Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2026/2107 z dnia 22 września 2026 r. nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz produktów z włókien szklanych ciągłych (GFR) pochodzących z Egiptu w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2026/2107

z dnia 22 września 2026 r.

nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz produktów z włókien szklanych ciągłych („GFR”) pochodzących z Egiptu w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 18,

a także mając na uwadze, co następuje:

1. PROCEDURA

1.1. Poprzednie dochodzenia i obowiązujące środki

(1) W następstwie dochodzenia antysubsydyjnego („pierwotne dochodzenie”) rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2020/870 (2) („rozporządzenie pierwotne”) Komisja Europejska („Komisja”) nałożyła ostateczne cło wyrównawcze na przywóz produktów z włókien szklanych ciągłych pochodzących z Arabskiej Republiki Egiptu („Egipt” lub „państwo, którego dotyczy postępowanie”). Obecnie obowiązująca stawka cła wyrównawczego wynosi 13,1 % („pierwotne środki”).

(2) Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2026/831 (3) Komisja nałożyła cło antydumpingowe m.in. na przywóz produktów z włókien szklanych ciągłych pochodzących z Egiptu. Obecnie obowiązująca stawka cła antydumpingowego wynosi 11 %.

(3) Środki antydumpingowe i antysubsydyjne obowiązują również w odniesieniu do przywozu GFR pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”, „Chiny”). Środki antydumpingowe wynoszące od 7,3 % do 13,8 % wprowadzono po raz pierwszy w 2011 r. (4) W 2014 r. wprowadzono środki antysubsydyjne wynoszące od 4,9 % do 10,3 %. W efekcie połączone środki wyrównawcze i antydumpingowe wynosiły od 4,9 % do 30,2 % (5). Po kolejnych przeglądach okresowych i przeglądach wygaśnięcia połączone środki w odniesieniu do przywozu z Chin wynoszą obecnie od 24 % do 33,2 %. Komisja prowadzi obecnie przegląd wygaśnięcia środków antysubsydyjnych (6).

(4) Środki obowiązują również w odniesieniu do przywozu GFR pochodzących z Tajlandii (od 15,3 % do 25,4 %) i Bahrajnu (11,8 %) (7).

1.2. Wniosek o dokonanie przeglądu wygaśnięcia

(5) W następstwie opublikowania zawiadomienia o zbliżającym się wygaśnięciu środków (8) w odniesieniu do przywozu produktów z włókien szklanych ciągłych pochodzących z Egiptu Komisja otrzymała wniosek o dokonanie przeglądu zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

(6) Wniosek o dokonanie przeglądu został złożony w dniu 21 marca 2025 r. przez Glass Fibre Europe („wnioskodawca”, „GFE”) w imieniu przemysłu Unii wytwarzającego produkty z włókien szklanych ciągłych w rozumieniu art. 10 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. W uzasadnieniu wniosku o dokonanie przeglądu podano, że w związku z wygaśnięciem środków istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji subsydiowania oraz kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkody dla przemysłu Unii.

(7) Przed wszczęciem przeglądu wygaśnięcia, oraz zgodnie z art. 10 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, Komisja powiadomiła rząd Egiptu o wpłynięciu należycie udokumentowanego wniosku o wszczęcie przeglądu. Komisja zaprosiła rząd Egiptu do konsultacji poprzedzających wszczęcie dochodzenia, w celu wyjaśnienia sytuacji w związku z informacjami zawartymi we wniosku o dokonanie przeglądu i osiągnięcia wspólnie uzgodnionego rozwiązania. Chociaż Komisja zrozumiała, że rząd Egiptu będzie w stanie uzyskać niezbędne informacje dotyczące zarzutów przedstawionych we wniosku, zaoferowała również rządowi Egiptu możliwość rozszerzenia zaproszenia do konsultacji o rząd Chin („ChRL”), w przypadku gdyby rząd Egiptu uznał, że udział rządu ChRL pomógłby w wyjaśnieniu sytuacji.

(8) W dniu 23 czerwca 2025 r. odbyły się konsultacje z rządem Egiptu, który przedstawił Komisji swoją opinię na temat wszczęcia dochodzenia. Rząd Egiptu argumentował po pierwsze, że dochodzenie w sprawie „subsydiowania skrośnego między państwami” było naruszeniem Porozumienia WTO w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych („porozumienie SCM”). Dokładniej rzecz ujmując, według rządu Egiptu nie było dowodów na to, że Egipt „uznał i przyjął” chińskie subsydia i że w związku z tym nie można mu przypisać takiego wkładu finansowego.

(9) Po drugie, rząd Egiptu uznał, że wsparcie inwestycji kapitałowej na rzecz producenta eksportującego w Egipcie nie stanowi subsydium w rozumieniu rozporządzenia podstawowego, ponieważ wsparcia tego nie przyznał rząd państwa wywozu oraz ponieważ zgodnie z egipską ustawą inwestycyjną nr 72/2017 zachęty kapitałowe przyznaje się we wszystkich sektorach i nie są one szczególne dla przemysłu GFR.

(10) Po trzecie, rząd Egiptu twierdził, że zwolnienia z VAT i należności celnych przywozowych dotyczące urządzeń przywożonych do Egiptu nie mają zastosowania w szczególności do producentów GFR, a zatem nie stanowią subsydium w rozumieniu rozporządzenia podstawowego. Ponadto w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym” lub „ODP”) nie odnotowano żadnej korzyści, ponieważ producent eksportujący w Egipcie nie miał dodatniego salda VAT w tym okresie, przy czym dochody sektora instytucji rządowych i samorządowych nie zostały utracone, ponieważ rząd Egiptu zachowuje prawo do odzyskania należności celnych przywozowych przez okres pięciu lat.

(11) Po czwarte, rząd Egiptu uznał, że nie przynosi korzyści zwolnienie z podatku dochodowego od przedsiębiorstw, które wprowadzono w drodze szczególnej zasady podatkowej z 2016 r. dotyczącej traktowania strat z tytułu różnic kursowych jako uszczuplenia dochodów podatkowych. Co więcej, nie dotyczy ono w szczególności producentów GFR, ponieważ z tego traktowania mogą korzystać wszystkie podmioty, które znajdują się w podobnej sytuacji.

(12) Poza tym rząd Egiptu twierdził, że działki zakupione przez producenta eksportującego w Egipcie nie zostały udostępnione przez rząd Egiptu za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia i nie stanowiły subsydium w rozumieniu rozporządzenia podstawowego, ponieważ grunty w strefie sueskiej TEDA przydziela się po stawkach jawnych i nie ma dowodów na to, że udostępniono je poniżej wartości rynkowej.

(13) Komisja odniosła się do pierwszego argumentu w motywach 67–73 niniejszego rozporządzenia.

(14) Jeżeli chodzi o drugi argument, Komisja odniosła się do pierwotnego dochodzenia, w którym ustalono, że zastrzyki kapitału własnego, które uznano za stanowiące podstawę środków wyrównawczych, wspierało państwo chińskie w zamiarze utworzenia i rozbudowy zakładów produkcyjnych przedsiębiorstwa China National Building Material Co. Ltd. („CNBM”) w Egipcie. Takie wsparcie wchodziłoby również w zakres pozycji uzgodnionych między Chinami a Egiptem w umowie o współpracy na rzecz utworzenia sueskiej strefy współpracy gospodarczej i handlowej („strefa SETC”). Wsparcie można było zatem przypisać rządowi Egiptu, mimo że nie zostało przyznane bezpośrednio przez rząd Egiptu będącego państwem wywozu (9).

(15) Ponadto w pierwotnym dochodzeniu wykazano, że zadaniem i celem chińskich podmiotów będących własnością państwa, które sprawują ostateczną kontrolę nad spółkami dominującymi producenta eksportującego, jest wdrażanie polityki i planów rządowych, w tym przez zapewnienie wsparcia finansowego i finansowania dla wspieranych sektorów, m.in. sektora GFR, w celu realizacji chińskiej strategii pozyskiwania nowych rynków. W związku z tym tę formę skrośnego wsparcia finansowego między państwami uznano za szczególną dla przemysłu GFR w Egipcie. Nie ma więc tutaj znaczenia to, czy zgodnie z egipskimi ustawami inwestycyjnymi zachęty kapitałowe przyznaje się w Egipcie we wszystkich sektorach (10). Po trzecie, jeżeli chodzi o zwolnienia z VAT i należności celnych przywozowych w odniesieniu do urządzeń pochodzących z przywozu, Komisja uznaje, że zwolnienia te nie mają zastosowania w szczególności do przemysłu GFR w Egipcie. Jak jednak wskazano w sekcji 3.5.4 niniejszego rozporządzenia, subsydium to ma zastosowanie wyłącznie do przedsiębiorstw znajdujących się w strefach ekonomicznych o szczególnym charakterze, takich jak Strefa Ekonomiczna Kanału Sueskiego, co potwierdza, że nie ma ono powszechnego zastosowania w Egipcie i jest szczególne w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego. Komisja zauważyła ponadto, że do argumentów rządu Egiptu dotyczących domniemanego braku korzyści i utraconych dochodów sektora instytucji rządowych i samorządowych odniesiono się w rozporządzeniu pierwotnym (11).

(16) Do czwartego argumentu Komisja odniosła się w sekcjach 3.7.4 i 3.7.5 niniejszego rozporządzenia.

(17) Po piąte, w odniesieniu do argumentu, że w pierwotnym dochodzeniu nie znaleziono dowodów na to, że producentowi eksportującemu w Egipcie udostępniono grunty za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia, Komisja zauważyła, że twierdzenie to jest sprzeczne z ustaleniami zawartymi w rozporządzeniu pierwotnym, które opierają się na faktach zawartych w aktach sprawy lub na faktach dostępnych w przypadku braku współpracy (12). Ustalenia Komisji dotyczące sposobu określenia kwoty korzyści wynikającej z tego subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych zostały następnie potwierdzone przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (13). Komisja potwierdziła ponadto, że subsydia te kontynuowano i rozszerzano w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym (zob. motywy 124–220 niniejszego rozporządzenia). Ponadto, chociaż Komisja rozumie, że grunty do użytkowania w strefie sueskiej TEDA przydziela się po stawkach ustalonych przez rząd Egiptu, nie ma to znaczenia dla działek, na których działa producent eksportujący, ponieważ nie uzyskał do nich praw użytkowania, lecz kupił je.

(18) W oparciu o powyższe argumenty twierdzenia rządu Egiptu zostały odrzucone.

1.3. Wszczęcie przeglądu wygaśnięcia

(19) Po konsultacji z komitetem ustanowionym w art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego (14) i ustaleniu, że istnieją wystarczające dowody świadczące o prawdopodobieństwie wystąpienia subsydiowania i szkody, uzasadniające wszczęcie przeglądu wygaśnięcia, w dniu 24 czerwca 2025 r. Komisja wszczęła na podstawie art. 18 ust. 2 rozporządzenia podstawowego (15) przegląd wygaśnięcia dotyczący przywozu do Unii produktów z włókien szklanych ciągłych pochodzących z Egiptu. Komisja opublikowała zawiadomienie o wszczęciu postępowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (16) („zawiadomienie o wszczęciu”).

1.4. Okres objęty dochodzeniem przeglądowym i okres badany

(20) Dochodzenie dotyczące kontynuacji lub ponownego wystąpienia subsydiowania obejmowało okres od 1 stycznia 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym” lub „ODP”). Badanie tendencji mających znaczenie dla oceny prawdopodobieństwa kontynuowania lub ponownego wystąpienia szkody objęło okres od 1 stycznia 2021 r. do końca okresu objętego dochodzeniem przeglądowym („okres badany”).

1.5. Zainteresowane strony

(21) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja wezwała zainteresowane strony do skontaktowania się z nią w celu wzięcia udziału w dochodzeniu. Ponadto Komisja wyraźnie poinformowała wnioskodawcę, innych znanych producentów unijnych, znanego producenta w Egipcie, rząd Egiptu, znanych importerów, użytkowników, przedsiębiorstwa handlowe, a także stowarzyszenia, o których wiadomo, że są zainteresowane, o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia i zaprosiła te podmioty do wzięcia w nim udziału. Rząd ChRL również poinformowano i zaproszono do udziału ze względu na jego zaangażowanie i bardzo ścisłą współpracę z rządem Egiptu w związku z przyznanym subsydiowaniem GFR pochodzących z Egiptu.

(22) Zainteresowane strony miały możliwość przedstawienia uwag na temat wszczęcia przeglądu wygaśnięcia oraz złożenia wniosku o posiedzenie wyjaśniające przed Komisją lub rzecznikiem praw stron w postępowaniach w sprawie handlu. Nie otrzymano żadnych uwag na temat wszczęcia dochodzenia ani wniosków o posiedzenie wyjaśniające.

1.6. Kontrola wyrywkowa

(23) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja oznajmiła, że może dokonać kontroli wyrywkowej zainteresowanych stron zgodnie z art. 27 rozporządzenia podstawowego.

1.6.1. Kontrola wyrywkowa producentów unijnych

(24) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja ogłosiła, że wstępnie wybrała próbę producentów unijnych. Komisja wybrała próbę na podstawie reprezentatywności pod względem wielkości produkcji i sprzedaży produktu podobnego w Unii w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. Próba ta składała się z trzech producentów unijnych. Producenci unijni objęci próbą odpowiadali za 63 % szacowanej całkowitej wielkości produkcji oraz za 70 % sprzedaży produktu podobnego w Unii. Zgodnie z art. 27 ust. 2 rozporządzenia podstawowego Komisja zwróciła się do zainteresowanych stron o przedstawienie uwag na temat wstępnego doboru próby. Nie otrzymano żadnych uwag na temat wstępnego doboru próby. Próba była reprezentatywna dla przemysłu Unii.

1.6.2. Kontrola wyrywkowa importerów

(25) Aby podjąć decyzję co do konieczności przeprowadzenia kontroli wyrywkowej i, jeżeli konieczność taka zostałaby stwierdzona, aby dokonać doboru próby, Komisja zwróciła się do importerów niepowiązanych o udzielenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu.

(26) Na pytania zawarte w formularzu kontroli wyrywkowej nie odpowiedział żaden importer niepowiązany.

1.6.3. Kontrola wyrywkowa producentów eksportujących w Egipcie

(27) Aby podjąć decyzję co do konieczności przeprowadzenia kontroli wyrywkowej i, jeżeli konieczność taka zostałaby stwierdzona, aby dokonać doboru próby, Komisja zwróciła się do wszystkich znanych producentów w Egipcie o udzielenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu. Ponadto Komisja zwróciła się do Misji Arabskiej Republiki Egiptu w Unii Europejskiej o wskazanie innych producentów, którzy ewentualnie byliby zainteresowani udziałem w dochodzeniu, lub skontaktowanie się z nimi.

(28) Tylko jeden producent eksportujący z Egiptu udzielił odpowiedzi w ramach kontroli wyrywkowej, w związku z czym uznano, że kontrola wyrywkowa nie jest konieczna. Rząd Egiptu potwierdził, że ten producent eksportujący nadal był jedynym producentem GFR w Egipcie. Komisja zwróciła się do przedsiębiorstwa o wypełnienie kwestionariusza dla producentów eksportujących.

1.7. Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu

(29) Aby uzyskać informacje uznane za niezbędne na potrzeby dochodzenia, Komisja opublikowała w internecie (17) kwestionariusze dla producentów eksportujących, importerów niepowiązanych, producentów unijnych i ich stowarzyszenia oraz użytkowników i przesłała kwestionariusz rządowi Egiptu.

(30) Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu otrzymano od rządu Egiptu, producenta eksportującego Jushi Egypt for Fiberglass Industry S.A.E („Jushi Egypt”), producentów unijnych 3B Fibreglass Company Sprl („3B Fiberglass”), European Owens Corning Fiberglas Sprl („Owens Corning”), Johns Manville Slovakia a.s. („Johns Manville”), a także od stowarzyszenia producentów unijnych Glass Fibre Europe. Użytkownicy Tolnatext Fonalfeldolgozó és Műszakiszövet-gyártó Bt. („Tolnatext”) i Rymatex sp. z o. o. („Rymatex”) również przekazali odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu dla użytkowników.

1.8. Weryfikacja

(31) Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszystkie informacje uznane za niezbędne do ustalenia prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia subsydiowania i szkody oraz do ustalenia interesu Unii. Wizyty weryfikacyjne na podstawie art. 26 rozporządzenia podstawowego odbyły się na terenie następujących grup przedsiębiorstw:

— Producenci unijni:

— 3B Fibreglass, Battice, Belgia;

— W odniesieniu do przedsiębiorstw Owens Corning i Johns Manville przeprowadzono zdalną kontrolę krzyżową.

— Producenci eksportujący w Egipcie:

— Jushi Egypt, Suez, Egipt.

(32) Wizyty weryfikacyjne odbyły się również w Kairze i w Ajn Suchna, w siedzibach następujących egipskich organów rządowych:

— Głównego Urzędu ds. Inwestycji („GAFI”), Kair, Egipt;

— Główny Urząd ds. Strefy Ekonomicznej Kanału Sueskiego („Główny Urząd ds. Strefy Ekonomicznej”), Strefa Ekonomiczna Kanału Sueskiego, Egipt.

1.9. Dalsze postępowanie

(33) 8 lipca 2026 r. Komisja ujawniła istotne fakty i ustalenia, na których podstawie zamierza utrzymać obowiązujące cła wyrównawcze. Wszystkim stronom wyznaczono termin do zgłaszania uwag na temat ujawnionych informacji.

(34) Rząd Egiptu przedstawił uwagi na temat ujawnienia ustaleń. Uwagi te zostały uwzględnione przez Komisję i ocenione w odpowiednich sekcjach poniżej. Producent eksportujący w Egipcie nie przedstawił uwag na temat ujawnienia ustaleń. Żadna ze stron nie wystąpiła z wnioskiem o posiedzenie wyjaśniające.

2. PRODUKT OBJĘTY PRZEGLĄDEM, PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

2.1. Produkt objęty przeglądem

(35) Niniejszy przegląd dotyczy tego samego produktu co pierwotne dochodzenie, tj. nici ciętych z włókien szklanych, o długości nieprzekraczającej 50 mm; niedoprzędów z włókien szklanych, z wyłączeniem niedoprzędów z włókien szklanych, które są impregnowane i powlekane i których straty podczas prażenia wynoszą więcej niż 3 % (zgodnie z normą ISO 1887); oraz mat z włókien szklanych z wyłączeniem mat z waty szklanej, obecnie objętych kodami CN 7019 11 00 , ex 7019 12 00 (kody TARIC 7019 12 00 22, 7019 12 00 25, 7019 12 00 26, 7019 12 00 39), 7019 14 00 i 7019 15 00 . Kody CN i TARIC podano jedynie w celach informacyjnych bez uszczerbku dla późniejszej zmiany klasyfikacji taryfowej („produkt objęty przeglądem”).

(36) Produkt objęty przeglądem jest surowcem stosowanym najczęściej do wzmacniania żywic termoplastycznych i termoutwardzalnych w przemyśle materiałów kompozytowych. Wzmocnione w ten sposób materiały kompozytowe (materiały wzmocnione włóknem szklanym) są stosowane w wielu branżach, takich jakich: przemysł transportowy (sektor motoryzacyjny, morski, lotniczy i kosmonautyczny oraz wojskowy), przemysł elektryczny i elektroniczny, produkcja energii wiatrowej, budownictwo, produkcja rur i zbiorników, towary konsumpcyjne itp.

2.2. Produkt objęty postępowaniem

(37) Produkt objęty postępowaniem to produkt objęty przeglądem pochodzący z Egiptu.

2.3. Produkt podobny

(38) W toku pierwotnego dochodzenia wykazano, a w przedmiotowym przeglądzie wygaśnięcia potwierdzono, że następujące produkty mają takie same podstawowe właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne, a także te same podstawowe zastosowania:

— produkt objęty postępowaniem w przypadku wywozu do Unii;

— produkt objęty przeglądem produkowany i sprzedawany na rynku krajowym Egiptu;

— produkt objęty przeglądem wytwarzany i sprzedawany przez producentów eksportujących do pozostałych państw świata oraz

— produkt objęty przeglądem produkowany i sprzedawany w Unii przez przemysł Unii.

(39) Produkty te uznaje się zatem za produkty podobne w rozumieniu art. 2 lit. c) rozporządzenia podstawowego.

2.4. Argumenty dotyczące zakresu produktu

(40) Nie otrzymano żadnych argumentów dotyczących zakresu produktu.

3. PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SUBSYDIOWANIA

(41) Zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego i jak stwierdzono w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, Komisja zbadała, czy producent eksportujący objęty postępowaniem nadal korzystał z subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym oraz czy wygaśnięcie obowiązujących środków mogłoby doprowadzić do kontynuacji lub ponownego wystąpienia subsydiowania.

(42) Na podstawie informacji zawartych we wniosku o dokonanie przeglądu, w memorandum w sprawie wystarczającego charakteru dowodów, w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania oraz w odpowiedzi rządu Egiptu i producentów eksportujących na pytania zawarte w kwestionariuszu Komisji zbadano domniemane subsydiowanie w postaci następujących subsydiów udzielanych przez rząd Egiptu:

Bezpośrednie przekazanie środków finansowych

a) Udzielanie preferencyjnych pożyczek

b) Wsparcie inwestycji kapitałowej

Utracone lub niepobrane należne dochody sektora instytucji rządowych i samorządowych

c) Przywileje w zakresie podatku dochodowego od przedsiębiorstw

d) Zwolnienia z VAT oraz obniżki przywozowych taryf celnych za stosowanie urządzeń pochodzących z przywozu

e) Zwolnienia z VAT oraz obniżki przywozowych taryf celnych na materiały pochodzące z przywozu

Dostarczanie towarów lub świadczenie usług za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia

f) Oddanie terenów do dyspozycji.

(43) W pierwotnym dochodzeniu ustalono, że subsydiów w formie utraconych lub niepobranych należnych dochodów sektora instytucji rządowych i samorządowych oraz udostępniania gruntów za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia (zob. lit. c), d), e) i f) powyżej) rząd Egiptu udzielał bezpośrednio przedsiębiorstwu Jushi Egypt (18). Stwierdzono jednak, że rząd ChRL dokonywał bezpośrednich transferów środków finansowych za pośrednictwem banków będących własnością państwa lub w inny sposób przez nie zarządzanych (19).

(44) W pierwotnym dochodzeniu ustalono, że rząd Egiptu uznał i przyjął te subsydia, a zatem przypisano je rządowi Egiptu jako własne subsydia. W odniesieniu do tych subsydiów za organ udzielający subsydium do celów art. 4 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego uznano zatem rząd Egiptu (20).

(45) We wniosku o dokonanie przeglądu twierdzono, że powyższych subsydiów nadal udzielano w ten sam sposób.

3.1. Współpraca egipskiego producenta eksportującego i rządu Egiptu

(46) Producent eksportujący Jushi Egypt i rząd Egiptu częściowo współpracowali w dochodzeniu i udzielili odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.

(47) W kwestionariuszu dla rządu Egiptu zawarty był również specjalny kwestionariusz dla przedsiębiorstwa TEDA Egypt Investment Co. („TEDA Egypt”), a rząd Egiptu poproszono o dostarczenie tych informacji również w odniesieniu do przedsiębiorstwa Tianjin Teda Investment Holding Co. Ltd. („TEDA Tianjin”). Rząd Egiptu poproszono o zebranie odpowiedzi udzielonych przez te podmioty i o przesłanie ich Komisji.

