Artykuł 4

W dyrektywie (UE) 2024/1760 wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie;

„1. Niniejsza dyrektywa ustanawia przepisy dotyczące:

a) obowiązków przedsiębiorstw dotyczących rzeczywistych i potencjalnych negatywnych skutków dla praw człowieka i negatywnych skutków dla środowiska w odniesieniu do ich działalności własnej, działalności ich jednostek zależnych oraz działalności prowadzonej przez ich partnerów biznesowych w łańcuchach działalności tych przedsiębiorstw, oraz

b) odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązków, o których mowa w lit. a).”

;

b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Niniejsza dyrektywa nie może stanowić podstawy do obniżenia poziomu ochrony praw człowieka, praw pracowniczych i praw socjalnych, ochrony środowiska lub ochrony klimatu, przewidzianego w prawie państw członkowskich lub w mających zastosowanie układach zbiorowych w chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy. Zdanie pierwsze niniejszego ustępu nie uniemożliwia jednak państwom członkowskim dostosowania krajowych przepisów dotyczących należytej staranności w zakresie zrównoważonego rozwoju przedsiębiorstw mających zastosowanie w chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy, w szczególności ich zakresu, w celu dostosowania ich do niniejszej dyrektywy.”

;

c) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„4. Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na prawo Unii ani prawo krajowe dotyczące kwestii innych niż określone w ust. 1. W szczególności przepisy, o których mowa w ust. 1 lit. a), nie mają wpływu na prawo Unii lub prawo krajowe dotyczące praw człowieka, praw pracowniczych lub praw socjalnych lub ochrony środowiska i zmiany klimatu, inne niż ogólne obowiązki w zakresie należytej staranności.”

;

2) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 1 wprowadza się zmiany:

(i) lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

przedsiębiorstwo zatrudniało średnio ponad 5 000 pracowników i osiągnęło przychody netto ze sprzedaży w skali światowej w wysokości wynoszącej więcej niż 1 500 000 000 EUR w ostatnim roku obrotowym, za który zostało lub powinno było zostać przyjęte roczne sprawozdanie finansowe;”

;

(ii) lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c)

przedsiębiorstwo zawarło – lub jest jednostką dominującą najwyższego szczebla grupy, która zawarła – w Unii umowy franczyzowe lub licencyjne w zamian za opłaty licencyjne z niezależnymi przedsiębiorstwami zewnętrznymi, gdy umowy te zapewniają wspólną tożsamość, wspólną koncepcję biznesową i stosowanie jednolitych metod biznesowych oraz jeżeli te opłaty licencyjne wyniosły więcej niż 75 000 000 EUR w ostatnim roku obrotowym, za który roczne sprawozdanie finansowe zostało lub powinno było zostać przyjęte, i pod warunkiem że przedsiębiorstwo osiągnęło – lub jest jednostką dominującą najwyższego szczebla grupy, która osiągnęła – przychody netto ze sprzedaży w skali światowej w wysokości wynoszącej więcej niż 275 000 000 EUR w ostatnim roku obrotowym, za który roczne sprawozdanie finansowe zostało lub powinno było zostać przyjęte.”

;

b) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i) lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

przedsiębiorstwo osiągnęło w Unii przychody netto ze sprzedaży w wysokości wynoszącej więcej niż 1 500 000 000 EUR w roku obrotowym poprzedzającym ostatni rok obrotowy;”

;

(ii) lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c)

przedsiębiorstwo zawarło – lub jest jednostką dominującą najwyższego szczebla grupy, która zawarła – w Unii umowy franczyzowe lub licencyjne w zamian za opłaty licencyjne z niezależnymi przedsiębiorstwami zewnętrznymi, gdy umowy te zapewniają wspólną tożsamość, wspólną koncepcję biznesową i stosowanie jednolitych metod biznesowych oraz jeżeli te opłaty licencyjne wyniosły więcej niż 75 000 000 EUR w Unii w roku obrotowym poprzedzającym ostatni rok obrotowy, i pod warunkiem że przedsiębiorstwo to osiągnęło – lub jest jednostką dominującą najwyższego szczebla grupy, która osiągnęła – w Unii przychody netto ze sprzedaży w wysokości wynoszącej więcej niż 275 000 000 EUR w roku obrotowym poprzedzającym ostatni rok obrotowy.”

