Artykuł 1

W rozporządzeniu (UE) nr 1308/2013 wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 3 ust. 5 dodaje się literę w brzmieniu:

„c)

»zielone zbiory« oznaczają całkowite zniszczenie lub usunięcie jeszcze niedojrzałych kiści winogron, tym samym redukując plony z danego obszaru do zera, z wyłączeniem nieprzeprowadzenia zbiorów polegającego na pozostawieniu winogron o jakości handlowej na krzewach z końcem normalnego cyklu produkcyjnego.”

;

2) w art. 61 wprowadza się następujące zmiany:

„Artykuł 61

Czas trwania

System zezwoleń na nasadzenia winorośli ustanowiony w niniejszym rozdziale stosuje się od dnia 1 stycznia 2016 r., przy czym Komisja przeprowadzi przegląd w 2028 r., a następnie co dziesięć lat w celu dokonania oceny funkcjonowania tego systemu. Komisja może, w stosownych przypadkach, przedstawić wnioski.”

;

3) w art. 62 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Zezwolenia udzielone zgodnie z art. 64 są ważne do ostatniego dnia trzeciego roku gospodarczego następującego po roku gospodarczym, w którym zostały one udzielone. Producent, który nie skorzysta z udzielonego zgodnie z art. 64 i 68 zezwolenia w okresie jego ważności, podlega karom administracyjnym, o których mowa w art. 90a ust. 4.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego niniejszego ustępu producenci, którzy posiadają ważne zezwolenia udzielone zgodnie z art. 64 i 68 przed dniem 1 stycznia 2025 r., nie podlegają karom administracyjnym, o których mowa w art. 90a ust. 4, pod warunkiem że przed datą wygaśnięcia ich zezwolenia, a najpóźniej do dnia 31 grudnia 2026 r., poinformują właściwe organy, że nie zamierzają skorzystać z posiadanego zezwolenia.

Jeżeli ściśle określony obszar jest poważnie dotknięty jednym lub obydwoma przypadkami siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) i c) rozporządzenia (UE) 2021/2116, dane państwo członkowskie może przedłużyć ważność zezwoleń udzielonych zgodnie z art. 64 niniejszego rozporządzenia, które mają zostać wykorzystane w dotkniętym obszarze, a które mają wygasnąć do końca roku gospodarczego, w którym ma miejsce siła wyższa lub nadzwyczajne okoliczności, o maksymalnie dwanaście miesięcy. Ważność zezwoleń na nasadzenia może być przedłużona na mocy niniejszego akapitu tylko raz. Dane państwo członkowskie informuje posiadaczy każdego zezwolenia, którego to dotyczy o przedłużeniu jego ważności. Jeżeli, najpóźniej do dnia 31 grudnia roku gospodarczego następującego po roku, w którym miało miejsce takie zdarzenie, posiadacz zezwolenia na nasadzenia poinformuje właściwe organy państwa członkowskiego, że zrzeka się zezwolenia, kary administracyjne przewidziane w akapicie pierwszym nie mają zastosowania.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego właściwe organy danego państwa członkowskiego mogą odstąpić od kar administracyjnych przewidzianych w art. 90a ust. 4 niniejszego rozporządzenia na uzasadniony wniosek posiadacza zezwolenia na nasadzenia udzielonego zgodnie z art. 64 i 68 niniejszego rozporządzenia dotkniętego działaniem siły wyższej lub nadzwyczajnymi okolicznościami, o których mowa w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2021/2116.

Zezwolenia udzielone zgodnie z art. 66 od dnia 18 marca 2026 r. oraz zezwolenia udzielone na podstawie tego artykułu, które były ważne w tym dniu, są ważne do ostatniego dnia ósmego roku gospodarczego następującego po roku gospodarczym, w którym zostały one udzielone. Producenci, którzy nie skorzystali z zezwolenia udzielonego zgodnie z art. 66 w okresie jego ważności, nie podlegają karom administracyjnym, o których mowa w art. 90a ust. 4.

