Artykuł 133

1. Towary ekwiwalentne muszą być towarami unijnymi składowanymi, wykorzystywanymi lub przetwarzanymi zamiast towarów objętych procedurą specjalną.

W przypadku procedury uszlachetniania biernego towary ekwiwalentne muszą być towarami nieunijnymi przetwarzanymi zamiast towarów unijnych objętych procedurą uszlachetniania biernego.

Z wyjątkiem szczególnych przypadków określonych w przepisach prawa celnego, towary ekwiwalentne muszą mieć ten sam ośmiocyfrowy kod Nomenklatury scalonej określonej w rozporządzeniu (EWG) nr 2658/87 (zwanej dalej „Nomenklaturą scaloną”), taką samą jakość handlową i takie same parametry techniczne jak towary, które zastępują.

2. O ile zapewniony jest prawidłowy przebieg procedury specjalnej, w szczególności w zakresie dozoru celnego, organy celne, na wniosek, zezwalają:

a) na wykorzystanie towarów ekwiwalentnych w ramach procedury składowania celnego, wolnego obszaru celnego i końcowego przeznaczenia;

b) na wykorzystanie towarów ekwiwalentnych w ramach procedury odprawy czasowej, w szczególnych przypadkach określonych w przepisach prawa celnego;

c) na wykorzystanie towarów ekwiwalentnych w ramach procedury uszlachetniania czynnego;

d) w przypadku procedury uszlachetniania czynnego z uprzednim wywozem – na wywóz produktów przetworzonych uzyskanych z towarów ekwiwalentnych przed przywozem towarów przez nie zastępowanych;

e) na wykorzystanie towarów ekwiwalentnych w ramach procedury uszlachetniania biernego;

f) w przypadku procedury uszlachetniania biernego z uprzednim przywozem – na przywóz produktów przetworzonych uzyskanych z towarów ekwiwalentnych przed wywozem towarów przez nie zastępowanych.

Uznaje się, że upoważniony przedsiębiorca w zakresie uproszczeń celnych lub zaufany przedsiębiorca spełniają warunek zapewnienia prawidłowej realizacji procedury specjalnej, jeżeli działalność związaną z wykorzystaniem towarów ekwiwalentnych do celów danej procedury została uwzględniona przy udzielaniu temu upoważnionemu lub zaufanemu przedsiębiorcy pozwolenia, o którym mowa w art. 30 lub 31.

3. Nie zezwala się na wykorzystanie towarów ekwiwalentnych w którymkolwiek z następujących przypadków:

a) gdy w ramach procedury uszlachetniania czynnego wykonywane są wyłącznie zwyczajowe czynności, o których mowa w art. 132;

b) gdy do towarów niepochodzących użytych do wytworzenia produktów przetworzonych w ramach procedury uszlachetniania czynnego, dla których dowód pochodzenia jest wystawiany lub sporządzany w ramach uzgodnień preferencyjnych między Unią a niektórymi państwami trzecimi lub grupami takich państw, ma zastosowanie zakaz zwrotu należności celnych przywozowych lub zwolnienia z należności celnych przywozowych;

c) gdy prowadziłoby to do nieuzasadnionych korzyści w zakresie należności celnych przywozowych; lub

d) w przypadkach określonych w aktach prawnych Unii.

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 lit. d) niniejszego artykułu, oraz gdy produkty przetworzone podlegałyby należnościom celnym wywozowym, o ile nie zostałyby wywiezione w kontekście procedury uszlachetniania czynnego, posiadacz pozwolenia musi złożyć zabezpieczenie w celu zapewnienia zapłaty tych należności gdyby towary nieunijne nie zostały przywiezione w terminie, o którym mowa w art. 159 ust. 3.

5. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 282 w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez:

a) określenie szczególnych przypadków, o których mowa w ust. 1 akapit trzeci niniejszego artykułu;

b) określenie warunków wykorzystania towarów ekwiwalentnych zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu;

c) określenie szczególnych przypadków, o których mowa w ust. 2 lit. b) niniejszego artykułu, w których towary ekwiwalentne są wykorzystywane w ramach procedury odprawy czasowej; oraz

d) określenie przypadków, w których nie zezwala się na wykorzystanie towarów ekwiwalentnych zgodnie z ust. 3 lit. c) niniejszego artykułu.

6. Komisja przyjmuje akty wykonawcze określające przepisy proceduralne dotyczące wykorzystania towarów ekwiwalentnych dozwolonego zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 283 ust. 4.