;

c) ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„3. W przypadku gdy główną działalnością jednostki dominującej najwyższego szczebla jest posiadanie udziałów w operacyjnych jednostkach zależnych i gdy nie uczestniczy ona w podejmowaniu decyzji zarządczych, operacyjnych lub finansowych mających wpływ na grupę lub co najmniej jedną z jej jednostek zależnych, ta jednostka dominująca najwyższego szczebla może zostać zwolniona z wypełniania obowiązków na podstawie niniejszej dyrektywy. Zwolnienie to przyznawane jest pod warunkiem że jedna z jednostek zależnych jednostki dominującej najwyższego szczebla mająca siedzibę w Unii zostanie wyznaczona do wypełniania – w imieniu jednostki dominującej najwyższego szczebla – obowiązków określonych w art. 6–16, w tym obowiązków jednostki dominującej najwyższego szczebla w odniesieniu do działalności jej jednostek zależnych. W takim przypadku wyznaczonej jednostce zależnej przekazuje się wszelkie środki i uprawnienia niezbędne do skutecznego wypełniania tych obowiązków, w szczególności w celu zapewnienia, aby wyznaczona jednostka zależna otrzymała od przedsiębiorstw należących do grupy odpowiednie informacje i dokumenty w celu wypełnienia obowiązków jednostki dominującej najwyższego szczebla wynikających z niniejszej dyrektywy.”

;

3) w art. 3 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a) lit. n) otrzymuje brzmienie:

„n)

»interesariusze« oznaczają pracowników przedsiębiorstwa, pracowników jego jednostek zależnych i pracowników jego partnerów biznesowych, działające w tych podmiotach związki zawodowe i przedstawicieli pracowników oraz osoby lub społeczności, na których prawa lub interesy mają lub mogą mieć bezpośredni wpływ produkty, usługi i działalność danego przedsiębiorstwa, jego jednostek zależnych i jego partnerów biznesowych, oraz upoważnionych przedstawicieli tych osób lub społeczności;”

;

b) lit. u) otrzymuje brzmienie:

„u)

»czynniki ryzyka« oznaczają fakty, sytuacje lub okoliczności związane z dotkliwością i prawdopodobieństwem wystąpienia negatywnych skutków, w tym fakty, sytuacje lub okoliczności na poziomie partnera biznesowego, takie jak to, czy partner biznesowy nie jest przedsiębiorstwem objętym niniejszą dyrektywą lub innymi porównywalnymi obowiązkowymi aktami prawnymi dotyczącymi należytej staranności w zakresie zrównoważonego rozwoju; na poziomie geografii i kontekstu, takie jak poziom egzekwowania prawa w odniesieniu do danego rodzaju negatywnych skutków; oraz na poziomie sektorów, działalności gospodarczej oraz produktów i usług;”

;

4) art. 4 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 4

Poziom harmonizacji

1. Bez uszczerbku dla art. 1 ust. 2 i 3 państwa członkowskie nie wprowadzają do prawa krajowego przepisów w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą ustanawiających obowiązki dotyczące należytej staranności w zakresie praw człowieka i środowiska odbiegające od obowiązków ustanowionych w art. 6, 8 i 9, art. 10 ust. 1–5, art. 11 ust. 1–6 i art. 14–16.

2. Niezależnie od ust. 1 niniejsza dyrektywa nie uniemożliwia państwom członkowskim wprowadzania do prawa krajowego bardziej rygorystycznych przepisów odbiegających od przepisów ustanowionych w artykułach innych niż art. 6, 8 i 9, art. 10 ust. 1–5, art. 11 ust. 1–6 i art. 14–16 lub przepisów bardziej szczegółowych pod względem celu lub dziedziny, których dotyczą, w tym przez uregulowanie konkretnych produktów, usług lub sytuacji, w celu osiągnięcia innego poziomu ochrony praw człowieka, praw pracowniczych i praw socjalnych, środowiska lub klimatu.”

