Artykuł 4

1. W przypadku urzędowego potwierdzenia występowania określonego agrofaga na terytorium Unii dane państwo członkowskie niezwłocznie ustanawia obszar wyznaczony na podstawie kontroli występowania określającej poziom porażenia i w celu zwalczenia określonego agrofaga.

2. Obszar wyznaczony obejmuje:

a) strefę porażenia obejmującą:

(i) wszystkie określone rośliny i rośliny żywicielskie porażone przez określonego agrofaga;

(ii) wszystkie określone rośliny i rośliny żywicielskie wykazujące objawy wskazujące na możliwe porażenie przez określonego agrofaga;

(iii) wszystkie inne rośliny porażone lub rośliny, co do których istnieje podejrzenie, że są porażone przez określonego agrofaga;

(iv) grunty, glebę lub inne elementy, które zostały porażone lub co do których istnieje podejrzenie, że są porażone przez określonego agrofaga;

b) strefę buforową o szerokości co najmniej 100 m poza granicami strefy porażenia w przypadku obszaru wyznaczonego do celów zwalczania określonego agrofaga, o którym mowa w art. 6, oraz o tej samej szerokości w przypadku obszaru wyznaczonego do celów ograniczania rozprzestrzeniania określonego agrofaga, o którym mowa w art. 7.

3. Właściwe organy danego państwa członkowskiego zapewniają, aby ogół społeczeństwa i podmioty profesjonalne wiedziały o wytyczeniu obszarów wyznaczonych i środkach przyjętych w celu zwalczenia określonego agrofaga lub, w stosownych przypadkach, ograniczenia jego rozprzestrzeniania i zapobiegania jego rozprzestrzenianiu się poza obszar wyznaczony. Wspomniane organy zwiększają świadomość społeczną na temat ryzyka związanego z określonym agrofagiem.

4. Jeżeli na podstawie kontroli występowania, o których mowa w art. 3, przez okres kolejnych trzech lat nie stwierdzi się na obszarze wyznaczonym obecności określonego agrofaga, można znieść ten obszar wyznaczony. W takich przypadkach dane państwo członkowskie powiadamia Komisję i pozostałe państwa członkowskie, że obszar wyznaczony został zniesiony zgodnie z art. 19 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2016/2031.