Artykuł 26

1. Psy i koty mogą być wwożone do Unii w celu wprowadzenia ich do obrotu na rynku unijnym tylko wtedy, gdy spełnione są następujące warunki:

a) hodowano i utrzymywano je zgodnie z dowolnym z poniższych wymogów:

(i) wymogi zawarte w rozdziale II niniejszego rozporządzenia;

(ii) wymogi uznane przez Unię zgodnie z art. 129 rozporządzenia (UE) 2017/625 za równoważne z wymogami określonymi w rozdziale II niniejszego rozporządzenia; lub

(iii) w stosownych przypadkach – wymogi zawarte w szczegółowej umowie zawartej między Unią a państwem wywozu;

b) pochodzą z państwa lub terytorium trzeciego oraz z zakładu wymienionego w wykazie zgodnie z art. 126 i 127 rozporządzenia (UE) 2017/625.

2. Świadectwo urzędowe, o którym mowa w art. 126 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/625, towarzyszące psom i kotom wwożonym do Unii z państw lub terytoriów trzecich w celu wprowadzenia ich do obrotu na rynku unijnym, zawiera poświadczenie zgodności z ust. 1 niniejszego artykułu.

3. Psy i koty wwożone do Unii w celu ich wprowadzenia do obrotu w na rynku unijnym są przed ich wprowadzeniem do Unii identyfikowane przez lekarza weterynarii za pomocą wszczepialnego transpondera zawierającego mikroczip nadający się do odczytu, zgodny z wymogami określonymi w załączniku II.

Podmiot odpowiedzialny, który odpowiada za przywóz psów lub kotów do Unii, zapewnia ich rejestrację w krajowej bazie danych, o której mowa w art. 23 ust. 1, przez lekarza weterynarii, w terminie pięciu dni roboczych od ich wwiezienia do Unii. Państwa członkowskie mogą zezwolić, aby rejestrację prowadziły osoby inne niż lekarze weterynarii, o ile istnieją środki zapewniające prawdziwość informacji wprowadzanych przez te osoby do bazy danych.

4. Przemieszczenie o charakterze niehandlowym psa lub kota z państwa lub terytorium trzeciego do Unii jest uprzednio zgłaszane przez jego właściciela w unijnej bazie danych dotyczącej zwierząt domowych towarzyszących podróżnym co najmniej pięć dni roboczych przed przekroczeniem przez psa lub kota granicy Unii, z wyjątkiem następujących przypadków:

a) jeżeli pies lub kot jest wwożony do Unii bezpośrednio z państw lub terytoriów trzecich, które spełniają warunki określone w art. 17 ust. 1 lit. a) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2026/131 (17); oraz

b) jeżeli pies lub kot jest zarejestrowany w bazie danych państwa członkowskiego, o której mowa w art. 23 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.

Jeżeli pies lub kot przebywa w Unii dłużej niż sześć miesięcy, właściciel zapewnia jego rejestrację w bazie danych państwa członkowskiego pobytu, o której mowa w art. 23 ust. 1, w terminie pięciu dni roboczych od upływu szóstego miesiąca od wjazdu do Unii. Państwa członkowskie mogą zezwolić, aby rejestrację prowadziły osoby inne niż lekarze weterynarii, o ile istnieją środki zapewniające prawdziwość informacji wprowadzanych przez te osoby do bazy danych.

Komisja tworzy i prowadzi unijną bazę danych dotyczącą zwierząt domowych towarzyszących podróżnym, o której mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu. Komisja może powierzyć opracowanie, utrzymanie i obsługę tej bazy danych niezależnemu podmiotowi, po przeprowadzeniu publicznej procedury wyboru na podstawie odpowiednich przepisów tytułu VII rozporządzenia (UE, Euratom) 2024/2509. Dostęp do tej bazy danych będą mieć wyłącznie właściwe organy państw członkowskich i Komisja.

Komisja zapewnia, aby baza danych generowała powiadomienia w systemie iRASFF w przypadku uprzednio zgłoszonych przemieszczeń wiążących się z ryzykiem oszustwa. Państwa członkowskie otrzymujące zgłoszenie wprowadzają odpowiednie środki w celu podjęcia działań następczych zgodnie z art. 105 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/625.

Do dnia 31 sierpnia 2034 r. Komisja przyjmie akty wykonawcze określające szczegółowe ustalenia dotyczące:

(i) informacji, które właściciele muszą uprzednio zgłosić zgodnie z ust. 4 niniejszego artykułu w unijnej bazie danych dotyczącej zwierząt domowych towarzyszących podróżnym, z uwzględnieniem wymogów ochrony danych osobowych określonych w rozporządzeniach (UE) 2018/1725 i (UE) 2016/679;

(ii) procedury stwierdzania ryzyka oszustwa, w której należy uwzględniać działania prowadzone przez sieć systemu pomocy i współpracy administracyjnej.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 29.