Załącznik

W załączniku III do dyrektywy 91/676/EWG w pkt 2 akapit drugi dodaje się lit. c) w brzmieniu:

„c)

państwa członkowskie mogą zezwolić na stosowanie określonych materiałów nawozowych pochodzących z nawozu naturalnego, które zostały poddane przetwarzaniu, w ilości przekraczającej 170 kg azotu na hektar rocznie określonej w niniejszym akapicie, oraz do oddzielnego dodatkowego limitu 80 kg azotu na hektar rocznie, z zastrzeżeniem spełnienia wszystkich następujących warunków:

(i) składnik nawozu naturalnego materiału nawozowego został poddany procesowi obróbki, który zwiększa stężenie azotu w postaci mineralnej, azotu mocznikowego lub azotu związanego w sieci krystalicznej, wyrażone jako procent masowy azotu całkowitego w porównaniu z wsadem do procesu obróbki, w wyniku czego wytworzono:

1) sól amoniową (sól płuczkową) pochodzącą z procesu oczyszczania gazu lub kontroli emisji mających na celu usunięcie amoniaku z gazów wylotowych;

2) koncentrat mineralny otrzymany w wyniku osmozy odwróconej;

3) bogate w azot sole fosforanowe (struwit) wytrącone z nawozu naturalnego;

(ii) materiały nawozowe charakteryzują się stałą jakością partii i ich stosunek azotu mineralnego do azotu ogólnego wynosi co najmniej 90 % lub stosunek węgla związanego organicznie do azotu ogólnego nie przekracza 3, w obu przypadkach z uwzględnieniem azotu pochodzącego z materiałów składowych, które nie pochodzą z obornika i zawierają więcej niż 3 % azotu w przeliczeniu na suchą masę;

(iii) materiały nawozowe nie przekraczają następujących górnych limitów:

— miedź (Cu): 300 mg kg-1 suchej masy;

— cynk (Zn): 800 mg kg-1 suchej masy;

(iv) patogeny w materiałach nawozowych zawierających więcej niż 1 % węgla organicznego nie przekraczają następujących górnych limitów:

Mikroorganizmy podlegające badaniu

Plany pobierania próbek

Limit

n

c

m

M

Bakterie Salmonella spp.

5

0

0

Nieobecne w 25 g lub 25 ml

Escherichia coli lub enterokoki

5

5

0

1 000 w 1 g lub 1 ml

Gdzie:

n

=

liczba badanych próbek,

c

=

liczba próbek, w których liczba bakterii wyrażona w jednostkach tworzących kolonię (jtk) mieści się między m a M,

m

=

wartość progowa dla liczby bakterii, wyrażonej w jtk, którą uznaje się za zadowalającą,

M

=

maksymalna wartość dla liczby bakterii wyrażonej w jtk.

(v) państwa członkowskie wdrażają rygorystyczne normy jakości w celu zapewnienia spójnej zawartości składników odżywczych w materiałach nawozowych we wszystkich partiach produkcyjnych zgodnie z kryteriami określonymi w ppkt (ii);

(vi) państwa członkowskie zapewniają, by do materiału nawozowego dołączona była dokumentacja zawierająca informację na temat zawartości azotu (N) i fosforanów (P2O5), jeśli stężenie jednego z tych elementów przekracza 1 % suchej masy z maksymalnym odchyleniem 25 % od zadeklarowanej wartości;

(vii) państwa członkowskie zapewniają, aby liczba zwierząt gospodarskich i produkcja obornika nie wzrastały w wyniku zastosowania niniejszej litery, (i) na szczeblu krajowym, gdy zawartość azotu w całkowitej rocznej produkcji obornika na hektar wykorzystywanej powierzchni użytków rolnych przekracza 75 % limitu 170 kg N na hektar określonego w niniejszym akapicie oraz (ii) na poziomie jednostek terytorialnych NUTS 2, w których udzielono zezwolenia, jeżeli zawartość azotu w całkowitej rocznej produkcji obornika na hektar wykorzystywanej powierzchni użytków rolnych w tych jednostkach terytorialnych przekracza 75 % limitu 170 kg N na hektar określonego w niniejszym akapicie;

