Artykuł 1

W dyrektywie (UE) 2015/2302 wprowadza się następujące zmiany:

1) tytuł otrzymuje brzmienie:

„Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych, zmieniająca rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE oraz uchylająca dyrektywę Rady 90/314/EWG”

;

2) art. 1 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 1

Przedmiot

Celem niniejszej dyrektywy jest przyczynienie się do prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego i osiągnięcia wysokiego i jak najbardziej jednolitego poziomu ochrony konsumentów poprzez zbliżenie niektórych aspektów przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w odniesieniu do umów zawieranych pomiędzy podróżnymi a przedsiębiorcami dotyczących imprez turystycznych, niektórych aspektów umów zawieranych pomiędzy organizatorami imprez turystycznych a dostawcami usług turystycznych, a także szczególnych wymogów informacyjnych mających zastosowanie do pewnych sytuacji, które nie skutkują powstaniem imprezy turystycznej.”

;

3) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Niniejszą dyrektywę stosuje się do imprez turystycznych oferowanych do sprzedaży lub sprzedawanych podróżnym przez przedsiębiorców oraz do szczegółowych wymogów informacyjnych mających zastosowanie do pewnych sytuacji, które nie skutkują powstaniem imprezy turystycznej. Niniejszą dyrektywę stosuje się także do przysługującego organizatorom prawa do zwrotu kosztów od dostawców usług turystycznych w przypadku odwołania lub niewyświadczenia usługi stanowiącej część imprezy turystycznej.”

;

b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do:

a) imprez turystycznych trwających krócej niż 24 godziny, chyba że obejmują one zakwaterowanie;

b) imprez turystycznych oferowanych okazjonalnie i na zasadach niekomercyjnych, i wyłącznie ograniczonej grupie podróżnych;

c) imprez turystycznych nabywanych na podstawie umowy ogólnej o zorganizowanie podróży służbowej zawieranej pomiędzy przedsiębiorcą a inną osobą fizyczną lub prawną działającą w celach związanych z jej działalnością handlową, gospodarczą, rzemieślniczą lub wykonywaniem wolnego zawodu.”

;

4) w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:

a) pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2)

»impreza turystyczna« oznacza połączenie co najmniej dwóch różnych rodzajów usług turystycznych na potrzeby tej samej podróży lub tych samych wakacji, jeżeli:

a) usługi te zostały połączone przez jednego przedsiębiorcę, w tym również na prośbę podróżnego lub zgodnie z jego wyborem, przed zawarciem jednej umowy na wszystkie usługi; lub

b) niezależnie od tego, czy zawarto odrębne umowy z dostawcami poszczególnych usług turystycznych, usługi te:

(i) są nabywane w jednym punkcie sprzedaży i zostały wybrane, zanim podróżny zgodził się dokonać zapłaty;

(ii) są oferowane lub sprzedawane po cenie obejmującej wszystkie usługi lub po cenie całkowitej, lub gdy jedną z tych cen obciążany jest nabywca, niezależnie od ewentualnego oddzielnego fakturowania; lub

(iii) są reklamowane lub sprzedawane przy użyciu określenia »impreza turystyczna« lub podobnego określenia;

(iv) są łączone po zawarciu umowy, na podstawie której przedsiębiorca uprawnia podróżnego do dokonania wyboru spośród różnych rodzajów usług turystycznych; lub

(v) są nabywane od odrębnego przedsiębiorcy lub odrębnych przedsiębiorców za pośrednictwem powiązanych procesów rezerwacji online, podczas których dane osobowe podróżnego pozwalające na identyfikację podróżnego jako strony umowy są przekazywane przez przedsiębiorcę, z którym zawarta została pierwsza umowa, innemu przedsiębiorcy lub innym przedsiębiorcom, a umowa z tym innym przedsiębiorcą lub tymi innymi przedsiębiorcami zostaje zawarta najpóźniej 24 godziny po potwierdzeniu rezerwacji pierwszej usługi turystycznej.