(48) W trakcie dochodzenia obie strony poinformowały Komisję, że nie będą współpracować przy weryfikacjach na miejscu mających na celu ocenę kompletności i dokładności przedłożonych informacji. W związku z tym w odpowiednich notach werbalnych z dnia 11 listopada 2026 r. i 18 listopada 2026 r. Komisja poinformowała rząd Egiptu, że zamierza zastosować art. 28 rozporządzenia podstawowego i oprzeć swoje ustalenia dotyczące producenta eksportującego i rządu Egiptu na dostępnych faktach. Obie strony poinformowały jednak później Komisję, że wznowią współpracę i wezmą udział w weryfikacjach na miejscu, które odbyły się zgodnie z opisem zawartym w motywie 31.

(49) Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu przedłożone przez producenta eksportującego i rząd Egiptu nie zawierały wszystkich informacji wymaganych w kwestionariuszu. Komisja zwróciła się do producenta eksportującego i rządu Egiptu o przekazanie pozostałych informacji w pismach w sprawie uzupełnienia braków lub podczas wizyty weryfikacyjnej.

(50) Komisja uznała jednak, że nawet po weryfikacji nie otrzymała pełnych wyjaśnień dotyczących niektórych kwestii podniesionych w toku dochodzenia, a producent eksportujący i rząd Egiptu nie przedłożyli niektórych żądanych dokumentów. Ponadto, w odniesieniu w szczególności do rządu Egiptu, mimo że pierwotnie na potrzeby wizyty weryfikacyjnej planowana była wizyta w przedsiębiorstwie TEDA Egypt, ostatecznie odmówiło ono udziału w wizycie weryfikacyjnej.

(51) W związku z tym w nocie werbalnej z dnia 18 marca 2026 r. Komisja poinformowała rząd Egiptu o tym fakcie, podkreślając, że zamierza zastosować art. 28 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do kwestii, które nie zostały w pełni wyjaśnione przez rząd Egiptu, i zwróciła się do niego o przedstawienie uwag. Ponadto w nocie werbalnej z dnia 30 marca 2026 r. Komisja poinformowała rząd Egiptu, że zamierza zastosować art. 28 rozporządzenia podstawowego oraz oprzeć swoje ustalenia dotyczące producenta eksportującego Jushi Egypt częściowo na dostępnych faktach.

(52) Rząd Egiptu sprzeciwił się zastosowaniu wobec niego art. 28 rozporządzenia podstawowego, twierdząc, że powinien to być środek wyjątkowy, który wymaga wykazania, że zainteresowana strona celowo odmówiła udzielenia dostępu do niezbędnych informacji lub znacznie utrudniła dochodzenie. Rząd Egiptu podkreślił, że współpracował z należytą starannością w toku całego dochodzenia oraz że wszelkie trudności w przekazaniu wszystkich wymaganych informacji wynikały z faktycznej lub prawnej niemożności ich dostarczenia.

(53) Rząd Egiptu podkreślił ponadto, że zastosowania art. 28 rozporządzenia podstawowego nie można wykorzystywać jako narzędzia karnego mającego na celu ukaranie zainteresowanej strony. Jedynym celem powoływania się na dostępne fakty na podstawie tego przepisu jest raczej umożliwienie Komisji kontynuowania dochodzenia pomimo braku niektórych danych.

(54) Ponadto rząd Egiptu podkreślił, że Komisja nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia dla całkowitego odrzucenia rzeczywistych danych przekazanych przez rząd Egiptu, czego wymaga art. 28 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

(55) W tym względzie Komisja wyjaśniła, że – jak wskazano w nocie werbalnej z dnia 18 marca 2026 r. i innej korespondencji z rządem Egiptu – odnotowała wysiłki i staranność rządu Egiptu we współpracy z Komisją, oraz fakt, że przedstawił on większość wymaganych wyjaśnień i dokumentów. Jak wyjaśniono w nocie werbalnej, Komisja nie zamierzała całkowicie odrzucić wszystkich danych przekazanych przez rząd Egiptu. Zamiast tego nota werbalna miała na celu poinformowanie rządu Egiptu, że Komisja zamierza oprzeć się na dostępnych faktach wyłącznie w odniesieniu do ograniczonej liczby kwestii, które nie zostały w pełni wyjaśnione, właśnie po to, aby umożliwić sobie kontynuowanie dochodzenia pomimo braku niektórych danych.

(56) Ponadto Komisja podkreśliła, że w nocie werbalnej nie sugeruje próby ukrycia informacji. W każdym razie nie ma znaczenia, czy niektóre informacje lub dokumenty zostały celowo ukryte, czy też nie mogły zostać przekazane z przyczyn technicznych, merytorycznych lub prawnych. Wykaz brakujących informacji przekazany wraz z notą werbalną stanowił opis stanu faktycznego bez oceny wartościującej, wskazujący, o które dokumenty wystąpiono, ale ich nie otrzymano, oraz które wyjaśnienia Komisja uznała za niekompletne, co było uzasadnieniem dla oparcia się na dostępnych faktach w zakresie ograniczonym do tych punktów. Konkretne elementy, w odniesieniu do których Komisja oparła się na dostępnych faktach, opisano szczegółowo w odpowiednich częściach poniższej analizy.

(57) Producent eksportujący również sprzeciwił się zastosowaniu art. 28 rozporządzenia podstawowego. Zaznaczył, że informacje, o które zwróciła się Komisja i których przedsiębiorstwo nie przekazało, dotyczyły głównie domniemanego finansowania między przedsiębiorstwami, w którym uczestniczyły niektóre przedsiębiorstwa powiązane działające w Chinach lub w państwach trzecich, ale mające spółki dominujące w Chinach. Argumentował on, że Komisja zwróciła się o te informacje w celu zbadania domniemanych wkładów finansowych ze strony rządu ChRL lub chińskich podmiotów będących własnością państwa i przypisania tych wkładów rządowi Egiptu oraz że to podejście w pierwotnym rozporządzeniu i dochodzeniu w ramach przeglądu wygaśnięcia było niezgodne ze sprawozdaniem zespołu orzekającego WTO w sprawie Unia Europejska – Cła wyrównawcze i antydumpingowe wyroby ze stali nierdzewnej pochodzące z Indonezji (DS616) (21). Przedsiębiorstwo uznało zatem, że wymagane informacje nie były konieczne do tego, by Komisja mogła dokonać ustaleń zgodnych z regułami WTO.

(58) Przedsiębiorstwo podkreśliło ponadto, że nie sprawuje kontroli nad podmiotami powiązanymi spoza grupy Jushi, a zatem nie jest w stanie zmusić tych przedsiębiorstw do dostarczenia informacji wymaganych przez Komisję. Argumentowało, że z tego powodu Komisja powinna wykorzystać informacje, które już posiada na temat tych powiązanych podmiotów, zamiast całkowicie odrzucać ich informacje.

(59) W tym względzie Komisja zaznaczyła, że odwołała się od ustaleń dotyczących subsydiów transgranicznych, zawartych w sprawozdaniu zespołu orzekającego w sprawie DS616. W związku z tym odrzuca twierdzenie, że jej podejście jest niezgodne z orzecznictwem WTO. Komisja odniosła się również do orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, które opisano szczegółowo w motywach 69–70. W związku z tym stwierdziła, że wymagane informacje były konieczne oraz że zastosowanie art. 28 rozporządzenia podstawowego było uzasadnione.

(60) Ponadto Komisja wyjaśniła, że przedmiotowe dochodzenie przeglądowe obejmowało ewentualny wkład finansowy przekazany przez rząd ChRL w kontekście jego ścisłej współpracy z rządem Egiptu, jak szczegółowo określono w skardze. Wkłady finansowe otrzymane przez przedsiębiorstwo Jushi Egypt od rządu ChRL objęte niniejszym postępowaniem mogą być przekazywane przez rząd ChRL bezpośrednio albo pośrednio za pośrednictwem jego spółek dominujących, które znajdują się pod kontrolą państwa chińskiego.

(61) W odniesieniu do producenta eksportującego w dochodzeniu przeglądowym ustalono, że głównymi spółkami dominującymi przedsiębiorstwa Jushi Egypt są Jushi Group Co. Ltd („grupa Jushi”) z siedzibą w Chinach oraz inna spółka dominująca („druga spółka dominująca”), której ostatecznym właścicielem jest chiński fundusz państwowy. Grupa Jushi należy w całości do przedsiębiorstwa China Jushi Co. Ltd („Jushi China”), które jest częścią China National Building Material Group Co. Ltd. („grupa CNBM”) i jest ostatecznie kontrolowane przez Komisję ds. Administracji i Nadzoru nad Aktywami Państwowymi Rady Państwa Chińskiej Republiki Ludowej („SASAC”).

(62) Komisja uważa, że producent eksportujący i jego spółki dominujące są powiązane w rozumieniu art. 127 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 (22), co – zgodnie z instrukcjami zawartymi w kwestionariuszu i późniejszą korespondencją – sprawia, że producent eksportujący jako strona powiązana powinien udzielić odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu dotyczącym subsydiów, co z kolei uznano za konieczne do celów dochodzenia. Argumentu, że przedsiębiorstwo nie mogło zmusić swoich podmiotów powiązanych do dostarczenia wymaganych informacji, nie można zatem przyjąć. Komisja może zgodnie z prawem oprzeć się na dostępnych faktach na podstawie art. 28 rozporządzenia podstawowego, jeżeli strony nie przekazały lub nie udostępniły niezbędnych informacji, niezależnie od przyczyn.

(63) W związku z powyższym Komisja odrzuciła te argumenty. W związku z powyższym Komisja wykorzystała na potrzeby swojej analizy wszystkie dostępne jej fakty, a w szczególności:

— ustalenia pierwotnego dochodzenia;

— ustalenia z ostatnich dochodzeń antysubsydyjnych i przeglądów wygaśnięcia przeprowadzonych przez Komisję w odniesieniu do promowanych gałęzi przemysłu w Chinach, takich jak:

— rozporządzenie wykonawcze Komisji nakładające cło wyrównawcze na przywóz nowych pojazdów elektrycznych o napędzie akumulatorowym pochodzących z Chin (23); oraz

— rozporządzenie wykonawcze Komisji nakładające cła wyrównawcze na przywóz aluminiowych kół jezdnych pochodzących z Maroka (24); oraz

— międzynarodowe wartości referencyjne, takie jak stopy oprocentowania depozytów i stopy inflacji dla Egiptu, publikowane przez Bank Światowy.

3.2. Współpraca między Egiptem a Chinami i analiza przypisania

(64) Przedsiębiorstwo Jushi Egypt ma siedzibę w strefie SETC. Strefa ta obejmuje obszar o powierzchni 7,34 km2, który jest podzielony na obszar startowy o powierzchni 1,34 km2, oraz obszar rozszerzony o powierzchni 6 km2.

(65) W pierwotnym dochodzeniu ustalono, że tę specjalną strefę ekonomiczną utworzyły wspólnie Chiny i Egipt. Kontekst faktyczny i prawny utworzenia strefy SETC opisano w motywach 35–58 pierwotnego dochodzenia.

(66) W tym kontekście w pierwotnym dochodzeniu Komisja ustaliła, że rząd Egiptu zatwierdził przyznanie preferencyjnego wsparcia finansowego przez rząd ChRL producentom mającym siedzibę w strefie SETC, odpowiednio do uzgodnionych zobowiązań do rozwoju i wspierania działalności gospodarczej w tej strefie.

(67) Podczas poprzedzających wszczęcie dochodzenia konsultacji z rządem Egiptu twierdził on, że dochodzenie w sprawie takiego „subsydiowania skrośnego między państwami” było naruszeniem Porozumienia WTO w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych („Porozumienie SCM”) oraz że nie ma dowodów na to, że Egipt „uznał i przyjął” chińskie subsydia. Rząd Egiptu i producent eksportujący powtarzał te argumenty w trakcie całego dochodzenia, twierdząc, że ani w Porozumieniu SCM, ani w rozporządzeniu podstawowym nie ma podstawy prawnej do przypisania rządowi Egiptu wsparcia finansowego udzielonego przez Chiny przedsiębiorstwu Jushi Egypt.

(68) W trakcie przedmiotowego dochodzenia rozesłano sprawozdanie zespołu orzekającego w sprawie Unia Europejska – Cła wyrównawcze i antydumpingowe na płaskie wyroby ze stali nierdzewnej walcowane na zimno pochodzące z Indonezji (DS616). Zespół orzekający stwierdził, że przypisanie wkładów finansowych wniesionych przez jeden rząd (chińskie podmioty państwowe) na rzecz rządu innego państwa (Indonezji) narusza Porozumienie SCM. Rząd Egiptu i producent eksportujący twierdzili, że ustalenia zespołu orzekającego potwierdziły jego argumenty dotyczące niezgodności z prawem opisanego przypisania na podstawie Porozumienia SCM oraz że w związku z tym Komisja powinna zakończyć przedmiotowe dochodzenie.

(69) Komisja odwołała się jednak od powyższych ustaleń zespołu orzekającego, a Organ Rozstrzygania Sporów nie wydał jeszcze ostatecznej decyzji. W związku z tym ustalenia zespołu orzekającego w sprawie DS616 nie stanowią obecnie istotnego precedensu. Jednocześnie w sprawach połączonych C-269/23P i C-272/23P (25), w których zaskarżono rozporządzenie pierwotne oraz rozporządzenie wykonawcze (UE) 2020/870, Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że wkład finansowy przekazany przez rząd państwa A podmiotom eksportującym mającym siedzibę w państwie B można w rzeczywistości przypisać państwu B pod pewnymi warunkami.

(70) Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że zgodnie z art. 2 i 6 rozporządzenia podstawowego subsydium może przybrać formę inwestycji zagranicznej dokonanej przez władze publiczne państwa trzeciego (państwa A) w co najmniej jednym przedsiębiorstwie mającym siedzibę w innym państwie trzecim (państwie B), pod warunkiem że zachowanie władz tego drugiego państwa pozwala na uznanie, że przyznały ten wkład finansowy temu przedsiębiorstwu lub tym przedsiębiorstwom w sposób formalny lub poprzez umożliwienie im w praktyce korzystania z niego (26). Może tak być w szczególności w przypadku gdy ustanowienie przepisów, wydanie decyzji, udzielenie zezwolenia lub posłużenie się jakimkolwiek innym środkiem przez państwo B jest konieczne w celu umożliwienia tym przedsiębiorstwom uzyskania na terytorium państwa B wkładu finansowego pochodzącego od państwa A, niezależnie od tego, czy konieczność ta ma charakter prawny, czy wynika z faktu, że państwo A uzależniło w praktyce korzystanie z tego wkładu finansowego od takich przepisów, decyzji, zezwolenia lub innego środka.

(71) Jak ustalono w toku dochodzenia pierwotnego, rząd ChRL i rząd Egiptu ściśle współpracowały przy ustanawianiu strefy SETC jako strefy charakteryzującej się szczególnymi cechami prawnymi i gospodarczymi, co pozwoliło rządowi ChRL na realizację celów ekspansji zewnętrznej jego przemysłu w ramach inicjatywy Pasa i Szlaku oraz polityki pozyskiwania nowych rynków, a także na zapewnianie ułatwień nieodłącznie związanych z tymi inicjatywami. Takie wysiłki rządu Egiptu na rzecz utworzenia strefy SETC oraz szeroko zakrojona koordynacja z rządem ChRL w tym zakresie wyraźnie stanowią zachowanie, które pozwala uznać, że rząd Egiptu przyznał te wkłady finansowe przedsiębiorstwu Jushi Egypt poprzez umożliwienie mu w praktyce korzystania ze wspomnianych wkładów w ramach opisanej współpracy.

(72) W przeglądzie wygaśnięcia nie przedstawiono żadnych nowych dowodów, które unieważniałyby jakiekolwiek wnioski wyciągnięte w tym zakresie.

(73) Na podstawie dostępnych dowodów Komisja stwierdziła zatem, że wkłady finansowe w postaci finansowania preferencyjnego przez chińskie organy publiczne na rzecz przedsiębiorstwa Jushi Egypt mogą być przypisane rządowi Egiptu jako rządowi kraju pochodzenia lub wywozu zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego (27). W tym konkretnym przypadku udzielenie wsparcia finansowego przez rząd ChRL lub chińskie organy publiczne na rzecz przedsiębiorstwa Jushi Egypt można zatem przypisać rządowi Egiptu.

(74) Aby ustalić, czy doszło do kontynuacji subsydiowania, Komisja zbadała, czy subsydia, które stanowiły podstawę środków wyrównawczych w pierwotnym dochodzeniu, nadal przynosiły korzyści producentowi eksportującemu GFR z Egiptu.

(75) Po ujawnieniu ustaleń rząd Egiptu powtórzył swoje argumenty, że przypisanie rządowi Egiptu jakiegokolwiek wsparcia finansowego udzielonego przez Chiny na rzecz przedsiębiorstwa Jushi Egypt jest sprzeczne z postanowieniami porozumienia SCM i przepisami rozporządzenia podstawowego, co potwierdzono w sprawie DS616, oraz że Komisja nie ustaliła na podstawie zebranych dowodów, że rząd Egiptu przyznał, powierzył, nakazał, zatwierdził lub przyjął jakikolwiek wkład finansowy rzekomo przekazany przez podmioty chińskie.

(76) Komisja podkreśliła, że wyjaśniła już w motywach 69–71, że ustalenia zespołu orzekającego w sprawie DS616 nie stanowią istotnego precedensu, ponieważ Komisja odwołała się od tych ustaleń. Jednocześnie, jak opisano w tych samych motywach, Trybunał Sprawiedliwości potwierdził, że takie przypisanie jest możliwe na podstawie rozporządzenia podstawowego. Ponadto Komisja uważa, że przedstawiła dowody – jak określono w motywach 71 i 73 oraz w rozporządzeniu pierwotnym – świadczące o tym, że wkłady finansowe w formie finansowania preferencyjnego przez chińskie organy publiczne na rzecz przedsiębiorstwa Jushi Egypt można przypisać rządowi Egiptu jako rządowi kraju pochodzenia lub wywozu.

(77) Wobec braku nowych argumentów przeciwnych Komisja odrzuciła zatem argumenty rządu Egiptu.

3.3. Bezpośrednie przekazanie środków finansowych w formie preferencyjnych pożyczek

3.3.1. Ustalenia dokonane w toku pierwotnego dochodzenia

(78) W pierwotnym dochodzeniu ustalono, że przedsiębiorstwo Jushi Egypt otrzymywało subsydia w drodze preferencyjnych umów kredytowych od chińskich banków realizujących politykę rządu, działających w charakterze organów publicznych w rozumieniu art. 2 lit. b) i art. 3 rozporządzenia podstawowego. Kredytów tych udzielił bezpośrednio przedsiębiorstwu Jushi Egypt zarówno Chiński Bank Rozwoju („CDB”), jak i Eksportowo-Importowy Bank Chiński („EXIM”) (28).

(79) Ponadto Komisja ustaliła, że przedsiębiorstwo Jushi Egypt było subsydiowane w drodze preferencyjnych umów kredytowych, w formie pożyczek wewnątrz przedsiębiorstwa ze strony jego spółki dominującej, Jushi China (29). Przedsiębiorstwo Jushi Egypt nie otrzymywało tych pożyczek bezpośrednio od banków chińskich – przedsiębiorstwo Jushi China finansowało te pożyczki wewnątrz przedsiębiorstwa dzięki zewnętrznym środkom zapewnianym na preferencyjnych warunkach przez chińskie instytucje finansowe, a następnie przeznaczało korzyści z tych pożyczek na swoją działalność produkcyjną w Egipcie (Jushi Egypt).

(80) Komisja stwierdziła, że takie finansowanie stanowi wkład finansowy przynoszący korzyść i jest szczególne w rozumieniu rozporządzenia podstawowego.

3.3.2. Kontynuacja subsydiowania

(81) Dowody zgromadzone podczas niniejszego dochodzenia wskazują, że model finansowania ustalony w pierwotnym dochodzeniu był nadal stosowany w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Producent eksportujący w dużym stopniu polegał na zewnętrznym finansowaniu zapewnianym przez powiązane podmioty chińskie, głównie w celu finansowania bieżącej działalności i projektów inwestycyjnych mających na celu zwiększenie swoich mocy produkcyjnych.

(82) Dokładniej rzecz ujmując, jedną część finansowania zewnętrznego przekazały przedsiębiorstwu Jushi Egypt jego spółki dominujące w formie długoterminowych pożyczek wewnątrz przedsiębiorstwa. Kolejna część finansowania zewnętrznego miała formę serii krótkoterminowych pożyczek udzielanych bezpośrednio producentowi eksportującemu przez prywatny bank z siedzibą w Hongkongu. W wartościach bezwzględnych łączna kwota finansowania zewnętrznego w formie pożyczek bankowych mieściła się w tym samym przedziale co w pierwotnym dochodzeniu.

(83) Tych pożyczek wewnątrz przedsiębiorstwa udzieliły przedsiębiorstwu Jushi Egypt grupa Jushi i jego druga spółka dominująca, których struktury właścicielskie opisano w motywie 61, a celem pożyczek było m.in. zainwestowanie w zwiększenie mocy produkcyjnych przedsiębiorstwa Jushi Egypt.

(84) Dochodzenie wykazało, że sama grupa Jushi polegała na zewnętrznym finansowaniu ze strony chińskich instytucji finansowych, z których wszystkie uznano w poprzednich dochodzeniach antysubsydyjnych za instytucje finansowe będące własnością państwa, kwalifikujące się jako organy publiczne w rozumieniu art. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego w związku z art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia podstawowego oraz zgodnie z odpowiednim orzecznictwem WTO (30).

(85) Jak wspomniano w motywie 50, Komisji nie udostępniono informacji na temat istnienia i szczegółów programów subsydiowania ani szczegółów dotyczących finansowania zewnętrznego na poziomie drugiej spółki dominującej przedsiębiorstwa Jushi Egypt. Nie miało to również miejsca w przypadku spółek dominujących Jushi China, CNB i grupy CNMB. Dokładny charakter, liczba, kwota i preferencyjne warunki pożyczek na poziomie spółki dominującej nie są informacjami dostępnymi publicznie, a zatem Komisja nie była w stanie ich dokładnie określić.

(86) Jak wynika z powyższego, nie było dowodów na to, że zaprzestano subsydiowania w ramach przedmiotowego programu. Ponadto, ponieważ kilka spółek dominujących przedsiębiorstwa Jushi Egypt nie współpracowało, a także ze względu na to, że pieniądze są dobrem zamiennym i można je przenosić z jednego podmiotu powiązanego do drugiego niezależnie od rynku, na którym odbywa się sprzedaż, Komisja stwierdziła, na podstawie dostępnych jej faktów, że przedsiębiorstwo Jushi Egypt nadal korzystało ze struktury finansowania wewnątrz przedsiębiorstwa podobnej do struktury określonej w pierwotnym dochodzeniu.

(87) Komisja stwierdziła zatem, że program subsydiowania nadal istniał oraz że, podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu, spółki dominujące same finansowały te pożyczki wewnątrz przedsiębiorstwa dzięki zewnętrznym środkom zapewnianym przez chińskie instytucje finansowe. Innymi słowy, zamiast bezpośredniego zaciągania pożyczek przez przedsiębiorstwo Jushi Egypt w chińskich bankach jego spółki dominujące uzyskiwały preferencyjne finansowanie z tych instytucji, a następnie przyznawały korzyści z owych pożyczek na rzecz swojej działalności produkcyjnej w Egipcie (przedsiębiorstwa Jushi Egypt).

(88) Ponadto Komisja uznała, że bazowe pożyczki preferencyjne przekazywane za pośrednictwem grupy Jushi i drugiej spółki dominującej, której odpowiednie spółki dominujące znajdowały się w Chinach, można również przypisać rządowi Egiptu, jak opisano w motywie 73.

