Artykuł 1

1. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do następujących kategorii pomocy:

a) programy pomocy operacyjnej na zmniejszenie zewnętrznych kosztów transportu;

b) programy pomocy operacyjnej na uruchomienie nowych komercyjnych towarowych połączeń kolejowych i nowych komercyjnych połączeń towarowych żeglugi śródlądowej;

c) programy pomocy inwestycyjnej na budowę, modernizację i odnowienie obiektów kolejowej infrastruktury usługowej, obiektów infrastruktury żeglugi śródlądowej, obiektów infrastruktury kolejowej lub infrastruktury żeglugi śródlądowej na potrzeby transportu multimodalnego, w tym suprastruktury portowej, o ile dana suprastuktura znajduje się w obiekcie infrastruktury żeglugi śródlądowej lub w obiekcie transportu multimodalnego z połączeniem kolejowym lub połączeniem żeglugi śródlądowej;

d) programy pomocy inwestycyjnej ad hoc na budowę, modernizację i odnowienie towarowych terminali kolejowych lub żeglugi śródlądowej;

e) programy pomocy inwestycyjnej na budowę, modernizację i odnowienie bocznic prywatnych;

f) programy pomocy inwestycyjnej na zakup środków transportu kolejowego lub transportu wodnego śródlądowego;

g) programy pomocy inwestycyjnej na zakup intermodalnych jednostek ładunkowych i dźwigów montowanych na pokładzie statków;

h) programy pomocy inwestycyjnej na interoperacyjność w sektorach zrównoważonego transportu lądowego;

i) programy pomocy inwestycyjnej na dostosowanie i modernizację w sektorach zrównoważonego transportu lądowego.

2. Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do żadnej z następujących kategorii pomocy:

a) programy pomocy, które nie wykluczają wyraźnie możliwości wypłacenia pomocy indywidualnej na rzecz przedsiębiorstwa, na którym ciąży dotąd niezrealizowany obowiązek zwrotu pomocy wynikający z wcześniejszej decyzji Komisji uznającej pomoc przyznaną przez to samo państwo członkowskie za niezgodną z prawem i z rynkiem wewnętrznym;

b) pomoc ad hoc na rzecz przedsiębiorstwa, na którym ciąży dotąd niezrealizowany obowiązek zwrotu pomocy wynikający z wcześniejszej decyzji Komisji uznającej pomoc przyznaną przez to samo państwo członkowskie za niezgodną z prawem i z rynkiem wewnętrznym;

c) pomoc uwarunkowana pierwszeństwem użycia towarów produkcji krajowej w stosunku do towarów sprowadzanych z zagranicy;

d) pomoc na rzecz przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji;

e) środki pomocy, które same w sobie – ze względu na warunki lub metody finansowania – nierozerwalnie wiążą się z naruszeniem prawa Unii, w szczególności:

(i) środki, w przypadku których przyznanie pomocy uwarunkowane jest obowiązkiem posiadania przez beneficjenta siedziby w danym państwie członkowskim lub prowadzeniem przez niego działalności w przeważającej mierze w tym państwie członkowskim. Dozwolony jest jednak wymóg posiadania w momencie wypłaty pomocy zakładu lub oddziału w państwie członkowskim przyznającym pomoc;

(ii) pomoc, przyznanie której uwarunkowane jest obowiązkiem korzystania przez beneficjenta z towarów produkcji krajowej lub usług krajowych;

f) pomoc na wykonanie świadczeń nierozerwalnie związanych z pojęciem usługi publicznej w zakresie transportu pasażerskiego lub towarowego;

g) pomoc na infrastrukturę portową i infrastrukturę zapewniającą dostęp do portu, która to pomoc jest oceniana przez Komisję bezpośrednio na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) Traktatu lub która jest objęta rozporządzeniem (UE) nr 651/2014;

h) programy pomocy, o których mowa w rozdziale II niniejszego rozporządzenia, jeżeli wchodzą one w zakres art. 20 niniejszego rozporządzenia, po upływie sześciu miesięcy od ich wejścia w życie lub od późniejszej daty określonej przez Komisję zgodnie z art. 20 ust. 1 niniejszego rozporządzenia;

i) wszelkie zmiany w programach, o których mowa w lit. h), inne niż modyfikacje niewpływające na zgodność programu pomocy na podstawie niniejszego rozporządzenia lub nierzutujące w istotny sposób na treść zatwierdzonego planu oceny.