Zezwolenia objęte przepisami przejściowymi zawartymi w art. 68 wygasają w ostatnim dniu roku gospodarczego, w którym upływa ich ważność.”

;

b) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„6. Państwa członkowskie mogą wymagać karczowania porzuconych winnic ze względów zdrowotnych i fitosanitarnych.”

;

4) w art. 63 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Państwa członkowskie mogą:

a) zastosować na poziomie krajowym odsetek niższy od odsetka określonego w ust. 1;

b) ograniczyć udzielanie zezwoleń lub nie udzielać zezwoleń na nowe nasadzenia na poziomie regionalnym, dla konkretnych obszarów kwalifikujących się ze względu na produkcję win o chronionej nazwie pochodzenia, produkcję win o chronionym oznaczeniu geograficznym lub obszarów, na których produkuje się wino bez oznaczenia geograficznego;

c) ograniczyć udzielanie zezwoleń lub nie udzielać zezwoleń na nowe nasadzenia na poziomie regionalnym dla konkretnych obszarów lub dla winorośli, z których uzyskuje się określone rodzaje wina, w przypadku gdy w uzasadnionych sytuacjach kryzysowych wdrożono krajowe lub unijne środki dotyczące destylacji wina, zielonych zbiorów lub karczowania.

Państwa członkowskie, które ograniczają udzielanie zezwoleń na nowe nasadzenia na poziomie regionalnym zgodnie z akapitem pierwszym lit. b) lub c), mogą wymagać, aby takie zezwolenia były wykorzystane w danych regionach.”

;

b) w ust. 3 wprowadza się następujące zmiany:

(i) formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„3.

Każde ze stosowanych ograniczeń, o których mowa w ust. 2, musi przyczyniać się do zarządzania potencjałem produkcyjnym. Muszą być one uzasadnione co najmniej jedną z następujących szczegółowych przyczyn:”

;

(ii) lit. a) i b) otrzymują brzmienie:

„a)

potrzebą uniknięcia udokumentowanego ryzyka nadmiernej podaży produktów sektora wina w stosunku do perspektyw rynkowych dla tych produktów, przy czym ograniczenia nie wykraczają poza to, co jest konieczne do zaspokojenia tej potrzeby;

b) potrzebą uniknięcia udokumentowanego ryzyka znacznej dewaluacji lub niewłaściwego wykorzystania przez strony trzecie próbujące skorzystać z reputacji konkretnych chronionych nazw pochodzenia lub chronionych oznaczeń geograficznych;”

;

5) w art. 64 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 1 akapit drugi dodaje się literę w brzmieniu:

„e)

w regionach, w których państwo członkowskie postanowiło ograniczyć udzielanie zezwoleń na nowe nasadzenia zgodnie z art. 63 ust. 2 lit. c), wnioskodawca spełnia kryteria kwalifikowalności ustanowione w celu uniknięcia nadmiernych plonów w nowych winnicach, które mają zostać nasadzone.”

;

b) ust. 2 lit. g) otrzymuje brzmienie:

„g)

projekty, które mają potencjał przyczynienia się do ulepszenia produktów z oznaczeniami geograficznymi lub do podniesienia ich jakości;”

;

6) art. 65 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Przy stosowaniu art. 63 ust. 2 państwo członkowskie może wziąć pod uwagę zalecenia przedstawione przez uznane organizacje zawodowe działające w sektorze wina, o których mowa w art. 152, 156 i 157 niniejszego rozporządzenia, grupy producentów, o których mowa w art. 32 i 33 rozporządzenia (UE) 2024/1143, lub inne rodzaje organizacji zawodowych uznanych na podstawie ustawodawstwa tego państwa członkowskiego, pod warunkiem że zalecenia te poprzedzono zawarciem porozumienia między odpowiednimi reprezentatywnymi stronami działającymi na danym obszarze geograficznym.”