(89) Komisja nie przeprowadziła dalszego dochodzenia, aby stwierdzić, czy nadal istnieją pożyczki stanowiące podstawę środków wyrównawczych udzielone przez realizujące politykę rządu banki bezpośrednio na rzecz przedsiębiorstwa Jushi. Do celów obecnego przeglądu wygaśnięcia wystarczyło wykazać, że nadal ma miejsce subsydiowanie w oparciu o preferencyjne finansowanie w formie pożyczek wewnątrz przedsiębiorstwa, które stanowiło znaczną część ogólnych środków finansowania przedsiębiorstwa Jushi Egypt w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.

3.3.3. Korzyść

(90) Komisja oceniła korzyść przyznaną odbiorcom w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Zgodnie z art. 6 lit. b) rozporządzenia podstawowego za korzyść przyznaną odbiorcom uznaje się różnicę między kwotą odsetek, jaką przedsiębiorstwo płaci od kredytu preferencyjnego, a kwotą, jaką firma zapłaciłaby za porównywalny kredyt komercyjny, jaki mogłaby faktycznie uzyskać na wolnym rynku.

(91) Podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu Komisja przeanalizowała pożyczki jako wkłady finansowe rządu ChRL (31). W tym kontekście, jak wspomniano w motywie 84 powyżej, Komisja ustaliła, że wszystkie chińskie instytucje finansowe będące własnością państwa, które udzielały pożyczek grupie Jushi i przedsiębiorstwu Jushi Egypt, były organami publicznymi.

(92) Komisja porównała zatem średnią stopę procentową płaconą przez przedsiębiorstwo Jushi Egypt od pozostającej kwoty należności pożyczki wewnątrz przedsiębiorstwa w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym z kwotą, którą spółka dominująca, jaką jest grupa Jushi, i druga spółka dominująca musiałyby zapłacić za porównywalną pożyczkę komercyjną możliwą do uzyskania na rynku.

(93) Przedsiębiorstwo poinformowało w trakcie dochodzenia przeglądowego, że nie nadano mu indywidualnego ratingu kredytowego oraz że w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem chińska agencja ratingowa przyznała grupie Jushi korporacyjny rating kredytowy AA+. W pierwotnym dochodzeniu Komisja uznała jednak, że ogólna sytuacja finansowa grupy Jushi odpowiada ratingowi BB, będącemu najwyższym ratingiem, który nie kwalifikuje się już jako „rating na poziomie inwestycyjnym”, oraz że zastosowanie obligacji korporacyjnych ocenionych w USA na B (zamiast BB) byłoby odpowiedniejszym środkiem służącym określeniu rynkowych poziomów referencyjnych (32). Biorąc pod uwagę, że w dochodzeniu przeglądowym nie znaleziono żadnych dowodów, które stałyby w sprzeczności z tą oceną, Komisja podtrzymała swoje stanowisko.

(94) Zatem jako odpowiedni poziom referencyjny do określenia rynkowej stopy procentowej dla pożyczek wewnątrz przedsiębiorstwa denominowanych w USD Komisja wykorzystała obowiązującą stopę procentową ustaloną przez Ludowy Bank Chin, skorygowaną o marżę. Jako marżę Komisja wykorzystała względny spread między obligacjami korporacyjnymi ocenionymi w USA na AA i obligacjami korporacyjnymi ocenionymi w USA na B. W przypadku pożyczek wewnątrz przedsiębiorstwa denominowanych w EUR za odpowiedni poziom referencyjny uznano obligacje korporacyjne o ratingu poniżej poziomu inwestycyjnego denominowane w EUR.

(95) Wszystkie elementy dotyczące finansowania opisane powyżej w sekcji 3.3.2 wyraźnie wskazują na fakt, że grupa Jushi i druga spółka dominująca przyznały przedsiębiorstwu Jushi Egypt wszystkie korzyści wynikające z finansowania preferencyjnego otrzymanego od chińskich instytucji finansowych. Z wszystkich powyższych względów obliczone korzyści przypisano zatem przedsiębiorstwu Jushi Egypt.

3.3.4. Szczególny charakter

(96) Jak opisano w sekcjach 3.1 i 3.2 powyżej, Komisja stwierdziła, że w odniesieniu do finansowania preferencyjnego organem przyznającym był rząd Egiptu. Umożliwił on w praktyce przedsiębiorstwu Jushi Egypt korzystanie z takiego finansowania preferencyjnego w ramach opisanej współpracy z rządem ChRL, uznając i przyjmując wyznaczenie przez rząd ChRL strefy SETC jako zagranicznego obszaru inwestycyjnego na podstawie art. 4 umowy o współpracy oraz zatwierdził jego pełne wdrożenie m.in. poprzez zapewnienie przez rząd ChRL finansowania preferencyjnego.

(97) W tych ramach przedmiotowe subsydia ograniczały się do przedsiębiorstw utworzonych w strefie SETC. W związku z tym Komisja stwierdziła, że były to subsydia regionalne w rozumieniu art. 4 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, podlegające jurysdykcji organu udzielającego subsydium zgodnie z art. 4 ust. 2 do 4 rozporządzenia podstawowego.

3.3.5. Wnioski

(98) W świetle powyższych ustaleń oraz biorąc pod uwagę, że w toku niniejszego dochodzenia nie ujawniono żadnych informacji zaprzeczających pierwotnym ustaleniom, Komisja stwierdziła, że przedsiębiorstwo Jushi Egypt nadal otrzymywało subsydia stanowiące podstawę środków wyrównawczych w formie finansowania preferencyjnego z chińskich banków realizujących politykę rządu, zgodnie z założeniami określonymi w szczegółowych planach i dyrektywach odnoszących się do przemysłu GFR. Kredytów tych udzielały w formie pożyczek wewnątrz przedsiębiorstwa spółki dominujące przedsiębiorstwa, grupa Jushi i druga spółka dominująca.

(99) Wszystkie stwierdzone subsydia zostały ustalone w odniesieniu do całkowitego obrotu przedsiębiorstwa. Wspomnianą kwotę subsydium przypisano następnie do kwoty obrotu produktu objętego postępowaniem sprzedawanego do Unii na okres objęty dochodzeniem przeglądowym.

(100) Stawka subsydium ustalona dla preferencyjnego finansowania przez pożyczki od chińskich banków realizujących politykę rządu, zapewnianego za pośrednictwem spółek dominujących, wynosiła 1,23 %.

3.4. Bezpośrednie przekazanie środków finansowych w formie wsparcia inwestycji kapitałowej

3.4.1. Ustalenia dokonane w toku pierwotnego dochodzenia

(101) W pierwotnym dochodzeniu ustalono, że przedsiębiorstwo Jushi Egypt korzystało również z subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych w formie dotacji, przekazywanych mu przez CNBM, jednostkę kontrolowaną przez państwo, w drodze wpłaconych zastrzyków kapitałowych i przekazywania środków finansowych za pośrednictwem innych rodzajów rachunków kapitałowych. Środki te były potrzebne, oprócz opisanych powyżej pożyczek bezpośrednich i wewnątrz przedsiębiorstwa, na pokrycie potrzeb finansowych związanych z inwestycjami przedsiębiorstwa Jushi Egypt (33).

(102) W pierwotnym dochodzeniu ustalono, że między 2012 r. a okresem objętym pierwotnym dochodzeniem kapitał przedsiębiorstwa Jushi Egypt wzrósł do 162 mln USD (34).

3.4.2. Podstawa prawna

(103) Podstawowe ramy prawne istotne dla tego programu pozostały niezmienione. W związku z tym Komisja stwierdziła, że w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym istotne przepisy pozostały takie same jak w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem, a były to:

— 13. plan pięcioletni na rzecz rozwoju handlu zagranicznego, wydany przez Ministerstwo Handlu w dniu 26 grudnia 2016 r., zastąpiony przez 14. plan pięcioletni na rzecz krajowego rozwoju gospodarczego i społecznego Chińskiej Republiki Ludowej i celów długofalowych do roku 2035 (35),

— wytyczne Rady Państwa Chińskiej Republiki Ludowej w sprawie wspierania międzynarodowej współpracy w zakresie mocy produkcyjnych i produkcji wyposażenia, wydane w 2015 r. („wytyczne”),

— Plan rozwoju przemysłu materiałów budowlanych na lata 2016–2020, Ministerstwo Przemysłu i Technologii Informacyjnej, GXGB [2016] nr 315,

— 13. plan pięcioletni na rzecz przemysłu materiałów z włókna i materiałów kompozytowych,

— „Made in China 2025”, Rada Państwa Chińskiej Republiki Ludowej, 7 lipca 2015 r.

3.4.3. Kontynuacja subsydiowania

(104) Jak wykazało dochodzenie przeglądowe, według sprawozdań finansowych przedsiębiorstwa Jushi Egypt kapitał wpłacony przedsiębiorstwa Jushi Egypt utrzymywał się na stałym poziomie między okresem objętym pierwotnym dochodzeniem a okresem objętym dochodzeniem przeglądowym. Z dostępnych dowodów wynika, że w okresie badanym nie dokonano żadnych dodatkowych zastrzyków kapitału własnego na rzecz przedsiębiorstwa Jushi Egypt.

(105) Komisja ustaliła również, że kapitał, który został pierwotnie wpłacony przez CNBM w Chinach, nadal był wykazywany w sprawozdaniach finansowych Jushi Egypt. Na tej podstawie Komisja stwierdziła, że przedsiębiorstwo nadal miało dostęp do kapitału i że subsydiowanie w ramach tego programu nadal trwało.

3.4.4. Korzyść

(106) W pierwotnym dochodzeniu Komisja ustaliła kwotę subsydiowania w okresie objętym dochodzeniem, amortyzując kwotę dotacji przez określony czas. Komisja postanowiła przy tym zastosować podejście konserwatywne i zdecydowała się na okres amortyzacji wynoszący 12 lat, gdyż wyszła z założenia, że finansowanie wykorzystano do wypełnienia luki w projektach inwestycyjnych przedsiębiorstwa w zakresie produkcji (36).

(107) Aby ustalić kwotę subsydiowania w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym, Komisja zastosowała tę samą metodykę i ten sam okres amortyzacji, co w pierwotnym dochodzeniu. Na tej podstawie Komisja stwierdziła, że korzyść związana ze wsparciem inwestycji kapitałowych, którą stwierdzono w pierwotnym dochodzeniu i która nie została w pełni zamortyzowana zgodnie z metodą opisaną w poprzednim motywie, stanowiła kwotę korzyści mającą zastosowanie w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.

3.4.5. Szczególny charakter

(108) Przedmiotowe subsydium jest szczególne w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia podstawowego, biorąc pod uwagę, że jego dostępność jest ograniczona do niektórych przedsiębiorstw w Egipcie mających siedzibę w Strefie Ekonomicznej Kanału Sueskiego, a także z powodów określonych w motywach 14–15 niniejszego rozporządzenia.

3.4.6. Uwagi dotyczące ujawnienia ustaleń

(109) W swoich uwagach dotyczących ujawnienia ustaleń, zgodnie ze swoimi uwagami opisanymi już w motywie 9, rząd Egiptu powtórzył argument, że nie wykazano, iż egipskie organy publiczne ani podmioty prywatne, którym rząd Egiptu powierzył lub wyznaczył zadania, przekazały egipskim producentom eksportującym jakiekolwiek wkłady finansowe.

(110) Ponieważ nie przedstawiono żadnych nowych argumentów ani dowodów podważających którykolwiek z wniosków wyciągniętych w sekcjach 3.3 i 3.4 powyżej, Komisja odrzuciła te argumenty.

3.4.7. Wnioski

(111) W związku z powyższym i wobec braku dowodów przeciwnych Komisja stwierdziła, że w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym przedsiębiorstwo Jushi Egypt nadal korzystało z wpłaconych zastrzyków kapitałowych i przekazywania środków finansowych za pośrednictwem innych rodzajów rachunków kapitałowych, podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu.

(112) W związku z tym w świetle powyższych ustaleń Komisja stwierdziła, że przedsiębiorstwo Jushi Egypt nadal korzystało z subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych w formie wsparcia inwestycji kapitałowych.

(113) Wszystkie stwierdzone subsydia zostały ustalone w odniesieniu do całkowitego obrotu przedsiębiorstwa. Wspomnianą kwotę subsydium przydzielono następnie do kwoty obrotu produktu objętego postępowaniem sprzedawanego do Unii.

(114) Stopa subsydiowania ustalona dla bezpośredniego przekazania środków finansowych w formie wsparcia inwestycji kapitałowej wynosiła 0,44 %.

3.5. Utracone lub niepobrane należne dochody sektora instytucji rządowych i samorządowych w formie zwolnień z podatku VAT oraz obniżek przywozowych taryf celnych za stosowanie urządzeń pochodzących z przywozu

3.5.1. Ustalenia dokonane w toku pierwotnego dochodzenia

(115) W pierwotnym dochodzeniu ustalono, że przedsiębiorstwo Jushi Egypt korzystało ze zwolnienia z VAT i przywozowych taryf celnych w przypadku przywozu urządzeń wykorzystywanych w procesie produkcji w przedsiębiorstwach znajdujących się w Strefie Ekonomicznej Kanału Sueskiego (37).

(116) Pierwotne dochodzenie wykazało, że zgodnie z art. 22 ustawy nr 83/2002, zmienionej ustawą nr 27/2015 zmieniającą niektóre przepisy ustawy o strefach ekonomicznych o szczególnym charakterze na mocy ustawy nr 83/2002 („ustawa nr 27/2015”), Strefa Ekonomiczna Kanału Sueskiego stanowi część odrębnego obszaru celnego w Egipcie. Zgodnie z art. 42 ustawy nr 83/2002, pochodzące z przywozu urządzenia, narzędzia lub aparatura są zwolnione z podatków i ceł, o ile są one przeznaczone do produkcji wyrobów lub świadczenia usług w ramach licencjonowanej działalności w Strefie Ekonomicznej Kanału Sueskiego.

(117) Jeżeli chodzi o traktowanie w zakresie VAT, w pierwotnym dochodzeniu ustalono, że przedsiębiorstwa mające siedzibę poza Strefą Ekonomiczną Kanału Sueskiego płacą z góry podatek VAT od przywożonych towarów i kompensują go podatkiem VAT od sprzedaży krajowej lub, w stosownych przypadkach, składają wniosek o zwrot przy wywozie wyrobów gotowych. W przypadku przedsiębiorstw mających siedzibę w Strefie Ekonomicznej Kanału Sueskiego VAT jest potrącany u źródła, w związku z czym początkowo się go nie nalicza. Organy podatkowe zachowywały jedynie prawo do odzyskania VAT na późniejszym etapie.

(118) W pierwotnym dochodzeniu ustalono, że przedsiębiorstwa mające siedzibę w Egipcie kontynentalnym (poza Strefą Ekonomiczną Kanału Sueskiego), które kupują maszyny podlegające obowiązującej stawce VAT, powinny wykorzystywać wpłacane przez siebie kwoty VAT jako kredyt podatkowy na poczet przyszłych płatności. Jeżeli saldo kredytu utrzymuje się jednak przez ponad sześć kolejnych okresów podatkowych (miesięcy) – jak będzie to mieć miejsce w przypadku przedsiębiorstw zajmujących się w dużym stopniu wywozem, które w związku z tym nie mogą potrącić naliczonego podatku VAT jako zaliczki na poczet przyszłych płatności – zarejestrowana osoba wnioskuje o zwrot nierozliczonego salda. Egipski organ podatkowy powinien sprawdzać poprawność salda i dokonać zwrotu w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku.

(119) W tym kontekście w pierwotnym dochodzeniu Komisja uznała, że kwota podatków i ceł przywozowych, z których zwolnione są przedsiębiorstwa w Strefie Ekonomicznej Kanału Sueskiego, jest wkładem finansowym stanowiącym podstawę środków wyrównawczych. Wynika to z faktu, że wszelkie urządzenia wykorzystywane do wytwarzania produktów, w tym produkt objęty przeglądem, najprawdopodobniej będą wykorzystywane przez cały okres ich użytkowania na terytorium Egiptu, nie będą natomiast podlegać ponownemu wywozowi ani sprzedaży krajowej. Zwolnienie z należności podatkowych i celnych z tytułu zakupu takich urządzeń nie jest zatem uzasadnione innymi względami niż korzyść dla przedsiębiorstw mających siedzibę w Strefie Ekonomicznej Kanału Sueskiego. Stanowi to zatem dochód utracony w kwotach podatków i ceł przywozowych niepobranych od przywozu takich urządzeń. W celu zapewnienia, aby kwota stanowiąca podstawę środków wyrównawczych obejmowała jedynie okres objęty dochodzeniem, uzyskaną korzyść zamortyzowano w okresie użytkowania urządzeń.

(120) Jeżeli chodzi o traktowanie w zakresie VAT maszyn przywożonych do celów produkcji w Strefie Ekonomicznej Kanału Sueskiego, w pierwotnym dochodzeniu Komisja uznała potrącony VAT za korzyść jedynie w zakresie, w jakim jego potrącenie miało pozytywny wpływ na przepływy środków pieniężnych przedsiębiorstwa w Strefie, w przeciwieństwie do przedsiębiorstw w pozostałej części Egiptu, które musiałyby płacić VAT z góry (38). W rezultacie korzyść w zakresie przepływów środków pieniężnych wynikającą z potrącenia VAT u źródła, którą uznawano za równoważną średniemu oprocentowaniu depozytów w Egipcie w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem, zastosowanego w stosunku do kwot VAT, które potrącono u źródła, w odniesieniu do towarów zakupionych od 2017 r.

(121) Komisja zbadała zatem, czy te ramy prawne nadal obowiązywały i czy przedsiębiorstwo Jushi Egypt nadal korzystało z tego programu w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.

3.5.2. Podstawa prawna

(122) Podstawowe ramy prawne mające znaczenie dla tego programu pozostały niezmienione, chociaż zaktualizowano ramy proceduralne dotyczące ceł. W 2020 r. uchwalono nową ustawę celną nr 207 („ustawa 207/2020”), która zastąpiła poprzednią ustawę nr 66 z 1963 r. Nowa ustawa nr 207/2020, która ma zastosowanie w całym kraju, ujednoliciła procedury celne (w tym dotyczące specjalnych stref ekonomicznych) oraz skonsolidowała zwolnienia podatkowe, które były rozproszone w różnych przepisach. Rząd Egiptu podkreślił jednak, że ustawa 207/2020 nie zmieniła szczególnego systemu należności celnych mającego zastosowanie w Strefie Ekonomicznej Kanału Sueskiego.

(123) W związku z tym Komisja stwierdziła, że w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym istotne przepisy pozostały takie same jak w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem, a były to:

— ustawa nr 83/2002 o strefach ekonomicznych o szczególnym charakterze („ustawa nr 83/2002”),

— dekret Prezydenta Arabskiej Republiki Egiptu dotyczący ustawy nr 27/2015 zmieniającej niektóre przepisy ustawy o strefach ekonomicznych o szczególnym charakterze na mocy ustawy nr 83/2002 („ustawa nr 27/2015”),

— ustawa inwestycyjna nr 72 z 2017 r. („ustawa 72/2017”),

— projekt uchwały Prezesa Rady Ministrów nr 2310 z 2017 r. w sprawie ustanowienia przepisów wykonawczych Prawa inwestycyjnego ustanowionego na mocy ustawy nr 72 z 2017 r.,

— ustawa w sprawie VAT nr 67 z 2016 r. („ustawa 67/2016”) oraz

— przepisy wykonawcze dotyczące ustawy w sprawie VAT, dekret Ministerstwa Finansów nr 66/2017.

3.5.3. Kontynuacja subsydiowania

(124) Przepisy regulujące zwolnienie z podatków i ceł przywozowych maszyn przywożonych do Strefy Ekonomicznej Kanału Sueskiego, a także ich szczególne traktowanie w zakresie VAT w porównaniu z resztą Egiptu, jak opisano w motywach 115–120 powyżej, pozostały zatem niezmienione od czasu pierwotnego dochodzenia.

(125) Dowody zebrane podczas niniejszego dochodzenia przeglądowego wykazały, że przedsiębiorstwo Jushi Egypt nadal dokonywało przywozu znacznej liczby nowych urządzeń w okresie od zakończenia pierwotnego dochodzenia do końca okresu objętego dochodzeniem przeglądowym. Zarówno przedsiębiorstwo, jak i rząd Egiptu potwierdziły, że przedsiębiorstwa prowadzące działalność w Strefie Ekonomicznej Kanału Sueskiego, w tym przedsiębiorstwo Jushi Egypt, nadal korzystały z obniżek należności celnych przywozowych i zwolnień z VAT w odniesieniu do urządzeń przywożonych do Strefy Ekonomicznej Kanału Sueskiego w taki sam sposób, jak w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem i bez konieczności składania depozytu.

(126) Ponadto, aby obliczyć kwotę subsydium w ramach tego programu w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem, Komisja zamortyzowała uzyskaną korzyść w okresie użytkowania urządzeń przywożonych przez przedsiębiorstwo Jushi Egypt. Większość urządzeń, na których oparto te obliczenia w pierwotnym dochodzeniu, była nadal amortyzowana w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. W związku z tym, jak wynika z samych założeń matematycznych tych obliczeń, w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym producent eksportujący nadal czerpał w ramach przedmiotowego programu korzyści w odniesieniu do wspomnianych urządzeń.

(127) Zważywszy, że ramy prawne nie zmieniły się od czasu pierwotnego dochodzenia, a także uwzględniając dowody zgromadzone w toku obecnego dochodzenia, Komisja stwierdziła, że przedsiębiorstwo korzystało z przedmiotowego programu w odniesieniu do wspomnianych urządzeń w taki sam sposób, jak w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem.

3.5.4. Szczególny charakter

(128) Jak ustalono zarówno w pierwotnym, jak i w obecnym dochodzeniu, art. 42 ustawy 83/2002 wyraźnie przewiduje zwolnienie z należności celnych przywozowych od urządzeń, narzędzi lub aparatury, o ile są one przeznaczone do produkcji wyrobów lub świadczenia usług w Strefie Ekonomicznej Kanału Sueskiego. Zwolnienie to nie ma zastosowania do przywozu urządzeń do pozostałej części Egiptu.

(129) Jeżeli chodzi o szczególne traktowanie w zakresie VAT, jak wyjaśniono w motywach 120 i 122 powyżej, podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu Komisja uznała, że możliwość potrącenia u źródła VAT od urządzeń przywożonych do Strefy Ekonomicznej Kanału Sueskiego miała pozytywny wpływ na przepływy środków pieniężnych przedsiębiorstwa działającego w tej strefie, w przeciwieństwie do przedsiębiorstw w pozostałej części Egiptu, które musiałyby płacić VAT z góry. W związku z tym Komisja nie znalazła powodu, aby zmienić swoje wnioski.

(130) Komisja stwierdziła zatem, że przedmiotowe subsydium nadal miało szczególny charakter w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, ponieważ nie ma ogólnego zastosowania w Egipcie, natomiast ma zastosowanie wyłącznie do przedsiębiorstw mających siedziby w strefach ekonomicznych o szczególnym charakterze, takich jak Strefa Ekonomiczna Kanału Sueskiego.

