Artykuł 272

1. Komisja, organy celne oraz Urząd UE do Spraw Celnych mogą, zgodnie z mającym zastosowanie prawem Unii, wymieniać się do celów współpracy celnej danymi przetwarzanymi zgodnie z niniejszym rozporządzeniem z organami celnymi i innymi organami państw trzecich oraz udostępniać sobie wzajemnie takie dane, w tym w drodze systematycznej i zautomatyzowanej wymiany, w przypadku gdy:

a) wymianę taką przewiduje umowa międzynarodowa zawarta między Unią a państwem trzecim lub państwami trzecimi;

b) wymianę taką przewidują akty prawne Unii w dziedzinie ceł, wspólnej polityki handlowej lub wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, lub w innych przepisach Unii stosowanych przez organy celne; lub

c) wymianę taką przewiduje umowa dwustronna zawarta lub utrzymana zgodnie z procedurą i warunkami określonymi w ust. 6–9 między państwem członkowskim a państwem trzecim.

2. W przypadku gdy organy celne lub Urząd UE do Spraw Celnych wymieniają dane z organami celnymi i innymi organami państw trzecich, informują Komisję o takiej wymianie.

3. Wymiana, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu:

a) zapewnia, aby przekazywanie danych osobowych było zgodne z rozdziałem V rozporządzenia (UE) 2016/679, stosownie do przypadku;

b) zapewnia poufność informacji zgodnie z niniejszym rozporządzeniem; oraz

c) zapewnia, aby wymiana danych odbywała się za pomocą odpowiednich bezpiecznych środków komunikacji.

4. Wymiana, o której mowa w ust. 1, może obejmować w szczególności następujące kategorie danych:

a) dane zawarte w decyzjach wydanych przez organy celne lub podobnych decyzjach wydanych w państwach trzecich, w sprawie wiążących informacji, statusu upoważnionego przedsiębiorcy, statusu zaufanego przedsiębiorcy, ustalania wartości celnej, statusu celnego towarów lub procedur specjalnych;

b) dane zawarte w zgłoszeniach, powiadomieniach i dowodach potwierdzających status celny towarów oraz w załączanych dokumentach, lub przekazywane lub udostępniane w inny sposób organom celnym państw członkowskich, Komisji lub organom celnym państw trzecich, lub wydane przez te organy;

c) dane dotyczące zidentyfikowanego ryzyka, dokonanych ustaleń i wyników uzyskanych przez organy celne państw członkowskich lub Komisję, z jednej strony, oraz organy celne państw trzecich, z drugiej strony, podczas przeprowadzania ich analiz ryzyka i kontroli.

5. Wymiana, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, pozostaje bez uszczerbku dla wymiany informacji prowadzonej na podstawie postanowień dotyczących wzajemnej pomocy administracyjnej zawartych w umowach między Unią a państwami trzecimi oraz dla rozporządzenia (WE) nr 515/97.

6. Państwo członkowskie może zostać upoważnione do podjęcia negocjacji z państwem trzecim w celu zawarcia umowy dwustronnej w sprawie wymiany informacji, o której mowa w ust. 1, zgodnie z ogólnymi procedurami i warunkami określonymi w aktach delegowanych przyjętych zgodnie z ust. 8.

Po wejściu w życie umowy w sprawie wymiany informacji, o której mowa w ust. 1, między Unią a danym państwem trzecim, umowa ta ma pierwszeństwo przed wszelkimi odpowiednimi częściami obowiązujących umów dwustronnych, których nie można już stosować.

7. Po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie powiadamiają Komisję o swoich obowiązujących umowach dwustronnych, które przewidują wymianę informacji celnych. Jeżeli Komisja uzna daną umowę za niezgodną z prawem Unii, powiadamia o tym zainteresowane państwo członkowskie. To państwo członkowskie podejmuje wszystkie odpowiednie działania w celu zmiany danej umowy w rozsądnym terminie, ustalonym przez Komisję, w sposób pozwalający na wyeliminowanie tych niezgodności.

8. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktu delegowanego zgodnie z art. 282 w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez określenie warunków i procedur, zgodnie z którymi państwo członkowskie może zostać upoważnione do podjęcia negocjacji, o których mowa w ust. 6. Warunki te obejmują wymóg, aby zainteresowane państwo członkowskie powiadomiło Komisję, Urząd UE do Spraw Celnych oraz wszystkie pozostałe państwa członkowskie o swoim zamiarze zawarcia takiej umowy dwustronnej i o jej treści. Komisja ocenia wpływ tej umowy na prawo Unii oraz na przyszłe negocjacje na poziomie Unii. Akt delegowany musi również przewidywać monitorowanie wykonywania tych umów.

9. W terminie 60 dni od otrzymania powiadomienia, o którym mowa w ust. 8 niniejszego artykułu, Komisja może przyjąć akt wykonawczy upoważniający zainteresowane państwo członkowskie do zawarcia danej umowy dwustronnej. Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 283 ust. 2.

W przypadku należycie uzasadnionej szczególnie pilnej potrzeby takiego upoważnienia, związanej z potrzebą szybkiego umożliwienia wymaganej wymiany informacji, Komisja przyjmuje akt wykonawczy mający natychmiastowe zastosowanie zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 283 ust. 5.

W tym samym terminie Komisja informuje zainteresowane państwo członkowskie, w przypadku gdy postanowi nie przyjmować aktu wykonawczego na podstawie niniejszego ustępu.