Artykuł 2

Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

1) „mienie” oznacza środki pieniężne lub wszelkiego rodzaju aktywa, w tym kryptoaktywa, materialne lub niematerialne, ruchome lub nieruchome, oraz dokumenty lub instrumenty prawne w dowolnej formie, w tym elektronicznej lub cyfrowej, zaświadczające o prawie własności lub innych prawach do tych środków pieniężnych lub aktywów;

2) „urzędnik publiczny” oznacza:

a) urzędnika unijnego lub krajowego urzędnika państwa członkowskiego lub państwa trzeciego;

b) każdą inną osobę wyznaczoną do pełnienia funkcji publicznych i pełniącą taką funkcję, zgodnie z prawem krajowym, w tym osobę upoważnioną przez organ publiczny lub pozostającą pod zwierzchnictwem organu publicznego w państwach członkowskich lub państwach trzecich;

c) osobę wyznaczoną do pełnienia funkcji publicznych w ramach organizacji międzynarodowej lub sądu międzynarodowego i pełniącą takie funkcje;

3) „urzędnik unijny” oznacza osobę, która jest:

a) urzędnikiem lub innym pracownikiem zatrudnionym przez Unię na podstawie umowy w rozumieniu regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej określonych w rozporządzeniu Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 (25) (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), lub

b) pracownikiem oddelegowanym do Unii przez państwo członkowskie lub organ publiczny lub prywatny i pełni funkcje równoważne funkcjom pełnionym przez urzędników lub innych pracowników unijnych.

Członków instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii oraz personel takich podmiotów traktuje się tak, jakby byli urzędnikami unijnymi w zakresie, w jakim nie ma do nich zastosowania regulamin pracowniczy;

4) „urzędnik krajowy” oznacza osobę pełniącą funkcję wykonawczą, administracyjną lub sądowniczą na poziomie krajowym, regionalnym lub lokalnym, niezależnie od tego, czy została ona powołana lub wybrana lub zatrudniona na podstawie umowy, czy pełni tę funkcję przez czas określony czy nieokreślony, za wynagrodzeniem czy nieodpłatnie i niezależnie od stażu pracy tej osoby.

Osobę sprawującą urząd w obszarze ustawodawstwa na poziomie krajowym, regionalnym lub lokalnym traktuje się zgodnie z prawem krajowym tak, jakby była urzędnikiem krajowym;

5) „arbiter” oznacza osobę, którą wzywa się do wydania prawnie wiążącej decyzji w sporze wniesionym przez strony umowy o arbitraż, w przypadku gdy status arbitra określa prawo krajowe;

6) „ławnik” oznacza osobę działającą jako członek organu odpowiedzialnego za orzekanie o winie oskarżonego w ramach procesu sądowego, zgodnie z prawem krajowym;

7) „naruszenie obowiązku” oznacza co najmniej zachowanie stanowiące naruszenie obowiązku ustawowego lub naruszenie regulacji lub wytycznych zawodowych, mających zastosowanie w działalności osoby, która w jakimkolwiek charakterze pełni funkcję kierowniczą lub pracuje w podmiocie działającym w sektorze prywatnym;

8) „osoba prawna” oznacza podmiot mający osobowość prawną na mocy właściwego prawa krajowego, z wyjątkiem państw lub organów publicznych sprawujących władzę państwową oraz publicznych organizacji międzynarodowych;

9) „urzędnik wysokiego szczebla” oznacza urzędnika publicznego, któremu powierzono sprawowanie kluczowych funkcji wykonawczych, administracyjnych, ustawodawczych lub sądowniczych zgodnie z prawem krajowym; mogą być nimi: szefowie rządów centralnych i regionalnych, członkowie rządów centralnych i regionalnych, zastępcy ministrów, sekretarze stanu, kluczowi doradcy polityczni, szefowie i członkowie kancelarii lub gabinetu ministra, o ile takie zostały utworzone, członkowie izb parlamentarnych, członkowie trybunałów konstytucyjnych i sądów najwyższych, prokurator generalny oraz członkowie najwyższych izb kontroli, a także członkowie kolegium komisarzy Komisji Europejskiej i posłowie do Parlamentu Europejskiego.

Przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące urzędników wysokiego szczebla nie naruszają immunitetów i przywilejów ustanowionych na mocy krajowych konstytucji lub przepisów ustawodawczych.