Artykuł 228

1. Komisja, z własnej inicjatywy lub na wniosek jednego lub większej liczby państw członkowskich lub Urzędu UE do Spraw Celnych, może przyjmować akty wykonawcze uruchamiające niezbędne działania i ustalenia, które mają być stosowane w przypadku kryzysu. Te akty wykonawcze:

a) muszą uwzględniać protokoły i procedury, o których mowa w art. 227;

b) określają szczególne środki i ustalenia wymagane w celu zaradzenia sytuacji kryzysowej lub złagodzenia jej negatywnych skutków;

c) określają czas trwania środków i ustaleń, które mają być stosowane, oraz odpowiednie warunki ich przedłużenia i dezaktywacji.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 283 ust. 4 i 5.

2. W przypadku kryzysu Urząd UE do Spraw Celnych ustanawia komórkę reagowania kryzysowego, która jest stale dostępna przez cały czas trwania kryzysu.

Kompetencje, obszary wiedzy specjalistycznej oraz skład komórki reagowania określa się w momencie jej ustanowienia, z uwzględnieniem protokołów i procedur, o których mowa w art. 227, a także charakteru i zakresu kryzysu. Komisja może wspierać Urząd UE do Spraw Celnych na etapie planowania i tworzenia takiej komórki reagowania kryzysowego. Komórkę reagowania kryzysowego finansuje się ze środków budżetowych przyznanych Urzędowi UE do Spraw Celnych.

3. Organy celne wdrażają i stosują środki i uzgodnienia uruchamiane zgodnie z niniejszym artykułem oraz składają Urzędowi UE do Spraw Celnych sprawozdania z ich wdrażania i stosowania. Zakres, format i częstotliwość składania sprawozdań określa Urząd UE do Spraw Celnych w porozumieniu z państwami członkowskimi, uwzględniając charakter kryzysu i zastosowanych środków.

4. Urząd UE do Spraw Celnych koordynuje i nadzoruje wdrażanie przez organy celne środków i ustaleń, o których mowa w ust. 1. Urząd UE do Spraw Celnych ocenia skuteczność ich wdrażania, uwzględniając przy tym między innymi sprawozdania organów celnych, o których mowa w ust. 3, oraz przekazuje Komisji i organom celnym wyniki tej oceny.