Połączenie usług turystycznych, w przypadku którego nie więcej niż jeden rodzaj usługi turystycznej, o której mowa w pkt 1 lit. a), b) lub c), zostaje połączony z co najmniej jedną spośród usług świadczonych turystom, o których mowa w pkt 1 lit. d), nie jest imprezą turystyczną, jeżeli usługi, o których mowa w pkt 1 lit. d):

a) stanowią mniej niż 25 % wartości tego połączenia i nie są reklamowane jako istotny element tego połączenia ani nie stanowią istotnego elementu tego połączenia z innych względów; lub

b) zostały wybrane i nabyte dopiero po rozpoczęciu realizacji usługi turystycznej, o której mowa w pkt 1 lit. a), b) lub c);”

;

b) uchyla się pkt 5;

c) nie dotyczy wersji polskiej;

d) pkt 12 otrzymuje brzmienie:

„12)

»nieuniknione i nadzwyczajne okoliczności« oznaczają obiektywne okoliczności będące poza kontrolą strony powołującej się na takie okoliczności i których skutków nie można było uniknąć, nawet gdyby podjęto wszelkie rozsądne działania;”

;

5) w art. 5 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a) lit. a) pkt (viii) otrzymuje brzmienie:

„(viii)

informacja o tym, czy usługi turystyczne wchodzące w skład imprezy turystycznej są co do zasady dostępne dla osób o ograniczonej sprawności ruchowej, niezależnie od tego, czy ta ograniczona sprawność ruchowa jest spowodowana niepełnosprawnością czy innymi przyczynami, oraz niezależnie od tego, czy ta ograniczona sprawność ruchowa ma charakter stały czy tymczasowy, a na wniosek podróżnego – dalsze informacje na temat dostępności lub dostosowania danej imprezy turystycznej w świetle szczególnych potrzeb zgłoszonych przez podróżnego;”

;

b) lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)

nazwa handlowa i adres geograficzny organizatora oraz, w stosownych przypadkach, sprzedawcy detalicznego, a także ich numery telefonu i, w stosownych przypadkach, adresy elektroniczne, umożliwiające podróżnemu szybkie skontaktowanie z organizatorem oraz, w stosownych przypadkach, ze sprzedawcą detalicznym i skuteczne porozumiewanie się z nimi;”

;

c) lit. d) otrzymuje brzmienie:

„d)

ustalenia dotyczące płatności, w tym wszelkie punkty lojalnościowe lub inne świadczenia w ramach programów nagród, oraz wszelkie kwoty lub procentowa wartość ceny, które muszą być zapłacone jako zaliczka, oraz harmonogram wpłat pozostałej kwoty, lub gwarancje finansowe, które muszą zostać opłacone lub przedstawione przez podróżnego”

;

d) lit. f) otrzymuje brzmienie:

„f)

odpowiednie ogólne informacje o wymogach paszportowych i wizowych w państwie docelowym i państwie tranzytu, w tym o przybliżonych okresach oczekiwania na wizy, oraz informacje o formalnościach związanych z opieką zdrowotną w tych państwach”

;

e) lit. g) otrzymuje brzmienie:

„g)

„informacja o tym, że podróżny ma prawo rozwiązać umowę o udział w imprezie turystycznej w każdym momencie przed rozpoczęciem imprezy turystycznej za stosowną i możliwą do uzasadnienia opłatą za rozwiązanie lub – w stosownych przypadkach – informacja o standardowej opłacie za rozwiązanie pobieranej przez organizatora, zgodnie z art. 12 ust. 1, oraz informacja o tym, że podróżny ma prawo rozwiązać umowę o udział w imprezie turystycznej bez ponoszenia opłaty za rozwiązanie w przypadku wystąpienia nieuniknionych i nadzwyczajnych okoliczności zgodnie z art. 12 ust. 2;”

;

6) dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 5a

Informacje udzielane przed zawarciem umowy w szczególnych sytuacjach dokonywania rezerwacji

1. Bez uszczerbku dla art. 23 w sytuacjach dokonywania rezerwacji, które nie skutkują powstaniem imprezy turystycznej oraz w przypadku gdy przedsiębiorca zaprasza podróżnego do dokonania zakupu dodatkowego rodzaju usługi turystycznej na potrzeby tej samej podróży lub tych samych wakacji, przedsiębiorca w momencie złożenia tego zaproszenia informuje podróżnego w jasny, zrozumiały i widoczny sposób, że jeśli podróżny zgodzi się zapłacić za dodatkowy rodzaj usługi turystycznej po wyrażeniu uprzedniej zgody na opłacenie pierwszego rodzaju usługi turystycznej, to pierwszy rodzaj usługi turystycznej oraz dodatkowy rodzaj usługi turystycznej nie będą stanowić imprezy turystycznej i że podróżnemu nie będą przysługiwały prawa mające zastosowanie do imprez turystycznych na podstawie niniejszej dyrektywy.

