Artykuł 10

1. Bez uszczerbku dla innych systemów etykietowania, które obejmują inne rodzaje chowu i są regulowane przepisami Unii, następujące określenia i odpowiadające im określenia w pozostałych językach urzędowych Unii wymienione w załączniku V mogą znajdować się na etykietach produktów, o których mowa w art. 2, wyłącznie wówczas, gdy spełniono odpowiednie warunki ustanowione w załączniku VI:

a) „żywione z udziałem … % …”;

b) „ekstensywny chów ściółkowy”;

c) „chów wybiegowy”;

d) „tradycyjny chów wybiegowy”;

e) „chów wybiegowy bez ograniczeń”.

Określenia, o których mowa w akapicie pierwszym, można uzupełnić oznaczeniami odnoszącymi się do szczególnych cech charakterystycznych dla odpowiednich rodzajów chowu.

Jedynymi określeniami, które można stosować do oznaczania produktów pochodzących od zwierząt gospodarskich utrzymywanych na wolnym powietrzu, są określenia wymienione w akapicie pierwszym lit. c), d) i e).

W odniesieniu do produktu innego niż ten, który spełnia warunki oznakowania za pomocą oznaczeń wymienionych w akapicie pierwszym lit. c), d) lub e), nie można stosować etykiety, dokumentu handlowego, materiałów reklamowych lub jakiejkolwiek formy reklamy lub prezentacji, które stwierdzają, dają do zrozumienia lub sugerują, że produkt pochodzi od zwierząt gospodarskich utrzymywanych na wolnym powietrzu.

Jeżeli na etykiecie mięsa pochodzącego z kaczek i gęsi utrzymywanych w celu produkcji foie gras podano informację o produkcji z chowu wybiegowego, o której mowa w akapicie pierwszym lit. c), d) i e), umieszcza się na niej również określenie „z produkcji foie gras”.

2. Podawanie na etykietach wieku ubojowego lub okresu tuczu jest dopuszczalne jedynie w przypadku stosowania określeń wymienionych w ust. 1 oraz w odniesieniu do wieku nie niższego niż wiek wskazany w załączniku VI lit. b), c) lub d). Nie ma to jednak zastosowania do produktów, o których mowa w art. 2 pkt 1 lit. a) ppkt (iv).

3. Ust. 1 i 2 stosuje się bez uszczerbku dla krajowych środków technicznych wykraczających poza wymogi minimalne określone w załączniku VI, które mają zastosowanie wyłącznie do producentów z danego państwa członkowskiego, oraz pod warunkiem że te krajowe środki techniczne są zgodne z prawem Unii.

4. Krajowe środki techniczne określone w ust. 3 przekazuje się do wiadomości Komisji.

5. Państwa członkowskie mogą przewidzieć stosowanie przez podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze określeń innych niż te, o których mowa w ust. 1 i 2 i określonych w załączniku VI, pod warunkiem że:

a) określenia te są zgodne z metodą wytwarzania produktu i nie wprowadzają konsumentów w błąd;

b) określenia te nie powodują żadnych pomyłek z określeniami, o których mowa w ust. 1 i 2;

c) specyfikacja produktu jest udokumentowana;

d) pod nadzorem właściwych organów danego państwa członkowskiego prowadzi się odpowiednie kontrole.

6. Po spełnieniu warunków, o których mowa w ust. 5, państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych określeniach krajowych przed ich zastosowaniem przez podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze. Komisja informuje pozostałe państwa członkowskie o wszelkich powiadomieniach o takich określeniach i publikuje je na stronie internetowej Europa.

7. W dowolnym momencie i na wniosek Komisji państwa członkowskie dostarczają wszelkich informacji niezbędnych do oceny zgodności z prawem Unii krajowych środków technicznych, o których mowa w ust. 3, oraz określeń krajowych, o których mowa w ust. 5.