;

5) w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Państwa członkowskie zapewniają, aby jednostki dominujące objęte zakresem niniejszej dyrektywy miały prawo wypełniać obowiązki określone w art. 7–16 w imieniu przedsiębiorstw, które są ich jednostkami zależnymi i są objęte zakresem niniejszej dyrektywy, jeżeli zapewnia to skuteczne przestrzeganie przepisów. Pozostaje to bez uszczerbku dla faktu, że takie jednostki zależne podlegają wykonywaniu uprawnień organu nadzorczego zgodnie z art. 25, i dla odpowiedzialności cywilnej jednostek zależnych zgodnie z art. 29.”

;

b) ust. 2 lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e)

w stosownych przypadkach jednostka zależna dąży do uzyskania zabezpieczeń umownych od bezpośredniego partnera biznesowego zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. b) lub art. 11 ust. 3 lit. c), dąży do uzyskania zabezpieczeń umownych od pośredniego partnera biznesowego zgodnie z art. 10 ust. 4 lub art. 11 ust. 5 oraz zawiesza relacje biznesowe zgodnie z art. 10 ust. 6 lub art. 11 ust. 7.”

;

c) uchyla się ust. 3;

6) w art. 8 wprowadza się zmiany:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. W ramach obowiązku określonego w ust. 1 przedsiębiorstwa podejmują odpowiednie środki w celu wykonania następujących czynności, biorąc pod uwagę istotne czynniki ryzyka, w tym fakty, sytuacje lub okoliczności na poziomie partnera biznesowego, takie jak to, czy partner biznesowy nie jest przedsiębiorstwem objętym niniejszą dyrektywą lub innymi porównywalnymi obowiązkowymi aktami prawnymi dotyczącymi należytej staranności w zakresie zrównoważonego rozwoju; na poziomie geografii i kontekstu, takie jak poziom egzekwowania prawa w odniesieniu do danego rodzaju negatywnych skutków; oraz na poziomie sektorów, działalności gospodarczej oraz produktów i usług:

a) przeprowadzenia – w oparciu wyłącznie o racjonalnie dostępne informacje – analizy w celu zidentyfikowania ogólnych obszarów w ramach własnej działalności, działalności swoich jednostek zależnych oraz, jeżeli jest to związane z ich łańcuchami działalności, działalności swoich partnerów biznesowych, w których to obszarach istnieje największe prawdopodobieństwo wystąpienia najdotkliwszych negatywnych skutków;

b) przeprowadzenia – w oparciu o analizę, o której mowa w lit. a) – szczegółowej oceny w obszarach, w których stwierdzono największe prawdopodobieństwo wystąpienia negatywnych skutków i w przypadku których stwierdzono, że skutki te najprawdopodobniej będą najdotkliwsze.”

;

b) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„2a. Państwa członkowskie zapewniają, że do celów szczegółowej oceny, o której mowa w ust. 2 lit. b):

a) przedsiębiorstwa mogą zwracać się o informacje do partnerów biznesowych tylko wtedy, gdy informacje te są niezbędne, a w przypadku partnerów biznesowych zatrudniających mniej niż 5 000 pracowników – tylko wtedy, gdy informacji tych nie można racjonalnie uzyskać w inny sposób;

b) jeżeli niezbędne informacje można uzyskać od różnych partnerów biznesowych, przedsiębiorstwa w miarę możliwości w pierwszej kolejności zwracają się o informacje bezpośrednio do partnera lub partnerów biznesowych, w przypadku których wystąpienie negatywnych skutków jest najbardziej prawdopodobne;

c) w przypadku gdy negatywne skutki uznaje się za równie prawdopodobne lub równie dotkliwe w kilku obszarach, przedsiębiorstwa mogą nadać priorytet ocenie tych obszarów, które dotyczą bezpośrednich partnerów biznesowych.”

