Artykuł 31

1. Komisja powołuje grupę ekspertów ds. skutków patentowania roślin NGT (zwaną dalej „grupą ekspertów”).

2. Grupa ekspertów wspiera Komisję i regularnie wymienia z nią informacje dotyczące ocen przeprowadzanych przez Komisję zgodnie z ust. 4 w odniesieniu do wpływu prawa patentowego i praktyki wdrożeniowej na dostęp do zmodyfikowanych zasobów genetycznych, przejrzystość sytuacji patentowej oraz innowacje w dziedzinie roślin NGT. Grupa ekspertów w szczególności wspiera Komisję w analizowaniu praktyk udzielania licencji na patenty na hodowlę i wprowadzanie do obrotu roślin NGT chronionych patentem, bieżących procedur składania wniosków patentowych dotyczących roślin NGT oraz praktyk egzekwowania ochrony patentowej wśród rolników, a także przykładów takich praktyk, o ile istnieją.

3. Grupę ekspertów powołuje się zgodnie z przepisami horyzontalnymi dotyczącymi tworzenia i funkcjonowania grup ekspertów Komisji. Każde państwo członkowskie może powołać do grupy ekspertów delegację maksymalnie dwóch ekspertów. Delegacja ta ma wiedzę i doświadczenie w dziedzinach objętych niniejszym rozporządzeniem oraz w dziedzinie praw własności intelektualnej, w tym ich wpływu na rynek. Europejski Urząd Patentowy i Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin mogą wyznaczyć po jednym ekspercie do grupy ekspertów.

4. Komisja regularnie ocenia wpływ, jaki patentowanie roślin, cech i technik NGT, a także powiązane z tym praktyki w zakresie licencjonowania i przejrzystości mają w Unii na:

a) innowacje w hodowli roślin;

b) dostęp hodowców do opatentowanego materiału biologicznego roślin, opatentowanych cech i technik oraz zdolność hodowców do prowadzenia doświadczeń;

c) dostęp rolników do materiału rozmnożeniowego roślin, w tym cenę dostępnych produktów i innego dostępnego na rynku materiału rozmnożeniowego, a także ich prawa do korzystania z nasion i materiału rozmnożeniowego z rozmnożeń własnych;

d) ryzyko sporów sądowych z udziałem rolników lub hodowców w sytuacjach, w których opatentowany materiał biologiczny roślin może pojawić się w ich uprawach lub produktach z powodu przypadkowej obecności lub podobieństwa, bez celowego wykorzystania opatentowanego materiału biologicznego roślin;

e) konkurencję w sektorze hodowli roślin, w szczególności z perspektywy małych i średnich hodowców, przy jednoczesnym uwzględnieniu potencjalnego ryzyka koncentracji na rynku; oraz

f) przejrzystość i pewność prawa w odniesieniu do opatentowanego materiału biologicznego roślin.

5. Pierwszą z ocen, o których mowa w ust. 4, przeprowadza się rok po udostępnieniu produktów NGT na rynku unijnym.

6. Ocena, o której mowa w ust. 4, obejmuje również ocenę warunków niezbędnych do zapewnienia, aby unijny sektor hodowlany wykorzystujący nowe techniki genomowe miał sprawiedliwy i rozsądny dostęp do opatentowanego materiału biologicznego roślin, oraz analizę możliwości przyznania bezpłatnego dostępu do takiego materiału.

7. Przeprowadzając ocenę, o której mowa w ust. 4, oraz rozważając odpowiednie działania następcze, Komisja uwzględnia ustalenia grupy ekspertów, a także informacje od unijnego sektora hodowlanego. W tym celu Komisja zwraca się do unijnego sektora hodowlanego o przedstawienie informacji dotyczących jego doświadczeń w zakresie komercyjnego dostępu do opatentowanego materiału biologicznego roślin.

8. Ocena, o której mowa w ust. 4, jest publikowana i podawana do wiadomości publicznej.

9. Grupa ekspertów może kontynuować pracę tak długo, jak będzie to konieczne, po zakończeniu oceny, o której mowa w ust. 4.

10. Jeżeli ocena, o której mowa w ust. 4, ujawni znaczące bariery w dostępie do opatentowanego materiału biologicznego roślin, nadmierne ograniczenia w prowadzeniu doświadczeń, negatywne skutki dla hodowców i rolników, zwiększoną koncentrację na rynku, mniejszą różnorodność w dostawach nasion, niewystarczającą przejrzystość lub inne dowody na to, że system nie funkcjonuje prawidłowo, Komisja, w stosownych przypadkach, przedkłada wnioski ustawodawcze w celu ustanowienia obowiązkowych warunków lub zabezpieczeń.

11. Jeżeli Komisja uzna, że na podstawie oceny, o której mowa w ust. 4, nie są konieczne żadne działania następcze, informuje o tym Parlament Europejski i Radę oraz powtarza ocenę określoną w ust. 4 nie wcześniej niż cztery lata i nie później niż sześć lat po opublikowaniu pierwszej oceny.