Artykuł 194

1. O ile nie określono inaczej, niniejszy rozdział stosuje się do zabezpieczenia powstałych już długów celnych (zwanych dalej „istniejącymi długami celnymi”) oraz do zabezpieczeń wymaganych, jeżeli długi celne mogą powstać (zwane dalej „potencjalnymi długami celnymi”).

2. W przypadku gdy organy celne wymagają zabezpieczenia potencjalnego lub istniejącego długu celnego, zabezpieczenie to musi obejmować kwotę należności celnych przywozowych lub wywozowych oraz inne opłaty należne w związku z przywozem lub wywozem towarów, w przypadku gdy zabezpieczenie:

a) jest wykorzystywane do objęcia towarów procedurą tranzytu unijnego; lub

b) może zostać wykorzystane w więcej niż jednym państwie członkowskim.

Zabezpieczenie, które organy celne przyjęły lub na które zezwoliły, jest ważne na całym obszarze celnym Unii do celów, w jakich zostało złożone.

W przypadku gdy zabezpieczenie jest związane z działalnością dłużnika w jednym państwie członkowskim, musi ono pokrywać co najmniej kwotę należności celnych przywozowych lub wywozowych.

3. Zabezpieczenie składa dłużnik lub osoba, która mogłaby stać się dłużnikiem, lub, jeżeli zezwolą na to organy celne, jakakolwiek inna osoba.

4. Bez uszczerbku dla art. 202 organy celne wymagają złożenia tylko jednego zabezpieczenia w odniesieniu do danych towarów.

Zabezpieczenie złożone w odniesieniu do określonych towarów ma zastosowanie do kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych odpowiadającej długowi celnemu oraz innych opłat w odniesieniu do tych towarów, niezależnie od tego, czy przekazane lub udostępnione informacje dotyczące tych towarów są prawidłowe.

Jeżeli zabezpieczenie nie zostało zwolnione, może ono zostać również wykorzystane w granicach zabezpieczonej kwoty do pokrycia kwot należności celnych przywozowych lub wywozowych oraz innych opłat należnych w wyniku kontroli po zwolnieniu towarów.

5. Na wniosek osoby, o której mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, organy celne mogą, zgodnie z art. 200 ust. 1, 2 i 3, zezwolić na złożenie zabezpieczenia generalnego obejmującego kwotę należności celnych przywozowych lub wywozowych odpowiadającą długowi celnemu w odniesieniu do dwóch lub większej liczby operacji lub procedur celnych.

6. Organy celne monitorują zabezpieczenie.

7. Zabezpieczenie nie jest wymagane:

a) od państw, regionalnych i lokalnych organów władzy oraz innych podmiotów prawa publicznego, w odniesieniu do działalności, w której występują one jako organy publiczne;

b) w odniesieniu do towarów przewożonych po Renie i dopływach Renu oraz po Dunaju i dopływach Dunaju;

c) w odniesieniu do towarów przesyłanych stałymi instalacjami przesyłowymi;

d) w szczególnych przypadkach określonych w przepisach prawa celnego, w odniesieniu do towarów objętych procedurą odprawy czasowej; oraz

e) w odniesieniu do towarów objętych procedurą tranzytu unijnego z zastosowaniem uproszczenia, o którym mowa w art. 140 ust. 4 lit. e), i przewożonych drogą morską lub powietrzną między portami morskimi Unii lub między portami lotniczymi Unii.

8. Organy celne mogą odstąpić od wymogu zabezpieczenia w przypadku gdy kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych, która ma być zabezpieczona, nie przekracza określonego progu.

9. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 282 aktów delegowanych w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez określenie szczególnych przypadków, w których w odniesieniu do towarów objętych procedurą odprawy czasowej zabezpieczenie nie jest wymagane, o czym mowa w ust. 7 lit. d) niniejszego artykułu, oraz poprzez określenie progu pozwalającego na odstąpienie od wymogu złożenia zabezpieczenia, o czym mowa w ust. 8 niniejszego artykułu.

10. Komisja przyjmuje akty wykonawcze określające przepisy proceduralne dotyczące składania i monitorowania zabezpieczenia, o którym mowa w niniejszym artykule. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 283 ust. 4.