;

c) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Państwa członkowskie zapewniają, że do celów identyfikowania i oceny negatywnych skutków, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, na podstawie, w stosownych przypadkach, informacji ilościowych i jakościowych, przedsiębiorstwa będą uprawnione do korzystania z odpowiednich zasobów, w tym niezależnych sprawozdań, rozwiązań cyfrowych, inicjatyw branżowych i wielostronnych oraz informacji zgromadzonych w ramach mechanizmu powiadamiania i procedury dotyczącej skarg przewidzianych w art. 14.”

;

d) uchyla się ustęp 4;

7) w art. 9 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„4. W przypadku gdy decyzje o priorytetowym traktowaniu są podejmowane zgodnie z niniejszym artykułem, sam fakt, że nie zajęto się mniej znaczącym negatywnym skutkiem, nie naraża przedsiębiorstwa na sankcje na podstawie art. 27.”

;

8) art. 10 ust. 6 otrzymuje brzmienie:

„6. W odniesieniu do potencjalnych negatywnych skutków, o których mowa w ust. 1, którym nie można było zapobiec ani których nie można było odpowiednio złagodzić za pomocą środków określonych w ust. 2, 4 i 5, przedsiębiorstwo, jako rozwiązanie ostateczne i do czasu zaradzenia danemu skutkowi:

a) powstrzymuje się od nawiązywania nowych lub rozszerzania istniejących relacji z partnerem biznesowym, z którym lub z którego łańcuchem działalności wiąże się dany skutek;

b) jeżeli zezwala mu na to prawo regulujące jego relację z danym partnerem biznesowym, zawiesza relacje biznesowe w odniesieniu do danej działalności, w tym w celu wykorzystania lub zwiększenia swojej pozycji wpływu; oraz

c) bez zbędnej zwłoki przyjmuje i wdraża udoskonalony plan działań zapobiegawczych na potrzeby konkretnego negatywnego skutku, pod warunkiem że można zasadnie oczekiwać, iż takie działania będą skuteczne.

Dopóki można zasadnie oczekiwać, że udoskonalony plan działań zapobiegawczych będzie skuteczny, sam fakt kontynuowania współpracy z partnerem biznesowym nie naraża przedsiębiorstwa na sankcje na podstawie art. 27 ani na odpowiedzialność na podstawie art. 29.

Przed zawieszeniem relacji biznesowej przedsiębiorstwo ocenia, czy można zasadnie oczekiwać, że negatywne skutki tej decyzji będą wyraźnie bardziej dotkliwe niż negatywny skutek, któremu nie udało się zapobiec lub którego nie udało się odpowiednio złagodzić. W takim przypadku przedsiębiorstwo nie jest zobowiązane do zawieszenia relacji biznesowej i ma możliwość poinformowania właściwego organu nadzorczego o należycie uzasadnionych powodach takiej decyzji.

Państwa członkowskie przewidują opcję zawieszenia relacji biznesowej w umowach podlegających ich prawu zgodnie z akapitem pierwszym, z wyjątkiem umów, w których strony są zobowiązane do ich zawarcia na mocy prawa.

W przypadku gdy przedsiębiorstwo podejmuje decyzję o zawieszeniu relacji biznesowej, podejmuje kroki mające na celu zapobieżenie skutkom tego zawieszenia, złagodzenie ich lub ich usunięcie, informuje danego partnera biznesowego o tej decyzji z odpowiednim wyprzedzeniem i regularnie przeprowadza przegląd tej decyzji.

W przypadku gdy przedsiębiorstwo nie zdecyduje się na zawieszenie relacji biznesowej zgodnie z niniejszym artykułem, monitoruje potencjalny niekorzystny skutek i okresowo dokonuje oceny swojej decyzji oraz tego, czy dostępne są inne odpowiednie środki.”

;

9) art. 11 ust. 7 otrzymuje brzmienie:

„7. W odniesieniu do rzeczywistych negatywnych skutków, o których mowa w ust. 1 i których nie można było usunąć ani których zasięgu nie można było zminimalizować za pomocą środków określonych w ust. 3, 5 i 6, przedsiębiorstwo, jako rozwiązanie ostateczne i do czasu zaradzenia danemu skutkowi:

a) powstrzymuje się od nawiązywania nowych lub rozszerzania istniejących relacji z partnerem biznesowym, z którym lub z którego łańcuchem działalności wiąże się dany skutek;

b) jeżeli zezwala mu na to prawo regulujące jego relację z danym partnerem biznesowym, zawiesza relacje biznesowe w odniesieniu do danej działalności, w tym w celu wykorzystania lub zwiększenia swojej pozycji wpływu; oraz

c) bez zbędnej zwłoki przyjmuje i wdraża udoskonalony plan działań naprawczych na potrzeby konkretnego negatywnego skutku, pod warunkiem że można zasadnie oczekiwać, iż takie działania będą skuteczne.