;

7) w art. 66 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego producenci, którzy wykarczowali obszar uprawy winorośli zgodnie z art. 216 ust. 1 niniejszego rozporządzenia lub art. 58 ust. 1akapit pierwszy lit. o) rozporządzenia (UE) 2021/2115, nie są uprawnieni do występowania z wnioskiem o zezwolenie na ponowne nasadzenia na tym obszarze ani do otrzymania takiego zezwolenia.”

;

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, ma zastosowanie do tego samego gospodarstwa, w którym miało miejsce wykarczowanie. Państwa członkowskie mogą, na podstawie zalecenia uznanej organizacji zawodowej, o której mowa w art. 152, 156 i 157 niniejszego rozporządzenia, lub grupy producentów, o której mowa w art. 32 i 33 rozporządzenia (UE) 2024/1143, na obszarach kwalifikujących się do produkcji win oznaczonych chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym ograniczyć wykorzystywanie zezwoleń na ponowne nasadzenia będących następstwem wykarczowania winnic poza tym obszarem.”

;

c) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„3a. Państwo członkowskie może uzależnić udzielenie zezwoleń na ponowne nasadzenia, o których mowa w ust. 1, od spełnienia co najmniej jednego z następujących warunków:

a) zezwolenie jest wykorzystywane na tym samym obszarze geograficznym, określonym przez państwo członkowskie, na którym znajdowały się odpowiednie wykarczowane winorośle, w przypadku gdy utrzymanie uprawy winorośli na tym obszarze geograficznym jest uzasadnione względami społeczno-ekonomicznymi lub środowiskowymi;

b) stosuje się wyłącznie winorośle, z których produkuje się określone rodzaje wina, i metody produkcji, które nie zostały zidentyfikowane przez państwo członkowskie jako znacznie przyczyniające się do zwiększenia średniego plonu w regionie produkcyjnym, lub wyłącznie metody produkcji tradycyjne dla tego regionu, w przypadku gdy odpowiedni wykarczowany obszar znajduje się w regionie produkcyjnym, który państwo członkowskie uznało za dotknięty strukturalnym zakłóceniem równowagi na rynku;

c) zezwolenie nie jest wykorzystywane w regionie produkcyjnym innym niż region, w którym znajduje się wykarczowany obszar, w przypadku gdy dane państwo członkowskie uznało ten inny region produkcyjny za dotknięty strukturalnym zakłóceniem równowagi na rynku;

d) państwa członkowskie mogą ustanowić kryteria przydziału zezwoleń na ponowne nasadzenia i kryteria zarządzania nimi, aby uniknąć zwiększania obszarów winnic i produkcji wina w regionach podatnych na nadmierną podaż, w których zastosowano środki kryzysowe, a także aby uwzględnić zmiany na rynku zgodnie ze swoimi krajowymi lub regionalnymi strategiami sektorowymi.

Warunki, o których mowa w akapicie drugim lit. b), c) i d), nie mają zastosowania do zezwoleń na ponowne nasadzenia na obszarach charakteryzujących się wyjątkową trudnością w uprawie ze względu na czynniki strukturalne i morfologiczne, o których mowa w części D załącznika II do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/273 (*1).

(*1) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2018/273 z dnia 11 grudnia 2017 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do systemu zezwoleń na nasadzenia winorośli, rejestru winnic, dokumentów towarzyszących i świadectw, rejestru przychodów i rozchodów, obowiązkowych deklaracji, powiadomień i publikowania zgłoszonych informacji, oraz uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do odpowiednich kontroli i kar, zmieniające rozporządzenia Komisji (WE) nr 555/2008, (WE) nr 606/2009 i (WE) nr 607/2009 oraz uchylające rozporządzenie Komisji (WE) nr 436/2009 i rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/560 (Dz.U. L 58 z 28.2.2018, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg_del/2018/273/oj).”;"

8) art. 67 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 67

Pomoc de minimis

System zezwoleń na nasadzenia winorośli ustanowiony w niniejszym rozdziale nie ma zastosowania w państwach członkowskich, w których powierzchnia winnic nie przekroczyła 10 000 ha co najmniej w trzech z pięciu poprzednich lat gospodarczych, chyba że państwo członkowskie podejmie decyzję o stosowaniu systemu zezwoleń. Jeżeli warunek dotyczący powierzchni nieprzekraczającej 10 000 ha nie jest już spełniony, system zezwoleń na nasadzenia winorośli stosuje się od początku roku gospodarczego następującego po roku, w którym warunek ten przestał być spełniany.”

