Artykuł 9

1. Każde państwo członkowskie ustanawia plan opisujący środki, etapy pośrednie i potencjalne bariery dla dywersyfikacji swoich dostaw gazu (zwany dalej „krajowym planem dywersyfikacji gazu ziemnego”) w celu zaprzestania wszelkiego importu gazu ziemnego, który pochodzi lub jest eksportowany, bezpośrednio lub pośrednio, z Federacji Rosyjskiej, przed terminami określonymi w art. 3 i 4.

2. Krajowe plany dywersyfikacji dostaw gazu ziemnego obejmują wszystkie następujące elementy:

a) dostępne informacje na temat wolumenu importu gazu ziemnego, który pochodzi lub jest eksportowany, bezpośrednio lub pośrednio, z Federacji Rosyjskiej, na podstawie istniejących umów na dostawy;

b) jasny opis środków wsparcia wprowadzonych i planowanych na szczeblu krajowym w celu zastąpienia gazu ziemnego, który pochodzi lub jest eksportowany, bezpośrednio lub pośrednio, z Federacji Rosyjskiej, w tym ilości, które mają stopniowo przestać być importowane, etapy pośrednie i harmonogram wdrażania oraz, o ile są dostępne, przewidywane warianty alternatywnych dostaw i tras tych dostaw. Środki te mogą obejmować wykorzystanie unijnej platformy Aggregate EU ustanowionej na podstawie art. 42 rozporządzenia (UE) 2024/1789, środki wsparcia działań przedsiębiorstw energetycznych na rzecz dywersyfikacji, współpracę w grupach regionalnych, takich jak Grupa Wysokiego Szczebla ds. Tworzenia Gazowych Połączeń Międzysystemowych w Europie Środkowej i Południowo-Wschodniej, określenie alternatyw dla importu gazu ziemnego poprzez elektryfikację, niezależność energetyczną, środki w zakresie efektywności energetycznej, zwiększenie produkcji biogazu, biometanu i czystego wodoru, wdrażanie rozwiązań w zakresie energii ze źródeł odnawialnych, środki w zakresie dobrowolnego zmniejszania zapotrzebowania lub możliwości innych państw członkowskich w zakresie ułatwiania dywersyfikacji dostaw;

c) określenie wszelkich potencjalnych barier technicznych, umownych lub regulacyjnych dla zastąpienia gazu ziemnego, który pochodzi lub jest eksportowany, bezpośrednio lub pośrednio, z Federacji Rosyjskiej, oraz możliwości pokonania tych barier.

3. Do dnia 1 marca 2026 r. państwa członkowskie przedkładają Komisji swoje krajowe plany dywersyfikacji gazu ziemnego, korzystając ze wzoru określonego w załączniku I.

4. W stosownych przypadkach Komisja ułatwia przygotowanie i wdrożenie krajowych planów dywersyfikacji dostaw gazu ziemnego, w tym przez zapewnienie najlepszych praktyk i pomocy technicznej. W okresie przejściowym w odniesieniu do istniejących umów na dostawy na podstawie art. 4 niniejszego rozporządzenia Komisja koordynuje z państwami członkowskimi ich wysiłki na rzecz dywersyfikacji w celu określenia alternatywnych źródeł dostaw. Nowe dostawy mogłyby również zrekompensować utracone dochody poprzez wykorzystanie istniejącej infrastruktury uprzednio wykorzystywanej do tranzytu gazu ziemnego, który pochodzi lub jest eksportowany, bezpośrednio lub pośrednio, z Federacji Rosyjskiej. Państwa członkowskie regularnie składają Grupie Koordynacyjnej ds. Gazu sprawozdania z postępów w przygotowywaniu, przyjmowaniu i wdrażaniu swych krajowych planów dywersyfikacji dostaw gazu ziemnego. Na podstawie krajowych planów dywersyfikacji gazu ziemnego Komisja ocenia realizację stopniowego odchodzenia od gazu, który pochodzi lub jest eksportowany, bezpośrednio lub pośrednio, z Federacji Rosyjskiej, i informuje o swojej ocenie Grupę Koordynacyjną ds. Gazu, jak określono w art. 17 rozporządzenia (UE) 2017/1938.