Artykuł 101

1. Strona przegrywająca w postępowaniu w sprawie stwierdzenie nieważności zarejestrowanego unijnego wzoru przemysłowego lub w postępowaniu odwoławczym pokrywa uiszczone przez drugą stronę opłaty za wniosek o stwierdzenie nieważności i za odwołanie. Strona przegrywająca pokrywa także konieczne koszty poniesione przez drugą stronę w związku z postępowaniem, łącznie z kosztami podróży i pobytu oraz wynagrodzeniem pełnomocnika, o którym mowa w art. 116 ust. 1, w granicach maksymalnych stawek ustalonych dla każdej kategorii kosztów w akcie wykonawczym przyjętym na podstawie art. 102.

2. W przypadku gdy żądania każdej ze stron zostają uwzględnione jedynie w części lub jeżeli przemawiają za tym względy słuszności, wydział do spraw nieważności lub izba odwoławcza decydują o innym podziale kosztów niż podział określony w ust. 1.

3. Strona, która kończy postępowanie poprzez wycofanie zgłoszenia unijnego wzoru przemysłowego, wniosku o stwierdzenie nieważności lub odwołania, poprzez nieprzedłużenie rejestracji unijnego wzoru przemysłowego lub poprzez zrzeczenie się zarejestrowanego unijnego wzoru przemysłowego, pokrywa opłaty i koszty poniesione przez drugą stronę, określone w ust. 1 i 2.

4. W przypadku gdy postępowanie nie prowadzi do wydania orzeczenia, o kosztach decyduje wydział do spraw nieważności lub izba odwoławcza według własnego uznania.

5. W przypadku gdy strony zawierają przed wydziałem do spraw nieważności lub izbą odwoławczą ugodę dotyczącą podziału kosztów innego niż podział przewidziany w ust. 1–4, odnośny organ bierze tę ugodę pod uwagę.

6. Wydział do spraw nieważności lub izba odwoławcza ustalają z urzędu kwotę kosztów, które należy pokryć na podstawie ust. 1–5 niniejszego artykułu, jeżeli koszty te ograniczają się do opłat na rzecz Urzędu i kosztów pełnomocnictwa. W każdym innym przypadku sekretariat izby odwoławczej lub wydziału do spraw nieważności określa, na wniosek, kwotę kosztów, które należy pokryć. Taki wniosek dopuszczalny jest jedynie w terminie dwóch miesięcy, licząc od dnia, w którym decyzja stanowiąca podstawę ustalenia kosztów stała się ostateczna, i dołącza się do niego zestawienie kosztów i dokumenty potwierdzające. W przypadku kosztów pełnomocnictwa w rozumieniu art. 116 ust. 1 wystarczające jest oświadczenie pełnomocnika, że koszty te zostały poniesione. W przypadku pozostałych kosztów wystarczające jest ich uprawdopodobnienie.

W przypadku gdy kwotę kosztów ustala się na podstawie akapitu pierwszego niniejszego ustępu, koszty pełnomocnictwa ustala się na poziomie określonym w akcie wykonawczym przyjętym na podstawie art. 102 i bez względu na to, czy zostały faktycznie poniesione.

7. Decyzje ustalające koszty przyjęte zgodnie z ust. 6 zawierają podstawy uzasadnienie i mogą być zweryfikowane przez wydział do spraw nieważności lub izbę odwoławczą na wniosek złożony w terminie jednego miesiąca, licząc od dnia doręczenia decyzji. Wniosku nie można uznać za złożony do momentu uiszczenia opłaty za weryfikację kwoty kosztów. Wydział do spraw nieważności lub izba odwoławcza, w zależności od przypadku, podejmuje decyzję w sprawie wniosku o weryfikację decyzji ustalającej koszty bez przeprowadzania postępowania ustnego.