Artykuł 29

1. Państwa członkowskie mogą umieścić obywatela państwa trzeciego w ośrodku detencyjnym zgodnie z niniejszym rozporządzeniem na podstawie indywidualnej oceny danego przypadku i wyłącznie w zakresie, w jakim detencja jest proporcjonalna.

2. Państwa członkowskie mogą umieścić obywatela państwa trzeciego w ośrodku detencyjnym wyłącznie w celu powrotu, w tym przygotowania powrotu, readmisji lub przeprowadzenia wydalenia.

3. Umieszczenie obywatela państwa trzeciego w ośrodku detencyjnym może nastąpić na co najmniej jednej z następujących podstaw:

a) ryzyko ucieczki określone zgodnie z art. 19;

b) obywatel państwa trzeciego unika readmisji, przygotowania do powrotu lub wydalenia lub je utrudnia;

c) obywatel państwa trzeciego stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa w rozumieniu art. 13;

d) w celu ustalenia lub weryfikacji jego tożsamości lub obywatelstwa;

e) niewykonywanie obowiązków ustanowionych w art. 18 ust. 3 lit. a)–d), f), h), k), l) i m), w tym brak współpracy przy uzyskiwaniu dokumentów podróży;

f) inne konieczne i proporcjonalne istotne powody związane z powrotem, przewidziane w prawie krajowym, w celu zapewnienia skutecznych procedur powrotu.

4. Detencję nakazują organy administracyjne lub sądowe. Detencję nakazuje się w drodze decyzji na piśmie, wraz z uzasadnieniem faktycznym i prawnym stanowiącym jej podstawę oraz pouczeniem o dostępnych środkach prawnych. O decyzji powiadamia się obywatela państwa trzeciego ustnie lub na piśmie w języku, który jest dla obywatela państwa trzeciego zrozumiały lub w języku, co do którego można w zasadny sposób przypuszczać, że jest dla niego zrozumiały, w tym z wykorzystaniem usług tłumaczenia ustnego lub pisemnego.

5. Umieszczając obywatela państwa trzeciego w ośrodku detencyjnym zgodnie z ust. 2 państwa członkowskie biorą pod uwagę, czy jest on osobą wymagającą szczególnego traktowania.