Artykuł 1

W rozporządzeniu (UE) 2024/1348 wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 60 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Zgodnie z art. 74 Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych dotyczących zawieszenia, w całości lub w części, wskazania państwa trzeciego jako bezpieczny kraj trzeci na poziomie Unii, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 63.”

;

2) w art. 61 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Państwa trzecie mogą zostać wskazane jako bezpieczne kraje pochodzenia zgodnie z niniejszym rozporządzeniem wyłącznie w przypadku, gdy na podstawie sytuacji prawnej, stosowania prawa w ramach ustroju demokratycznego i ogólnych uwarunkowań politycznych można wykazać, że nie dochodzi w tym państwie do prześladowania w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (UE) 2024/1347 oraz nie występuje tam rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w rozumieniu art. 15 tego rozporządzenia.”

;

3) w art. 62 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Państwa trzecie mogą zostać wskazane jako bezpieczne kraje pochodzenia na poziomie Unii zgodnie z warunkami określonymi w art. 61 oraz niniejszym artykule.”

;

b) po ust. 1 dodaje się ustępy w brzmieniu:

„1a. Państwa trzecie wymienione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia są wskazane jako bezpieczne kraje pochodzenia na poziomie Unii.

1b. Państwo trzecie, któremu przyznano status kraju kandydującego do przystąpienia do Unii, wskazuje się również jako bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie Unii chyba że zachodzi co najmniej jedna z następujących okoliczności:

a) w tym państwie trzecim istnieje poważne zagrożenie dla życia lub fizycznej integralności osoby cywilnej wynikające z przemocy nieselektywnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego.;

b) przyjęto środki ograniczające w rozumieniu części piątej tytuł IV TFUE w związku z działaniami tego państwa trzeciego, które naruszają podstawowe prawa i wolności i które są istotne dla wskazania państwa trzeciego jako bezpieczny kraj pochodzenia, jak określono w art. 61 niniejszego rozporządzenia;

c) odsetek decyzji organu rozstrzygającego w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową pochodzącym z tego państwa trzeciego – którego są obywatelami albo, w przypadku bezpaństwowców, z państwa trzeciego, w którym posiadają poprzednie miejsce zwykłego pobytu – przekracza 20 % całkowitej liczby decyzji wydanych w odniesieniu do tego państwa trzeciego przez organ rozstrzygający, wynikającej z najnowszych dostępnych średnich rocznych danych Eurostatu dla całej Unii.

W przypadku gdy zachodzi którakolwiek z okoliczności, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a)–c), lub gdy przestaje ona zachodzić, Komisja natychmiast informuje o tym państwa członkowskie, Parlament Europejski i Radę. W przypadku lit. a) niniejszego ustępu przed poinformowaniem państw członkowskich i Parlamentu Europejskiego Komisja musi uzyskać uprzednią zgodę Rady.”

;

c) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Zgodnie z art. 74 Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych dotyczących zawieszenia, w całości lub w części, wskazania państwa trzeciego jako bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie Unii, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 63.”

;

4) art. 63 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 63

Zawieszenie i usunięcie wskazania państwa trzeciego jako bezpiecznego kraju trzeciego lub jako bezpiecznego kraju pochodzenia na poziomie Unii

1. W przypadku istotnych zmian w sytuacji państwa trzeciego wskazanego jako bezpieczny kraj trzeci lub jako bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie Unii Komisja przeprowadza uzasadnioną ocenę tego, czy to państwo trzecie spełnia warunki określone w art. 59 lub 61 oraz, a w przypadku gdy uzna, że warunki te przestały być spełniane, w całości lub w części, zastosowanie mają następujące przepisy:

a) w przypadku gdy warunki określone w art. 59 lub 61 przestały być spełniane w odniesieniu do konkretnych części terytorium tego państwa trzeciego lub w odniesieniu do łatwych do zidentyfikowania kategorii osób w tym państwie trzecim, Komisja przyjmuje akt delegowany zgodnie z art. 74 w celu częściowego zawieszenia wskazania tego państwa trzeciego jako bezpiecznego kraju trzeciego lub jako bezpiecznego kraju pochodzenia na poziomie Unii w odniesieniu do tych części terytorium tego państwa trzeciego lub w odniesieniu do tych kategorii osób na okres sześciu miesięcy;

b) w przypadku gdy warunki określone w art. 59 lub 61 przestały być spełniane w odniesieniu do państwa trzeciego jako całości, Komisja przyjmuje akt delegowany zgodnie z art. 74 w celu całkowitego zawieszenia wskazania tego państwa trzeciego jako bezpieczny kraj trzeci lub jako bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie Unii na okres sześciu miesięcy.