2. W przypadku gdy przedsiębiorca składa zaproszenie, o którym mowa w ust. 1, zanim podróżny zgodzi się zapłacić za pierwszy rodzaj usługi turystycznej, ale nie przedstawi informacji, o której mowa w tym ustępie, a podróżny następnie zgodzi się zapłacić za taki dodatkowy rodzaj usługi turystycznej w tym samym punkcie sprzedaży w ciągu 24 godzin od momentu wyrażenia zgody na opłacenie pierwszego rodzaju usługi turystycznej, dane usługi turystyczne stanowią imprezę turystyczną, a przedsiębiorcę uznaje się za organizatora tej imprezy turystycznej.”

;

7) w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)

informację o tym, że:

(i) organizator jest odpowiedzialny za należytą realizację wszystkich usług turystycznych objętych umową o udział w imprezie turystycznej zgodnie z art. 13, za wszelkie zwroty z tytułu rozwiązania lub zmiany tej umowy, a także, że zgodnie z art. 16 organizator zobowiązany jest do udzielenia pomocy, jeżeli podróżny znalazł się w trudnej sytuacji;

(ii) w stosownych przypadkach podróżny może również skontaktować się z organizatorem za pośrednictwem sprzedawcy detalicznego;”

;

b) ust. 2 lit. g) otrzymuje brzmienie:

„g)

informację na temat procedur rozpatrywania skarg, w tym języka lub języków, w których można złożyć skargę i w których będzie rozpatrywana, oraz na temat adresu fizycznego lub elektronicznego, na który można składać skargi, a także informację na temat mechanizmów alternatywnego rozstrzygania sporów (ADR) zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/11/UE (*1) oraz, w stosownych przypadkach, na temat podmiotu ADR, któremu podlega przedsiębiorca;

(*1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/11/UE z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie alternatywnych metod rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE (dyrektywa w sprawie ADR w sporach konsumenckich) (Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 63, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2013/11/oj).”;"

c) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„2a. Do umowy o udział w imprezie turystycznej załącza się odpowiedni formularz informacyjny określony w załączniku I i udostępnia się go podróżnemu na trwałym nośniku w momencie zawarcia tej umowy. Umowa o udział w imprezie turystycznej zawiera wyraźne odniesienie do tego formularza informacyjnego.”

;

8) w art. 12 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Państwa członkowskie zapewniają, aby podróżny miał prawo rozwiązania umowy o udział w imprezie turystycznej w każdym momencie przed rozpoczęciem imprezy turystycznej. W przypadku gdy podróżny rozwiąże umowę o udział w imprezie turystycznej zgodnie z niniejszym ustępem, może być zobowiązany do zapłacenia odpowiedniej i możliwej do uzasadnienia opłaty za rozwiązanie na rzecz organizatora, pod warunkiem że dana umowa przewiduje możliwość pobrania takiej opłaty.

Umowa o udział w imprezie turystycznej, o której mowa w akapicie pierwszym, może:

a) określać rozsądne standardowe opłaty za rozwiązanie w zależności od tego, w jakim czasie przed rozpoczęciem imprezy turystycznej doszło do rozwiązania umowy oraz od spodziewanych oszczędności kosztów oraz spodziewanego dochodu z tytułu alternatywnego wykorzystania danych usług turystycznych, w formie stałych kwot lub wartości procentowych ceny imprezy turystycznej, lub z wykorzystaniem podobnej metody obliczeniowej; lub

b) określać, że opłata za rozwiązanie odpowiada cenie imprezy turystycznej pomniejszonej o odpowiednie oszczędności kosztów i dochód z tytułu alternatywnego wykorzystania danych usług turystycznych lub niższej kwocie uzgodnionej przez strony.

