Artykuł 11

1. Wydalenie zgodnie z art. 10 wstrzymuje się w następujących okolicznościach:

a) jeżeli stanowiłoby ono naruszenie zasady non-refoulement; lub

b) na okres zawieszenia decyzji nakazującej powrót zgodnie z art. 28.

2. Wydalenie zgodnie z art. 10 można wstrzymać, uwzględniając szczególne okoliczności danego przypadku. Jeżeli istnieje ryzyko ucieczki, można zastosować dodatkowe środki zgodnie z ust. 7 niniejszego artykułu.

3. Wniosek obywatela państwa trzeciego o wstrzymanie wydalenia musi zawierać należyte uzasadnienie.

4. Państwa członkowskie przekazują obywatelowi państwa trzeciego na piśmie potwierdzenie wstrzymania wydalenia zgodnie z ust. 1 lub 2 i jego praw w okresie wstrzymania wydalenia. Tłumaczenie potwierdzenia może zostać przekazane obywatelowi państwa trzeciego ustnie w języku, który jest dla niego zrozumiały lub co do którego można zasadnie przypuszczać, że jest dla niego zrozumiały, w tym z wykorzystaniem usług tłumaczenia ustnego.

5. Wstrzymanie wydalenia poddaje się kontroli w przypadku istotnej zmiany okoliczności.

6. W odniesieniu do sytuacji obywatela państwa trzeciego w okresach, na które wstrzymano wydalenie, uwzględnia się następujące kwestie, w tym wykonywanie przez obywatela państwa trzeciego obowiązków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu:

a) podstawowe potrzeby;

b) utrzymanie jedności rodziny w odniesieniu do członków rodziny przebywających na terytorium państwa członkowskiego;

c) opiekę zdrowotną w nagłych wypadkach oraz leczenie chorób w podstawowym zakresie;

d) zapewnienie małoletnim dostępu do podstawowego systemu edukacji w zależności od czasu trwania ich pobytu;

e) szczególne potrzeby osób wymagających szczególnego traktowania.

7. W przypadku wstrzymania wydalenia środki określone w art. 18, 23 i 29 mogą być stosowane po spełnieniu warunków.