3.5.5. Korzyść

(131) Kwotę tego subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych oblicza się w kategoriach korzyści przyznanej odbiorcy, która zgodnie z ustaleniami występowała w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Za korzyść przyznaną odbiorcy uznaje się:

a) kwotę zwolnień z należności celnych od urządzeń pochodzących z przywozu, które zakupiło przedsiębiorstwo, których używano i które nie uległy jeszcze pełnej amortyzacji w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. W celu zagwarantowania, aby kwota stanowiąca podstawę środków wyrównawczych obejmowała wyłącznie okres objęty dochodzeniem przeglądowym, uzyskaną korzyść zamortyzowano w okresie użytkowania urządzenia zgodnie z przyjętymi praktykami księgowymi przedsiębiorstwa, z wyjątkiem jednej kategorii aktywów, w przypadku której okres amortyzacji dostosowano tak, aby lepiej odzwierciedlał okres użytkowania, zgodnie z weryfikacją przeprowadzoną przez służby Komisji; oraz

b) korzyść w zakresie przepływów środków pieniężnych dla producentów eksportujących wynikającą ze zwolnień z VAT w odniesieniu do urządzeń pochodzących z przywozu, które zakupiło przedsiębiorstwo, których używano i które nie uległy jeszcze pełnej amortyzacji w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. W celu zagwarantowania, aby kwota zwolnienia z VAT stanowiąca podstawę środków wyrównawczych obejmowała wyłącznie okres objęty dochodzeniem przeglądowym, wspomnianą kwotę zamortyzowano zgodnie z opisem zawartym w poprzednim tiret. Następnie korzyść w zakresie przepływów środków pieniężnych przyznaną odbiorcy uznano za równą średniej stopie oprocentowania depozytów w Egipcie w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym (19,2 %) (39), zastosowanej w odniesieniu do potrąconych kwot VAT w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.

3.5.6. Wnioski

(132) W świetle powyższych ustaleń i wobec braku argumentów przeciwnych Komisja stwierdziła, że producent GFR w Egipcie nadal czerpał korzyści z przedmiotowego programu. W świetle istnienia wkładu finansowego, przyznanych korzyści oraz szczególnego charakteru przedmiotowy program subsydiowania nadal uznaje się za stanowiący podstawę środków wyrównawczych.

(133) Stopa subsydiowania ustalona zgodnie z motywem 99 w odniesieniu do tego rodzaju subsydiów dotyczących urządzeń pochodzących z przywozu wynosiła 0,08 % w przypadku zwolnień z VAT i 0,35 % w przypadku obniżek przywozowych taryf celnych.

3.6. Utracone lub niepobrane należne dochody sektora instytucji rządowych i samorządowych w formie zwolnień z VAT i zwolnień z przywozowych taryf celnych w odniesieniu do pochodzących z przywozu materiałów stosowanych w wywożonych wyrobach gotowych

3.6.1. Ustalenia dokonane w toku pierwotnego dochodzenia

(134) W pierwotnym dochodzeniu Komisja ustaliła, że przedsiębiorstwa działające w specjalnej strefie ekonomicznej, jaką jest Strefa Ekonomiczna Kanału Sueskiego, w której siedzibę ma przedsiębiorstwo Jushi Egypt, korzystały ze zwolnień z VAT i obniżek przywozowych taryf celnych na materiały pochodzące z przywozu (40).

(135) Zgodnie z art. 42 ustawy 83/2002 przywożone surowce, wyposażenie, części zamienne i wszelkie inne materiały lub komponenty przywożone z zagranicy są zwolnione z opłacania podatków i ceł, o ile są one przeznaczone do produkcji wyrobów lub świadczenia usług w ramach licencjonowanej działalności w Strefie Ekonomicznej Kanału Sueskiego. Należy jednak zapłacić wszystkie podatki i cła od jakichkolwiek produktów wprowadzanych na rynek krajowy poza Strefą Ekonomiczną Kanału Sueskiego. Biorąc jednak pod uwagę, że Strefa Ekonomiczna Kanału Sueskiego stanowi część odrębnego obszaru celnego, jak wspomniano w motywie 116 powyżej, wymagane jest opłacanie wszystkich podatków i ceł od wszelkich produktów wprowadzanych na rynek krajowy Egiptu poza Strefą Ekonomiczną Kanału Sueskiego.

(136) W pierwotnym dochodzeniu Komisja ustaliła, że zgodnie z przepisami ustawy 83/2002 producent eksportujący otrzymał zwolnienie z należności celnych przywozowych od materiałów wykorzystywanych do produkcji wywożonego produktu objętego postępowaniem. System ten odpowiada systemowi zwrotu opłat przywozowych opisanemu w załączniku I lit. i) rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z załącznikiem I lit. i) systemy zwrotu ceł przywozowych za składniki zamienne mogą stanowić subsydium wywozowe w stopniu, w jakim powodują nadwyżkę zwrotu opłat przywozowych pobranych początkowo od przywożonych środków do produkcji, dla których wystąpiono z żądaniem zwrotu.

(137) W pierwotnym dochodzeniu Komisja stwierdziła, że system monitorowania zwrotu ceł przywozowych umożliwiający weryfikację, czy nie występuje nadwyżka zwrotu opłat przywozowych, nie był skutecznie stosowany w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem. W związku z tym Komisja uznała, że ten system zwrotu opłat przywozowych stanowi podstawę środków wyrównawczych.

(138) Stwierdzono, że traktowanie przywożonych materiałów w zakresie VAT jest takie samo jak w przypadku przywożonych maszyn opisanych w sekcji 3.5 powyżej: Podatek VAT od towarów pochodzących z przywozu potrącano, a nie opłacono z góry w Strefie Ekonomicznej Kanału Sueskiego, co miało pozytywny wpływ na przepływy środków pieniężnych przedsiębiorstwa we wspomnianej strefie w porównaniu z przedsiębiorstwami w pozostałej części Egiptu. Organy podatkowe zachowują jedynie prawo do odzyskania VAT na późniejszym etapie.

(139) W przedmiotowym dochodzeniu Komisja starała się zatem zbadać, czy w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym istniał wiarygodny system umożliwiający weryfikację, czy nie występuje nadwyżka zwrotu opłat przywozowych, czy nadal obowiązują ramy prawne regulujące zwolnienia z VAT od przywożonych materiałów oraz czy przedsiębiorstwo Jushi Egypt nadal korzysta z omawianego programu.

3.6.2. Podstawa prawna

(140) Podobnie jak w przypadku przywozu urządzeń do Strefy Ekonomicznej Kanału Sueskiego, jak wyjaśniono w motywach 122 i 123 powyżej, ramy prawne mające znaczenie dla tego programu pozostały niezmienione. Od czasu pierwotnego dochodzenia zaktualizowano jednak ramy procedur celnych, wprowadzając nową ustawę celną 207/2020 i odpowiednie przepisy wykonawcze, co dało początek nowym rozwiązaniom w zakresie funkcjonowania procedur celnych.

(141) W związku z tym Komisja stwierdziła, że przepisy mające znaczenie dla zbadania tego programu w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym były następujące:

— dekret prezesa Urzędu Celnego nr 34 z 2020 r. („dekret 34/2020”) w sprawie ustanowienia specjalnego komitetu ds. nadzoru nad towarami wwożonymi do Strefy Ekonomicznej Kanału Sueskiego i z niej wywożonymi („Komitet Celny Strefy Ekonomicznej Kanału Sueskiego”);

— ustawa nr 83/2002 o strefach ekonomicznych o szczególnym charakterze („ustawa nr 83/2002”);

— dekret Prezydenta Arabskiej Republiki Egiptu dotyczący ustawy nr 27/2015 zmieniającej niektóre przepisy ustawy o strefach ekonomicznych o szczególnym charakterze na mocy ustawy nr 83/2002 („ustawa nr 27/2015”);

— prawo inwestycyjne ustanowione na mocy ustawy nr 72/2017;

— projekt uchwały Prezesa Rady Ministrów nr 2310 z 2017 r. w sprawie ustanowienia przepisów wykonawczych Prawa inwestycyjnego ustanowionego na mocy ustawy nr 72 z 2017 r.;

— ustawa w sprawie VAT ustanowiona na mocy ustawy nr 67 z 2016 r.;

— przepisy wykonawcze dotyczące ustawy w sprawie VAT, dekret Ministerstwa Finansów nr 66/2017 oraz

— ustawa celna 207/2020 (o której mowa w motywie 122).

3.6.3. Kontynuacja subsydiowania

(142) Przepisy dotyczące zwolnienia z podatków i ceł przywozowych materiałów przywożonych do Strefy Ekonomicznej Kanału Sueskiego, a także jej szczególnego traktowania w zakresie VAT w porównaniu z pozostałą częścią Egiptu, opisane w motywie 138 powyżej, regulowane ustawą 83/2002 i innymi istotnymi przepisami dotyczącymi w szczególności specjalnych stref ekonomicznych, takich jak Strefa Ekonomiczna Kanału Sueskiego, pozostały zatem niezmienione od czasu pierwotnego dochodzenia.

(143) Dowody zgromadzone podczas dochodzenia przeglądowego wskazują, że w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym przedsiębiorstwo Jushi Egypt nadal dokonywało przywozu prawie wszystkich wykorzystywanych przez siebie materiałów z państw innych niż Egipt. Wykazano również, że w tym samym okresie część produktu objętego przeglądem wytwarzanego przez Jushi Egypt sprzedawano na rynku krajowym w Egipcie.

(144) Jeżeli chodzi o pobór podatków i ceł od przywożonych materiałów, zarówno rząd Egiptu, jak i przedsiębiorstwo Jushi Egypt potwierdziły, że płatność należności celnych z tytułu przywozu tych materiałów do Strefy Ekonomicznej Kanału Sueskiego jest zawieszona, ponieważ wspomnianą strefę uznaje się za odrębny obszar celny, oraz że przedsiębiorstwa mające w niej siedzibę są zwolnione z podatku VAT od tych zakupów. Natomiast, jak opisano w motywie 135, jedynie w przypadku gdy produkty końcowe są następnie przywożone do Egiptu, należności celne przywozowe i VAT od surowców opłaca klient w Egipcie na podstawie wartości produktów przywożonych.

(145) W odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu i w późniejszej wymianie informacji z Komisją rząd Egiptu wyjaśnił, że nowa ustawa celna 207/2020 ujednoliciła procedury celne, w tym dotyczące specjalnych stref ekonomicznych.

(146) Główną zmianą w porównaniu z okresem objętym pierwotnym dochodzeniem była modernizacja procedur, w szczególności wprowadzenie i obowiązkowe wdrożenie systemu wyprzedzającej informacji o towarach („ACI”) za pośrednictwem platformy informatycznej/interfejsu o nazwie „Nafeza” (41), który wprowadza cyfrowy proces poboru i określania wymiaru podatków. Ponadto system Nafeza automatycznie oblicza cła i VAT od materiałów pochodzących z przywozu. Rząd Egiptu wyjaśnił, że Główny Urząd ds. Strefy Ekonomicznej Kanału Sueskiego ma dostęp do konkretnych modułów tego systemu, istotnych dla zatwierdzania zezwoleń i monitorowania zapasów w odniesieniu do przedsiębiorstw w Strefie Ekonomicznej Kanału Sueskiego, zapewniając integrację między zatwierdzeniami dotyczącymi strefy a odprawami dokonywanymi przez Urząd Celny.

(147) Rząd Egiptu i przedsiębiorstwo wyjaśniły również, że Główny Urząd ds. Strefy Ekonomicznej Kanału Sueskiego i Urząd Celny monitorują miejsce przeznaczenia produktów końcowych ze strefy za pomocą „świadectw przeznaczenia”. Producenci w Strefie Ekonomicznej Kanału Sueskiego muszą przedkładać takie świadectwa zarówno w odniesieniu do sprzedaży wyrobów gotowych na rynek krajowy w Egipcie, jak i w odniesieniu do wywozu. Urząd Celny oblicza udział sprzedaży krajowej w całkowitej sprzedaży zarejestrowanej dla danego producenta i na tej podstawie określa obciążenie podatkowe przywożonych materiałów do produkcji. Rząd Egiptu wyjaśnił, że na potrzeby tych obliczeń Urząd Celny prowadzi akta dotyczące poszczególnych przedsiębiorstw.

(148) Ponadto, biorąc pod uwagę, że Strefa Ekonomiczna Kanału Sueskiego jest odrębnym obszarem celnym w Egipcie, dekretem nr 34/2020 ustanowiono specjalny Komitet Celny Strefy Ekonomicznej Kanału Sueskiego w celu monitorowania materiałów wwożonych do strefy i wywożonych z niej produktów. Rząd Egiptu twierdził, że dzięki nowej infrastrukturze informatycznej Główny Urząd może monitorować zapasy przedsiębiorstw w Strefie Ekonomicznej Kanału Sueskiego w czasie rzeczywistym. Receptury produktów końcowych przekazywane przez producentów wykorzystuje się do określenia kwoty należności celnych przywozowych, które należy zapłacić od przywozu materiałów, gdy produkt rynku niższego szczebla jest sprzedawany na rynek egipski.

(149) Ponadto rząd Egiptu twierdził również, że prowadzi się audyty po odprawie celnej w celu sprawdzenia, czy to, co zostało zgłoszone w momencie odprawy celnej lub wywozu, odpowiada temu, co jest faktycznie odnotowane w księgach rachunkowych i ewidencji przedsiębiorstw. W okresie objętym dochodzeniem przeglądowym w przedsiębiorstwie Jushi Egypt takie audyty jednak się nie odbyły.

(150) Wydaje się zatem, że istnieją prawne i proceduralne ramy systemu monitorowania zwrotu opłat przywozowych. Komisja nie była jednak w stanie zweryfikować, czy ramy te funkcjonowały w praktyce.

(151) Po pierwsze, rząd Egiptu przedstawił podsumowania transakcji przychodzących i wychodzących przedsiębiorstwa Jushi Egypt za lata obrachunkowe 2023–2024 i 2024–2025. Informacje te ograniczały się jednak do całkowitej masy i wartości wszystkich materiałów do produkcji przywożonych i wywożonych produktów w tym okresie. Z akt tych wynikało, że miała miejsce pewna sprzedaż produktów końcowych na egipski rynek krajowy. Akta te nie zawierały jednak żadnych obliczeń kwoty należności celnych przywozowych, które musiałyby zostać zapłacone od materiałów wykorzystywanych do produkcji tych produktów, jak opisano w motywie 147 powyżej.

(152) Komisja nie otrzymała żadnych możliwych do zweryfikowania dokumentów zawierających obliczenia VAT i należności celnych przywozowych nałożonych na materiały, które były przywożone przez przedsiębiorstwo Jushi Egypt, a następnie wykorzystywane przez to przedsiębiorstwo do produkcji towarów przeznaczonych do sprzedaży na egipskim rynku krajowym.

(153) Po drugie, podczas wizyt weryfikacyjnych w siedzibach rządu Egiptu i przedsiębiorstwa Jushi Egypt Komisja nie miała możliwości zaobserwowania funkcjonowania ani interfejsu systemu Nafeza, jak opisano powyżej. W związku z tym Komisja nie była w stanie sprawdzić, w jaki sposób system faktycznie funkcjonuje oraz czy za pośrednictwem systemu można było monitorować zwroty opłat przywozowych bądź czy faktycznie je monitorowano.

(154) Po trzecie, nie przedstawiono żadnych dowodów w postaci dokumentów potwierdzających, że w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym rząd Egiptu przeprowadził jakiekolwiek kontrole na miejscu lub audyt wykazów materiałów przedsiębiorstwa Jushi Egypt.

(155) W piśmie w sprawie uzupełnienia braków zwrócono się do rządu Egiptu o dostarczenie akt, o których mowa w motywach 146 i 147 powyżej, dotyczących przedsiębiorstwa Jushi Egypt, przedstawiających obliczenie kwot VAT i należności celnych przywozowych, które należałoby zapłacić od przywożonych surowców wykorzystywanych do produkcji towarów sprzedawanych na rynku krajowym. Dopiero jednak po wizycie weryfikacyjnej rząd Egiptu przekazał plik z wykazem wszystkich transakcji dotyczących przywożonych materiałów oraz kwotą należności celnych i VAT, które w normalnych warunkach należałoby zapłacić z tytułu tego przywozu, gdyby nie trafiał on do Strefy Ekonomicznej Kanału Sueskiego. Chociaż na pierwszy rzut oka wydawało się, że dokument ten potwierdzał istnienie systemu obliczania ceł i podatku VAT zwykle należnych od materiałów przywożonych do Strefy Ekonomicznej Kanału Sueskiego, Komisja nie była już w stanie go zweryfikować.

(156) Komisja nie była zatem w stanie potwierdzić, że istnieje wiarygodny system weryfikacji służący monitorowaniu nadwyżki zwrotu opłat przywozowych i jej zapobieganiu lub że jest on faktycznie wdrażany. Rząd Egiptu poinformowano o tym w nocie werbalnej (42), w której podkreślono, że w odniesieniu do tego punktu Komisja zamierza zastosować art. 28 rozporządzenia podstawowego i oprzeć swoje wnioski na dostępnych faktach.

(157) W przedstawionych po upływie terminu uwagach, w których sprzeciwił się zastosowaniu art. 28 rozporządzenia podstawowego i o których jest mowa w motywie 51 powyżej, rząd Egiptu twierdził, że akta zawierające obliczenia kwot VAT i należności celnych dla poszczególnych przedsiębiorstw, o których to aktach mowa w motywie 152 powyżej, to wewnętrzne dokumenty przedsiębiorstwa i nie znajdują się one w posiadaniu Głównego Urzędu ds. Strefy Ekonomicznej Kanału Sueskiego. Komisja uznała jednak, że jest to kwestia nieistotna i niezgodna z poprzednimi wyjaśnieniami: w odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu rząd Egiptu stwierdził, że Urząd Celny przechowuje te akta. Można je zatem było przedstawić w trakcie dochodzenia.

(158) Rząd Egiptu twierdził również, że podczas wizyty weryfikacyjnej Komisji zapewniono dostęp do personelu administracji celnej w siedzibie Głównego Urzędu i umożliwiono wgląd w interfejs Nafeza. Komisja nie zakwestionowała faktu, że zespołowi zajmującemu się sprawą zapewniono dostęp do personelu w celu omówienia i obserwowania interfejsu systemu i głównych danych dotyczących przedsiębiorstwa Jushi Egypt. Personel ten wyjaśnił jednak, że z tego miejsca nie można uzyskać dostępu do funkcji systemu Nafeza, które pokazują, w jaki sposób rząd Egiptu oblicza kwoty VAT i należności celne przywozowe oraz monitoruje ich pobór. Podczas wizyty weryfikacyjnej Komisja nie była zatem w stanie zweryfikować funkcjonowania systemu w czasie rzeczywistym.

(159) W związku z tym, jak opisano powyżej, pomimo obowiązywania nowych ram prawnych dotyczących monitorowania systemu zwrotu opłat przywozowych, Komisji nie przedstawiono żadnych dowodów, które by potwierdzały, że nowe ramy są skutecznie stosowane. Komisja stwierdziła zatem, że program zwolnień celnych nie posiadał wszystkich cech dopuszczalnego systemu zwrotu opłat przywozowych w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego, a także nie był zgodny z zasadami określonymi w załączniku I lit. i) oraz w załączniku II (definicja i zasady zwrotu opłat przywozowych) do rozporządzenia podstawowego. Nie wykazano, że istniał skuteczny system lub procedura potwierdzania, których materiałów używano do wytwarzania produktów sprzedawanych na rynku krajowym i w jakiej ilości. Ponadto rząd Egiptu nie przeprowadzał badania ani audytu faktycznie wykorzystywanych materiałów.

(160) Jeżeli chodzi o traktowanie przywożonych materiałów w zakresie VAT, Komisja uznała, podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu, że nawet gdyby taki system funkcjonował, to fakt potrącania u źródła VAT od surowców przywożonych do Strefy Ekonomicznej Kanału Sueskiego miał pozytywny wpływ na przepływy środków pieniężnych przedsiębiorstw działających w tej strefie. Przedsiębiorstwa prowadzące działalność poza Strefą Ekonomiczną Kanału Sueskiego muszą płacić VAT z góry, przez co nie mogą korzystać z odsetek od potrąconego VAT. Komisja nie znalazła żadnego powodu, aby zmienić swoje wnioski w tym względzie.

(161) Jak wspomniano w motywie 143, dowody zgromadzone w toku dochodzenia wykazały, że przedsiębiorstwo Jushi Egypt dokonywało przywozu surowców do Strefy Ekonomicznej Kanału Sueskiego w okresie badanym oraz prowadziło sprzedaż na krajowym rynku egipskim. Ponieważ od czasu pierwotnego dochodzenia nie zmieniły się ramy prawne regulujące zwolnienie z VAT i należności celnych przywozowych nie wykazano istnienia wiarygodnego systemu weryfikacji służącego monitorowaniu nadwyżki zwrotu opłat przywozowych i jej zapobieganiu, Komisja stwierdziła, że przedmiotowe przedsiębiorstwo korzystało z tego programu w taki sam sposób jak w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem.

3.6.4. Szczególny charakter

(162) Jak ustalono również w pierwotnym dochodzeniu, nadmierne umorzenia mają szczególny charakter w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, ponieważ nie mają ogólnego zastosowania w Egipcie, mają natomiast zastosowanie wyłącznie do przedsiębiorstw mających siedzibę w Strefie Ekonomicznej Kanału Sueskiego. Szczególny charakter ma również korzyść w zakresie przepływów środków pieniężnych wynikająca ze zwolnienia z VAT, ponieważ przepisy ograniczają to zwolnienie wyłącznie do przedsiębiorstw mających siedzibę w Strefie Ekonomicznej Kanału Sueskiego.

(163) Komisja stwierdziła zatem, że przedmiotowe subsydium nadal miało szczególny charakter w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, ponieważ nie ma ogólnego zastosowania w Egipcie, natomiast ma zastosowanie wyłącznie do przedsiębiorstw mających siedziby w strefach ekonomicznych o szczególnym charakterze, takich jak Strefa Ekonomiczna Kanału Sueskiego.

3.6.5. Korzyść

(164) Kwotę tego subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych oblicza się w kategoriach korzyści przyznanej odbiorcy, która zgodnie z ustaleniami występowała w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.

(165) Jeżeli chodzi o należności celne przywozowe, za korzyść przyznaną odbiorcy uznaje się różnicę między kwotą należności celnych przywozowych należnych w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym a rzeczywistą kwotą należności celnych przywozowych uiszczonych w tym samym okresie.

(166) Podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu, aby określić kwotę należności celnych przywozowych, Komisja ustaliła najpierw ilość materiałów pochodzących z przywozu w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Po drugie, obliczono stosunek wielkości sprzedaży krajowej do całkowitej wielkości produkcji przedsiębiorstwa Jushi Egypt. Po trzecie, Komisja zastosowała tę proporcję sprzedaży krajowej do całkowitej ilości materiałów przywiezionych i określiła ilość materiałów przywiezionych, od której zostałyby pobrane należności celne przywozowe.

(167) Ponadto w celu ustalenia kwoty korzyści w odniesieniu do należności celnych przywozowych Komisja obliczyła kwotę należności celnych przywozowych do zapłacenia za ilość materiałów wykorzystanych do produkcji towarów sprzedawanych na rynku krajowym.

(168) Jeżeli chodzi o dochody utracone w formie faktycznego zwolnienia z VAT, jak miało to miejsce w pierwotnym dochodzeniu, korzyść w zakresie przepływów środków pieniężnych, o której mowa w motywie 160, uznano za równoważną średniej stopie oprocentowania depozytów w Egipcie w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym (19,2 %) (43), zastosowanej w odniesieniu do kwot VAT, które potrącono w przypadku materiałów zakupionych od 2017 r. W szczególności w odniesieniu do kwot VAT pobranych w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym, kwotę tę obliczono proporcjonalnie do liczby dni w tym okresie.

(169) W trakcie dochodzenia przeglądowego rząd Egiptu utrzymywał również, że – jak potwierdził Organ Apelacyjny WTO w sprawie UE-PET (Pakistan) (DS486) – w kontekście systemów zwrotu opłat przywozowych element wkładu finansowego w subsydium ogranicza się do nadmiernego umorzenia lub zwrotu opłat przywozowych od materiałów i nie obejmuje całej kwoty umorzenia lub zwrotu opłat przywozowych.

