Załącznik

W załącznikach III i V do rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/689 wprowadza się następujące zmiany:

1) w załączniku III dodaje się sekcję 7 w brzmieniu:

„

Sekcja 7

Zarażenie pasożytem Echinococcus multilocularis

1. Technika sedymentacji i kwantyfikacji (SCT) lub technika o równoważnej czułości i swoistości w celu wykrywania pasożyta Echinococcus multilocularis przy badaniu zawartości jelit.

2. Metody łańcuchowej reakcji polimerazy (PCR) lub technika o równoważnej czułości i swoistości do wykrywania specyficznego dla danego gatunku kwasu dezoksyrybonukleinowego (DNA) z tkanek lub jaj pasożyta Echinococcus multilocularis przy badaniu zawartości jelit lub odchodów.”;

2) w załączniku V dodaje się część V w brzmieniu:

„CZĘŚĆ V

ZARAŻENIE PASOŻYTEM ECHINOCOCCUS MULTILOCULARIS

Sekcja 1

Nadzór mający na celu wykazanie braku zarażenia pasożytem Echinococcus multilocularis w populacji zwierząt dzikich będących żywicielami ostatecznymi

Nadzór mający na celu wykazanie braku zarażenia pasożytem Echinococcus multilocularis w populacji zwierząt dzikich będących żywicielami ostatecznymi musi:

1. opisywać docelową populację dzikich zwierząt psowatych będących żywicielami ostatecznymi, w tym jej liczebność, strukturę wieku, rozmieszczenie geograficzne i strukturę płci, przy uwzględnieniu ryzyka względnego zarażenia pasożytem Echinococcus multilocularis dla różnych gatunków i subpopulacji docelowej populacji dzikich zwierząt psowatych będących żywicielami ostatecznymi;

2. polegać na stałym pobieraniu, w każdym 12-miesięcznym okresie nadzoru, próbek pochodzących od dzikich zwierząt psowatych będących żywicielami ostatecznymi, przebadanych z wynikiem ujemnym za pomocą jednej z metod, o których mowa w załączniku III sekcja 7;

3. być zaprojektowany w taki sposób, aby umożliwić – na podstawie odpowiedniej, opartej na analizie ryzyka lub reprezentatywnej próbki dzikich zwierząt psowatych będących żywicielami ostatecznymi – wykrycie pasożyta Echinococcus multilocularis, jeżeli występuje on w jakiejkolwiek odpowiedniej pod względem epidemiologicznym jednostce geograficznej w państwie członkowskim lub jego strefie w populacji zwierząt dzikich będących żywicielami ostatecznymi przy częstości występowania nie większej niż 1 % przy poziomie ufności wynoszącym co najmniej 95 %.

Sekcja 2

Przyznanie państwu członkowskiemu lub strefie statusu obszaru wolnego od zarażenia pasożytem Echinococcus multilocularis

Status obszaru wolnego od zarażenia pasożytem Echinococcus multilocularis można przyznać państwu członkowskiemu lub jego strefie wyłącznie wówczas, gdy:

1. w ciągu ostatnich trzech kolejnych 12-miesięcznych okresów państwo członkowskie prowadziło coroczny nadzór, który wykazał, zgodnie z art. 67, że zarażenie pasożytem Echinococcus multilocularis nie zostało stwierdzone z powodu niewystępowania lisów rudych jako zwierząt dzikich będących żywicielami ostatecznymi na całym jego terytorium;

2. w przypadku występowania dzikich zwierząt psowatych będących żywicielami ostatecznymi i pod warunkiem że nie odnotowano potwierdzonego przypadku zarażenia pasożytem Echinococcus multilocularis u tych zwierząt, spełnione jest jeden z następujących wymagań:

a) w ciągu ostatnich 25 lat nie odnotowano żadnego potwierdzonego przypadku zarażenia pasożytem Echinococcus multilocularis u dzikich zwierząt psowatych będących żywicielami ostatecznymi, zgodnie z art. 70 ust. 1 lit. a), a w ciągu ostatnich 10 lat spełniane były wymagania określone w art. 70 ust. 2 lit. b) i d);

b) w ciągu ostatnich trzech kolejnych 12-miesięcznych okresów coroczny program nadzoru, który spełnia wymagania określone w sekcji 1, wykazał brak zarażenia pasożytem Echinococcus multilocularis u dzikich zwierząt psowatych będących żywicielami ostatecznymi.

Sekcja 3

Utrzymanie statusu obszaru wolnego od zarażenia pasożytem Echinococcus multilocularis w odniesieniu do państwa członkowskiego lub strefy

Państwo członkowskie lub jego strefa mogą utrzymać przyznany status obszaru wolnego od zarażenia pasożytem Echinococcus multilocularis wyłącznie wówczas, gdy:

1. w odniesieniu do państwa członkowskiego lub jego strefy, którym przyznano status obszaru wolnego od zarażenia pasożytem Echinococcus multilocularis zgodnie z sekcją 2 pkt 1, właściwy organ:

a) utrzymuje coroczny nadzór w celu wykrycia obecności dzikich lisów rudych na terytorium państwa lub strefy;

b) niezwłocznie zgłasza Komisji i pozostałym państwom członkowskim wykrycie występowania dzikich lisów rudych;

2. w odniesieniu do państwa członkowskiego lub jego strefy, którym przyznano status obszaru wolnego od zarażenia pasożytem Echinococcus multilocularis zgodnie z sekcją 2 pkt 2, właściwy organ utrzymuje coroczny nadzór, który:

a) wykazuje brak przypadków zarażenia pasożytem Echinococcus multilocularis u dzikich zwierząt psowatych będących żywicielami ostatecznymi, zgodnie z wymaganiami określonymi w sekcji 1;

b) umożliwia wczesne wykrycie zarażenia pasożytem Echinococcus multilocularis u dzikich zwierząt psowatych będących żywicielami ostatecznymi.”.

ELI: http://data.europa.eu/eli/reg_del/2026/134/oj

ISSN 1977-0766 (electronic edition)