Artykuł 94

1. Bez uszczerbku dla innych przepisów stosowanych przez organy celne, organy celne podejmują wszelkie środki niezbędne do dysponowania towarami, włącznie z konfiskatą lub przepadkiem na rzecz skarbu państwa zgodnie z prawem krajowym, sprzedażą, darowizną na cele humanitarne lub zniszczeniem, w następujących przypadkach:

a) gdy nie został wypełniony jeden z obowiązków przewidzianych w przepisach prawa celnego dotyczących wprowadzania towarów nieunijnych na obszar celny Unii lub towary zostały usunięte spod dozoru celnego;

b) gdy nie można zwolnić towarów z któregokolwiek z następujących powodów:

(i) z przyczyn leżących po stronie importera, eksportera, osoby uprawnionej do korzystania z procedury tranzytu lub posiadacza towarów nie można było rozpocząć lub kontynuować rewizji towarów w terminie wyznaczonym przez organy celne;

(ii) nie przekazano lub nie udostępniono dokumentów lub informacji, które muszą być przekazane lub udostępnione przed objęciem towarów procedurą celną lub przed ich zwolnieniem;

(iii) nie dokonano wymaganej zapłaty lub nie złożono wymaganego zabezpieczenia należności celnych przywozowych lub wywozowych w wyznaczonym terminie;

(iv) towary nie spełniają warunków zwolnienia określonych w art. 77 i 78;

c) gdy towary nie zostały podjęte w odpowiednim czasie po ich zwolnieniu;

d) gdy po zwolnieniu towarów stwierdzono, że nie spełniają one warunków takiego zwolnienia; lub

e) gdy nastąpiło zrzeczenie towarów na rzecz skarbu państwa zgodnie z art. 96.

2. Towary nieunijne, które były przedmiotem zrzeczenia na rzecz skarbu państw lub towary nieunijne, które zostały zajęte lub uległy konfiskacie lub przepadkowi na rzecz skarbu państwa zgodnie z prawem krajowym uznaje się za objęte procedurą składowania celnego. Takie towary wpisuje się do ewidencji prowadzącego miejsc składowych przeznaczonych do składowania celnego lub, w przypadku gdy towary te znajdują się w posiadaniu organów celnych, do ewidencji organów celnych.

W przypadku gdy organy celne otrzymały już dane lub zgłoszenie celne dotyczące towarów, które mają zostać zniszczone, stać się przedmiotem zrzeczenia na rzecz skarbu państwa, zostać zajęte lub ulec konfiskacie lub przepadkowi na rzecz skarbu państwa zgodnie z prawem krajowym, ewidencja musi zawierać odniesienie do tych danych lub tego zgłoszenia celnego. Zgłoszenie celne lub dane, których to dotyczy, zostają unieważnione.

3. Koszty środków, o których mowa w ust. 1, ponosi:

a) przewoźnik, importer, osoba uprawniona do korzystania z procedury tranzytu, posiadacz towarów lub osoba, która usunęła towary spod dozoru celnego – w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lit. a);

b) importer, eksporter, osoba uprawniona do korzystania z procedury tranzytu lub posiadacz towarów – w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lit. b), c) i d);

c) osoba zrzekająca się towarów na rzecz skarbu państwa – w przypadku, o którym mowa w ust. 1 lit. e).

4. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 282 w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez określenie przypadków, w których towary mogą ulec konfiskacie.

5. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające procedurę dokonywania sprzedaży lub darowizny towarów przez organy celne, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 283 ust. 4.