;

9) art. 69 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 69

Przekazane uprawnienia

Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 227 w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez ustanowienie dodatkowych zasad dotyczących:

a) warunków stosowania wyłączenia, o którym mowa w art. 62 ust. 4;

b) warunków karczowania porzuconych winnic, o których mowa w art. 62 ust. 6;

c) przepisów odnoszących się do kryteriów, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 2;

d) współistnienia winorośli, do której wykarczowania zobowiązał się producent, z nowoposadzoną winoroślą zgodnie z art. 66 ust. 2;

e) podstaw decyzji państw członkowskich zgodnie z art. 66 ust. 3 i 3a.

Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 227 w celu zmiany niniejszego rozporządzenia poprzez dodanie dodatkowych kryteriów do tych wskazanych w art. 64 ust. 1 i 2.”

;

10) w art. 119 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i) lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

oznaczenie kategorii produktu sektora wina zgodnie z załącznikiem VII część II. W przypadku kategorii produktów sektora wina określonych w załączniku VII część II pkt 1 i pkt 4–9, jeżeli cały produkt lub jego część poddano procesowi dealkoholizacji zgodnie z załącznikiem VIII część I sekcja E, oznaczeniu tej kategorii towarzyszy:

(i) określenie »bezalkoholowy«, jeżeli rzeczywista zawartość alkoholu produktu nie jest większa niż 0,5 % obj.; określenie »0,0 %«, jeżeli rzeczywista zawartość alkoholu produktu nie jest większa niż 0,05 % obj.;

(ii) określenie »o obniżonej zawartości alkoholu«, jeżeli rzeczywista zawartość alkoholu produktu jest większa niż 0,5 % obj. i znajduje się co najmniej 30 % poniżej minimalnej rzeczywistej zawartości alkoholu produktów należących do danej kategorii przed dealkoholizacją;”

;

(ii) dodaje się literę w brzmieniu:

„k)

określenie »wyprodukowano w drodze dealkoholizacji« w przypadku produktów sektora wina, jeżeli cały produkt lub jego część poddano procesowi dealkoholizacji.”

;

(iii) dodaje się akapit w brzmieniu:

„Wymóg podawania obowiązkowych danych szczegółowych na opakowaniu ma zastosowanie tylko raz w odniesieniu do danego opakowania.”

;

b) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„6. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 akapit pierwszy wymóg podawania danych szczegółowych, o których mowa w lit. h) oraz i), nie ma zastosowania w przypadku produktów sektora wina przeznaczonych wyłącznie na wywóz.”

;

11) w art. 122 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a) lit. c) ppkt (iii) otrzymuje brzmienie:

„(iii)

określeń odnoszących się do gospodarstwa, warunków ich użycia oraz ich związku ze znakami towarowymi i nazwami handlowymi.”

;

b) w lit. d) dodaje się podpunkty w brzmieniu:

„(v)

identyfikacji na opakowaniu lub na załączonej do niego etykiecie środków elektronicznych, o których mowa w art. 119 ust. 4 i 5, w tym za pomocą wspólnego piktogramu lub symbolu zamiast słów;

(vi) formy i układu informacji przekazywanych za pomocą środków elektronicznych, w celu uproszczenia ich prezentacji, dostosowania ich do przyszłego postępu technologicznego i do nowych wymogów dotyczących obowiązkowych informacji istotnych dla konsumentów przewidzianych w prawie unijnym lub krajowym, lub w celu poprawy dostępności dla konsumentów.”

