Artykuł 220

1. W przypadkach innych niż te, o których mowa w art. 217 ust. 1 lit. e) oraz w art. 218, 219 i 221, organy celne zwracają lub umarzają kwotę należności celnych przywozowych lub wywozowych w przypadku, gdy w wyniku błędu popełnionego przez właściwe organy podały kwotę odpowiadającą długowi celnemu niższą niż kwota należna, o ile dłużnik nie mógł w rozsądny sposób wykryć tego błędu oraz działał w dobrej wierze.

2. W przypadku gdy nie są spełnione warunki określone w art. 218 ust. 2, organy celne dokonują zwrotu lub umorzenia kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych wtedy, gdy niezastosowanie obniżonej lub zerowej stawki celnej wynikało z popełnionego przez nie błędu, a dane, na podstawie których towary zostały zwolnione, lub, w stosownych przypadkach, zgłoszenie celne do dopuszczenia do obrotu, zawierały wszystkie dane i były do nich dołączone wszystkie dokumenty niezbędne do zastosowania obniżonej lub zerowej stawki celnej.

3. W przypadku gdy preferencyjne traktowanie towarów zostaje przyznane na podstawie systemu współpracy administracyjnej, obejmującego organy państwa trzeciego, wystawienie przez te organy świadectwa, które następnie okaże się nieprawidłowe, stanowi błąd, którego nie można było w rozsądny sposób wykryć w rozumieniu ust. 1.

Wystawienie nieprawidłowego świadectwa nie stanowi jednak błędu w przypadku, gdy świadectwo zostało wystawione na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera, z wyjątkiem przypadku, gdy jest oczywiste, że organy wystawiające świadectwo wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towary nie spełniają warunków wymaganych do korzystania z preferencyjnego traktowania.

Uznaje się, że dłużnik działa w dobrej wierze, jeżeli może wykazać, że w okresie danych operacji handlowych zachował należytą staranność w celu zapewnienia spełnienia wszystkich warunków korzystania z preferencyjnego traktowania.

Dłużnik nie może powoływać się na działanie w dobrej wierze, jeżeli Komisja opublikowała w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zawiadomienie stwierdzające, że istnieją podstawy do wątpliwości co do prawidłowego stosowania uzgodnień preferencyjnych przez korzystające państwo trzecie.