Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2026/1968 z dnia 7 września 2026 r. w sprawie odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej fosfina zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 oraz w sprawie zmiany rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011
Załącznik I
W mocyNazwa zwyczajowa, numery identyfikacyjne
Nazwa IUPAC
Czystość (1)
Data zatwierdzenia
Data wygaśnięcia zatwierdzenia
Przepisy szczegółowe
Fosfina/fosforowodór (nie przydzielono nazwy zwyczajowej ISO)
Nr CAS: 7803-51-2
Nr CIPAC: 127
Fosfina
970 g/kg
1 października 2026 r.
30 września 2041 r.
W celu wprowadzenia w życie jednolitych zasad, o których mowa w art. 29 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, uwzględnia się wnioski ze sprawozdania w sprawie odnowienia dotyczącego fosfiny, w szczególności jego dodatki I i II.
Przy wydawaniu zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające fosfinę państwa członkowskie zwracają szczególną uwagę na wyeliminowanie wszelkiego narażenia ludzi, zwierząt i środowiska na fosfinę. W tym celu przy udzielaniu zezwolenia na środki ochrony roślin nakłada się następujące warunki i ograniczenia:
— produkty są stosowane wyłącznie przez dobrze wyszkolony upoważniony personel posiadający odpowiednie świadectwo kompetencji i licencje na fumigację zgodnie z odpowiednimi przepisami krajowymi,
— stosowanie produktów odbywa się wyłącznie w gazoszczelnych komorach lub pomieszczeniach i bada się szczelność gazową komory lub pomieszczenia, a fumigację rozpoczyna się poprzez dostarczanie fosfiny do komory lub pomieszczenia z zewnątrz,
— ustanawia się strefę bezpieczeństwa, z której należy ewakuować wszystkie osoby, oraz za pomocą odpowiednich certyfikowanych urządzeń wykrywających monitoruje się, aby stężenie wynoszące 0,01 dla PH3 w powietrzu na granicy tej strefy nie zostało przekroczone w celu zapewnienia ochrony osób postronnych i mieszkańców,
— zabrania się wchodzenia do komór lub pomieszczeń poddanych działaniu środka. W nagłych przypadkach operatorzy i pracownicy wchodzący do komór poddanych działaniu środka są zobowiązani do stosowania środków ochrony indywidualnej, na przykład niezależnego aparatu oddechowego (SCBA),
— należy zapewnić, aby po fumigacji pozostała fosfina została wypompowana za pomocą specjalnej technologii filtracyjnej odpowiedniej do wychwytywania fosfiny w celu zagwarantowania, że nie zostanie ona wyemitowana do środowiska,
— fumigację uznaje się za w pełni zakończoną dopiero wtedy, gdy poziom fosfiny w powietrzu komory lub pomieszczenia poddanego działaniu substancji spadnie poniżej granicy wykrywalności (0,01 ppm PH3),
— produkty obecne w komorze lub pomieszczeniu podczas obróbki usuwa się po wentylacji tylko wtedy, gdy stężenie pozostałości fosfiny w tych produktach jest na równe LOQ lub poniżej tej granicy,
— do czasu całkowitego zakończenia fumigacji nie przewozi się poddanych działaniu środka pojemników.
Wnioskodawca przedkłada Komisji, państwom członkowskim i Urzędowi następujące informacje potwierdzające na temat potencjalnej genotoksyczności fosfiny:
1. informacje potwierdzające, na podstawie istniejących badań lub literatury naukowej, że badanie genotoksyczności fosfiny in vivo nie jest właściwe, ponieważ:
a) oczekuje się, że zaobserwowane poważne objawy kliniczne lub śmiertelność w wyniku narażenia na fosfinę uniemożliwią jasną interpretację wyników w odniesieniu do w szczególności do genotoksyczności, oraz
b) pozytywne wyniki w zakresie genotoksyczności obserwuje się jedynie w pobliżu wysokich stężeń toksyczności, na podstawie analizy zależności dawka-odpowiedź lub sposobu działania;
2. lub, jeżeli nie można dostarczyć informacji określonych w pkt 1, nowy test mikrojądrowy in vivo poprzez wdychanie po narażeniu krótkotrwałym zgodnie z wytycznymi OECD dotyczącymi badań nr 474.
Wnioskodawca przedkłada Komisji, państwom członkowskim i Urzędowi wymagane informacje potwierdzające do dnia 28 września 2028 r.
(1) Dodatkowe dane szczegółowe dotyczące identyfikacji i specyfikacji substancji czynnej znajdują się w sprawozdaniu w sprawie odnowienia.
Tekst urzędowy w EUR-Lex. Lexeva pokazuje treść przepisu, nie udziela porad prawnych. Moc prawną ma wyłącznie tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.