;

12) art. 167 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„1. W celu poprawy i stabilizacji funkcjonowania wspólnego rynku win, w tym winogron, moszczu i win, na bazie których są wyprodukowane, produkujące państwa członkowskie mogą określić zasady wprowadzania do obrotu, których celem będzie regulowanie podaży, w tym mogą ustalić maksymalne plony oraz zasady zarządzania zapasami. Państwa członkowskie mogą uwzględniać, w kolejności malejącej pod względem priorytetowości, decyzje przyjęte przez organizacje międzybranżowe uznane na podstawie art. 157 i 158 niniejszego rozporządzenia, grupy producentów, o których mowa w art. 32 i 33 rozporządzenia (UE) 2024/1143, oraz organizacje producentów uznane na podstawie art. 152 i 154 niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy takie organizacje i grupy uznaje się za reprezentatywne dla sektora wina zgodnie z art. 164 ust. 3 i art. 166a ust. 2 niniejszego rozporządzenia, na obszarze gospodarczym lub obszarach gospodarczych, na których zasady te mają być stosowane.”

;

13) artykuł 172b otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 172b

Wytyczne organizacji międzybranżowych i grup producentów dotyczące sprzedaży winogron, moszczy i win luzem objętych chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym

1. Na zasadzie odstępstwa od art. 101 ust.1 TFUE organizacje międzybranżowe uznane na podstawie art. 157 niniejszego rozporządzenia oraz uznane grupy producentów, o których mowa w art. 33 rozporządzenia (UE) 2024/1143, działające w sektorze wina, w przypadku gdy takie organizacje i grupy uznaje się za reprezentatywne na danym obszarze geograficznym zgodnie z art. 164 ust. 3 i art. 166a ust. 2 niniejszego rozporządzenia, mogą udostępniać nieobowiązkowe wskaźniki w zakresie wytycznych dotyczących cen sprzedaży winogron, moszczy i win luzem do produkcji win objętych chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym, pod warunkiem że takie wytyczne nie eliminują konkurencji w odniesieniu do znacznej części danych produktów.

2. Krajowy organ ochrony konkurencji, o którym mowa w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1/2003, może w indywidualnych przypadkach zadecydować o zmianie, zniesieniu lub nieudostępnianiu w przyszłości jednego lub większej liczby wskaźników w zakresie wytycznych dotyczących cen, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, jeśli uzna on, że jest to niezbędne, aby zapobiec wykluczeniu konkurencji w odniesieniu do znacznej części danych produktów, lub jeśli uzna, że zagrożone są cele określone w art. 39 TFUE.

W przypadku gdy krajowy organ ochrony konkurencji podejmuje działania na mocy akapitu pierwszego niniejszego ustępu, informuje Komisję na piśmie przed rozpoczęciem pierwszego formalnego działania w ramach dochodzenia lub niezwłocznie po jego rozpoczęciu oraz powiadamia Komisję o decyzjach niezwłocznie po ich przyjęciu.

Decyzje, o których mowa w niniejszym ustępie, nie mogą mieć zastosowania wcześniej niż w dniu powiadomienia o nich zainteresowanych przedsiębiorstw.”

;

14) w art. 216 wprowadza się następujące zmiany:

a) tytuł otrzymuje brzmienie:

„Płatności krajowe na rzecz destylacji wina, zielonych zbiorów i karczowania w uzasadnionych sytuacjach kryzysowych”

;

b) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Państwa członkowskie mogą przyznawać producentom wina płatności krajowe na rzecz dobrowolnej lub obowiązkowej destylacji wina, dobrowolnych zielonych zbiorów i dobrowolnego karczowania winnic produkcyjnych w uzasadnionych sytuacjach kryzysowych.

Płatności, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do destylacji w sytuacji kryzysowej i zielonych zbiorów nie mogą przekraczać łącznej sumy kosztu danej operacji, zachęty do podjęcia takiej operacji oraz, w stosownych przypadkach, kosztu produktu i muszą być wystarczające, aby umożliwić rozwiązanie kryzysu.