Jeżeli umowa o udział w imprezie turystycznej przewiduje możliwość pobrania opłaty za rozwiązanie, ale nie zawiera szczegółowych informacji, opłata taka odpowiada cenie imprezy turystycznej pomniejszonej o odpowiednie oszczędności kosztów i dochód z tytułu alternatywnego wykorzystania danych usług turystycznych lub niższej kwocie uzgodnionej przez strony.

Na żądanie podróżnego organizator przedstawia uzasadnienie mających zastosowanie opłat za rozwiązanie.”

;

b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Niezależnie od ust. 1 podróżny ma prawo do rozwiązania umowy o udział w imprezie turystycznej przed rozpoczęciem imprezy turystycznej bez ponoszenia jakiejkolwiek opłaty za rozwiązanie, jeżeli istnieją uzasadnione podstawy, by oczekiwać, że nieuniknione i nadzwyczajne okoliczności, występujące w miejscu rozpoczęcia podróży lub występujące w miejscu docelowym lub jego najbliższym sąsiedztwie, lub mające wpływ na podróż z lub do miejsca docelowego, w znaczącym stopniu wpłyną na realizację umowy o udział w imprezie turystycznej. W przypadku rozwiązania umowy o udział w imprezie turystycznej zgodnie z niniejszym ustępem podróżny jest uprawniony do pełnego zwrotu wszelkich wpłat dokonanych z tytułu imprezy turystycznej, ale nie ma prawa do dodatkowej rekompensaty.”

;

c) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Organizator dokonuje wszelkich zwrotów wymaganych na podstawie ust. 2 i 3 lub, w przypadku ust. 1, zwraca wszelkie wpłaty dokonane przez podróżnego lub w jego imieniu z tytułu danej imprezy turystycznej, pomniejszone o odpowiednią i możliwą do uzasadnienia opłatę za rozwiązanie. Organizator dokonuje takich zwrotów na rzecz podróżnego bez zbędnej zwłoki, a w każdym razie nie później niż w ciągu 14 dni od rozwiązania umowy o udział w imprezie turystycznej, bez konieczności złożenia przez podróżnego uprzedniego wniosku. W przypadku gdy dane płatnicze podróżnego nie są już aktualne, ten 14-dniowy okres na dokonanie zwrotu rozpoczyna bieg od momentu, gdy podróżny przekaże organizatorowi poprawne dane płatnicze.

W przypadku gdy w terminie 14 dni od rozwiązania umowy o udział w imprezie turystycznej na podstawie ust. 1, 2 lub 3 organizator i podróżny uzgodnią udział tego ostatniego w zastępczej imprezie turystycznej o równoważnej lub wyższej jakości, podróżny nie jest uprawniony do otrzymania zwrotu ani do rekompensaty. Jeżeli podróżny akceptuje zastępczą imprezę turystyczną o niższej jakości lub niższych kosztach, organizator zwraca podróżnemu kwotę odpowiadającą różnicy między wyższą zapłaconą ceną a niższą ceną zastępczej imprezy turystycznej nie później niż 14 dni po zawarciu umowy w sprawie w sprawie zastępczej imprezy turystycznej.

Państwa członkowskie, które wprowadzają lub utrzymują w mocy mechanizmy mające na celu zapewnienie, aby zwrotów na rzecz podróżnych w przypadku rozwiązania umowy o udział w imprezie turystycznej zgodnie z ust. 2 i 3 niniejszego artykułu dokonywano w terminie określonym w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, informują o tych mechanizmach Komisję i centralne punkty kontaktowe pozostałych państw członkowskich, o których to punktach mowa w art. 18 ust. 2.”

;

9) dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 12a

Bony

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku rozwiązania umowy o udział w imprezie turystycznej na podstawie art. 10, 11 lub 12 organizator miał prawo zaoferować podróżnemu, jako alternatywę dla zwrotu kosztów, przyjęcie bonu odpowiadającego co najmniej kwocie zwrotu, do którego podróżny jest uprawniony (»prawo podróżnego do zwrotu kosztów«). Organizator może zaoferować bon o wyższej wartości niż przewiduje prawo podróżnego do zwrotu kosztów.

