Artykuł 27

1. Unijny wzór przemysłowy może zostać uznany za nieważny tylko w następujących sytuacjach:

a) unijny wzór przemysłowy nie jest wzorem przemysłowym w rozumieniu definicji określonej w art. 4 pkt 1;

b) unijny wzór przemysłowy nie spełnia wymogów określonych w art. 5–10;

c) na podstawie decyzji właściwego sądu lub organu właścicielowi prawa nie przysługuje prawo do unijnego wzoru przemysłowego na podstawie art. 14;

d) unijny wzór przemysłowy koliduje z wcześniejszym wzorem przemysłowym, który został publicznie udostępniony przed datą dokonania zgłoszenia lub po tej dacie, lub – jeżeli zastrzeżono pierwszeństwo – przed datą pierwszeństwa unijnego wzoru przemysłowego lub po tej dacie, i który chroniony jest od dnia wcześniejszego niż data zgłoszenia lub, w przypadku zastrzeżenia pierwszeństwa, data pierwszeństwa unijnego wzoru przemysłowego:

(i) jako zarejestrowany unijny wzór przemysłowy lub z tytułu zgłoszenia takiego wzoru przemysłowego, pod warunkiem jego rejestracji;

(ii) z tytułu prawa do zarejestrowanego wzoru przemysłowego w państwie członkowskim lub z tytułu zgłoszenia w celu uzyskania takiego prawa, pod warunkiem jego rejestracji; lub

(iii) z tytułu prawa do wzoru przemysłowego zarejestrowanego zgodnie z Aktem genewskim Porozumienia haskiego w sprawie międzynarodowej rejestracji wzorów przemysłowych, przyjętym w Genewie w dniu 2 lipca 1999 r. (11) (zwanym dalej „aktem genewskim”), które obowiązuje w Unii, lub z tytułu zgłoszenia w celu uzyskania takiego prawa, pod warunkiem jego rejestracji;

e) w późniejszym wzorze przemysłowym użyto oznaczenia odróżniającego, a prawo Unii lub prawo państwa członkowskiego, któremu podlega to oznaczenie, upoważniają właściciela prawa do tego oznaczenia do zakazywania takiego użycia;

f) wzór przemysłowy stanowi nieuprawnione użycie dzieła chronionego przez prawo autorskie państwa członkowskiego;

g) wzór przemysłowy stanowi niewłaściwe użycie któregokolwiek z elementów wymienionych w art. 6 ter Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej (zwanej dalej „konwencją paryską”) lub znaków, godeł i herbów innych niż te, o których mowa w tym artykule i które są przedmiotem szczególnego interesu publicznego w państwie członkowskim, a właściwe organy nie wyraziły zgody na rejestrację wzoru przemysłowego.

2. Na podstawy nieważności przewidziane w ust. 1 lit. a) i b) może powoływać się:

a) każda osoba fizyczna lub prawna; lub

b) każda grupa lub każdy podmiot utworzone do celów reprezentacji interesów wytwórców, producentów, usługodawców, handlowców lub konsumentów, jeżeli na mocy przepisów je regulujących posiadają one zdolność pozywania lub bycia pozwanymi we własnym imieniu.

3. Na podstawę nieważności przewidzianą w ust. 1 lit. c) niniejszego artykułu może powoływać się wyłącznie osoba, której przysługuje prawo do unijnego wzoru przemysłowego na podstawie art. 14.

4. Na podstawy nieważności przewidziane w ust. 1 lit. d), e) i f) mogą powoływać się wyłącznie:

a) zgłaszający w celu uzyskania wcześniejszego prawa lub właściciel wcześniejszego prawa;

b) osoby, które zgodnie z prawem Unii lub prawem danego państwa członkowskiego są uprawnione do wykonywania prawa; lub

c) licencjobiorca upoważniony przez właściciela wcześniejszego prawa.

5. Na podstawę nieważności przewidzianą w ust. 1 lit. g) mogą powoływać się wyłącznie osoba lub podmiot, których dotyczy niewłaściwe użycie.

6. Na zasadzie odstępstwa od ust. 4 i 5 państwa członkowskie mogą przewidzieć, że na podstawy przewidziane w ust. 1 lit. d) i g) może powoływać się także stosowny organ danego państwa członkowskiego z własnej inicjatywy.

7. Zarejestrowany unijny wzór przemysłowy nie może zostać uznany za nieważny w przypadku, gdy zgłaszający w celu uzyskania jednego z praw, o których mowa w ust. 1 lit. d), e) i f), lub właściciel jednego z praw, o których mowa w ust. 1 lit. d), e) i f), wyraźnie zezwolili na rejestrację unijnego wzoru przemysłowego przed złożeniem wniosku o stwierdzenie nieważności lub powództwa wzajemnego.

8. W przypadku gdy zgłaszający w celu uzyskania jednego z praw, o których mowa w ust. 1 lit. d), e) i f), lub właściciel jednego z praw, o których mowa w ust. 1 lit. d), e) i f), uprzednio wnieśli o stwierdzenie nieważności unijnego wzoru przemysłowego lub wnieśli powództwo wzajemne w postępowaniu o naruszenie, nie mogą oni złożyć nowego wniosku o stwierdzenie nieważności ani wnieść nowego powództwa wzajemnego na podstawie któregokolwiek z pozostałych praw, o których mowa w tych literach, na które mogli się powołać dla poparcia pierwszego wniosku lub powództwa wzajemnego.