Artykuł 192

1. W przypadku gdy w odniesieniu do towarów objętych procedurą celną lub czasowym składowaniem zostały poniesione na obszarze celnym Unii koszty związane ze składowaniem lub wykonywanymi zwyczajowymi czynnościami, kosztów tych lub wszelkiego zwiększenia wartości nie uwzględnia się przy obliczaniu kwoty należności celnych przywozowych, pod warunkiem że importer lub, w stosownych przypadkach, zgłaszający przedstawi należyte potwierdzenie tych kosztów.

Przy obliczaniu kwoty należności celnych przywozowych uwzględnia się jednak wartość celną, ilość oraz pochodzenie wykorzystanych w tych operacjach towarów nieunijnych.

2. W przypadku gdy klasyfikacja taryfowa towarów objętych procedurą celną zmieni się w rezultacie zwyczajowych czynności na obszarze celnym Unii, na wniosek importera lub, w stosownych przypadkach, zgłaszającego stosuje się pierwotną klasyfikację taryfową towarów objętych tą procedurą.

3. W przypadku gdy dług celny powstaje w odniesieniu do produktów przetworzonych powstałych w wyniku procedury uszlachetniania czynnego, na wniosek importera kwotę należności celnych przywozowych odpowiadającą takiemu długowi ustala się na podstawie klasyfikacji taryfowej, wartości celnej, ilości i pochodzenia towarów objętych procedurą uszlachetniania czynnego w momencie ich objęcia tą procedurą.

4. W przypadku gdy produkty przetworzone są wynikiem procedur uszlachetniania czynnego w odniesieniu do towarów, które zostały objęte pierwszą procedurą uszlachetniania czynnego zgodnie z ust. 3, importer może wystąpić z wnioskiem o obliczenie długu wyłącznie na podstawie klasyfikacji taryfowej, wartości celnej, ilości i pochodzenia towarów objętych tą pierwszą procedurą uszlachetniania czynnego.

5. W szczególnych przypadkach określonych w przepisach prawa celnego, kwotę należności celnych przywozowych ustala się zgodnie z ust. 2, 3 i 4 niniejszego artykułu bez wniosku importera, eksportera lub, w stosownych przypadkach, zgłaszającego, aby uniknąć obejścia środków, o których mowa w art. 166 ust. 2 lit. h).

6. W przypadku gdy dług celny powstaje w odniesieniu do produktów przetworzonych powstałych w ramach procedury uszlachetniania biernego lub produktów zamiennych, kwotę należności celnych przywozowych oblicza się na podstawie kosztu procesu przetwarzania przeprowadzonego poza obszarem celnym Unii.

7. W przypadku powstania długu celnego na podstawie art. 185 lub art. 188 niniejszego rozporządzenia, oraz pod warunkiem że uchybienie, które doprowadziło do powstania długu celnego, nie stanowiło usiłowania popełnienia oszustwa, zastosowanie mają również:

a) uprzywilejowane traktowanie taryfowe towarów zgodnie z przepisami prawa celnego;

b) całkowite lub częściowe zwolnienie z należności celnych przywozowych lub wywozowych na podstawie art. 166 ust. 2 lit. d)–g) lub art. 111, 112 i 113 lub art. 161–165 niniejszego rozporządzenia; lub

c) zwolnienie zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1186/2009.

8. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 282 w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez określenie przepisów, o których mowa w niniejszym artykule, dotyczących obliczania kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych mających zastosowanie do towarów, w odniesieniu do których powstał dług celny w kontekście procedury specjalnej, oraz określenia szczególnych przypadków, o których mowa w ust. 5 niniejszego artykułu.