(viii) państwa członkowskie zaostrzają ograniczenia rolniczego wykorzystania nawozów (poziomy nawożenia), określone w pkt 1 ust. 3 niniejszego załącznika, aby uwzględnić zwiększone ryzyko straty azotu do wody i powietrza wynikające ze stosowania materiałów nawozowych spełniających warunki określone w ppkt (i)–(iv) niniejszego punktu, przy jednoczesnym zastosowaniu współczynnika równoważności nawozów mineralnych wynoszącego 1 w odniesieniu do takich materiałów. Państwa członkowskie zapewniają w miarę możliwości utrzymanie żywej pokrywy roślinnej lub równoważnych środków na gruntach, na których stosowane są materiały nawozowe spełniające warunki określone w ppkt (i)–(iv) niniejszego punktu; państwa członkowskie zapewniają, w stosownych przypadkach, podejmowanie odpowiednich środków ostrożności, aby zapobiec stracie amoniaku z gleb rolniczych podczas rolniczego wykorzystania materiałów nawozowych spełniających warunki określone w ppkt (i)–(iv) niniejszej litery, w szczególności poprzez nawożenie wtryskowe, natychmiastową inkorporację w glebie materiałów stosowanych na jej powierzchni lub równoważne środki;

(ix) państwa członkowskie wprowadzają środki, aby w miarę możliwości zapobiegać emisjom, w tym emisjom do powietrza, wynikającym ze składowania materiałów nawozowych spełniających warunki określone w ppkt (i)–(iv), poprzez określenie odpowiednich warunków i wymogów dotyczących składowania takich materiałów;

(x) państwa członkowskie wprowadzają wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić, by stosowanie materiałów nawozowych spełniających warunki określone w ppkt (i) do (iv) niniejszego punktu nie miało negatywnego wpływu na osiągnięcie celów niniejszej dyrektywy, dyrektywy Rady 92/43/EWG (*1) i dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/60/WE (*2), (UE) 2016/2284 (*3), (UE) 2020/2184 (*4) i 2008/50/WE (*5) w zakresie, w jakim środki tego programu działania odnoszą się do tych dyrektyw. Państwa członkowskie wprowadzają środki, aby zapobiec szkodliwym skutkom na obszarach Natura 2000 i wokół nich oraz w pobliżu punktów poboru wody pitnej, zgodnie z, odpowiednio, dyrektywą 92/43/EWG i dyrektywą (UE) 2020/2184.

W przypadku gdy państwa członkowskie stosują niniejszą literę akapitu drugiego, powiadamiają o tym Komisję. Ponadto, w ramach sprawozdania, o którym mowa w art. 10, informują one o jej stosowaniu, podając dane roczne dotyczące ilości wyprodukowanych materiałów spełniających warunki określone w ppkt (i)–(iv) niniejszej litery oraz dotyczące gęstości obsady i produkcji obornika na poziomie krajowym i na poziomie jednostek terytorialnych NUTS 2 ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (*6).

(*1) Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206 z 22.7.1992, s. 7, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/1992/43/oj).

(*2) Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2000/60/oj).

(*3) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2284 z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie redukcji krajowych emisji niektórych rodzajów zanieczyszczeń atmosferycznych, zmiany dyrektywy 2003/35/WE oraz uchylenia dyrektywy 2001/81/WE (Dz.U. L 344 z 17.12.2016, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2016/2284/oj).

(*4) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/2184 z dnia 16 grudnia 2020 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 435 z 23.12.2020, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2020/2184/oj).

(*5) Dyrektywa UE w sprawie jakości powietrza, zmieniona w 2024 r. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (Dz.U. L 152 z 11.6.2008, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2008/50/oj).

(*6) Rozporządzenie (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie ustalenia wspólnej klasyfikacji jednostek terytorialnych do celów statystycznych (NUTS) (Dz.U. L 154 z 21.6.2003, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2003/1059/oj).”.”