2. Podróżny może wykorzystać bon na każdą usługę turystyczną oferowaną przez organizatora i może zrealizować bon w częściach.

3. Przy rezerwacji usług turystycznych organizatorzy nie mogą traktować posiadaczy bonów mniej korzystnie niż innych podróżnych.

4. W przypadku zaoferowania podróżnemu bonu i zanim podróżny w wyraźny sposób zgodzi się na jego przyjęcie, organizator jasno i wyraźnie przekazuje temu podróżnemu następujące informacje na trwałym nośniku:

a) informację o tym, że podróżny ma prawo otrzymać zwrot kosztów w terminie 14 dni i nie jest zobowiązany do przyjęcia bonu;

b) wartość bonu;

c) kwotę wynikającą z prawa podróżnego do zwrotu kosztów oraz informację, że kwota ta jest objęta ochroną na wypadek niewypłacalności organizatora;

d) informację o tym, że bon może zostać wykorzystany w całości lub w części oraz że można go wykorzystać do opłacenia dowolnej usługi turystycznej oferowanej przez organizatora, a także, że w przypadku gdy bon zostaje wykorzystany do zarezerwowania pojedynczej usługi turystycznej, taka umowa nie będzie objęta ochroną przewidzianą w niniejszej dyrektywie;

e) okres ważności bonu;

f) informację o tym, że bon może zostać przeniesiony tylko jeden raz i że przeniesienie nie podlega jakiejkolwiek opłacie;

g) informację o tym, że jeżeli przed upływem okresu ważności bonu nie zostanie on wykorzystany w pełnej kwocie wynikającej z prawa podróżnego do zwrotu kosztów, podróżny automatycznie otrzyma pozostałą część kwoty wynikającej z tego prawa do zwrotu kosztów w terminie 14 dni od upływu tego okresu ważności, bez konieczności złożenia uprzedniego wniosku.

5. Bon wydawany jest na trwałym nośniku i zawiera informacje wymienione w ust. 4 lit. b)–g) przedstawione w jasny i zrozumiały sposób. Podaje się na nim również nazwę handlową organizatora, informacje, które podróżni są zobowiązani przekazać organizatorowi, aby przeniesienie na inną osobę było ważne, oraz datę rozpoczęcia i zakończenia okresu ważności.

6. Okres ważności bonu wynosi maksymalnie 12 miesięcy od dnia, w którym podróżny w wyraźny sposób zgodzi się na przyjęcie bonu zgodnie z ust. 4. Ten okres ważności może zostać tylko jeden raz przedłużony o maksymalnie 12 miesięcy, pod warunkiem że obie strony udzielą na to przedłużenie wyraźnej zgody, która zostanie zapisana na trwałym nośniku.

7. Prawo podróżnego do zwrotu kosztów zawiesza się na okres ważności bonu, pod warunkiem że podróżny otrzymał informacje, o których mowa w ust. 4 i w wyraźny sposób zgodził się na przyjęcie bonu zamiast zwrotu kosztów, co zostało zapisane na trwałym nośniku. W każdej chwili przed wykorzystaniem bonu lub wygaśnięciem jego ważności strony mogą uzgodnić dokonanie pełnego lub częściowego zwrotu kosztów. Prawo podróżnego do zwrotu kosztów wygasa w momencie wykorzystania bonu w pełnej kwocie wynikającej z tego prawa do zwrotu.

8. Zawieszenie prawa podróżnego do zwrotu kosztów kończy się:

a) po upływie okresu ważności bonu, jeżeli bon nie został wykorzystany w pełnej kwocie wynikającej z prawa podróżnego do zwrotu kosztów; lub

b) jeżeli przed upływem okresu ważności bonu strony uzgodnią zwrot pozostałej kwoty wynikającej z prawa podróżnego do zwrotu kosztów; lub

c) w przypadku niewypłacalności organizatora.