Płatności, o których mowa w akapicie pierwszym, w odniesieniu do karczowania winnic produkcyjnych nie mogą przekraczać sumy bezpośrednich kosztów karczowania i rekompensaty finansowej, która może pokryć do 100 % szacowanej rocznej utraty dochodów w odniesieniu do wykarczowanego obszaru.

Płatności te muszą być proporcjonalne i wystarczające, aby rozwiązać dany kryzys.

Całkowita wysokość płatności dostępna w danym państwie członkowskim w danym roku na płatności krajowe na rzecz destylacji i zielonych zbiorów nie przekracza 25 % łącznych środków finansowych dostępnych dla tego państwa członkowskiego na ten rok, określonych w załączniku VII do rozporządzenia (UE) 2021/2115.”

;

c) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Państwa członkowskie, które chcą korzystać z płatności krajowych, o których mowa w ust. 1, składają do Komisji należycie uzasadnione powiadomienie. W powiadomieniach państwa członkowskie uzasadniają stosowność środka, czas jego trwania oraz kwoty wsparcia i inne szczegółowe warunki w oparciu o swoją konkretną sytuację rynkową oraz sytuację panującą w regionach produkcji wina, w których dany środek byłby stosowany.

Komisja podejmuje decyzję, bez zastosowania procedury komitetowej, o której mowa w art. 229 ust. 2 lub 3, w sprawie zatwierdzenia kwoty, czasu trwania i innych szczegółowych warunków stosowania środka oraz możliwości przyznania płatności producentom wina.

Beneficjenci płatności krajowych z tytułu karczowania na podstawie niniejszego artykułu nie kwalifikują się do ubiegania się o zezwolenia na nowe nasadzenia zgodnie z art. 64 w ciągu 10 lat gospodarczych następujących po roku, w którym miało miejsce wykarczowanie. Każde ważne zezwolenie na nowe nasadzenia uzyskane przez takich beneficjentów jest cofane przez państwo członkowskie w momencie zatwierdzenia wniosku o karczowanie.

Państwa członkowskie mogą wyłączyć z płatności z tytułu karczowania obszary, na których winnice odgrywają ważną rolę ze względów środowiskowych, ochrony krajobrazu lub społeczno-gospodarczych.

Na obszarach produkcyjnych i w odniesieniu do rodzajów win, w przypadku których jeden ze środków, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, był stosowany przez trzy kolejne lata, dane państwo członkowskie zawiesza udzielanie zezwoleń na nowe nasadzenia zgodnie z art. 64 do końca drugiego roku gospodarczego następującego po ostatnim roku gospodarczym, w którym zastosowano dany środek.

Państwa członkowskie mogą ustanowić warunki kwalifikowalności oraz kryteria pierwszeństwa w celu zapewnienia skuteczności i właściwego ukierunkowania środka.”

;

d) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 227 w celu uzupełnienia niniejszego artykułu poprzez ustanowienie przepisów dotyczących:

a) ogólnych warunków kwalifikowalności i kryteriów pierwszeństwa, które mają zostać ustalone przez państwa członkowskie w odniesieniu do przydziału płatności krajowych, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu;

b) elementów warunkujących istnienie sytuacji kryzysowej;

c) metody obliczania płatności krajowych; oraz

d) spójności z innymi unijnymi środkami wsparcia dla sektora wina w ramach WPR, w tym kwalifikowalności beneficjentów lub regionów produkcyjnych objętych tymi płatnościami krajowymi do innych unijnych środków wsparcia.”

;

15) w części II załącznika VII do formuły wprowadzającej dodaje się akapity w brzmieniu:

„Produkty sektora wina należące do kategorii określonych w pkt 4 i 8 można uzyskać w drodze drugiej fermentacji odalkoholizowanych lub częściowo odalkoholizowanych win, o których mowa w pkt 1.

Produkty sektora wina należące do kategorii określonych w pkt 7 i 9 można uzyskać poprzez dodanie ditlenku węgla do win odalkoholizowanych lub częściowo odalkoholizowanych, o których mowa w pkt 1.”.