Dopóki można zasadnie oczekiwać, że udoskonalony plan działań naprawczych będzie skuteczny, sam fakt kontynuowania współpracy z partnerem biznesowym nie naraża przedsiębiorstwa na kary na podstawie art. 27 ani na pociągnięcie do odpowiedzialności na mocy art. 29.

Przed zawieszeniem relacji biznesowej przedsiębiorstwo ocenia, czy można zasadnie oczekiwać, że niekorzystne skutki tej decyzji będą wyraźnie bardziej dotkliwe niż niekorzystny skutek, którego nie udało się usunąć lub którego zasięgu nie udało się odpowiednio zminimalizować. W takim przypadku przedsiębiorstwo nie jest zobowiązane do zawieszenia relacji biznesowej i ma możliwość poinformowania właściwego organu nadzorczego o należycie uzasadnionych powodach takiej decyzji.

Państwa członkowskie przewidują opcję zawieszenia relacji biznesowej w umowach podlegających ich prawu zgodnie z akapitem pierwszym, z wyjątkiem umów, w których strony są zobowiązane do ich zawarcia na mocy prawa.

W przypadku gdy przedsiębiorstwo podejmuje decyzję o zawieszeniu relacji biznesowej, podejmuje kroki mające na celu zapobieżenie skutkom tego zawieszenia, złagodzenie ich lub ich usunięcie, informuje danego partnera biznesowego o tej decyzji z odpowiednim wyprzedzeniem i regularnie przeprowadza przegląd tej decyzji.

W przypadku gdy przedsiębiorstwo nie zdecyduje się na zawieszenie relacji biznesowej zgodnie z niniejszym artykułem, monitoruje rzeczywisty negatywny skutek i okresowo dokonuje oceny swojej decyzji oraz tego, czy dostępne są inne odpowiednie środki.”

;

10) w art. 13 ust. 3 wprowadza się następujące zmiany:

a) formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„Konsultacje z odpowiednimi interesariuszami odbywają się na następujących etapach procesu należytej staranności:”

;

b) uchyla się lit. c) i e);

11) art. 15 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 15

Monitorowanie

Państwa członkowskie zapewniają, aby przedsiębiorstwa przeprowadzały okresowe oceny własnej działalności i środków, działalności i środków swoich jednostek zależnych oraz – jeżeli jest to związane z łańcuchem działalności przedsiębiorstwa – działalności i środków swoich partnerów biznesowych, w celu oceny wdrożenia i monitorowania adekwatności i skuteczności identyfikowania, łagodzenia, usuwania negatywnych skutków i minimalizowania ich zasięgu oraz zapobiegania takim skutkom. Takie oceny opierają się, w stosownych przypadkach, na wskaźnikach jakościowych i ilościowych oraz są przeprowadzane bez zbędnej zwłoki po wystąpieniu istotnej zmiany, a co najmniej raz na 5 lat i każdorazowo, gdy istnieją uzasadnione podstawy, by sądzić, że dane środki nie są już adekwatne lub skuteczne lub że pojawiły się nowe ryzyka wystąpienia takich negatywnych skutków lub takie ryzyka mogą się pojawić. W stosownych przypadkach politykę należytej staranności, zidentyfikowane niekorzystne skutki oraz związane z nimi odpowiednie środki aktualizuje się zgodnie z wynikami takich ocen i z należytym uwzględnieniem odpowiednich informacji od interesariuszy.”