9. Organizator zwraca koszty podróżnemu bez zbędnej zwłoki, a w każdym razie nie później niż 14 dni po zakończeniu zawieszenia prawa podróżnego do zwrotu kosztów, zgodnie z ust. 8 lit. a) i b), bez konieczności złożenia przez podróżnego uprzedniego wniosku.

10. Podróżni mogą przenieść bon tylko jeden raz. Przeniesienie jest ważne wyłącznie w przypadku, jeżeli podróżny, który przenosi bon, poinformuje organizatora na trwałym nośniku o przeniesieniu i przekaże mu dane osobowe osoby przejmującej niezbędne do realizacji przez nią bonu lub otrzymania zwrotu po upływie okresu jego ważności. Organizator potwierdza przeniesienie bonu bez zbędnej zwłoki na trwałym nośniku. Organizatorzy nie mogą pobierać żadnych opłat za przeniesienie.”

;

10) dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 16a

Rozpatrywanie skarg

1. Organizator zapewnia, aby łatwo było się z nim skontaktować za pośrednictwem punktów kontaktowych wskazanych zgodnie z art. 7 ust. 2 lit. d) i aby był w stanie skutecznie odpowiadać na zapytania podróżnych lub zapytania składane w ich imieniu, w szczególności na zapytania związane z udzielaniem pomocy na podstawie art. 16, w przypadku gdy podróżny znajduje się w trudnej sytuacji, lub dotyczące wszelkich niezgodności występujących w trakcie realizacji imprezy turystycznej oraz związanych z nią środków zaradczych, o których mowa w art. 13.

2. Organizator wprowadza również rozwiązania służące skutecznemu rozpatrywaniu innych rodzajów skarg niż te, o których mowa w ust. 1.

Organizator potwierdza na trwałym nośniku otrzymanie takich skarg w terminie siedmiu dni od ich otrzymania i udziela podróżnemu uzasadnionej odpowiedzi na trwałym nośniku w terminie 60 dni od daty złożenia skargi.

Państwa członkowskie mogą przewidzieć terminy krótsze niż te, o których mowa w akapicie drugim niniejszego ustępu.

3. O ile organizator nie przyjmie w pełni skargi podróżnego, w swojej uzasadnionej odpowiedzi informuje on podróżnego o wszelkich mechanizmach ADR na podstawie dyrektywy 2013/11/UE, z których w danej sprawie może skorzystać podróżny.”

;

11) art. 17 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 17

Skuteczność i zakres ochrony na wypadek niewypłacalności

1. Państwa członkowskie zapewniają, by organizatorzy prowadzący przedsiębiorstwo na ich terytorium posiadali zabezpieczenie na potrzeby zwrotu wszelkich wpłat dokonanych przez podróżnych lub w ich imieniu na wypadek niewypłacalności organizatora. Zabezpieczenie to musi obejmować ochronę dokonanych wpłat, w przypadku gdy imprezy turystycznej w całości lub w części nie zrealizowano w wyniku niewypłacalności organizatora lub gdy podróżny jest uprawniony do zwrotu kosztów. W przypadku gdy podróżny otrzymuje bon, zabezpieczenie ogranicza się do kwoty wynikającej z prawa podróżnego do zwrotu kosztów. Jeżeli umowa o udział w imprezie turystycznej obejmuje podróż powrotną, organizatorzy mają obowiązek posiadać również zabezpieczenie na potrzeby powrotu podróżnych do kraju. Można zaoferować kontynuację imprezy turystycznej.

Organizatorzy nieprowadzący przedsiębiorstwa w jednym z państw członkowskich, którzy sprzedają lub oferują do sprzedaży imprezy turystyczne w jednym z państw członkowskich lub którzy w jakikolwiek sposób kierują taką działalność do jednego z państw członkowskich, mają obowiązek posiadania zabezpieczenia zgodnie z prawem tego państwa członkowskiego.

2. Zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, musi być skuteczne i obejmować zasadnie przewidywalne koszty. Obejmuje ono kwoty wpłat dokonanych przez podróżnych lub w ich imieniu z tytułu imprez turystycznych, z uwzględnieniem długości okresu pomiędzy otrzymaniem wszelkich wpłat a zakończeniem imprez turystycznych, jak również szacowanego kosztu powrotu do kraju w przypadku niewypłacalności organizatora. Zabezpieczenie w każdym momencie musi być wystarczające, aby pokryć zwrot kosztów oraz, w stosownych przypadkach, koszty powrotu do kraju. W ramach zabezpieczenia uwzględnia się fakt, że niewypłacalność może zaistnieć w okresie, w którym organizator posiada najwyższe kwoty wpłat. W ramach zabezpieczenia uwzględnia się również wszelkie zmiany w wielkości sprzedaży imprez turystycznych.

3. Aby zapewnić skuteczność ochrony na wypadek niewypłacalności, państwa członkowskie nadzorują środki służące ochronie na wypadek niewypłacalności stosowane przez organizatorów prowadzących przedsiębiorstwo na ich terytorium i monitorują dostępność rozwiązań w tym zakresie.

4. Stosowana przez organizatora ochrona na wypadek niewypłacalności obejmuje podróżnych bez względu na ich miejsce zamieszkania, miejsce rozpoczęcia podróży lub miejsce sprzedaży imprezy turystycznej oraz bez względu na państwo członkowskie, w którym znajduje się podmiot zapewniający ochronę na wypadek niewypłacalności.

5. Jeżeli realizacja imprezy turystycznej jest zagrożona na skutek niewypłacalności organizatora, zabezpieczenie udostępnia się bezpłatnie, aby zapewnić powrót podróżnych do kraju oraz – o ile będzie to konieczne – opłacić ich zakwaterowanie przed powrotem do kraju.

6. Podróżni otrzymują zwrot dokonanych wpłat bez zbędnej zwłoki, a w każdym razie nie później niż sześć miesięcy po przedłożeniu dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia ich wniosku.

W wyjątkowych i należycie uzasadnionych przypadkach, w tym w sytuacji gdy podmiot lub organ odpowiedzialny za rozpatrzenie wniosku otrzymuje wyjątkowo dużą liczbę wniosków w krótkim czasie lub gdy niewypłacalność organizatora dotyka podróżnych z kilku państw członkowskich, zwrotu wpłat dokonuje się w terminie dziewięciu miesięcy po przedłożeniu niezbędnych dokumentów.

Państwa członkowskie mogą przewidzieć terminy krótsze niż te, o których mowa w akapitach pierwszym i drugim.

7. Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku niewypłacalności organizatora podróżni byli informowani bez zbędnej zwłoki odpowiednimi kanałami komunikacji co najmniej o:

a) fakcie niewypłacalności organizatora;

b) nazwie i danych kontaktowych podmiotu zapewniającego ochronę na wypadek niewypłacalności lub, w stosownych przypadkach, nazwie i danych kontaktowych właściwego organu;

c) przysługujących im prawach związanych z imprezami turystycznymi, które już się rozpoczęły lub które mogą być wciąż zrealizowane; oraz

d) dokumentach, które podróżni muszą przedłożyć, aby ubiegać się o zwrot kosztów.

8. Każde państwo członkowskie zapewnia publiczną dostępność i aktualizację wykazów internetowych wszystkich organizatorów i, w stosownych przypadkach, sprzedawców detalicznych prowadzących przedsiębiorstwa na jego terytorium i objętych ochroną na wypadek niewypłacalności na podstawie przepisów krajowych transponujących niniejszą dyrektywę. Państwa członkowskie udostępniają Komisji linki do stron internetowych zawierających ich wykazy, gdy powiadamiają o przepisach krajowych transponujących niniejszą dyrektywę, oraz niezwłocznie informują Komisję o wszelkich zmianach w tych linkach. Komisja udostępnia publicznie na swojej stronie internetowej wykaz tych otrzymanych od państw członkowskich linków. Komisja aktualizuje ten wykaz bez zbędnej zwłoki za każdym razem, gdy państwo członkowskie poinformuje ją o nowym linku.

9. W przypadku gdy jest to uzasadnione z uwagi na wpłaty otrzymywane przez sprzedawców detalicznych, państwa członkowskie mogą wymagać od sprzedawców detalicznych, aby także oni – oprócz organizatorów – wykupili ochronę na wypadek niewypłacalności, bez uszczerbku dla art. 13 ust. 1 akapit drugi.”