(170) Komisja uznała jednak ten argument za nieistotny, ponieważ Komisja nie może zmienić poziomu marginesów subsydiowania w dochodzeniach w ramach przeglądu wygaśnięcia w stosunku do marginesów ustalonych w pierwotnym dochodzeniu. Komisja ogranicza się do zbadania, czy nadal obowiązują te same programy, tj. czy istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia subsydiowania. W przypadku potwierdzenia tych ustaleń poziom ceł obliczony w pierwotnym dochodzeniu zostanie zastosowany bez zmian. Ponadto w swoich obliczeniach w pierwotnym dochodzeniu Komisja w istocie wyrównała jedynie nadwyżkę zwrotu opłat przywozowych, tj. opłat, które powinny były zostać nałożone na materiały przetwarzane na GFR, które następnie sprzedawano na rynek krajowy w Egipcie (44). Komisja odrzuciła zatem ten argument jako bezprzedmiotowy.

3.6.6. Uwagi dotyczące ujawnienia ustaleń

(171) Po pierwsze, w swoich uwagach dotyczących ujawnienia ustaleń rząd Egiptu powtórzył argument, że system VAT mający zastosowanie w Strefie Ekonomicznej Kanału Sueskiego stanowi część ogólnego systemu podatkowego Egiptu i nie stanowi utraconych dochodów sektora instytucji rządowych i samorządowych, które w przeciwnym razie byłyby należne. Rząd Egiptu nie przedstawił jednak żadnych dodatkowych argumentów ani dowodów podważających którekolwiek z wniosków, do których Komisja doszła w sekcjach 3.5 i 3.6 powyżej w odniesieniu do opodatkowania VAT materiałów i maszyn przywożonych do Strefy Ekonomicznej Kanału Sueskiego. Argument ten został zatem odrzucony.

(172) Po drugie, podobnie jak w przypadku powyższego argumentu, rząd Egiptu powtórzył swoje twierdzenie, że system celny funkcjonuje w ramach kompleksowego mechanizmu monitorowania i weryfikacji oraz że Komisja nie wykazała wystąpienia żadnego nadmiernego umorzenia należności celnych, nie przedstawiając dodatkowych argumentów lub dowodów podważających wnioski Komisji przedstawione w sekcjach 3.5 i 3.6 powyżej.

(173) Komisja wyjaśniła już, dlaczego zwolnienie maszyn przywożonych do Strefy Ekonomicznej Kanału Sueskiego z należności celnych przywozowych i podatków stanowi dochód utracony (45) i dlaczego nie uznała, że istnieje wiarygodny system weryfikacji służący monitorowaniu nadwyżki zwrotu opłat przywozowych od przywożonych materiałów i jej zapobieganiu lub że jest on faktycznie wdrażany (46). Komisja odrzuciła zatem te argumenty, uznając je za bezpodstawne.

3.6.7. Wnioski

(174) W świetle powyższych ustaleń i wobec braku argumentów przeciwnych Komisja stwierdziła, że producent GFR w Egipcie nadal czerpał korzyści z przedmiotowego programu. W świetle istnienia wkładu finansowego, przyznanych korzyści oraz szczególnego charakteru przedmiotowy program subsydiowania nadal uznaje się za stanowiący podstawę środków wyrównawczych.

(175) Stopy subsydiowania ustalone zgodnie z motywem 99 w odniesieniu do tego rodzaju subsydiów dotyczących materiałów pochodzących z przywozu wynosiły 1,57 % w przypadku zwolnień z VAT i 0,11 % w przypadku obniżek przywozowych taryf celnych.

3.7. Dochody sektora instytucji rządowych i samorządowych utracone w związku z programami zwolnień z podatków bezpośrednich i ulg w zakresie podatków

3.7.1. Ustalenia dokonane w toku pierwotnego dochodzenia

(176) W pierwotnym dochodzeniu ustalono, że przedsiębiorstwo Jushi Egypt korzystało z przywilejów w zakresie podatku dochodowego od przedsiębiorstw (47) w oparciu o wydane przez rząd Egiptu specjalny standard rachunkowości oraz szczególną zasadę podatkową dotyczące postępowania z różnicami kursowymi. Jak wspomniano w motywie 289 rozporządzenia pierwotnego, przepisy te wprowadzono w celu zaradzenia nagłym wahaniom kursów walut wywołanym przez wprowadzenie płynnego kursu walutowego funta egipskiego w 2016 r. Ze względu na wspomniane przepisy przedsiębiorstwom pozwolono na większe odliczenia różnic kursowych związanych z dewaluacją funta egipskiego od ich dochodu podlegającego opodatkowaniu.

(177) Chociaż przepisy te miały ogólne zastosowanie do wszystkich przedsiębiorstw w Egipcie i miały na celu zrównoważenie negatywnych skutków dewaluacji egipskiej waluty, doprowadziły w rzeczywistości do przyznania istotnej korzyści przedsiębiorstwom, które są ukierunkowane na wywóz i prowadzą działalność niemal wyłącznie w walutach obcych, takich jak dolar amerykański i euro, co stwierdzono w przypadku przedsiębiorstwa Jushi Egypt. Ta kategoria przedsiębiorstw nie poniosła żadnych istotnych faktycznych strat w wyniku dewaluacji funta egipskiego, jednak mogła zyskać na specjalnym standardzie rachunkowości wydanym przez rząd Egiptu do celów podatkowych. Z drugiej strony, egipskie przedsiębiorstwa prowadzące działalność w funtach egipskich poniosły faktyczne straty, które miały rzeczywisty wpływ na ich działalność, do czego odniesiono się, wprowadzając specjalną zasadę podatkową wydaną przez rząd Egiptu.

(178) Komisja zbadała zatem, czy te odpowiednie przepisy nadal obowiązywały i czy przedsiębiorstwo Jushi Egypt nadal korzystało z przedmiotowego programu w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.

3.7.2. Podstawa prawna

(179) Rząd Egiptu potwierdził, że przepisy dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych pozostają takie same jak w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem. Rząd Egiptu potwierdził również, że w okresie objętym przeglądem nadal stosowano specjalne podejście rachunkowe, przywracając/rozszerzając wspomniany standard rachunkowości dekretami z 2022 r., 2023 r. i 2024 r. Podstawę prawną mającą zastosowanie w okresie badanym stanowiły zatem:

— ustawa w sprawie podatku dochodowego ustanowiona na mocy ustawy nr 91 z 2005 r., oraz

— dekret Prezesa Rady Ministrów nr 4706 z 2022 r., z późniejszymi zmianami (dekret Prezesa Rady Ministrów nr 1847 z 2023 r. i dekret Prezesa Rady Ministrów nr 1711 z 2024 r.).

(180) W porównaniu z okresem objętym pierwotnym dochodzeniem przepisy dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych, poza poprawkami o ograniczonym zakresie, nie zmieniły się zatem w istotny sposób. Jeżeli chodzi o sam standard rachunkowości, rząd Egiptu wyjaśnił, że dewaluacja waluty, która miała miejsce w okresie objętym przeglądem, spowodowała nietypowe wahania kursów wymiany. Z tego powodu rząd Egiptu ponownie wprowadził załącznik „Skutki zmian kursów walutowych” do egipskiego standardu rachunkowości nr 13.

3.7.3. Kontynuacja subsydiowania

(181) Na podstawie przepisów, o których mowa w sekcji powyżej, Komisja stwierdziła, że przepisy umożliwiające przedsiębiorstwom odliczenie różnic kursowych wynikających z dewaluacji funta egipskiego od ich dochodu podlegającego opodatkowaniu, jak ustalono w pierwotnym dochodzeniu, miały takie samo zastosowanie w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.

(182) Następnie Komisja starała się ustalić, czy przedsiębiorstwo Jushi Egypt nadal prowadziło działalność niemal wyłącznie w walutach obcych. Na podstawie dowodów zgromadzonych w toku dochodzenia przeglądowego Komisja ustaliła, że finansowanie zewnętrzne zapewnione przez chińskie podmioty w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym, o którym to finansowaniu mowa w motywie 81 powyżej, udostępniano przedsiębiorstwu wyłącznie w walucie obcej. Ten sam wniosek odnosił się do przywozu przez przedsiębiorstwo urządzeń i materiałów, o których mowa w sekcjach 3.5.3 i 3.6.3, które to urządzenia i materiały również kupowano wyłącznie za walutę obcą. Ponadto z dokumentacji przedsiębiorstwa wynika, że zdecydowana większość jego produkcji jest przeznaczona na wywóz, w związku z czym znaczna część jego sprzedaży również była prowadzona w walucie obcej. W związku z tym Komisja stwierdziła, że przedsiębiorstwo Jushi Egypt nadal prowadziło działalność niemal wyłącznie w walutach obcych.

3.7.4. Szczególny charakter

(183) Komisja uznała, że subsydium to jest de facto szczególne dla producenta eksportującego Jushi Egypt, ponieważ przynosi ono istotną korzyść ograniczonej grupie przedsiębiorstw prowadzących działalność niemal wyłącznie w walutach obcych.

(184) W toku dochodzenia przeglądowego Rząd Egiptu twierdził, że tego programu nie można uznać za subsydium, ponieważ dotyczy on ogólnej zasady rachunkowości, która ma zastosowanie do wszystkich przedsiębiorstw w Egipcie i którą wprowadzono jako odpowiedź regulacyjną na presję hiperinflacyjną.

(185) Komisja nie zakwestionowała faktu, że zasada ta ma ogólne zastosowanie do wszystkich przedsiębiorstw w Egipcie. Podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu Komisja stwierdziła jednak, że przedsiębiorstwa, które są głównie ukierunkowane na wywóz i prowadzą działalność niemal wyłącznie w walutach obcych, takich jak dolar amerykański czy euro, czerpały z tych przepisów nieproporcjonalnie duże korzyści, podczas gdy nie mogły ich czerpać przedsiębiorstwa egipskie prowadzące działalność wyłącznie w funcie egipskim.

(186) Przedsiębiorstwa ukierunkowane na wywóz, które prowadzą działalność głównie w walutach obcych, nie poniosłyby bowiem żadnych znaczących faktycznych strat w wyniku dewaluacji funta egipskiego, ponieważ straty wynikające z różnic kursowych poniesione w związku z zakupami/zobowiązaniami w dolarach amerykańskich można było skompensować zyskami z tytułu różnic kursowych w przypadku sprzedaży w tej walucie. W związku z tym, zamiast kompensować stratę, przepisami tymi faktycznie stworzono korzyść podatkową w szczególności dla przedsiębiorstw tego rodzaju.

(187) Komisja odrzuciła zatem ten argument i stwierdziła, że przedmiotowe subsydium nadal było de facto szczególne dla producenta eksportującego Jushi Egypt, zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia podstawowego.

3.7.5. Korzyść

(188) Podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu Komisja uznała, że korzyść przyznana odbiorcy jest równa korzyści podatkowej uzyskanej w ramach przedmiotowego programu.

(189) Korzyść dla przedsiębiorstwa Jushi Egypt ustalono na podstawie informacji zawartych w deklaracji podatkowej przedsiębiorstwa za rok obrachunkowy 2024. Po pierwsze, ustalono kwotę, którą odliczono od dochodu podlegającego opodatkowaniu zgodnie ze standardem rachunkowości, o którym mowa w motywie 180. Po drugie, do tej odliczanej kwoty zastosowano powszechnie stosowaną stawkę podatku dochodowego od przedsiębiorstw na poziomie 22,5 %.

3.7.6. Uwagi dotyczące ujawnienia ustaleń

(190) W swoich uwagach dotyczących ujawnienia ustaleń rząd Egiptu powtórzył stwierdzenie, że traktowanie pod względem podatkowym strat z tytułu różnic kursowych, opisane w sekcji 3.7 powyżej, przyjęto jako ogólną odpowiedź na wyjątkowe okoliczności makroekonomiczne, a zatem nie przyznaje ono szczególnej korzyści ani nie stanowi subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych. Rząd Egiptu nie przedstawił jednak dodatkowych argumentów ani dowodów na poparcie tego stanowiska. W związku z powyższym argument ten odrzucono.

3.7.7. Wnioski

(191) W świetle powyższych ustaleń Komisja stwierdziła, że producent GFR w Egipcie nadal czerpał korzyści z przedmiotowego programu. W świetle istnienia wkładu finansowego, przyznanych korzyści oraz szczególnego charakteru przedmiotowy program subsydiowania nadal uznaje się za stanowiący podstawę środków wyrównawczych.

(192) Stopa subsydiowania ustalona zgodnie z motywem 99 w odniesieniu do tego rodzaju subsydiów w zakresie odliczenia od podatku dochodowego od przedsiębiorstw wynosiła 7,35 %.

3.8. Udostępnianie gruntów za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia

3.8.1. Ustalenia dokonane w toku pierwotnego dochodzenia

(193) W pierwotnym dochodzeniu ustalono, że przedsiębiorstwo Jushi Egypt otrzymało grunty za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia. W szczególności Juhsi Egypt nabyło grunty od przedsiębiorstwa Egypt China Joint Venture Company („ECJV”) i jego następcy prawnego TEDA Egypt po cenach ustalonych w nieprzejrzysty sposób przez organy publiczne lub podmioty prywatne, którym państwo powierzyło lub wyznaczyło zadania.

(194) Wraz z ogłoszeniem ustawy 83/2002 własność wszystkich gruntów państwowych w Strefie powierzono Głównemu Urzędowi. Od czasu przyjęcia ustawy 27/2015 nie jest już możliwy zakup gruntów na wyłączną własność od Głównego Urzędu. Urząd ten przyznaje jedynie prawa użytkowania gruntów egipskiemu deweloperowi Main Development Company („MDC”). Następnie MDC ogłasza przetarg na użytkowanie gruntów skierowany do deweloperów zależnych, m.in. TEDA Egypt. Tacy deweloperzy zależni dzierżawią następnie grunty przedsiębiorstwom zlokalizowanym w strefie.

(195) Podmioty, które posiadały grunty na omawianym obszarze przed tymi zmianami legislacyjnymi, zachowały jednak prawo własności tych gruntów i mogły je przenosić. Przedsiębiorstwo Jushi Egypt mogło zatem kupić działkę od TEDA Egypt w 2011 r., kiedy rozpoczęło budowę zakładu. Przedsiębiorstwo TEDA Egypt nabyło tę działkę od swojego poprzednika, przedsiębiorstwa ECJV, które w 1998 r. nabyło ją od gubernatorstwa Suezu po niskiej cenie (poniżej 1 USD/m2) z pominięciem przetargu. Po pierwotnym zakupie w 1998 r. TEDA Egypt zainwestowało w podstawową infrastrukturę umożliwiającą przekształcenie niezagospodarowanych pustynnych gruntów w obszary odpowiednie dla projektów przemysłowych.

(196) W pierwotnym dochodzeniu Komisja stwierdziła również, że ECJV i TEDA Egypt są organami publicznymi w rozumieniu art. 3 i art. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego. Nawet gdyby nie były one organami publicznymi, uznano by co najmniej, że rząd ChRL i rząd Egiptu powierzyły lub wyznaczyły im wykonywanie funkcji, które zazwyczaj należą do zadań rządu, w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia podstawowego. W każdym przypadku zachowanie tych instytucji zostanie zatem przypisane rządowi Egiptu (48).

(197) Ponadto w 2016 r. przedsiębiorstwo Jushi Egypt nabyło inną działkę od innej egipskiej firmy deweloperskiej – Wadi Degla. Komisja uznała, że również temu deweloperowi państwo powierzyło lub wyznaczyło, w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (iv) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego, zadanie polegające na realizowaniu polityki rządu i przekazanie gruntów po preferencyjnej cenie przedsiębiorstwu Jushi Egypt (49).

(198) Komisja stwierdziła zatem, że w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem przedsiębiorstwo Jushi Egypt otrzymywało od rządu Egiptu korzyść w postaci udostępniania gruntów za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia, co należy uznać za subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (iii) i art. 3 pkt 2 rozporządzenia podstawowego. Uznano, że program ma szczególny charakter w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a), ponieważ był skierowany wyłącznie do niektórych przedsiębiorstw na konkretnym obszarze geograficznym (50).

3.8.2. Podstawa prawna

(199) Niniejsze dochodzenie potwierdziło, że ramy prawne pozostały takie same jak w pierwotnym dochodzeniu:

— ustawa nr 83/2002 o strefach ekonomicznych o szczególnym charakterze („ustawa nr 83/2002”),

— dekret Prezydenta Arabskiej Republiki Egiptu dotyczący ustawy nr 27/2015 zmieniającej niektóre przepisy ustawy o strefach ekonomicznych o szczególnym charakterze na mocy ustawy nr 83/2002 („ustawa nr 27/2015”),

— ustawa nr 8/1997 w sprawie gwarancji i zachęt inwestycyjnych („ustawa nr 8/1997”);

— prawo inwestycyjne ustanowione na mocy ustawy nr 72/2017; oraz

— projekt uchwały Prezesa Rady Ministrów nr 2310 z 2017 r. w sprawie ustanowienia przepisów wykonawczych Prawa inwestycyjnego ustanowionego na mocy ustawy nr 72 z 2017 r.

3.8.3. Kontynuacja subsydiowania

(200) Jak wyjaśniono w motywie 199 powyżej, przepisy regulujące użytkowanie gruntów w Strefie Ekonomicznej Kanału Sueskiego nie zmieniły się od czasu pierwotnego dochodzenia, co potwierdził rząd Egiptu. Główny Urząd ds. Strefy Ekonomicznej Kanału Sueskiego nie może sprzedać gruntów będących jego własnością w strefie, ale przydziela je na zasadzie prawa użytkowania lub koncesji przedsiębiorstwom deweloperskim, które następnie wprowadzają grunty do obrotu i zajmują się ich zagospodarowaniem, oraz przyznaje prawa do użytkowania tych gruntów przedsiębiorstwom produkcyjnym za cenę, którą uzna za odpowiednią.

(201) Jak ustalono już w pierwotnym dochodzeniu, przedsiębiorstwo TEDA Egypt posiada prawo użytkowania gruntów, które zagospodarowuje. Komitet ekspertów dokonuje okresowej wyceny gruntów, na podstawie której Główny Urząd ustala cenę w umowach użytkowania.

(202) W pierwotnym dochodzeniu kwotę subsydium dla przedsiębiorstwa Jushi Egypt obliczono poprzez porównanie z ceną odniesienia cen, które przedsiębiorstwo Jushi Egypt zapłaciło za metr kwadratowy gruntów w latach 2011 i 2016. Tę cenę odniesienia obliczono na podstawie umowy użytkowania dotyczącej obszaru rozszerzonego o powierzchni 6 km2, która to umowa została zawarta między przedsiębiorstwem TEDA Egypt a Strefą Ekonomiczną Kanału Sueskiego, a także wyceny nieruchomości przeprowadzonej przez komitet ekspertów z 2016 r. w celu opracowania mapy cenowej użytkowania gruntów w Strefie Ekonomicznej Kanału Sueskiego. Na podstawie tej mapy cenowej obliczono średnią roczną wartość użytkowania gruntów w Strefie. W celu obliczenia ceny odniesienia tę średnią roczną cenę użytkowania pomnożono następnie przez okres użytkowania (50 lat) oraz dodano odpowiednie kwoty kosztów prac infrastrukturalnych i zysku dewelopera (51).

(203) Biorąc pod uwagę, że cenę odniesienia obliczono na podstawie użytkowania przez 50 lat, w okresie tym nadal ma zastosowanie korzyść z tytułu zakupu gruntów przez przedsiębiorstwo Jushi Egypt. Przedsiębiorstwo Jushi Egypt w dalszym ciągu zatem korzystało z tego programu w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.

(204) Niniejsze dochodzenie wykazało ponadto, że model nabywania gruntów stwierdzony w pierwotnym dochodzeniu stosowano nadal w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.

(205) Dokładniej rzecz ujmując, umowy zakupu gruntów i inne dowody zgromadzone w toku niniejszego dochodzenia świadczą o tym, że po pierwotnym dochodzeniu przedsiębiorstwo Jushi Egypt zakupiło pięć dodatkowych działek, niemal podwajając w ten sposób powierzchnię gruntów będących własnością przedsiębiorstwa. W latach 2019–2023 przedsiębiorstwo zakupiło od dewelopera zależnego Red Sea Copper cztery działki o powierzchni około 254 000 m2. Jak wyjaśniono w motywie 207 poniżej, wydaje się, że ten egipski deweloper zależny z kolei nabył te działki od przedsiębiorstwa ECJV, a stanowiły one część większej działki przekazanej na rzecz ECJV przez gubernatorstwo Suezu w 1998 r., o czym mowa w pierwotnym dochodzeniu (52). Ponadto w 2020 r. przedsiębiorstwo Jushi Egypt zakupiło inną działkę o powierzchni około 9 000 m2 bezpośrednio od ECJV.

(206) Komisja sprawdziła, czy rząd Egiptu powierzył lub wyznaczył egipskiemu deweloperowi zadanie polegające na przyznaniu gruntów przedsiębiorstwu Jushi Egypt na warunkach preferencyjnych w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia podstawowego.

(207) Komisja zwróciła się do rządu Egiptu o przedstawienie umów w sprawie przydziału gruntów i umów sprzedaży gruntów zawartych między gubernatorstwem Suezu a kolejnymi stronami, takimi jak przedsiębiorstwo ECJV i deweloper zależny Red Sea Copper, w odniesieniu do działek, które przedsiębiorstwo Jushi Egypt zakupiło od 2019 r., ale żadne z takich umów nie zostały przedłożone w trakcie dochodzenia ani w procesie uzupełniania braków. Dopiero po wizycie weryfikacyjnej przedstawiono dokument, który wydawał się być umową sprzedaży gruntów zawartą między przedsiębiorstwem ECJV a deweloperem zależnym Red Sea Copper. Na podstawie tego dokumentu Komisja nie była jednak w stanie wyciągnąć żadnych wniosków istotnych dla dochodzenia, ponieważ przedłożono go w formie mocno okrojonej i brakowało w nim informacji, które umożliwiłby Komisji ustalenie, czy działka będąca przedmiotem tej umowy obejmowała działki zakupione przez przedsiębiorstwo Jushi Egypt po 2019 r., a ponadto dokument przedłożono dopiero po wizycie weryfikacyjnej, w związku z czym Komisja nie była w stanie zweryfikować jego treści. Dalsza analiza sytuacji nie była możliwa również ze względu na brak współpracy ze strony przedsiębiorstw TEDA Egypt i TEDA Tianjin, o czym mowa w motywach 47 i 50.

(208) Komisja uznała zatem, że nie otrzymała żądanej dokumentacji i niezbędnych informacji dotyczących nowego nabycia gruntów przez przedsiębiorstwo Jushi Egypt. Komisja poinformowała rząd Egiptu o tej kwestii w nocie werbalnej z dnia 18 marca 2026 r. (53), wskazując, że może zastosować art. 28 rozporządzenia podstawowego i oprzeć swoje ustalenia w tym zakresie na dostępnych faktach.

(209) Na podstawie umów zakupu gruntów zawartych między przedsiębiorstwem Jushi Egypt a deweloperem zależnym Red Sea Copper Komisja stwierdziła, że władze Strefy Ekonomicznej Kanału Sueskiego były wyraźnie zaangażowane w sprzedaż gruntów, które przedsiębiorstwo Jushi Egypt zakupiło od 2019 r. Podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu niektóre z tych umów zawierały wyraźne odniesienia do zaangażowania Głównego Urzędu Kanału Sueskiego w proces sprzedaży oraz do potrzeby uzyskania jego zgody w związku ze szczegółami umowy.