2. Komisja poddaje stałemu przeglądowi sytuację w państwie trzecim, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając między innymi informacje przekazywane przez państwa członkowskie i Agencję ds. Azylu dotyczące późniejszych zmian sytuacji w tym państwie trzecim.

3. W przypadku gdy Komisja przyjęła akt delegowany zgodnie z ust. 1 lit. a) lub b) zawieszający wskazanie danego państwa trzeciego jako bezpiecznego kraju trzeciego lub jako bezpiecznego kraju pochodzenia na poziomie Unii w odniesieniu do wszystkich lub konkretnych części terytorium tego państwa trzeciego lub do wszystkich lub łatwych do zidentyfikowania kategorii osób w tym państwie trzecim, w terminie trzech miesięcy od dnia przyjęcia tego aktu delegowanego przedkłada wniosek, zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, w celu:

a) zmiany wskazania tego państwa trzeciego jako bezpiecznego kraju trzeciego lub bezpiecznego kraju pochodzenia na poziomie Unii, aby przewidzieć wyłączenia z tego wskazania w odniesieniu do konkretnych części terytorium lub łatwych do zidentyfikowania kategorii osób, objętych aktem delegowanym przyjętym zgodnie z ust. 1 lit. a); lub

b) usunięcia wskazania tego państwa trzeciego jako bezpiecznego kraju trzeciego lub jako bezpiecznego kraju pochodzenia na poziomie Unii.

4. W przypadku gdy Komisja nie przedłoży wniosku, o którym mowa w ust. 3, w terminie trzech miesięcy od przyjęcia aktu delegowanego, o którym mowa w ust. 1, akt delegowany przestaje obowiązywać. W przypadku gdy Komisja przedłoży taki wniosek w terminie trzech miesięcy od przyjęcia aktu delegowanego, o którym mowa w ust. 1, jest ona uprawniona do przedłużenia – na podstawie uzasadnionej oceny – ważności tego aktu delegowanego o sześć miesięcy z możliwością ponownego jednokrotnego przedłużenia.

5. Bez uszczerbku dla ust. 4, w przypadku gdy wniosek przedłożony przez Komisję w celu usunięcia wskazania państwa trzeciego jako bezpiecznego kraju trzeciego lub jako bezpiecznego kraju pochodzenia na poziomie Unii lub zmiany tego wskazania nie zostanie przyjęty w terminie 15 miesięcy od dnia jego przedłożenia przez Komisję, przestaje obowiązywać zawieszenie w całości lub w części wskazania państwa trzeciego jako bezpiecznego kraju trzeciego lub jako bezpiecznego kraju pochodzenia na poziomie Unii.”

;

5) w art. 64 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„2. W przypadku obowiązywanie wskazania państwa trzeciego jako bezpiecznego kraju trzeciego lub jako bezpiecznego kraju pochodzenia na poziomie Unii zostało zawieszone, w całości lub w części, w drodze aktu delegowanego przyjętego zgodnie z art. 63 ust. 1 lit. a) lub b), państwa członkowskie nie mogą wskazać tego państwa jako bezpiecznego kraju trzeciego ani jako bezpiecznego kraju pochodzenia na poziomie krajowym.

3. W przypadku gdy wskazanie państwa trzeciego jako bezpiecznego kraju trzeciego lub jako bezpiecznego kraju pochodzenia na poziomie Unii zostało usunięte lub zmienione zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, państwo członkowskie może powiadomić Komisję, że uznaje ono, że w związku ze zmianą sytuacji w tym państwie ponownie spełnia ono warunki określone w art. 59 ust. 1 lub art. 61.

