Artykuł 5

1. Jeżeli opłata za wniosek o unieważnienie wymagana na mocy art. 52 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 nie została uiszczona, Urząd wzywa wnioskodawcę do uiszczenia opłaty w terminie wyznaczonym przez Urząd. Jeżeli przewidziana opłata nie zostanie uiszczona w tym terminie, Urząd informuje wnioskodawcę, że wniosek o unieważnienie uznaje się za niewniesiony. Jeżeli opłata została uiszczona po upływie tego terminu, jest ona zwracana wnioskodawcy.

2. W przypadku gdy wniosek o unieważnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 2, Urząd informuje o tym wnioskodawcę i wzywa go do usunięcia stwierdzonych braków w terminie dwóch miesięcy. Jeżeli braki nie zostaną usunięte w terminie, Urząd odrzuca wniosek jako niedopuszczalny.

3. W przypadku gdy wniosek o unieważnienie złożony zgodnie z wymogami określonymi w art. 2 niniejszego rozporządzenia został złożony w języku innym niż język postępowania zgodnie z art. 98 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, Urząd wzywa wnioskodawcę do przedstawienia tłumaczenia na ten język w terminie jednego miesiąca. Jeżeli tłumaczenie to nie zostanie złożone w terminie, Urząd odrzuca wniosek o unieważnienie jako niedopuszczalny. Jeżeli brak tłumaczenia ogranicza się do dowodów potwierdzających zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. d) oraz art. 2 ust. 3 i 4 niniejszego rozporządzenia i nie mają zastosowania żadne inne podstawy niedopuszczalności, Urząd odrzuca te dowody jako niedopuszczalne i kontynuuje rozpatrywanie wniosku.

4. Art. 15 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2026/138 ma zastosowanie do wszelkich innych dokumentów potwierdzających, które nie są wymagane do dopuszczalności wniosku o unieważnienie na podstawie art. 2 niniejszego rozporządzenia.

5. Urząd powiadamia strony o każdym ustaleniu zgodnie z ust. 1, że wniosek o unieważnienie uznaje się za niewniesiony, oraz o każdej decyzji o odrzuceniu wniosku o unieważnienie z powodu jego niedopuszczalności zgodnie z ust. 2 lub 3. W przypadku gdy wniosek o unieważnienie zostaje odrzucony jako niedopuszczalny przed wysłaniem powiadomienia, o którym mowa w art. 6 ust. 1, nie podejmuje się decyzji w sprawie kosztów.