(210) Biorąc pod uwagę, że przedsiębiorstwo Jushi Egypt było w stanie kupować grunty za pośrednictwem kanałów bardzo podobnych do tych, które zidentyfikowano w pierwotnym dochodzeniu, że współpraca ze strony rządu Egiptu była jedynie częściowa oraz że istniały wyraźne przesłanki świadczące o zaangażowaniu władz Strefy Ekonomicznej Kanału Sueskiego w sprzedaż gruntów we wspomnianej strefie, Komisja stwierdziła, że rząd Egiptu powierzył lub wyznaczył egipskiemu deweloperowi zależnemu Red Sea Copper zadanie polegające na przyznaniu gruntów przedsiębiorstwu Jushi Egypt na preferencyjnych warunkach w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia podstawowego.

(211) Ponadto, biorąc pod uwagę, że ramy prawne dotyczące zakupu gruntów w Strefie Ekonomicznej Kanału Sueskiego pozostały takie same jak w pierwotnym dochodzeniu oraz że w toku niniejszego dochodzenia nie znaleziono żadnych informacji, które byłyby sprzeczne z ustaleniami pierwotnego dochodzenia, Komisja uznała, że przedsiębiorstwa ECJV i TEDA Egypt są organami publicznymi w rozumieniu art. 3 i art. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z motywem 196 powyżej nawet gdyby nie były one organami publicznymi, uznano by co najmniej, że rząd ChRL i rząd Egiptu powierzyły lub wyznaczyły im wykonywanie funkcji, które zazwyczaj należą do zadań rządu, w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia podstawowego. W każdym przypadku zachowanie tych instytucji zostanie zatem przypisane rządowi Egiptu.

3.8.4. Szczególny charakter

(212) Uznano, że subsydium ma szczególny charakter w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, ponieważ przekazywanie gruntów przedsiębiorstwom w strefie SETC za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia jest zastrzeżone dla niektórych przedsiębiorstw na konkretnym obszarze geograficznym.

3.8.5. Korzyść

(213) Kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych oblicza się w kategoriach korzyści przyznanej odbiorcom, która zgodnie z ustaleniami występowała w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Korzyść przyznaną odbiorcom oblicza się, uwzględniając różnicę między kwotą faktycznie zapłaconą przez producenta eksportującego za grunty oraz kwotą, którą należałoby zapłacić w zwykłej sytuacji na podstawie rynkowego poziomu referencyjnego. Korzyść płynącą z zakupu gruntów przez przedsiębiorstwo Jushi Egypt obliczono w sposób opisany w kolejnym motywie.

(214) Ani przedsiębiorstwo Jushi Egypt, ani rząd Egiptu nie były w stanie przedstawić cen referencyjnych zakupu gruntów w Strefie Ekonomicznej Kanału Sueskiego. W związku z tym jako poziom referencyjny do celów określenia rynkowej ceny zakupu gruntów Komisja nadal stosowała ceny i czas trwania dzierżawy gruntów (umowy użytkowania) w Strefie Ekonomicznej Kanału Sueskiego i w strefie SETC. Jeżeli chodzi o ceny referencyjne, Komisja nadal opierała się na wycenie nieruchomości, o której mowa w motywie 202, ponieważ były to najbardziej aktualne informacje udostępnione przez rząd Egiptu podczas dochodzenia przeglądowego, i skorygowała tę cenę o inflację.

(215) Zgodnie z powyższym wyjaśnieniem, wobec braku zaktualizowanej ceny referencyjnej Komisja wykorzystała jako podstawę poziom referencyjny dla gruntów z 2016 r. Tę cenę referencyjną skorygowano o inflację cen gruntów, a także o koszty deweloperów zależnych, którzy instalują podstawową infrastrukturę przed sprzedażą działek kolejnemu deweloperowi zależnemu lub klientowi końcowemu. W tym celu Komisja zastosowała w odniesieniu do wartości referencyjnej roczną stopę inflacji publikowaną przez Bank Światowy (54).

3.8.6. Uwagi dotyczące ujawnienia ustaleń

(216) W swoich uwagach dotyczących ujawnienia ustaleń rząd Egiptu powtórzył swoje stanowisko, zgodnie z którym Komisja nie ustaliła, że umowy sprzedaży lub dzierżawy gruntów w Strefie Ekonomicznej Kanału Sueskiego były zawierane za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia, twierdząc jednocześnie, że ceny odniesienia, na których Komisja oparła się w pierwotnym dochodzeniu, nie odzwierciedlały panujących warunków rynkowych.

(217) Rząd Egiptu nie przedstawił żadnych nowych argumentów ani dowodów podważających wnioski Komisji przedstawione w niniejszej sekcji ani nie wykazał, że cena odniesienia nie odzwierciedlała panujących warunków rynkowych. Jednocześnie Komisja szczegółowo opisała, dlaczego uznała obliczoną cenę odniesienia za odpowiednią dla działki zabudowanej na tym obszarze (55).

(218) Komisja odrzuciła zatem te argumenty, uznając je za bezpodstawne.

3.8.7. Wnioski

(219) W świetle powyższych ustaleń i wobec braku argumentów przeciwnych Komisja stwierdziła, że producent GFR w Egipcie nadal czerpał korzyści z przedmiotowego programu. W świetle istnienia wkładu finansowego, przyznanych korzyści oraz szczególnego charakteru przedmiotowy program subsydiowania nadal stanowi podstawę środków wyrównawczych.

(220) Stopa subsydiowania ustalona zgodnie z motywem 99 w odniesieniu do tego rodzaju subsydiów w zakresie udostępniania gruntów za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia wynosiła 2,29 %.

3.9. Ogólny wniosek dotyczący kontynuacji subsydiowania

(221) W pierwotnym dochodzeniu Komisja ustaliła w odniesieniu do jedynego znanego producenta eksportującego stopę ad valorem subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych wynoszącą 13,1 %. Taką samą stawkę nałożono na wszystkich pozostałych producentów eksportujących w Egipcie.

(222) Komisja znalazła dowody na to, że w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym subsydiowanie przemysłu GFR w Egipcie, za pośrednictwem różnych zbadanych programów subsydiowania, trwało nadal na poziomie przekraczającym próg de minimis. Sytuacja ta prawdopodobnie utrzyma się w przyszłości, biorąc pod uwagę, że ramy prawne programów subsydiowania objętych dochodzeniem nie zmieniły się zasadniczo oraz że w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym producent eksportujący nabył dodatkowe działki za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia, aby podwoić swoje moce produkcyjne, i nadal przywoził większość urządzeń i materiałów spoza Egiptu.

(223) Komisja stwierdziła, że korzyści dla egipskich producentów eksportujących GFR wynikające z tych programów prawdopodobnie utrzymają się w przyszłości.

3.10. Zmiany wielkości przywozu w przypadku uchylenia środków

(224) Oprócz ustalenia, że w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym w dalszym ciągu miało miejsce subsydiowanie, Komisja zbadała prawdopodobieństwo kontynuacji przywozu towarów po cenach subsydiowanych z państwa, którego dotyczy postępowanie, w przypadku uchylenia środków. W motywach 225–229 niniejszego rozporządzenia przeanalizowano następujące dodatkowe elementy: moce produkcyjne, wzrost wywozu, utrzymującą się atrakcyjność rynku unijnego i praktyki obchodzenia środków.

(225) W tym względzie Komisja przeanalizowała następujące elementy: moce produkcyjne w Egipcie, zmiany wielkości przywozu i cen w okresie po ODP, utrzymującą się atrakcyjność rynku unijnego oraz rolę obchodzenia środków.

(226) W toku dochodzenia ustalono, że w okresie badanym przedsiębiorstwo Jushi Egypt, jedyny producent w Egipcie, zwiększyło swoje moce produkcyjne o 200 000 ton, a w 2025 r. ogłosiło plany dalszego ich zwiększenia.

(227) Pod koniec ODP i w okresie po ODP (III kw. 2024 r.–II kw. 2025 r.) przywóz GFR z Egiptu wzrósł o prawie 7 punktów procentowych. W tym samym okresie średnia cena egipskiego przywozu GFR spadła o 25 %, osiągając poziom zaledwie 709 EUR/t (56).

(228) O utrzymującej się atrakcyjności rynku unijnego dla producentów egipskich świadczy rosnąca wielkość przywozu w okresie badanym i w okresie po ODP.

(229) Chińskie inwestycje w Egipcie miały na celu obejście środków antydumpingowych i wyrównawczych nałożonych na przywóz GFR z Chin do Unii (57), co świadczy o tym, że w długim horyzoncie czasowym Unia jest kluczowym rynkiem eksportowym dla Egiptu, którego aktywność wywozowa w tym kierunku byłaby jeszcze intensywniejsza w przypadku wygaśnięcia środków.

(230) Na podstawie tej analizy Komisja stwierdziła, że uchylenie środków wyrównawczych prawdopodobnie doprowadziłoby do wzrostu wywozu subsydiowanych GFR z Egiptu na rynek unijny.

3.10.1. Wniosek dotyczący kontynuacji subsydiowania

(231) Biorąc pod uwagę ustalenia dotyczące kontynuacji subsydiowania w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym oraz prawdopodobnego zwiększenia wywozu do Unii w przypadku wygaśnięcia środków, Komisja stwierdziła, że występuje duże prawdopodobieństwo, że wygaśnięcie środków wyrównawczych doprowadzi do kontynuacji subsydiowania.

4. SZKODA

4.1. Definicja przemysłu Unii i produkcji unijnej

(232) Na początku okresu badanego produkt podobny był wytwarzany przez dziesięciu producentów w Unii, ale dwóch z nich zaprzestało produkcji w ODP. Producenci ci reprezentują przemysł Unii w rozumieniu art. 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

(233) Zgodnie z ustaleniami całkowita produkcja unijna w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym wyniosła 529 828 ton. Komisja ustaliła tę wartość na podstawie informacji dostarczonych przez GFE. Jak wskazano w motywie 24, do próby wybrano trzech producentów unijnych, którzy odpowiadają za 63 % całkowitej unijnej produkcji produktu podobnego.

4.2. Konsumpcja w Unii

(234) Komisja ustaliła wielkość konsumpcji w Unii na podstawie (i) wielkości sprzedaży przemysłu Unii na rynku unijnym w oparciu o dane dostarczone przez GFE; oraz (ii) przywozu z państw trzecich w oparciu o dane pochodzące z Eurostatu.

(235) Część przemysłu Unii jest zintegrowana pionowo, a GFR wykorzystuje się jako materiał pośredni do wytwarzania różnych produktów rynku niższego szczebla. Konsumpcję własną i konsumpcję na wolnym rynku przeanalizowano w związku z tym oddzielnie.

(236) Rozróżnienie między rynkiem sprzedaży wewnętrznej a wolnym rynkiem miało znaczenie dla analizy szkody, ponieważ produkty przeznaczone na użytek własny nie były narażone na bezpośrednią konkurencję ze strony przywozu z uwagi na fakt, że sprzedawano je w ramach tego samego przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw na podstawie cen transferowych ustalonych zgodnie z politykami wewnętrznymi, a zatem niezwiązanymi bezpośrednio z cenami wolnorynkowymi. Natomiast produkcja przeznaczona na sprzedaż na wolnym rynku pozostawała w bezpośredniej konkurencji z przywozem produktu objętego postępowaniem.

(237) Aby przedstawić możliwie najbardziej kompletny obraz przemysłu Unii, Komisja zwróciła się o dane dotyczące całej działalności związanej z GFR, obejmującej zarówno użytek własny, jak i wolny rynek. Informacje te zweryfikowano.

(238) Komisja zbadała niektóre wskaźniki gospodarcze odnoszące się do przemysłu Unii wyłącznie na podstawie danych dotyczących wolnego rynku. Były to następujące wskaźniki: wielkość sprzedaży i ceny sprzedaży na rynku unijnym; udział w rynku; wielkość i ceny wywozu; rentowność; zwrot z inwestycji oraz przepływy środków pieniężnych. Tam, gdzie było to możliwe i właściwe, ustalenia te zostały następnie porównane z danymi dotyczącymi rynku sprzedaży wewnętrznej, tak aby uzyskać pełny obraz sytuacji przemysłu Unii.

(239) Inne wskaźniki gospodarcze można było wymiernie zbadać jedynie przez odniesienie się do całkowitej działalności związanej z GFR, w tym użytku własnego przemysłu unijnego, ponieważ zależą one od całkowitej działalności produkcyjnej, niezależnie od tego, czy GFR zachowuje się do użytku własnego, czy sprzedaje na wolnym rynku. Były to następujące wskaźniki: produkcja; moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych; inwestycje; zapasy; zatrudnienie; wydajność; płace oraz zdolność do pozyskania kapitału.

(240) Konsumpcja w Unii kształtowała się następująco:

Tabela 1

Konsumpcja w Unii (tony)

2021

2022

2023

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Całkowita konsumpcja w Unii

959 623

1 056 590

927 463

936 119

Indeks

100

110

97

98

Rynek sprzedaży wewnętrznej

104 510

103 486

94 143

94 765

Indeks

100

99

90

91

Konsumpcja na wolnym rynku

855 113

953 104

833 320

841 354

Indeks

100

111

97

98

Źródło:

GFE, Eurostat.

(241) Jak wynika z tabeli 1, w okresie badanym maksymalnie 10 % konsumpcji GFR w Unii było przeznaczone na rynek sprzedaży wewnętrznej. Pozostałą część GFR sprzedawano na wolnym rynku.

(242) Do końca okresu badanego całkowita konsumpcja w Unii zmalała o 2 %. Najpierw wzrosła w latach 2021–2022 o 10 %, po czym spadła o 12 % w 2023 r., a następnie wzrosła w ODP do poziomu niemal równego poziomowi z początku okresu badanego.

(243) Konsumpcja na wolnym rynku w okresie badanym również zmalała o 2 %, wykazując taką samą tendencję jak całkowita konsumpcja w Unii, począwszy od wzrostu o 11 % w latach 2021–2022, po którym nastąpił spadek o 13 %, a następnie wzrost do poziomu bliskiego wartości z początku okresu badanego. Wzrost konsumpcji w Unii na wolnym rynku zaobserwowany w 2022 r. wynikał głównie z ożywienia gospodarczego po zniesieniu środków związanych z COVID-19, ponieważ użytkownicy wznowili składanie zamówień w celu uzupełnienia zapasów i wznowili produkcję. W 2023 r. popyt na GFR w Unii zmniejszył się jednak, co doprowadziło do spadku konsumpcji świadczącego o tym, że oczekiwane w tym roku ożywienie gospodarcze następowało powoli. W ODP konsumpcja w Unii ostatecznie powróciła jednak niemal do poziomu odnotowanego w 2021 r.

(244) Konsumpcja własna spadła w okresie badanym o 9 %. Ponieważ bezwzględny poziom konsumpcji własnej wynosił jedynie około 10 % całkowitej konsumpcji, spadek ten nie miał większego wpływu na całkowitą konsumpcję w Unii.

4.3. Przywóz z państwa, którego dotyczy postępowanie

4.3.1. Wielkość i udział w rynku przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie

(245) Komisja ustaliła wielkość przywozu na podstawie danych Eurostatu. Udział przywozu w rynku został ustalony przez porównanie wielkości przywozu z konsumpcją w Unii.

(246) Przywóz do Unii z państwa, którego dotyczy postępowanie, kształtował się następująco:

Tabela 2

Ilość przywozu i udział w rynku

2021

2022

2023

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Ilość przywozu z Egiptu (w tonach)

102 756

108 876

106 324

151 285

Indeks

100

106

103

147

Udział w rynku (w %)

12

11

13

18

Indeks

100

95

106

150

Źródło:

Eurostat.

(247) Przywóz z państwa, którego dotyczy postępowanie, wzrósł w okresie badanym zarówno w ujęciu względnym, jak i bezwzględnym o 47 %, przy czym w 2023 r. odnotowano nieznaczny spadek. Wzrost ten był najbardziej znaczący od 2023 r. do ODP.

(248) Porównanie początku i końca okresu badanego pokazuje, że konsumpcja na rynku unijnym utrzymywała się na stosunkowo stabilnym poziomie, przy czym w 2022 r. odnotowano skok o 10 %. Udział Egiptu w rynku zwiększył się z 12 % w 2021 r. do 18 % w ODP, co stanowiło wzrost o 50 %. W 2022 r., wraz ze wzrostem konsumpcji, udział Egiptu w rynku spadł jednak o jeden punkt procentowy, a w 2023 r. nieznacznie wzrósł do poziomu zaledwie o jeden punkt procentowy powyżej wartości z 2021 r.

4.3.2. Ceny przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie, oraz podcięcie cenowe

(249) Komisja ustaliła ceny przywozu na podstawie danych Eurostatu.

(250) Średnia ważona cena przywozu do Unii z państwa, którego dotyczy postępowanie, kształtowała się następująco:

Tabela 3

Ceny importowe (EUR/t)

2021

2022

2023

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Egipt

792

1 178

931

712

Indeks

100

149

118

90

Źródło:

Eurostat.

(251) Średnia cena przywozu do Unii z Egiptu spadła w okresie badanym o 10 % i utrzymywała się stale poniżej poziomu cen sprzedaży przemysłu Unii (zob. motyw 285). Początkowy wzrost cen przywozu z Egiptu w 2022 r. przypisano popytowi powstałemu w wyniku dążenia do uzupełnienia zapasów po ich zmniejszeniu się w związku z pandemią COVID-19, jak wspomniano w motywie 243.

(252) Komisja określiła podcięcie cenowe w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym przez porównanie:

1) średnich ważonych cen sprzedaży poszczególnych rodzajów produktu, stosowanych przez objętych próbą producentów unijnych wobec niepowiązanych klientów na rynku unijnym, dostosowanych do poziomu cen ex-works; oraz

2) odpowiednich średnich ważonych cen przywozu poszczególnych rodzajów produktu od współpracującego producenta eksportującego w państwie, którego dotyczy postępowanie, na rzecz pierwszego niezależnego klienta na rynku unijnym, ustalonych na podstawie CIF (koszt, ubezpieczenie i fracht) z odpowiednimi dostosowaniami uwzględniającymi należności celne, w tym cło wyrównawcze – zob. motyw 1 – oraz koszty ponoszone po przywozie.

(253) Porównania cen dokonano z rozróżnieniem na rodzaje produktu w odniesieniu do transakcji na tym samym poziomie handlu, w razie konieczności odpowiednio dostosowanych oraz po odliczeniu bonifikat i rabatów. Wynik porównania wyrażono jako odsetek teoretycznych obrotów objętych próbą producentów unijnych w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Wykazał on, że w ODP przywóz produktu objętego dochodzeniem pochodzącego z państw, których dotyczy postępowanie, powodował podcięcie cen przemysłu Unii o 24,2 %.

(254) Ustalono, że oprócz podcięcia cenowego doszło również do znacznego tłumienia i zaniżania cen. Ze względu na ostrą presję cenową spowodowaną tanim przywozem towarów po cenach subsydiowanych z Egiptu przemysł Unii musiał obniżyć swoją cenę, aby konkurować z przywozem. Producenci unijni nie byli w stanie podnieść cen w ODP odpowiednio do wzrostu kosztów produkcji i nie osiągnęli rozsądnego poziomu zysku, jak przedstawiono w tabeli 12 poniżej. Znaczne tłumienie i zaniżanie cen potwierdzają również dane przedstawione w tabeli 3. W rezultacie przemysł Unii był zmuszony do sprzedaży po cenach niewystarczających do pokrycia swoich kosztów, co spowodowało pogorszenie jego sytuacji finansowej.

4.4. Przywóz z państw trzecich innych niż Egipt

(255) Przywóz GFR z państw trzecich innych niż Egipt pochodził głównie z Malezji, ChRL, Bahrajnu, Zjednoczonego Królestwa i Tajlandii (w kolejności malejącego udziału w rynku).

(256) Wielkość przywozu do Unii oraz udział w rynku i trendy cenowe dotyczące przywozu GFR z innych państw trzecich kształtowały się następująco:

Tabela 4

Przywóz z pozostałych państw trzecich

Państwo

2021

2022

2023

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Malezja

Ilość (t)

136 086

114 653

76 909

86 033

Indeks

100

84

57

63

Udział w rynku (w %)

16

12

9

10

Indeks

100

75

56

63

Średnia cena (EUR/t)

1 049

1 389

1 146

967

Indeks

100

132

109

92

ChRL

Ilość (t)

44 137

94 916

78 515

78 586

Indeks

100

215

178

178

Udział w rynku (w %)

5

10

9

9

Indeks

100

200

180

180

Średnia cena (EUR/t)

1 228

1 584

1 002

918

Indeks

100

129

82

75

Bahrajn

Ilość (t)

20 894

21 057

21 973

31 387

Indeks

100

100

105

150

Udział w rynku (w %)

2

2

3

4

Indeks

100

100

150

200

Średnia cena (EUR/t)

892

1 359

953

823

Indeks

100

152

107

92

Zjednoczone Królestwo

Ilość (t)

32 186

41 385

32 883

26 640

Indeks

100

129

102

83

Udział w rynku (w %)

4

4

4

3

Indeks

100

100

100

75

Średnia cena (EUR/t)

1 024

1 327

1 426

1 244

Indeks

100

130

139

122

Tajlandia

Ilość (t)

28

4 942

16 226

17 664

Indeks

100

17 415

57 316

62 244

Udział w rynku (w %)

0

1

2

2

Indeks

0

100

200

200

Średnia cena (EUR/t)

1 693

2 065

859

830

Indeks

100

123

51

49

Pozostałe państwa trzecie

Ilość (t)

113 784

128 451

121 643

111 861

Indeks

100

113

107

98

Udział w rynku (w %)

13

13

15

13

Indeks

100

100

115

100

Średnia cena (EUR/t)

1 093

1 608

1 421

1 286

Indeks

100

147

130

118

Państwa trzecie ogółem, z wyjątkiem państwa, którego dotyczy postępowanie

Ilość (t)

347 115

405 404

348 149

352 171

Indeks

100

114

101

112

Udział w rynku (w %)

41

43

42

42

Indeks

100

105

102

102

Średnia cena (EUR/t)

1 010

1 435

1 145

954

Indeks

100

142

113

94

Źródło:

Eurostat.

(257) Przywóz z Malezji do Unii od 2021 r. do ODP charakteryzował się spadkiem zarówno pod względem wielkości, jak i udziału w rynku, a także wahaniami cen. Wielkość przywozu gwałtownie spadła z 136 086 ton metrycznych w 2021 r. do 76 909 ton metrycznych w 2023 r., a następnie nieznacznie wzrosła do 86 303 ton w ODP. W związku z tym w okresie badanym udział przywozu z Malezji w rynku zmniejszył się z 16 % do 10 %. Chociaż średnia cena za tonę metryczną wzrosła o 32 % w 2022 r., to w 2023 r. i w ODP nastąpił znaczny spadek.

(258) Między 2021 r. a ODP przywóz z Chin do Unii wzrósł o 78 %, zwiększając swój udział w rynku z 5 % do 9 %. Wielkość przywozu wzrosła ponad dwukrotnie w 2022 r., spadając z powrotem do poziomu o 78 % wyższego niż w 2021 r. zarówno w 2023 r., jak i w ODP. Chińskie ceny, w tym obowiązujące cła, były wyższe od poziomu przemysłu Unii w 2021 r. i 2022 r., jednak w 2023 r. i w ODP były od niego niższe.