;

12) art. 16 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„Do dnia 31 marca 2029 r. Komisja przyjmuje zgodnie z art. 34 akty delegowane uzupełniające niniejszą dyrektywę przez przedstawienie treści i kryteriów sprawozdawczości, o której mowa w ust. 1, określając w szczególności wystarczająco szczegółowe informacje dotyczące opisu należytej staranności, zidentyfikowanych rzeczywistych i potencjalnych negatywnych skutków i odpowiednich środków podejmowanych w odniesieniu do tych skutków. Przygotowując te akty delegowane, Komisja należycie uwzględnia standardy sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju przyjęte na podstawie art. 29b i 40b dyrektywy 2013/34/UE i odpowiednio dostosowuje do nich te akty.

Przyjmując akty delegowane, o których mowa w akapicie pierwszym, Komisja zapewnia, aby nie powielano wymogów sprawozdawczości dla przedsiębiorstw, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (iii) i które podlegają wymogom sprawozdawczości na mocy art. 4 rozporządzenia (UE) 2019/2088, a jednocześnie, by w pełni zachowano minimalne obowiązki określone w niniejszej dyrektywie.”

;

13) w art. 17 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Od dnia 1 stycznia 2031 r. państwa członkowskie zapewniają, że podając do wiadomości publicznej sprawozdanie roczne, o którym mowa w art. 16 ust. 1 niniejszej dyrektywy, przedsiębiorstwa będą przedkładać jednocześnie to sprawozdanie organowi zbierającemu dane, o którym mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, w celu udostępnienia tych informacji w europejskim pojedynczym punkcie dostępu (ESAP) ustanowionym na podstawie rozporządzenia (UE) 2023/2859.”

;

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Do dnia 31 grudnia 2030 r. w celu udostępniania w ESAP informacji, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, państwa członkowskie wyznaczają co najmniej jeden organ zbierający dane zdefiniowany w art. 2 pkt 2 rozporządzenia (UE) 2023/2859 i powiadamiają o tym Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych.”

;

14) art. 18 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 18

Wzorcowe klauzule umowne

Celem wsparcia przedsiębiorstw w spełnieniu wymogów art. 10 ust. 2 lit. b) i art. 11 ust. 3 lit. c) Komisja – w porozumieniu z państwami członkowskimi i interesariuszami – przyjmuje wytyczne dotyczące dobrowolnych wzorcowych klauzul umownych do dnia 26 lipca 2027 r.”

;

15) w art. 19 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 2 uchyla się lit. b);

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Wytyczne, o których mowa w ust. 2 lit. a), d) i e) przyjmuje się do dnia 26 lipca 2027 r.. Wytyczne, o których mowa w ust. 2 lit. f) i g) przyjmuje się do dnia 26 lipca 2028 r.”

;

(16) uchyla się art. 22;

17) w art. 24 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Każde państwo członkowskie wyznacza co najmniej jeden organ nadzorczy do celów nadzorowania przestrzegania obowiązków określonych w przepisach prawa krajowego przyjętych na podstawie art. 7–16.”

;

b) ust. 7 otrzymują brzmienie:

„7. Do dnia 26 lipca 2028 r. państwa członkowskie przekazują Komisji nazwy i dane kontaktowe organów nadzorczych wyznaczonych zgodnie z niniejszym artykułem, a także, jeżeli wyznaczono kilka organów nadzorczych, odnośne zakresy kompetencji. Państwa członkowskie informują Komisję o wszelkich zmianach tych danych.”

;

18) art. 25 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Państwa członkowskie zapewniają, że organy nadzorcze mają odpowiednie uprawnienia i zasoby do wykonywania zadań powierzonych im na mocy niniejszej dyrektywy, w tym prawo do żądania od przedsiębiorstw informacji i do prowadzenia postępowań wyjaśniających związanych z wypełnianiem obowiązków określonych w art. 7–16.”

