Artykuł 3

1. Emisje gazów cieplarnianych z usług transportowych oblicza się na podstawie wspólnej metodyki w rozumieniu normy EN ISO 14083:2023 – Gazy cieplarniane – Kwantyfikacja i raportowanie emisji gazów cieplarnianych powstających w wyniku operacji w łańcuchach transportowych (zwanej dalej „normą EN ISO”), w jej zaktualizowanej wersji, jak określono w niniejszym rozdziale.

2. Do dnia 3 grudnia 2033 r. Komisja oceni potrzebę zmiany dowolnego elementu normy EN ISO.

3. Komisja może, z własnej inicjatywy lub na wniosek państwa członkowskiego, rozpocząć kontrolę zgodności, aby ocenić zmiany w normie EN ISO.

4. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 17 niniejszego rozporządzenia w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia przez określenie zmian w normie EN ISO, lub zmian dowolnego jej elementu, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, stwarzających oczywiste ryzyko niezgodności z celami niniejszego rozporządzenia i innymi mającymi zastosowanie przepisami prawa Unii, w szczególności z rozporządzeniem (UE) 2021/1119, i które w związku z tym nie mają zastosowania.

5. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów wykonawczych w celu zwrócenia się do Europejskiego Komitetu Normalizacyjnego z wnioskiem o zmianę normy EN ISO, w tym na podstawie wyników oceny przewidzianej w ust. 2 niniejszego artykułu, oraz kontroli zgodności, o której mowa w ust. 3 niniejszego artykułu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 18 ust. 2.

6. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów wykonawczych ustanawiających szczegółowe przepisy w celu doprecyzowania wspólnej metodyki, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, tak aby zapewnić jej jednolite wdrożenie na rynku w odniesieniu do podejścia do ustalania odpowiednich parametrów istotnych pod względem emisji służących do obliczania emisji gazów cieplarnianych przed świadczeniem usługi transportowej oraz, w stosownych przypadkach, określenia innych parametrów technicznych związanych z przypisaniem emisji gazów cieplarnianych lub agregacją elementów danych, które nie są wyraźnie wyjaśnione w tej wspólnej metodyce. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 18 ust. 2.