Artykuł 2

1. ZAFI, który podejmuje decyzję o uruchomieniu barier umorzeniowych, stosuje te bariery w sposób jednolity wobec wszystkich inwestorów AFI.

2. Bariera umorzeniowa ma próg uruchomienia, poniżej którego nie może zostać uruchomiona.

Próg uruchomienia ustala się na jednym z następujących poziomów:

a) na poziomie AFI („bariera na poziomie funduszu”);

b) na poziomie inwestorów („bariera na poziomie inwestora”);

c) jako połączenie obu tych rodzajów.

3. Jeżeli próg uruchomienia ustala się zgodnie z ust. 2 akapit drugi lit. a), opiera się on na łącznej wartości netto lub brutto zleceń umorzenia AFI otrzymanych na dany dzień transakcyjny lub w określonym okresie i wyraża się go w jednej z następujących form:

a) jako odsetek wartości aktywów netto AFI;

b) jako wartość pieniężną;

c) jako odsetek aktywów płynnych, o których mowa w art. 50 ust. 1 dyrektywy 2009/65/WE;

d) jako połączenie elementów określonych w lit. a), b) lub c).

4. Jeżeli próg uruchomienia ustala się na poziomie inwestora zgodnie z ust. 2 akapit drugi lit. b), opiera się on na indywidualnych zleceniach umorzenia brutto składanych przez każdego posiadacza jednostek uczestnictwa lub udziałowca na dany dzień transakcyjny lub w określonym okresie i wyraża się go w jednej z następujących form:

a) jako odsetek jednostek uczestnictwa posiadanych przez posiadacza jednostek uczestnictwa lub udziałów posiadanych przez udziałowca w AFI;

b) jako odsetek wartości aktywów netto AFI.

5. ZAFI, który zdecyduje się na uruchomienie bariery umorzeniowej, realizuje proporcjonalnie zlecenia umorzenia złożone przez wszystkich inwestorów AFI na dany dzień transakcyjny, na kwotę odpowiadającą co najmniej poziomowi progu uruchomienia.