;

19) art. 27 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Komisja, we współpracy z państwami członkowskimi, wydaje wytyczne, aby pomóc organom nadzorczym w ustaleniu poziomu kar zgodnie z niniejszym artykułem. Państwa członkowskie zapewniają, aby maksymalny limit kar pieniężnych był ustalony na poziomie 3 % osiągniętych przez przedsiębiorstwo przychodów netto ze sprzedaży w skali światowej w roku obrotowym poprzedzającym rok, w którym podjęto decyzję o nałożeniu kary lub, w przypadku jednostek dominujących najwyższego szczebla , o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 2 ust. 2 lit. b) i c), 3 % skonsolidowanych przychodów netto ze sprzedaży w skali światowej, obliczonych na poziomie jednostki dominującej najwyższego szczebla w roku obrotowym poprzedzającym rok, w którym podjęto decyzję o nałożeniu kary.”

;

20) w art. 29 wprowadza się następujące zmiany:

a) uchyla się ust. 1;

b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. W przypadku gdy przedsiębiorstwo jest pociągnięte do odpowiedzialności zgodnie z prawem krajowym za szkodę wyrządzoną osobie fizycznej lub prawnej w wyniku nieprzestrzegania wymogów w zakresie należytej staranności określonych w niniejszej dyrektywie, państwa członkowskie zapewniają, aby osoby te miały prawo do pełnej rekompensaty. Pełna rekompensata nie może prowadzić do nadmiernej rekompensaty, ani w drodze odszkodowań o charakterze kary, ani zwielokrotnionego odszkodowania ani innego rodzaju odszkodowania.”

;

c) w ust. 3 uchyla się lit. d);

d) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Przedsiębiorstwa, które uczestniczyły w inicjatywach branżowych lub wielostronnych lub korzystały z weryfikacji przez niezależną stronę trzecią lub klauzul umownych, aby wesprzeć realizację obowiązków w zakresie należytej staranności, mogą mimo to zostać pociągnięte do odpowiedzialności zgodnie z prawem krajowym.”

;

e) ust. 5 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Odpowiedzialność cywilna przedsiębiorstwa za szkody, o których mowa w niniejszym artykule, pozostaje bez uszczerbku dla odpowiedzialności cywilnej jego jednostek zależnych lub bezpośrednich i pośrednich partnerów biznesowych w łańcuchu działalności przedsiębiorstwa.”

;

f) uchyla się ust. 7;

21) w art. 36 wprowadza się następujące zmiany:

a) uchyla się ust. 1;

(b) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i) formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„Do dnia 26 lipca 2031 r., a następnie co pięć lat, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wdrażania niniejszej dyrektywy oraz z jej skuteczności i efektywności w osiąganiu jej celów, w szczególności w zakresie zaradzania negatywnym skutkom. W stosownych przypadkach sprawozdaniu towarzyszy wniosek ustawodawczy. W pierwszym sprawozdaniu ocenia się m.in. następujące kwestie:”

;

(ii) lit. b) tiret trzecie otrzymuje brzmienie:

„–

czy należy zmienić progi dotyczące odpowiednich przychodów ze sprzedaży, oraz, w odniesieniu do przedsiębiorstw które utworzono zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego, progi dotyczące liczby pracowników określone w art. 2, oraz czy konieczne jest wprowadzenie podejścia sektorowego w sektorach wysokiego ryzyka; a w szczególności, czy zakresem stosowania niniejszej dyrektywy należy objąć przedsiębiorstwa osiągające odpowiednie przychody ze sprzedaży powyżej 450 000 000 EUR oraz, przedsiębiorstwa, które utworzono zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego – i które zatrudniały średnio ponad 1 000 pracowników w roku obrotowym, a ponadto przedsiębiorstwa działające w sektorach wysokiego ryzyka;”

;

(iii) uchyla się lit. e).

(iv) lit. f) otrzymuje brzmienie:

„f)

skuteczność mechanizmów egzekwowania niniejszej dyrektywy wprowadzonych na szczeblu krajowym, w tym ich skutków ochronnych dla posiadaczy praw.”

;

22) art. 37 ust. 1 brzmienie:

„1. Państwa członkowskie przyjmują i publikują, do dnia 26 lipca 2028 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.

Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia 26 lipca 2029 r., z wyjątkiem przepisów niezbędnych do wykonania art. 16, które państwa członkowskie stosują w odniesieniu do lat obrotowych rozpoczynających się w dniu 1 stycznia 2030 r. lub po tym dniu.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.”.