(259) Wielkość przywozu GFR z Bahrajnu utrzymywała się na stosunkowo stałym poziomie w latach 2021–2023 i wzrosła o 100 % w ODP. Wielkości bezwzględne utrzymywały się na niskim poziomie i stanowiły jedynie 4 % udziału w rynku w ODP. Ceny wykazywały tę samą tendencję, co ceny z innych źródeł przywozu – które znacznie wzrosły w 2022 r., a następnie nieznacznie zmalały w 2023 r. i mocno spadły w ODP.

(260) W przypadku przywozu GFR ze Zjednoczonego Królestwa do Unii między 2021 r. a ODP wystąpił spadek wielkości i stosunkowo stały udział w rynku. Wielkość przywozu ze Zjednoczonego Królestwa wzrosła w latach 2021–2022, po czym spadła o około 27 % w 2023 r. i o kolejne 19 % w ODP. Udział w rynku zmalał z 4 % do 3 % w okresie badanym. Ceny przywozu ze Zjednoczonego Królestwa najpierw wzrosły o 39 % w latach 2021–2023, a następnie spadły do 1 244 EUR, czyli prawie dwukrotności egipskiej ceny przywozu, w ODP.

(261) Wielkość przywozu GFR z Tajlandii była nieznaczna na początku okresu badanego, ale gwałtownie wzrosła w 2022 r. W 2023 r. przywóz wzrósł niemal czterokrotnie, co oznacza, że jego wielkość bezwzględna wyniosła 16 226 t. Ilość ta zwiększyła się jedynie nieznacznie w ODP. Pomimo znacznego wzrostu wielkości przywozu w okresie badanym udział Tajlandii w rynku utrzymywał się na niskim poziomie, osiągając 2 % całkowitej konsumpcji w latach 2023 i 2024. Ceny osiągnęły najwyższy poziom w 2022 r., a następnie znacznie spadły w 2023 r. i w ODP.

(262) Wielkość przywozu z innych źródeł wzrosła o 13 % w 2022 r., nieco zmalała w 2023 r., po czym spadła w ODP do poziomu o 2 % niższego niż w 2021 r. Jego udział w rynku osiągnął 15 % w 2022 r., ale poza tym był stabilny i obejmował 13 % rynku unijnego. Ceny były zgodne z ogólną tendencją wzrostu w 2022 r., spadku w 2023 r. i dalszego spadku w ODP.

(263) Przywóz ze wszystkich źródeł z wyjątkiem Egiptu osiągnął najwyższy poziom w 2022 r., spadł w kolejnym roku, ale w ODP zdołał powrócić do poziomu zbliżonego do maksymalnego. Ze względu na spadek konsumpcji w Unii (zob. motyw 240), udział przywozu w rynku, choć jako wielkość bezwzględna niższy niż w 2022 r., osiągnął szczytowy poziom 42 % w ODP. Ceny przywozu wahały się zgodnie z ogólną tendencją. Pozostają one znacznie wyższe niż ceny z Egiptu – w ODP średnia cena przywozu z innych państw trzecich była o 34 % wyższa niż cena GFR przywożonych z Egiptu.

4.5. Sytuacja gospodarcza przemysłu Unii

4.5.1. Uwagi ogólne

(264) Zgodnie z art. 8 ust. 4 rozporządzenia podstawowego ocena wpływu przywozu towarów po cenach subsydiowanych na przemysł Unii obejmuje ocenę wszystkich wskaźników ekonomicznych oddziałujących na stan przemysłu Unii w okresie badanym.

(265) Jak wspomniano w motywie 23, w celu określenia potencjalnej szkody poniesionej przez przemysł Unii zastosowano kontrolę wyrywkową.

(266) W celu określenia szkody Komisja wprowadziła rozróżnienie między makroekonomicznymi i mikroekonomicznymi wskaźnikami szkody. Komisja oceniła wskaźniki makroekonomiczne odnoszące się do wszystkich producentów unijnych na podstawie informacji dostarczonych przez GFE. Komisja oceniła wskaźniki mikroekonomiczne na podstawie danych przedstawionych w odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu, udzielonych przez objętych próbą producentów unijnych.

(267) Do wskaźników makroekonomicznych zalicza się: produkcja, moce produkcyjne, wykorzystanie mocy produkcyjnych, wielkość sprzedaży, udział w rynku, wzrost, zatrudnienie i wydajność.

(268) Do wskaźników mikroekonomicznych zalicza się: średnie ceny jednostkowe, koszt jednostkowy, koszty pracy, zapasy, rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje, zwrot z inwestycji i zdolność do pozyskania kapitału.

4.5.2. Wskaźniki makroekonomiczne

4.5.2.1. Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych

(269) Całkowita produkcja unijna, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 5

Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych

2021

2022

2023

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Wielkość produkcji (w tonach)

616 388

620 455

528 204

529 828

Indeks

100

101

86

86

Moce produkcyjne (w tonach)

711 692

696 059

683 048

665 311

Indeks

100

98

96

93

Wykorzystanie mocy produkcyjnych (%)

87

89

77

80

Indeks

100

103

89

92

Źródło:

GFE.

(270) Wielkość produkcji zmalała w okresie badanym o 14 %. W 2022 r. nieznacznie wzrosła w porównaniu z 2021 r. po złagodzeniu środków związanych z COVID-19, co ułatwiło stabilizację produkcji. Ponadto w 2022 r. kilku objętych próbą producentów unijnych zwiększyło produkcję w celu zgromadzenia zapasów produktów końcowych, ponieważ przystępowali oni do planowanej przebudowy pieca. W 2023 r. i w ODP nastąpił jednak znaczny spadek wielkości produkcji w związku z zamknięciem niektórych zakładów produkcyjnych (zob. motyw 271), producenci unijni sprzedawali zgromadzone zapasy, natomiast przemysł Unii mierzył się ze wzrostem przywozu GFR po cenach subsydiowanych z Egiptu.

(271) Moce produkcyjne stale spadały w całym okresie badanymi do końca ODP zmniejszyły się o 7 %. Spadek mocy produkcyjnych od 2021 r. do końca ODP był częściowo spowodowany zaprzestaniem produkcji przez niektórych producentów unijnych, przy czym przedsiębiorstwo Krosglass S.A. zaprzestało produkcji GFR w Polsce, a przedsiębiorstwo Electric Glass Fiber NL, B.V. ogłosiło upadłość.

(272) Wykorzystanie mocy produkcyjnych spadło o 8 % – z 87 % do 80 % w okresie badanym, ponieważ wielkość produkcji zmniejszyła się bardziej niż moce produkcyjne.

4.5.2.2. Wielkość sprzedaży i udział w rynku

(273) Wielkość sprzedaży i udział przemysłu Unii w rynku kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 6

Wielkość sprzedaży na wolnym rynku i udział w rynku

2021

2022

2023

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Wielkość sprzedaży przemysłu Unii na wolnym rynku unijnym (w tonach)

405 241

373 138

341 558

344 948

Indeks

100

92

84

85

Udział w rynku konsumpcji w Unii na wolnym rynku (%)

47

39

41

40

Indeks

100

83

87

85

Źródło:

GFE.

(274) W okresie badanym wielkość sprzedaży prowadzonej przez producentów unijnych na wolnym rynku unijnym spadła o 15 %. Konsumpcja na wolnym rynku zmalała o 2 % (zob. motyw 240), co doprowadziło do skurczenia się jej udziału w rynku o 15 % z początkowych 47 % w 2021 r. do 40 % w ODP.

(275) Jeżeli chodzi o rynek sprzedaży wewnętrznej, wielkość sprzedaży wewnętrznej i udział w rynku Unii kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 7

Wielkość sprzedaży wewnętrznej i udział w rynku

2021

2022

2023

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Wielkość sprzedaży wewnętrznej (w tonach)

104 510

103 486

94 143

94 765

Indeks

100

99

90

91

Łączna produkcja przemysłu Unii (tony)

616 388

620 455

528 204

529 828

Indeks

100

101

86

86

Udział sprzedaży na rynku sprzedaży wewnętrznej w całkowitej produkcji unijnej (%)

17

17

18

18

Indeks

100

98

105

105

Źródło:

GFE.

(276) Wielkość sprzedaży na rynku sprzedaży wewnętrznej w Unii spadła w okresie badanym o 9 %. Chociaż sprzedaż zarówno na wolnym rynku, jak i na rynku sprzedaży wewnętrznej spadła od 2021 r. do końca ODP, to spadek sprzedaży na rynku sprzedaży wewnętrznej był o 6 punktów procentowych niższy niż na wolnym rynku.

(277) Udział przemysłu Unii w rynku sprzedaży wewnętrznej (wyrażony jako odsetek całkowitej produkcji unijnej) utrzymywał się na stabilnym poziomie 17 % w 2021 i 2022 r., a następnie wzrósł nieznacznie i pozostał na stałym poziomie 18 % przez resztę okresu.

4.5.2.3. Wzrost

(278) Konsumpcja w Unii utrzymywała się na stosunkowo stabilnym poziomie w 2023 r. i w ODP, odnotowując wzrost w 2022 r. Wielkość produkcji i sprzedaży przemysłu Unii na rynku unijnym spadła w okresie badanym odpowiednio o 14 % i 15 %. W rezultacie w okresie badanym przemysł Unii tracił udział w rynku, podczas gdy rósł udział przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie.

4.5.2.4. Zatrudnienie i wydajność

(279) Zatrudnienie i wydajność kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 8

Zatrudnienie i wydajność

2021

2022

2023

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Liczba pracowników (EPC)

3 240

3 293

3 178

2 681

Indeks

100

102

98

83

Wydajność (w tonach/EPC)

190

188

166

198

Indeks

100

99

87

104

Źródło:

GFE.

(280) W okresie badanym liczba pracowników w przemyśle Unii spadła o 17 % – po początkowym niewielkim wzroście, nastąpił znaczny spadek. Początkowy wzrost wynoszący 2 % w 2022 r. odpowiadał wzrostowi produkcji i sprzedaży w następstwie złagodzenia ograniczeń związanych z COVID-19. Następnie przemysł Unii musiał ograniczyć zatrudnienie, aby dostosować się do trudnych warunków rynkowych i utrzymać efektywność operacyjną, co doprowadziło do ogólnego spadku o 17 % w okresie badanym. Jedną z przyczyn spadku zatrudnienia było zamykanie zakładów.

(281) Wydajność wzrosła w okresie badanym o 4 %. W latach 2021–2023 spadła ona ze 190 t/EPC do 166 t/EPC, a następnie wzrosła w ODP do 198 t/EPC. Ta ostatnia zmiana to wynik znacznego spadku zatrudnienia. Przyrost wydajności wynikał z inwestycji w piece dokonanych przez kilku unijnych producentów GFR, jak wyszczególniono w motywie 270.

4.5.2.5. Wielkość subsydiowania i zwalczanie skutków dawnego subsydiowania

(282) Subsydiowanie występowało nadal w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym, tak jak wyjaśniono w sekcji 3 powyżej.

(283) Margines subsydiowania znacznie przekraczał poziom de minimis. Wpływ wielkości rzeczywistego subsydiowania na przemysł Unii był znaczny, jeśli weźmie się pod uwagę wielkość i ceny przywozu z Egiptu.

(284) Ciągłe nieuczciwe praktyki cenowe egipskiego eksportera uniemożliwiły również przemysłowi Unii poprawę sytuacji po wcześniejszym subsydiowaniu.

4.5.3. Wskaźniki mikroekonomiczne

4.5.3.1. Ceny i czynniki wpływające na ceny

(285) Średnie ważone jednostkowe ceny sprzedaży stosowane przez objętych próbą producentów unijnych wobec klientów niepowiązanych w Unii kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 9

Ceny sprzedaży i koszt produkcji w Unii

2021

2022

2023

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Średnia jednostkowa cena sprzedaży w Unii na rynku całkowitym (w EUR/t)

1 100

1 540

1 343

1 182

Indeks

100

140

122

107

Jednostkowy koszt produkcji (w EUR/t)

1 161

1 437

1 458

1 435

Indeks

100

124

126

124

Źródło:

Producenci unijni objęci próbą.

(286) Średnia jednostkowa cena sprzedaży wzrosła w okresie badanym o 7 %. W 2022 r. nastąpił gwałtowny wzrost o 40 % w porównaniu z 2021 r., ponieważ objęci próbą producenci unijni byli w stanie przenieść wzrost kosztów spowodowany inflacją na klientów ze względu na wzrost popytu. W 2023 r. i w ODP średnie ceny sprzedaży obniżyły się jednak ze względu na spadek popytu na rynku unijnym, jego jedynie częściową poprawę po załamaniu spowodowanym COVID-19 oraz zwiększoną presję cenową ze strony przywozu. Ceny w ODP były jedynie o 7 % wyższe niż w 2021 r. pomimo znacznego wzrostu kosztów produkcji w Unii o 24 % (zob. motyw 287).

(287) W okresie badanym jednostkowe koszty produkcji wzrosły o 24 %. W latach 2021–2023 wzrosły one o 26 % ze względu na wzrost kosztów pracy i surowców. Ponadto ceny energii były niestabilne, co miało znaczący wpływ na sektory przemysłu, które w dużym stopniu opierają się na energii. Jednostkowy koszt produkcji zmniejszył się nieznacznie w ODP w porównaniu z 2023 r. – choć utrzymał się znacznie powyżej poziomu z 2021 r. – ze względu na spadek cen energii, poprawę efektywności energetycznej i skuteczne strategie zarządzania kosztami. W okresie badanym jednostkowe koszty produkcji wzrosły o 24 %. Ze względu na presję cenową wywieraną przez przywóz towarów po cenach subsydiowanych przemysł Unii nie był w stanie podnieść swoich cen sprzedaży odpowiednio do wzrostu kosztów produkcji.

4.5.3.2. Koszty pracy

(288) Średnie koszty pracy objętych próbą producentów unijnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 10

Średnie koszty pracy na pracownika

2021

2022

2023

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Średnie koszty pracy na pracownika (w EUR)

59 946

64 857

66 777

68 186

Indeks

100

108

111

114

Źródło:

Producenci unijni objęci próbą.

(289) Średni koszt pracy na pracownika wykazywał stałą tendencję wzrostową, przy ogólnym wzroście o 14 % w okresie badanym. Wzrost ten wynikał głównie z presji na rynku pracy, ponieważ przedsiębiorstwa podnosiły płace, aby zatrzymać i przyciągnąć pracowników na napiętym rynku pracy po pandemii COVID-19, w okresie wysokiej inflacji.

4.5.3.3. Zapasy

(290) Stan zapasów objętych próbą producentów unijnych kształtował się w okresie badanym następująco:

Tabela 11

Zapasy

2021

2022

2023

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego (w tonach)

41 544

68 278

51 620

56 678

Indeks

100

164

124

136

Źródło:

Producenci unijni objęci próbą.

(291) Stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego zwiększył się o 36 % w okresie badanym. Wzrost w 2022 r. wynikał początkowo ze strategicznego gromadzenia zapasów ze względu na planowane przebudowy pieców (zob. motyw 294.). Zbiegło się to z wcześniejszym okresem ożywienia gospodarczego po pandemii COVID-19, kiedy to nastąpił znaczny wzrost popytu powodujący problemy związane z łańcuchami dostaw, co skłoniło producentów unijnych do nadmiernego zamawiania surowców potrzebnych do produkcji. Po zakończeniu przebudowy pieców zapasy zmniejszyły się, ponieważ objęci próbą producenci unijni zdołali sprzedać posiadane zapasy w 2023 r. W ODP odnotowano jednak wzrost zapasów o 9,8 % w porównaniu z 2023 r., ponieważ konsumpcja wzrosła bardziej niż sprzedaż w Unii, a przywóz zwiększył swój udział w rynku. Ponieważ produkcja przewyższała wzrost sprzedaży, stan zapasów zwiększył się.

4.5.3.4. Rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje, zwrot z inwestycji i zdolność do pozyskania kapitału

(292) Rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje i zwrot z inwestycji objętych próbą producentów unijnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 12

Rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje i zwrot z inwestycji

2021

2022

2023

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Rentowność sprzedaży klientom niepowiązanym w Unii (w % obrotu ze sprzedaży)

-5,4

8,0

-7,3

-10,6

Indeks

- 100

148

- 136

- 178

Przepływy środków pieniężnych (w EUR)

10 165 478

26 151 455

20 865 951

10 401 264

Indeks

100

257

205

102

Inwestycje (w EUR)

29 103 848

35 118 981

72 272 923

28 398 153

Indeks

100

121

248

87

Zwrot z inwestycji (%)

-6

13

-6

-8

Indeks

- 100

228

- 109

- 145

Źródło:

Producenci unijni objęci próbą.

(293) Komisja określiła rentowność objętych próbą producentów unijnych, wyrażając zysk netto przed opodatkowaniem ze sprzedaży produktu podobnego klientom niepowiązanym w Unii jako odsetek obrotów z tej sprzedaży. Chociaż przemysł Unii poniósł straty w 2021 r., w 2022 r. odnotowano krótkotrwały wzrost rentowności, ponieważ objęci próbą producenci unijni mogli przenieść wzrost jednostkowych kosztów produkcji na klientów dzięki korzystnym warunkom rynkowym związanym z wysokim popytem. W 2023 r. i w ODP rentowność spadła jednak ze względu na wzrost kosztów, których nie można było już zrekompensować podniesieniem cen sprzedaży z uwagi na wzrost wielkości przywozu towarów po cenach subsydiowanych podcinającego i zaniżającego ceny przemysłu Unii.

(294) Inwestycje spadły w ODP po wzrostach o 21 % w 2022 r. i o 148 % w 2023 r. w porównaniu z 2021 r. W ODP inwestycje spadły jednak o 13 % w porównaniu z 2021 r. i o 60 % w porównaniu z 2023 r. Początkowy wzrost inwestycji obejmował głównie koszty przebudowy pieców producentów unijnych objętych próbą. Przebudowy te są obowiązkowe po upływie określonego czasu z przyczyn technicznych. Te niezbędne inwestycje, zaplanowane zgodnie z harmonogramem opartym na cyklu życia pieców, przeprowadzono w kontekście niekorzystnych warunków rynkowych panujących w 2023 r. i w ODP.

(295) Od 2021 r. do ODP przepływy środków pieniężnych wahały się ze względu na zmienne warunki rynkowe. W okresie badanym 2022 r. był jedynym rokiem, w którym wszyscy producenci unijni objęci próbą osiągnęli znaczne zyski, co skutkowało dodatnimi przepływami środków pieniężnych. Zostały one następnie wyczerpane w trakcie gromadzenia zapasów przeznaczonych na planową przebudowę pieców. W 2023 r. i w ODP pomimo poważnych strat przepływy pieniężne pozostały dodatnie. Tę pozorną sprzeczność można w dużej mierze przypisać znacznemu pozytywnemu wpływowi, jaki na przepływy środków pieniężnych wywarło zmniejszenie poziomów zapasów zgromadzonych w 2022 r., tj. sprzedawano zapasy utworzone w okresie następującym bezpośrednio po ożywieniu gospodarczym, co generowało przepływy środków pieniężnych dla przemysłu.

(296) Zwrot z inwestycji oznacza zysk wyrażony jako odsetek wartości księgowej netto inwestycji. Zwrot z inwestycji ewoluował wraz z rentownością – początkowo wzrósł w 2022 r., a następnie uległ pogorszeniu w 2023 r. i zmalał jeszcze bardziej w ODP, co utrudniło przemysłowi Unii pozyskiwanie kapitału i wzrost.

4.6. Wnioski dotyczące szkody

(297) W okresie badanym przemysł Unii był rentowny tylko w 2022 r., natomiast odnotowywał straty w 2021 r., 2023 r. i ODP, przy wzroście przywozu z Egiptu po cenach niższych od średnich cen sprzedaży i kosztów produkcji przemysłu Unii. Ceny, zarówno dla przemysłu Unii, jak i przywozu, były w 2022 r. nietypowe ze względu na wysokie oczekiwania dotyczące większej konsumpcji podczas odbudowy po pandemii COVID-19 oraz wzrost kosztów energii spowodowany wojną napastniczą w Ukrainie. W tym okresie gwałtowny wzrost cen umożliwił przemysłowi Unii osiągnięcie rentowności.

(298) W 2023 r. i w ODP wzrosła różnica między cenami sprzedaży przemysłu Unii a cenami przywozu z Egiptu. Ceny unijne wzrosły w okresie badanym o 7 %, podczas gdy ceny przywozu z Egiptu spadły o 10 %. Obecność taniego przywozu z Egiptu dostępnego w coraz większych ilościach na rynku unijnym zmusiła przemysł Unii do obniżenia cen poniżej kosztów produkcji i do sprzedaży ze stratą. Pod koniec ODP jego udział w rynku zmniejszył się z 47 % do 40 %.

(299) Prawie wszystkie wskaźniki szkody wskazywały na istnienie ogólnej negatywnej tendencji w całym okresie badanym. Produkcja, moce produkcyjne, wykorzystanie mocy produkcyjnych, rentowność oraz zwrot z inwestycji pogorszyły się wraz ze spadkiem wielkości sprzedaży i udziału w rynku. W 2022 r. Unia była w stanie do pewnego stopnia poprawić swoją sytuację, ponieważ popyt na GFR wzrósł w następstwie zniesienia środków związanych z COVID-19. W 2023 r. i w ODP ze względu na wzrost wielkości przywozu subsydiowanego z Egiptu po malejących cenach sytuacja przemysłu Unii uległa jednak dalszemu pogorszeniu, o czym świadczą rosnące straty.

(300) Inne wskaźniki gospodarcze, takie jak zwrot z inwestycji, były ujemne w okresie badanym, z wyjątkiem 2022 r. Ograniczyło to zdolność przemysłu Unii do samofinansowania operacji i pozyskiwania kapitału, hamując jego wzrost i zagrażając jego przetrwaniu w perspektywie średnio- i długoterminowej.

(301) W związku z powyższym Komisja stwierdziła, że w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym przemysł Unii poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

5. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY

(302) Zgodnie z art. 8 ust. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy przywóz towarów po cenach subsydiowanych z państwa, którego dotyczy postępowanie, spowodował istotną szkodę dla przemysłu Unii. Zgodnie z art. 8 ust. 6 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała także, czy inne znane czynniki mogły w tym samym czasie również spowodować szkodę dla przemysłu Unii. Komisja dopilnowała, aby wszelkie szkody spowodowane przez inne czynniki niż przywóz towarów po cenach subsydiowanych z państwa, którego dotyczy postępowanie, nie były łączone z tym przywozem. Czynniki te to: przywóz z państw trzecich innych niż Egipt, wyniki wywozu przemysłu Unii, wzrost kosztów surowców i kosztów energii dla przemysłu Unii oraz rozwój rynku sprzedaży wewnętrznej.

5.1. Wpływ przywozu towarów po cenach subsydiowanych

(303) Dochodzenie wykazało, że wielkość przywozu towarów po cenach subsydiowanych z Egiptu, podcinającego ceny przemysłu Unii (zob. motyw 253) wzrosła w okresie badanym zarówno w ujęciu bezwzględnym, jak i względnym, tj. jako odsetek całkowitej konsumpcji. Udział tego przywozu w rynku zwiększył się z 12 % w 2021 r. do 18 % w ODP. Jednocześnie przemysł Unii odnotował spadek udziału w rynku o 7 %.

(304) Średnia cena jednostkowa przywozu towarów po cenach subsydiowanych z Egiptu spadła o 10 % między 2021 r. a ODP po znacznym wzroście w 2022 r. W każdym badanym okresie ceny egipskie były niższe niż ceny stosowane przez przemysł Unii w tym samym okresie.