Powiadomienie to musi zawierać uzasadnioną ocenę spełniania przez to państwo trzecie warunków określonych w art. 59 ust. 1 lub art. 61, w tym wyjaśnienie konkretnych zmian w sytuacji w danym państwie trzecim, które powodują, że to państwo trzecie ponownie spełnia te warunki. W stosownych przypadkach państwo członkowskie precyzuje w swoim powiadomieniu, których konkretnych części terytorium tego państwa trzeciego lub których łatwych do zidentyfikowania kategorii osób w tym państwie trzecim dotyczy jego ocena.

W następstwie tego powiadomienia Komisja występuje do Agencji ds. Azylu o informacje i analizę dotyczące sytuacji w danym państwie trzecim.

W przypadku gdy powiadomienie państwa członkowskiego dotyczyło państwa trzeciego, którego wskazanie jako bezpiecznego kraju trzeciego lub jako bezpiecznego kraju pochodzenia na poziomie Unii zostało usunięte zgodnie z art. 63 ust. 3 lit. b), powiadamiające państwo członkowskie może wskazać to państwo trzecie jako bezpieczny kraj trzeci lub jako bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie krajowym tylko pod warunkiem, że Komisja nie wyrazi sprzeciwu wobec tego wskazania.

Przysługujące Komisji prawo sprzeciwu jest ograniczone do okresu dwóch lat od dnia usunięcia wskazania tego państwa trzeciego jako bezpiecznego kraju trzeciego lub jako bezpiecznego kraju pochodzenia na poziomie Unii. Każdy sprzeciw Komisja zgłasza w terminie trzech miesięcy od dnia każdego powiadomienia przez państwo członkowskie oraz po dokonaniu należytego przeglądu sytuacji w tym państwie trzecim, z uwzględnieniem warunków określonych w art. 59 ust. 1 i art. 61.

W przypadku gdy Komisja uzna, że warunki określone w art. 59 ust. 1 lub art. 61 są ponownie spełnione w odniesieniu do wszystkich lub konkretnych części terytorium państwa trzeciego objętego powiadomieniem otrzymanym zgodnie z akapitem pierwszym niniejszego ustępu lub do wszystkich lub łatwych do zidentyfikowania kategorii osób w tym państwie trzecim, może wystąpić z wnioskiem o zmianę niniejszego rozporządzenia, zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, w celu wskazania tego państwa trzeciego jako bezpiecznego kraju trzeciego lub bezpiecznego kraju pochodzenia na poziomie Unii w odniesieniu do wszystkich lub konkretnych części terytorium tego państwa trzeciego lub w odniesieniu do wszystkich lub łatwych do zidentyfikowania kategorii osób, w odniesieniu do których spełniane są te warunki.”

;

6) w art. 78 ust. 2 wyraz „załączniku” zastępuje się wyrazem „załączniku I”;

7) w art. 79 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Art. 59 ust. 2, art. 61 ust. 2 i art. 61 ust. 5 lit. b) niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie od dnia 27 lutego 2026 r. w odniesieniu do stosowania koncepcji »bezpieczny kraj pochodzenia« zgodnie z art. 36 i 37 dyrektywy 2013/32/UE oraz koncepcji »bezpieczny kraj trzeci« zgodnie z art. 38 dyrektywy 2013/32/UE.”

;

b) w ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Państwo członkowskie może stosować art. 42 ust. 1 lit. j) i art. 42 ust. 3 lit. e) niniejszego rozporządzenia jako podstawę zastosowania procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym zgodnie z art. 31 ust. 8 dyrektywy 2013/32/UE lub procedury prowadzonej na granicy lub w strefach tranzytowych zgodnie z art. 43 dyrektywy 2013/32/UE przed dniem 12 czerwca 2026 r., jeżeli dokonało transpozycji odpowiednich przepisów i wdrożyło szczególne procedury określone w tych artykułach na poziomie krajowym przed dniem 27 lutego 2026 r.”

;

c) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. W przypadku państw członkowskich, które nie są związane dyrektywą 2013/32/UE, odesłania do niej w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu odczytuje się jako odesłania do dyrektywy 2005/85/WE.”

;

8) „Załącznik” oznacza się jako „Załącznik I”;

9) tekst określony w niniejszym rozporządzeniu dodaje się jako załącznik II do rozporządzenia (UE) 2024/1348.