Artykuł 31

1. Państwa członkowskie zapewniają, by detencję poddawano kontroli co najmniej raz na sześć miesięcy na wniosek zainteresowanego obywatela państwa trzeciego albo z urzędu.

2. Państwa członkowskie zapewniają, by detencję zastosowaną wobec małoletnich bez opieki poddawano kontroli z urzędu co najmniej raz na trzy miesiące lub na wniosek zainteresowanego małoletniego bez opieki lub przedstawiciela lub osoby wyznaczonej ustanowionych zgodnie z art. 17 ust. 2.

3. W przypadku gdy decyzję o zastosowaniu lub przedłużeniu detencji wydały organy administracyjne, państwa członkowskie:

a) zapewniają, aby rozstrzygnięcie kontroli sądowej co do zgodności detencji z prawem następowało jak najszybciej w terminie określonym w prawie krajowym po rozpoczęciu detencji; lub

b) przyznają obywatelowi państwa trzeciego prawo do wszczęcia postępowania, w ramach którego zgodność detencji z prawem podlega kontroli sądowej, której rozstrzygnięcie następuje jak najszybciej w terminie określonym w prawie krajowym po wszczęciu danego postępowania. W takich przypadkach państwa członkowskie natychmiast po zastosowaniu detencji informują obywatela państwa trzeciego o możliwości wszczęcia takiego postępowania.

Jeżeli obywatel państwa trzeciego został umieszczony w ośrodku detencyjnym na okres przekraczający maksymalny okres stosowania środka detencyjnego wynoszący 24 miesiące na podstawie art. 30 ust. 4, a przedłużenie to przekracza trzy miesiące, środek detencyjny podlega kontroli sądu lub trybunału co najmniej raz na trzy miesiące.