(305) W toku dochodzenia ustalono, że w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym ceny importowe z Egiptu podcinały ceny sprzedaży przemysłu Unii. Jednocześnie stwierdzono, że ceny przywozu były znacznie niższe od kosztów produkcji przemysłu Unii, podczas gdy średnie koszty jednostkowe przemysłu Unii wzrosły w okresie badanym o 24 %, głównie ze względu na wyższe koszty energii i surowców, a jego cen sprzedaży nie można było odpowiednio podnieść ze względu na presję cenową wywieraną przez przywóz towarów po cenach subsydiowanych z Egiptu. W rezultacie jedynym okresem, w którym ceny sprzedaży przemysłu Unii były wyższe od kosztów produkcji, był 2022 r., w którym miała miejsce zwyżka. W 2021 r. i w kolejnych latach utrzymywały się one poniżej poziomów kosztów, przez co przemysł Unii nie był w stanie pokrywać swoich kosztów i osiągać rozsądnej marży zysku.

(306) Połączony efekt trwałego podcięcia cenowego i niezdolności przemysłu Unii do podniesienia cen zgodnie z rosnącymi kosztami produkcji doprowadził do znacznego obniżenia i tłumienia cen.

(307) Przemysł Unii przynosił straty w 2021 r., osiągnął rentowność w 2022 r., a od 2023 r. znów zaczął przynosić straty. Chociaż rentowność znacznie się poprawiła w 2022 r., następnie gwałtownie się pogorszyła, osiągając -7,3 % w 2023 r. i -10,6 % w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Pogorszenie to zbiegło się w czasie ze znacznym spadkiem cen przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie, po 2022 r. Chociaż ceny importowe wzrosły w 2022 r. w porównaniu z 2021 r., znacznie spadły w 2023 r. i dalej spadały w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Wielkość przywozu z Egiptu wzrosła w 2022 r., w 2023 r. nieznacznie spadła, utrzymując się powyżej poziomów z 2021 r., a w ODP osiągnęła szczytowy poziom – o 47 % wyższy niż w 2021 r. Spadek cen unijnych w połączeniu z coraz niższymi cenami przywozu i ponownym wzrostem wielkości przywozu wywarły presję na pogorszenie sytuacji gospodarczej przemysłu Unii, przyczyniając się do pogorszenia jego rentowności począwszy od 2023 r.

(308) W świetle powyższych ustaleń Komisja stwierdziła, że wzrost przywozu towarów po cenach subsydiowanych z państwa, którego dotyczy postępowanie, w okresie badanym doprowadził do znacznego wzrostu ich udziału w rynku kosztem przemysłu Unii. Przywóz ten wywierał znaczną presję na przemysł Unii, ponieważ podcinał również i tłumił ceny przemysłu Unii, co doprowadziło do znacznego pogorszenia jego sytuacji w okresie badanym.

5.2. Wpływ pozostałych czynników

5.2.1. Przywóz z państw trzecich

(309) Wielkość, udział w rynku i średnia cena przywozu z pozostałych państw trzecich kształtowały się w okresie badanym w sposób przedstawiony w motywie 256.

(310) Zmiany wielkości tego przywozu i jego udziału w rynku przeanalizowano w motywach 257–263. Analizę tendencji cenowych i wnioski dotyczące państw trzecich (uszeregowanych według znaczenia pod względem udziału w rynku) z uwzględnieniem związku przyczynowego przedstawiono poniżej w motywach 311–315.

(311) Średnia cena za tonę metryczną GFR przywożonych z Malezji początkowo wzrosła o 32 % w 2022 r., natomiast w 2023 r. i w ODP nastąpił znaczny jej spadek. Komisja stwierdziła zatem, że przywóz z Malezji mógł w pewnym stopniu przyczynić się do istotnej szkody poniesionej przez przemysł Unii, w szczególności dlatego, że jego cena importowa była niższa od jednostkowego kosztu produkcji producentów unijnych. Biorąc pod uwagę ogólny spadek wielkości tego przywozu oraz jego udziału w rynku w okresie badanym, przywóz ten nie osłabił jednak rzeczywistego i istotnego związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach subsydiowanych z państwa, którego dotyczy postępowanie, a stwierdzoną istotną szkodą.

(312) Chińskie ceny obejmujące obowiązujące cła były wyższe od poziomu cen przemysłu Unii w 2021 r. i 2022 r., jednak w 2023 r. i w ODP spadły poniżej poziomu cen przemysłu Unii, być może przyczyniając się również do istotnej szkody, którą przemysł ten poniósł. Chociaż Komisja stwierdziła, że przywóz z Chin przyczynił się do szkody stwierdzonej w okresie objętym dochodzeniem, to uznała, że czynnik ten, choć istotny, nie mógł osłabić rzeczywistego i istotnego związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach subsydiowanych z Egiptu, a istotną szkodą poniesioną przez przemysł Unii, ponieważ wzrost wielkości i utrzymująca się presja cenowa ze strony Egiptu zbiegły się bezpośrednio ze spadkiem sprzedaży, udziału w rynku i rentowności przemysłu Unii, a tym samym stanowiły oczywiste źródło szkody.

(313) Średnia cena przywozu do Unii z Bahrajnu najpierw wzrosła o 57 %, a następnie stopniowo spadła w 2023 r. i w ODP do poziomu 8 % poniżej wartości z 2021 r. Cena ta utrzymywała się znacznie poniżej poziomu cen sprzedaży przemysłu Unii, z wyjątkiem roku 2022. Średnia cena przywozu do Unii z Tajlandii spadła w okresie badanym o 50 %, co wynikało głównie z faktu, że cena ta była nieuzasadnienie wysoka w 2021 i 2022 r., kiedy ilość przywozu była nieznaczna. Po tym okresie średnia cena przywozu do Unii z Tajlandii była znacznie niższa od poziomu cen sprzedaży przemysłu Unii. Komisja stwierdziła, że przywóz z Bahrajnu i Tajlandii spowodował szkodę w okresie objętym dochodzeniem. Uznała, że czynnik ten, choć istotny, nie mógł osłabić rzeczywistego i istotnego związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach subsydiowanych z Egiptu a istotną szkodą poniesioną przez przemysł Unii, ponieważ wzrost wielkości i utrzymująca się presja cenowa ze strony Egiptu zbiegły się bezpośrednio ze spadkiem sprzedaży, udziału w rynku i rentowności przemysłu Unii, a tym samym stanowiły oczywiste źródło szkody.

(314) Średnia cena za tonę metryczną przywozu ze Zjednoczonego Królestwa była na poziomie podobnym do średniej ceny przemysłu Unii lub od niej wyższa, a także była znacznie wyższa od ceny przywozu z Egiptu. Cena ta najpierw wzrosła o 39 % w latach 2021–2023, a następnie spadła do 1 244 EUR w ODP. Komisja stwierdziła zatem, że ze względu na spadek ilości, ograniczony udział w rynku i wyższe poziomy cen niż w przypadku wszystkich pozostałych źródeł przywozu przywóz ze Zjednoczonego Królestwa nie przyczynił się do istotnej szkody poniesionej przez przemysł Unii i nie osłabił związku przyczynowego z przywozem towarów po cenach subsydiowanych z państwa, którego dotyczy postępowanie.

(315) Średnie ceny przywozu z państw trzecich innych niż Malezja, ChRL, Bahrajn, Zjednoczone Królestwo i Tajlandia były wyższe niż ceny przywozu z Egiptu. Komisja stwierdziła, że przywóz z innych państw trzecich mógł w pewnym stopniu przyczynić się do istotnej szkody poniesionej przez przemysł Unii, ponieważ ceny tego przywozu były niższe od jednostkowych kosztów produkcji producentów unijnych. Ze względu jednak na wyższe poziomy cen w porównaniu z przywozem towarów po cenach subsydiowanych z Egiptu przywóz ten nie osłabił rzeczywistego i istotnego związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach subsydiowanych z państwa, którego dotyczy postępowanie, a stwierdzoną istotną szkodą.

(316) Średnia ważona cena całego przywozu GFR, z wyjątkiem przywozu z Egiptu, wahała się zgodnie z ogólną tendencją, rosnąc w 2022 r., a następnie stopniowo malejąc w 2023 r. i w ODP. Ceny przywozu z tych źródeł były znacznie wyższe niż cena GFR przywożonych z Egiptu, jednak utrzymywały się poniżej kosztów produkcji przemysłu Unii. Ze względu na jego znaczny udział w rynku i malejącą cenę, która była niższa od kosztów produkcji przemysłu Unii, Komisja stwierdziła, że przywóz ze wszystkich innych państw trzecich mógł przyczynić się do istotnej szkody poniesionej przez przemysł Unii. Ze względu na znacznie wyższe poziomy cen w porównaniu z przywozem towarów po cenach subsydiowanych z Egiptu przywóz ten nie osłabił rzeczywistego i istotnego związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach subsydiowanych z państwa, którego dotyczy postępowanie, a stwierdzoną istotną szkodą.

(317) W związku z powyższym Komisja stwierdziła, że przywóz z innych państw trzecich nie osłabił rzeczywistego i istotnego związku przyczynowego między szkodą poniesioną przez przemysł Unii a przywozem towarów po cenach subsydiowanych z państwa, którego dotyczy postępowanie.

5.2.2. Wyniki wywozu przemysłu Unii

(318) Wielkość wywozu objętych próbą producentów unijnych kształtowała się w okresie badanym następująco:

Tabela 13

Wyniki wywozu objętych próbą producentów unijnych

2021

2022

2023

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Wielkość wywozu (w tonach)

83 052

85 859

88 712

110 802

Indeks

100

103

107

133

Średnia cena (EUR/t)

1 204

1 807

1 715

1 599

Indeks

100

150

142

133

Źródło:

GFE, objęci próbą producenci unijni.

(319) W okresie badanym wywóz przemysłu Unii wzrósł o 33 %, choć pozostał niewielki w porównaniu z całkowitą sprzedażą. Wywóz ten obejmował głównie produkty o wyższych parametrach technicznych, co chroniło go przed bezpośrednią konkurencją cenową. W związku z tym Unia mogła uzyskać wyższe ceny za takie produkty GFR na rynkach międzynarodowych w porównaniu z cenami na rynku unijnym. Odzwierciedlało to strategiczne ukierunkowanie na rynki niszowe za granicą.

(320) Sprzedaż eksportowa umożliwiła przemysłowi Unii poprawę jego ogólnej sytuacji finansowej dzięki zwiększonej wielkości sprzedaży i poziomowi uzyskanych cen, które były wyższe niż na rynku unijnym.

5.2.3. Koszty energii i surowców

Tabela 14

Ceny energii i surowców w Unii (EUR)

2021

2022

2023

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Średni koszt energii za tonę w Unii

210

412

233

204

Indeks

100

197

111

97

Średni koszt surowców za tonę w Unii

182

240

261

231

Indeks

100

132

144

127

Źródło:

Producenci unijni objęci próbą.

(321) W okresie badanym tendencja w zakresie cen energii w Unii była wysoce zmienna, a ostatecznie ustabilizowała się. Gwałtowny wzrost w 2022 r. w porównaniu z 2021 r. został spotęgowany przez konsekwencje napięć geopolitycznych mające wpływ na dostawy energii głównie ze względu na nieuzasadnioną i niczym niesprowokowaną wojnę napastniczą Rosji przeciwko Ukrainie. Ostry wzrost cen energii miał znaczący wpływ na koszty produkcji objętych próbą producentów unijnych. Do 2023 r. cena energii jednak spadła.

(322) W toku dochodzenia wykazano, że koszt głównych surowców bardzo się zwiększył w 2022 r., co przyczyniło się do znacznego wzrostu jednostkowych cen sprzedaży, ponieważ przemysł Unii mógł przenieść te koszty na klientów. Kiedy natomiast w 2023 r. koszty surowców nadal rosły, jednostkowa cena sprzedaży spadła, ponieważ przemysł Unii nie był w stanie przenieść tych dodatkowych kosztów na klientów. W ODP, kiedy koszty surowców spadły w porównaniu z kosztami obserwowanymi w latach 2023 i 2022, ceny rynkowe w Unii spadły jeszcze bardziej, ponieważ przemysł Unii nie był w stanie utrzymać ani podnieść swoich cen ze względu na presję cenową wywieraną przez przywóz towarów po cenach subsydiowanych.

(323) Komisja stwierdziła, że choć wyższe koszty energii elektrycznej i surowców mogły przyczynić się do wzrostu kosztów produkcji producentów unijnych, nie osłabiają one rzeczywistego i istotnego związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach subsydiowanych a szkodą poniesioną przez przemysł Unii.

5.2.4. Wykorzystanie na użytek własny

(324) Sprzedaż zarówno na wolnym rynku, jak i na rynku sprzedaży wewnętrznej wykazywała w okresie badanym podobną tendencję, przy czym sprzedaż wewnętrzna – stanowiąca zaledwie 10 % konsumpcji ogółem – wykazywała wolniejszy spadek. Sprzedaży wewnętrznej nie można zatem uznać za czynnik podważający związek przyczynowy między przywozem towarów po cenach subsydiowanych z państwa, którego dotyczy postępowanie, a jego wpływem na przemysł Unii.

5.3. Wnioski w sprawie związku przyczynowego

(325) W 2023 r. i w ODP nastąpiło ogólne pogorszenie sytuacji finansowej przemysłu Unii. Te negatywne okoliczności zbiegły się w czasie ze wzrostem udziału w rynku przywozu GFR po cenach subsydiowanych z państwa, którego dotyczy postępowanie, podcinającego i tłumiącego ceny oraz koszty przemysłu Unii.

(326) Przeanalizowano także inne czynniki, które mogły wyrządzić szkodę przemysłowi Unii. W tym względzie Komisja stwierdziła, że przywóz ze wszystkich pozostałych państw trzecich łącznie oraz wzrost cen energii mogły przyczynić się do istotnej szkody poniesionej przez przemysł Unii, ale nie osłabiły rzeczywistego i istotnego związku z tą szkodą.

(327) Ponadto w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym udział w rynku należący do państwa, którego dotyczy postępowanie, był znaczny, powyżej poziomu de minimis, a także stwierdzono, że występowało subsydiowanie i że przywóz z Egiptu skutkował podcięciem cen przemysłu Unii, ich zaniżaniem i tłumieniem. Elementy te wskazują, że nawet w przypadku braku innego przywozu, po cenach subsydiowanych lub nie, przywóz towarów po cenach subsydiowanych z państwa, którego dotyczy postępowanie, wyrządził istotną szkodę przemysłowi Unii.

(328) Komisja wyróżniła i oddzieliła wpływ wszystkich znanych czynników na sytuację przemysłu Unii od szkodliwych skutków przywozu towarów po cenach subsydiowanych.

(329) Uwzględniając powyższe, Komisja stwierdziła, że przywóz towarów po cenach subsydiowanych z państwa, którego dotyczy postępowanie, spowodował istotną szkodę dla przemysłu Unii, a pozostałe czynniki, rozważane osobno lub łącznie, nie naruszyły związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach subsydiowanych a istotną szkodą.

6. PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI SZKODY

(330) Komisja stwierdziła w motywie 301, że przemysł Unii poniósł istotną szkodę w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. W związku z tym Komisja oceniła, zgodnie z art. 18 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, czy istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji szkody spowodowanej przez przywóz towarów po cenach subsydiowanych z Egiptu w przypadku wygaśnięcia środków.

(331) W motywach 225–229 niniejszego rozporządzenia przeanalizowano następujące dodatkowe elementy: moce produkcyjne, wzrost wywozu, utrzymującą się atrakcyjność rynku unijnego i praktyki obchodzenia środków.

(332) W związku z powyższym stwierdzono, że brak środków najprawdopodobniej doprowadziłby do znacznego wzrostu przywozu towarów po cenach subsydiowanych z Egiptu na poziomie wyrządzającym szkodę, a szkoda spowodowana przywozem towarów po cenach subsydiowanych nadal by występowała.

(333) Wobec powyższego Komisja stwierdziła, że uchylenie środków najprawdopodobniej doprowadziłoby do znacznego wzrostu przywozu towarów z państwa, którego dotyczy postępowanie, po wyrządzających szkodę cenach subsydiowanych, a tym samym do zwiększenia szkody, jaką ponosi przemysł Unii. W konsekwencji rentowność przemysłu Unii byłaby poważnie zagrożona.

7. INTERES UNII

(334) Zgodnie z art. 31 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy utrzymanie obowiązujących środków wyrównawczych nie zaszkodzi interesom Unii jako całości. Interes Unii określono na podstawie oceny wszystkich różnorodnych interesów, których dotyczy sprawa, w tym interesu przemysłu Unii, importerów, przedsiębiorstw handlowych i użytkowników.

7.1. Interes przemysłu Unii

(335) W toku dochodzenia ustalono, że w ODP przemysł Unii poniósł istotną szkodę spowodowaną przywozem po cenach subsydiowanych z państwa, którego dotyczy postępowanie. Jak wyjaśniono w motywie 271, w ODP dwóch producentów unijnych zaprzestało produkcji GFR ze względu na niekorzystne warunki rynkowe.

(336) Utrzymanie środków pozwoliłoby przemysłowi Unii na zachowanie lub odzyskanie udziału w rynku, zwiększenie produkcji i wykorzystanie mocy produkcyjnych, podniesienie cen w celu pokrycia kosztów produkcji i osiągnięcie poziomu rentowności, którego można by oczekiwać w normalnych warunkach konkurencji, mając również na uwadze, że w kwietniu 2026 r. na GFR pochodzące z Egiptu nałożono środki antydumpingowe (zob. motyw 2). Dopiero wtedy przemysł Unii mógłby ustabilizować swoją sytuację, co pozwoliłoby w przyszłości na dokonywanie inwestycji.

(337) Uchylenie środków prawdopodobnie doprowadziłoby do dalszej utraty udziału w rynku i pogorszenia rentowności, której wskaźniki przyjęły wartość ujemną w 2023 r. i w ODP. Mogłoby to doprowadzić do kolejnych zamknięć zakładów produkcyjnych i zwolnień pracowników, co zagrażałoby rentowności przemysłu Unii.

(338) W związku z tym Komisja stwierdziła, że kontynuacja środków wyrównawczych na przywóz GFR pochodzących z Chin będzie leżała w interesie przemysłu Unii.

7.2. Interes importerów niepowiązanych i przedsiębiorstw handlowych

(339) Importerzy niepowiązani i przedsiębiorstwa handlowe nie przedstawili informacji dotyczących ich interesów, na które ma wpływ niniejsze dochodzenie.

(340) Komisja ustaliła, że ponieważ GFR są w dużym stopniu znormalizowane, unijni importerzy i przedsiębiorstwa handlowe zajmujące się GFR mogą łatwo i skutecznie zmieniać źródła dostaw (58).

(341) Komisja zbadała, czy w sytuacji importerów niepowiązanych, analizowanej w rozporządzeniu pierwotnym (59), zaszły zmiany, i nie stwierdziła żadnych istotnych zmian – zgodnie z przewidywaniami kontynuowali oni przywóz pomimo wprowadzenia środków.

(342) Jak stwierdziła Komisja, oczekuje się, że wszelki negatywny wpływ środków na importerów niepowiązanych i przedsiębiorstwa handlowe będzie ograniczony i nie przeważy wyraźnie nad pozytywnym wpływem środków na producentów unijnych.

7.3. Interes użytkowników

(343) Użytkownicy Tolnatext i Rymatex przedłożyli odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu dla użytkowników. Przedsiębiorstwo Tolnatex przedłożyło to samo pismo, które przedstawiło w dochodzeniu antydumpingowym przeciwko Bahrajnowi, Egiptowi i Tajlandii (60), argumentując przeciwko nałożeniu środków antydumpingowych na te trzy państwa. Komisja odniosła się poniżej do argumentów, które wydawały się istotne dla niniejszego postępowania.

(344) Przedsiębiorstwo Tolnatext argumentowało, że producenci unijni nie zwiększyli swoich mocy produkcyjnych w zakresie zaopatrywania rynku unijnego w GFR, w szczególności w niedoprzędy bezpośrednie, aby odpowiednio zaspokoić popyt użytkowników, mimo że byli chronieni obowiązującymi środkami antydumpingowymi i wyrównawczymi. Zauważyli również, że niektóre niedoprzędy, np. niedoprzędy o niskiej gęstości liniowej, nie były aktywnie promowane ani sprzedawane przez unijnych producentów, a niektóre niedoprzędy producentów unijnych nie spełniały specyfikacji technicznych wymaganych przez użytkowników, co sprawia, że użytkownicy są w wyjątkowo dużym stopniu uzależnieni od dostępności takich konkretnych produktów z alternatywnych źródeł. Ponadto użytkownicy odczuli negatywne skutki coraz bardziej skoncentrowanego oligopolu kilku producentów unijnych, przez co pojawiło się dodatkowe ryzyko zmniejszenia dostępności niedoprzędów o niskiej gęstości liniowej.

(345) W toku dochodzenia ustalono, że zarzut, jakoby producenci unijni nie zwiększyli swoich mocy produkcyjnych w zakresie zaopatrywania rynku unijnego w GFR, był nieuzasadniony. Przemysł Unii dokonał znacznych inwestycji pomimo trudnych warunków rynkowych i dysponuje wolnymi mocami produkcyjnymi. Dalszy rozwój zdolności produkcyjnych wymaga długoterminowych zobowiązań kapitałowych, które można podejmować w warunkach utrzymywania równych warunków działania, kiedy konkurencyjni producenci mogą przewidywać godziwy zwrot z inwestycji. Przemysł Unii borykał się również z nieuczciwą konkurencją i trudnymi warunkami rynkowymi.

(346) Komisja nie zgodziła się ponadto z argumentami, że producenci unijni nie produkują niektórych konkretnych rodzajów GFR, nie mają wystarczających mocy produkcyjnych, aby je dostarczać, lub że niektóre wymogi techniczne nie są spełnione. W szczególności kilku producentów unijnych dysponuje technologią i mocami produkcyjnymi umożliwiającymi produkcję niedoprzędów bezpośrednich o niskiej gęstości liniowej, a przemysł Unii dysponuje wolnymi mocami produkcyjnymi, które można by przeznaczyć na dodatkową produkcję.

(347) Na tej podstawie Komisja stwierdziła, że przemysł Unii posiada zdolności technologiczne i moce produkcyjne potrzebne do dostarczania rodzajów produktu objętych postępowaniem, i odrzuciła powyższy argument.

(348) Ponadto Komisja stwierdziła, że utrzymanie środków wyrównawczych nie uniemożliwi przedsiębiorstwu Jushi Egypt zaopatrywania rynku unijnego po uczciwych cenach, o czym świadczy stała obecność egipskich GFR na rynku unijnym.

(349) Jak stwierdziła Komisja, oczekuje się, że wszelki negatywny wpływ środków na użytkowników będzie ograniczony i nie przeważy wyraźnie nad pozytywnym wpływem środków na przemysł Unii.

7.4. Wnioski dotyczące interesu Unii

(350) W związku z powyższym Komisja ustaliła, że nie ma przekonujących powodów, aby stwierdzić, że utrzymanie istniejących środków w odniesieniu do przywozu GFR pochodzących z Egiptu nie leży w interesie Unii.

8. ŚRODKI WYRÓWNAWCZE

(351) Na podstawie wniosków Komisji dotyczących prawdopodobieństwa kontynuacji subsydiowania i kontynuacji szkody spowodowanej przywozem towarów po cenach subsydiowanych z Egiptu oraz interesu Unii należy utrzymać środki wyrównawcze wobec przywozu GFR z Egiptu.

(352) Zgodnie z art. 109 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2024/2509 (61), gdy kwotę należy zwrócić w następstwie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, do wypłaty należnych odsetek stosuje się stopę oprocentowania stosowaną przez Europejski Bank Centralny w odniesieniu do jego głównych operacji refinansujących, opublikowaną w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, obowiązującą pierwszego kalendarzowego dnia każdego miesiąca.

(353) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego w art. 25 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/1037,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: