Artykuł 12

1. Opiekunowie zwierząt, inni niż wolontariusze w schroniskach i stażyści, którzy działają na odpowiedzialność kompetentnego opiekuna zwierząt, muszą posiadać następujące kompetencje w odniesieniu do psów i kotów, którymi się zajmują:

a) wiedzę o zachowaniach biologicznych zwierząt oraz ich potrzebach fizjologicznych i etologicznych;

b) umiejętność rozpoznawania ekspresji zwierząt, w tym wszelkich oznak cierpienia, oraz identyfikowania i podejmowania odpowiednich środków łagodzących w takich przypadkach;

c) umiejętność stosowania właściwych praktyk w zakresie zarządzania zwierzętami, w tym warunkowania instrumentalnego i pozytywnego wzmocnienia, umiejętność stosowania i konserwacji urządzeń używanych w odniesieniu do psów lub kotów znajdujących się pod ich opieką oraz umiejętność ograniczania do minimum wszelkich zagrożeń dla dobrostanu psów lub kotów, a tym samym zapobiegania ich cierpieniu;

d) znajomość obowiązków opiekunów wynikających z niniejszego rozporządzenia.

2. Kompetencje, o których mowa w ust. 1, można nabyć w drodze kształcenia, szkolenia lub doświadczenia zawodowego. Przy ustalaniu, czy opiekun zwierząt posiada te kompetencje, uwzględnia się wyłącznie udokumentowane kształcenie, szkolenie lub doświadczenie zawodowe.

3. Podmioty odpowiedzialne zapewniają, aby co najmniej jeden opiekun zwierząt w zakładzie, niebędący wolontariuszem ani stażystą, ukończył kursy szkoleniowe, o których mowa w art. 22. Podmioty odpowiedzialne zapewniają, aby ten opiekun zwierząt przekazywał swoją wiedzę innym opiekunom zwierząt w zakładzie.

4. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające minimalne wymogi dotyczące formalnego kształcenia, szkolenia lub doświadczenia zawodowego, o których mowa w ust. 2, w celu ustalenia, czy opiekun zwierząt posiada kompetencje, o których mowa w ust. 1, oraz minimalne wymogi dotyczące kursów szkoleniowych, o których mowa w ust. 3.

Akt wykonawczy dotyczący kursów szkoleniowych, o których mowa w ust. 3, zostanie przyjęty do dnia 31 sierpnia 2029 r.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 29.