Artykuł 36

W dyrektywie (UE) 2017/1371 wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 2 ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:

„c)

»urzędnik wysokiego szczebla« oznacza urzędnika wysokiego szczebla zdefiniowanego w art. 2 pkt 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2026/1021 (*1) .

(*1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2026/1021 z dnia 29 kwietnia 2026 r. w sprawie zwalczania korupcji, zastępująca decyzję ramową Rady 2003/568/WSiSW oraz Konwencję w sprawie zwalczania korupcji urzędników Wspólnot Europejskich i urzędników państw członkowskich Unii Europejskiej oraz zmieniająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1371 (Dz.U. L, 2026/1021, 11.5.2026, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2026/1021/oj).”;"

2) art. 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby łapownictwo czynne i bierne w sektorze publicznym, jeżeli dopuszczono się go umyślnie, stanowiło przestępstwo.

a) Do celów niniejszej dyrektywy »łapownictwo bierne w sektorze publicznym« oznacza działanie urzędnika publicznego, który bezpośrednio lub przez pośrednika żąda lub uzyskuje korzyść jakiegokolwiek rodzaju dla siebie lub dla osoby trzeciej lub przyjmuje obietnicę takiej korzyści w zamian za podjęcie działań lub powstrzymanie się od działań – leżących w zakresie jego obowiązków lub przy wykonywaniu jego funkcji – w sposób, który szkodzi lub może zaszkodzić interesom finansowym Unii.

b) Do celów niniejszej dyrektywy »łapownictwo czynne w sektorze publicznym« oznacza działanie osoby, która obiecuje, proponuje lub wręcza urzędnikowi publicznemu, bezpośrednio lub przez pośrednika, korzyść jakiegokolwiek rodzaju przeznaczoną dla niego lub dla osoby trzeciej w zamian za podjęcie działań lub powstrzymanie się od działań – leżących w zakresie jego obowiązków lub przy wykonywaniu jego funkcji – w sposób, który szkodzi lub może zaszkodzić interesom finansowym Unii.”

;

3) w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby przestępstwa, o których mowa w art. 3 i art. 4 ust. 1 i 3, podlegały maksymalnej karze pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej czterech lat, w przypadku gdy przestępstwa te wiążą się z wyrządzeniem znacznej szkody lub uzyskaniem znacznej korzyści.

Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby w przypadku, gdy działanie, które ma być podjęte przez urzędnika, lub powstrzymanie się przez urzędnika od podjęcia takiego działania nie stanowi naruszenia jego obowiązków, przestępstwa, o których mowa w art. 4 ust. 2, podlegały maksymalnej karze pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej czterech lat, w przypadku gdy przestępstwa te wiążą się z wyrządzeniem znacznej szkody lub uzyskaniem znacznej korzyści.

Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby w przypadku, gdy działanie, które ma być podjęte przez urzędnika, lub powstrzymanie się przez urzędnika od podjęcia takiego działania stanowi naruszenie jego obowiązków, przestępstwa, o których mowa w art. 4 ust. 2, podlegały maksymalnej karze pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej pięciu lat, w przypadku gdy przestępstwa te wiążą się z wyrządzeniem znacznej szkody lub uzyskaniem znacznej korzyści.

Szkodę lub korzyść wynikającą z przestępstw, o których mowa w art. 3 ust. 2 lit. a), b) i c) oraz w art. 4, uważa się za znaczną, jeżeli rozmiar szkody lub korzyści przekracza 100 000 EUR.

Szkodę lub korzyść wynikającą z przestępstw, o których mowa w art. 3 ust. 2 lit. d), z zastrzeżeniem art. 2 ust. 2, zawsze uznaje się za znaczną.

Państwa członkowskie mogą również ustanowić maksymalną karę pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej czterech lat, w przypadku wystąpienia innych poważnych okoliczności określonych w ich prawie krajowym.”

;

b) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. W przypadku przestępstwa, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. a), b) lub c) lub w art. 4 ust. 1 i 3, prowadzącego do szkody, której wysokość jest niższa niż 10 000 EUR, lub korzyści, której wysokość jest niższa niż 10 000 EUR, państwa członkowskie mogą zamiast sankcji karnych ustanowić inne sankcje.”

;

c) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„6. Bez uszczerbku dla ust. 1–5 niniejszego artykułu państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby osoby fizyczne, które popełniły przestępstwa, o których mowa w art. 3, 4 i 5 niniejszej dyrektywy, mogły podlegać dodatkowym sankcjom lub środkom karnym lub sankcjom lub środkom niemającym charakteru karnego, które mogą obejmować sankcje lub środki, o których mowa w art. 12 ust. 4 dyrektywy (UE) 2026/1021.”

;

4) art. 8 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 8

Okoliczności obciążające i łagodzące

Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby popełnienie przestępstwa, o którym mowa w art. 3, 4 lub 5 niniejszej dyrektywy, w ramach organizacji przestępczej zdefiniowanej w decyzji ramowej 2008/841/WSiSW było uważane za okoliczność obciążającą.

Państwa członkowskie mogą podjąć niezbędne środki w celu zapewnienia, aby jedna lub kilka okoliczności, o których mowa w art. 15 i 16 dyrektywy (UE) 2026/1021, mogły być, zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa krajowego, uznawane za okoliczności obciążające i łagodzące w przypadku przestępstw, o których mowa w niniejszej dyrektywie.”

;

5) art. 9 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 9

Sankcje wobec osób prawnych

1. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby osoba prawna pociągnięta do odpowiedzialności na podstawie art. 6 podlegała skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym sankcjom lub środkom karnym lub sankcjom lub środkom niemającym charakteru karnego.

2. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby sankcje lub środki wobec osób prawnych pociągniętych do odpowiedzialności na podstawie art. 6 niniejszej dyrektywy obejmowały grzywny karne lub grzywny niemające charakteru karnego, których wysokość musi być proporcjonalna do wagi danego czynu oraz do indywidualnych, finansowych i innych okoliczności danej osoby prawnej i które mogą obejmować inne sankcje lub środki karne lub sankcje lub środki niemające charakteru karnego, które muszą być proporcjonalne do wagi danego czynu, takie jak sankcje i środki, o których mowa w art. 14 ust. 2 dyrektywy (UE) 2026/1021.

W zakresie, w jakim osoby prawne zostały pociągane do odpowiedzialności na podstawie art. 6 ust. 1 niniejszej dyrektywy za przestępstwa, o których mowa w art. 4 ust. 2 i 3 niniejszej dyrektywy, stosuje się art. 14 ust. 3 dyrektywy (UE) 2026/1021.”

;

6) w art. 12 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 2, 3 i 4 otrzymują brzmienie:

„2. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu umożliwienia prowadzenia postępowania przygotowawczego, wnoszenia i popierania oskarżenia, przeprowadzenia rozprawy sądowej i wydania orzeczenia w sprawie przestępstw, o których mowa w art. 3, art. 4 ust. 1 i art. 5, podlegających maksymalnej karze pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej czterech lat, przez okres co najmniej pięciu lat od dnia popełnienia przestępstwa.

3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 państwa członkowskie mogą ustanowić termin przedawnienia krótszy niż pięć lat, ale nie krótszy niż trzy lata, pod warunkiem że bieg takiego terminu przedawnienia może zostać przerwany lub zawieszony w przypadku określonych działań.

4. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu umożliwienia prowadzenia postępowania przygotowawczego, wnoszenia i popierania oskarżenia, przeprowadzenia rozprawy sądowej i wydania orzeczenia w sprawie przestępstw, o których mowa w art. 4 ust. 2 i 3, podlegających maksymalnej karze pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej czterech lat, przez okres co najmniej ośmiu lat od dnia popełnienia przestępstwa.”

;

b) dodaje się ustępy w brzmieniu:

„5. Na zasadzie odstępstwa od ust. 4 państwa członkowskie mogą ustanowić termin przedawnienia krótszy niż osiem lat, ale nie krótszy niż pięć lat, pod warunkiem że bieg takiego terminu przedawnienia może zostać przerwany lub zawieszony w przypadku określonych działań.

6. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby ustanowić termin przedawnienia wynoszący co najmniej pięć lat od dnia prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo, o którym mowa w art. 3, art. 4 ust. 1 i art. 5, umożliwiający wykonanie następujących kar nałożonych w następstwie tego wyroku:

a) kary pozbawienia wolności w wymiarze większym niż rok; lub alternatywnie

b) kary pozbawienia wolności za przestępstwo podlegające maksymalnej karze pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej czterech lat.

7. Na zasadzie odstępstwa od ust. 6 państwa członkowskie mogą ustanowić termin przedawnienia krótszy niż pięć lat, ale nie krótszy niż trzy lata, pod warunkiem że bieg takiego terminu przedawnienia może zostać przerwany lub zawieszony w przypadku określonych działań.

8. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby ustanowić termin przedawnienia wynoszący co najmniej dziesięć lat od dnia prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo, o którym mowa w art. 4 ust. 2 i 3, umożliwiający wykonanie następujących kar nałożonych w następstwie tego wyroku:

a) kary pozbawienia wolności w wymiarze większym niż rok; lub alternatywnie

b) kary pozbawienia wolności za przestępstwo podlegające maksymalnej karze pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej czterech lat.

9. Na zasadzie odstępstwa od ust. 8 państwa członkowskie mogą ustanowić termin przedawnienia krótszy niż dziesięć lat, ale nie krótszy niż pięć lat, pod warunkiem że bieg takiego terminu przedawnienia może zostać przerwany lub zawieszony w przypadku określonych działań.”.