zdolności produkcyjne Unii niezbędne do dostaw produktów istotnych w kontekście kryzysu, określonych zgodnie z art. 56 ust. 9, w celu zidentyfikowania ewentualnych ryzyk dla dostaw tych produktów. Prowadząc to monitorowanie:

a) Komisja, we współpracy z RBDSO, monitoruje wskaźniki wczesnego ostrzegania określone zgodnie z art. 56 ust. 11, w tym poprzez agregowanie wszelkich wkładów otrzymanych od państw członkowskich na podstawie informacji zgromadzonych na poziomie krajowym;

b) państwa członkowskie monitorują – pod kątem wskaźników wczesnego ostrzegania – zdolność głównych dostawców produktów istotnych w kontekście kryzysu, o których mowa w art. 56 ust. 12, do prowadzenia ich działalności oraz zgłaszają RBDSO wszelkie zdarzenia, które mogłyby mieć negatywne i trwałe skutki dla terminowej dostępności i terminowych dostaw tych produktów;

c) w przypadku gdy główni dostawcy produktów istotnych w kontekście kryzysu wykryją zakłócenia w dostawach mogące mieć znaczący wpływ na ich działalność związaną z produkcją tych produktów, zgłaszają oni takie zakłócenia państwu członkowskiemu, na którego terytorium mają siedzibę, a dane państwo członkowskie niezwłocznie przekazuje te informacje Komisji;

d) Komisja, po konsultacji z RBDSO, określa najlepsze praktyki w zakresie prewencyjnego ograniczania ryzyka oraz zwiększenia przejrzystości zdolności produkcyjnych Unii niezbędnych do dostaw produktów istotnych w kontekście kryzysu.

Komisja, po konsultacji z RBDSO, określa częstotliwość monitorowania, o którym mowa w akapicie pierwszym.

2. Komisja i państwa członkowskie zwracają szczególną uwagę na MŚP w celu zminimalizowania obciążeń administracyjnych wynikających z monitorowania, o którym mowa w ust. 1, i w razie potrzeby mogą udzielać specjalnej pomocy.

3. Komisja, po konsultacji z RBDSO, może zwrócić się do głównych dostawców produktów istotnych w kontekście kryzysu, o których to dostawcach mowa w art. 56 ust. 12, państw członkowskich, krajowych stowarzyszeń przemysłu obronnego lub innych odpowiednich zainteresowanych stron o dobrowolne przekazywanie informacji na potrzeby przeprowadzania działań monitorujących zgodnie z ust. 1 akapit pierwszy lit. a) niniejszego artykułu.

4. Na potrzeby ust. 1 akapit pierwszy lit. b) niniejszego artykułu państwa członkowskie mogą zwracać się do głównych dostawców produktów istotnych w kontekście kryzysu, o których to dostawcach mowa w art. 56 ust. 12, o dobrowolne przekazywanie informacji w przypadku gdy jest to konieczne i proporcjonalne.

5. Na potrzeby ust. 3 właściwe organy państw członkowskich sporządzają i prowadzą wykaz kontaktów dotyczący głównych dostawców produktów istotnych w kontekście kryzysu, którzy mają siedzibę na ich terytorium. Wykaz ten jest przekazywany Komisji. Komisja określa standardowy format wykazu kontaktów na potrzeby RBDSO.

6. Bez uszczerbku dla ochrony poufnych informacji handlowych, państwa członkowskie przekazują RBDSO dodatkowe istotne informacje, w szczególności informacje na temat identyfikacji kwestii związanych z dostawami produktów istotnych w kontekście kryzysu w całej Unii oraz odpowiednich przyszłych środków na poziomie krajowym dotyczących zamówień, zakupu lub wytwarzania produktów istotnych w kontekście kryzysu.

7. Na podstawie informacji zgromadzonych w ramach działań monitorujących przeprowadzonych zgodnie z niniejszym artykułem, Komisja regularnie przedstawia RBDSO sprawozdanie na temat zbiorczych ustaleń. Sprawozdanie to stanowi informacje niejawne. RBDSO zbiera się w celu oceny wyników sprawozdania i wskazania, w stosownych przypadkach, potencjalnych rozwiązań kwestii będących przedmiotem wspólnego zainteresowania. W stosownych przypadkach Komisja, po konsultacji z RBDSO, może zaprosić na takie posiedzenia krajowe stowarzyszenia przemysłu obronnego, głównych dostawców produktów istotnych w kontekście kryzysu, o których to dostawcach mowa w art. 56 ust. 12, oraz ekspertów ze środowisk akademickich i społeczeństwa obywatelskiego.

8. Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla prawa każdego państwa członkowskiego do ochrony swoich podstawowych interesów bezpieczeństwa zgodnie z art. 346 ust. 1 lit. a) TFUE.