;

12) w art. 18 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Państwa członkowskie wyznaczają centralne punkty kontaktowe w celu ułatwienia współpracy administracyjnej i sprawowania nadzoru nad organizatorami, którzy prowadzą działalność w różnych państwach członkowskich, oraz w celu wymiany informacji na temat ochrony na wypadek niewypłacalności oraz wszelkich mechanizmów wprowadzonych w celu zapewnienia skuteczności zwrotów kosztów po rozwiązaniu umowy o udział w imprezie turystycznej. Państwa członkowskie przekazują dane kontaktowe tych punktów kontaktowych wszystkim pozostałym państwom członkowskim oraz Komisji.”

;

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Centralne punkty kontaktowe udostępniają sobie wzajemnie wszelkie niezbędne informacje na temat swoich krajowych wymogów dotyczących ochrony na wypadek niewypłacalności oraz podmiotu lub podmiotów zapewniających ochronę na wypadek niewypłacalności poszczególnym organizatorom prowadzącym przedsiębiorstwa na ich terytorium.”

;

c) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Jeżeli państwo członkowskie ma wątpliwości co do ochrony danego organizatora na wypadek niewypłacalności, zwraca się o wyjaśnienia do państwa członkowskiego prowadzenia przedsiębiorstwa przez tego organizatora. Państwa członkowskie odpowiadają na zapytania innych państw członkowskich tak szybko jak to możliwe, z uwzględnieniem stopnia pilności i złożoności sprawy. W każdym przypadku w pierwszej odpowiedzi podaje się tożsamość organizatora lub, w stosownych przypadkach, sprzedawcy detalicznego oraz podmiotu lub podmiotów zapewniających ochronę na wypadek niewypłacalności. Odpowiedzi tej udziela się nie później niż w ciągu 15 dni roboczych od otrzymania zapytania.”

;

13) uchyla się rozdział VI, zawierający art. 19;

14) art. 21 ustęp pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Państwa członkowskie zapewniają, aby przedsiębiorca ponosił odpowiedzialność za wszelkie błędy spowodowane usterkami technicznymi systemu rezerwacji, które można mu przypisać, oraz w przypadku, gdy przedsiębiorca zgodził się zająć rezerwacją imprezy turystycznej za błędy powstałe podczas procesu rezerwacji.”

;

15) art. 22 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 22

Prawo dochodzenia roszczeń i prawo organizatorów do zwrotu kosztów

1. W przypadkach gdy organizator lub, zgodnie z art. 13 ust. 1 akapit drugi lub art. 20, sprzedawca detaliczny wypłaca rekompensatę, przyznaje obniżkę ceny lub spełnia inne obowiązki nałożone na niego na mocy niniejszej dyrektywy, państwa członkowskie zapewniają, by organizator lub sprzedawca detaliczny miał prawo dochodzenia roszczeń od każdej osoby trzeciej, która przyczyniła się do zdarzenia, skutkującego rekompensatą, obniżką ceny lub innymi obowiązkami.

2. Państwa członkowskie zapewniają, aby dostawca usług turystycznych, który odwołał usługę stanowiącą część imprezy turystycznej lub nie wyświadczył tej usługi, zwrócił organizatorowi w terminie siedmiu dni wszelkie wpłaty otrzymane od niego z tytułu takiej usługi. Termin siedmiu dni rozpoczyna bieg następnego dnia po odwołaniu usługi lub w dniu, w którym usługa ta miała zostać wykonana, w zależności od tego, która z tych dat jest wcześniejsza.”

;

16) art. 23 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Oświadczenie organizatora imprezy turystycznej, zgodnie z którym działa on wyłącznie jako dostawca usług turystycznych, jako pośrednik lub w jakimkolwiek innym charakterze, lub zgodnie z którym impreza turystyczna nie stanowi imprezy turystycznej, nie zwalnia tego organizatora obowiązków nałożonych na niego na podstawie niniejszej dyrektywy.”

;

17) załącznik I zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszej dyrektywy;

18) uchyla się załącznik II.