Artykuł 1

W rozporządzeniu (WE) nr 883/2004 wprowadza się następujące zmiany:

1) dodaje się motyw w brzmieniu:

„(2a)

Art. 45 i 48 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) zapewniają swobodny przepływ pracowników, co wiąże się ze zniesieniem wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, oraz przewidują przyjęcie środków w dziedzinie zabezpieczenia społecznego koniecznych do zapewnienia tej swobody. Ponadto zgodnie z art. 21 TFUE każdy obywatel Unii ma prawo przemieszczać się i przebywać swobodnie na terytorium Państw Członkowskich, z zastrzeżeniem ograniczeń i warunków ustanowionych w Traktatach i środkach przyjętych w celu ich wykonania.”

;

2) motyw 5 zastępuje się motywami w brzmieniu:

„(5)

W ramach takiej koordynacji niezbędne jest zagwarantowanie w Unii równego traktowania osób zainteresowanych na mocy różnych ustawodawstw krajowych.

(5a) Przy stosowaniu zasady równego traktowania przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu należy przestrzegać orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości. Trybunał Sprawiedliwości dokonał wykładni tej zasady oraz związku między niniejszym rozporządzeniem a m.in. dyrektywą 2004/38/WE w wyrokach w sprawach C-140/12, Brey (*1), C-333/13, Dano (*2), C-67/14, Alimanovic (*3), C-299/14, García-Nieto (*4) oraz C-308/14 Komisja przeciwko Zjednoczonemu Królestwu (*5).

(5b) Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby nieaktywni ekonomicznie przemieszczający się obywatele UE nie byli pozbawieni możliwości spełnienia warunku posiadania pełnego ubezpieczenia zdrowotnego w przyjmującym Państwie Członkowskim, który ustanowiono w dyrektywie 2004/38/WE. Powinni oni móc, zgodnie z prawem krajowym i praktyką krajową, wnosić proporcjonalny wkład do systemu ubezpieczenia zdrowotnego, jeżeli nie są w stanie spełnić w inny sposób odpowiednich kryteriów dostępu do pełnego ubezpieczenia zdrowotnego w Państwie Członkowskim, w którym zwykle przebywają.

(*1) Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 września 2013 r., Brey, C-140/12, ECLI:EU:C:2013:565."

(*2) Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 8 listopada 2014 r., Dano, C-333/13, ECLI:EU:C:2014:2358."

(*3) Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 15 września 2015 r., Alimanovic, C-67/14, ECLI:EU:C:2015:597."

(*4) Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 25 lutego 2016 r., García-Nieto, C-299/14, ECLI:EU:C:2016:114."

(*5) Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 14 czerwca 2016 r., C-308/14, Komisja przeciwko Zjednoczonemu Królestwu, ECLI:EU:C:2016:436.”;"

3) motyw 18b otrzymuje brzmienie:

„(18b)

W podczęści FTL załącznika III do rozporządzenia Komisji (UE) nr 965/2012 (*6) pojęcie »bazy macierzystej« załogi lotniczej i personelu pokładowego zdefiniowane jest jako miejsce wyznaczone przez operatora dla członka załogi, z którego ten członek załogi zwykle rozpoczyna i w którym kończy okres służby lub serię okresów służby i w którym w normalnych okolicznościach operator nie odpowiada za jego zakwaterowanie.

(*6) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 965/2012 z dnia 5 października 2012 r. ustanawiające wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do operacji lotniczych zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 (Dz.U. L 296 z 25.10.2012, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2012/965/oj).”;"

4) motyw 24 zastępuje się motywami w brzmieniu:

„(24)

Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości świadczenia z tytułu długotrwałej opieki dla ubezpieczonych i członków ich rodzin powinny zasadniczo nadal być koordynowane zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie do świadczeń z tytułu choroby. Przepisy te powinny jednak uwzględniać szczególny charakter świadczeń z tytułu długotrwałej opieki. Niezbędne jest także ustanowienie szczegółowych przepisów w przypadku zbiegu świadczeń rzeczowych i pieniężnych z tytułu długotrwałej opieki.

(24a) Świadczenia z tytułu długotrwałej opieki oznaczają tylko świadczenia, których podstawowym celem jest zaspokojenie potrzeb w zakresie opieki osoby wymagającej – ze względu na utrudnienie funkcjonowania spowodowane na przykład podeszłym wiekiem, niepełnosprawnością lub chorobą – znacznej pomocy innych osób w wykonywaniu podstawowych czynności codziennego życia przez dłuższy czas. Ponadto świadczenia z tytułu długotrwałej opieki oznaczają tylko świadczenia, które można uznać za świadczenia z tytułu zabezpieczenia społecznego w rozumieniu niniejszego rozporządzenia. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, na przykład w sprawie C-433/13 Komisja przeciwko Republice Słowackiej (*7), świadczenia z tytułu zabezpieczenia społecznego są świadczeniami przyznawanymi uprawnionym bez indywidualnej i uznaniowej oceny potrzeb osobistych na podstawie prawnie określonej sytuacji. Świadczenia z tytułu długotrwałej opieki należy zatem interpretować odpowiednio. W szczególności świadczenia z tytułu długotrwałej opieki nie powinny obejmować pomocy społecznej ani medycznej. Świadczeń udzielanych na zasadzie uznaniowej, po przeprowadzeniu indywidualnej oceny osobistych potrzeb wnioskodawcy, nie uznaje się za świadczenia z tytułu długotrwałej opieki do celów niniejszego rozporządzenia.

(*7) Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 września 2015 r., Komisja przeciwko Republice Słowackiej, C-433/13, ECLI:EU:C:2015:602.”;"

5) dodaje się motywy w brzmieniu:

„(32a)

Do Państwa Członkowskiego należy podjęcie decyzji, czy przedłuży okres sześciu miesięcy przewidziany w art. 64 ust. 1 lit. c) niniejszego rozporządzenia zgodnie z prawem Unii, w tym z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-551/16 Klein Schiphorst (*8).

(32b) Art. 45 TFUE gwarantuje swobodę przepływu pracowników w Unii i zakazuje wszelkiej dyskryminacji pracowników Państw Członkowskich ze względu na przynależność państwową, m.in. w zakresie zatrudnienia. Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 (*9) pracownikom przygranicznym powinny również przysługiwać takie prawa podstawowe bez dyskryminacji. Art. 5 tego rozporządzenia stanowi, że obywatel Państwa Członkowskiego, który poszukuje zatrudnienia na terytorium innego Państwa Członkowskiego, powinien uzyskać tam taką samą pomoc, jakiej urzędy pracy w tym państwie udzielają swoim obywatelom poszukującym zatrudnienia.

(32c) Decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 573/2014/UE (*10) ustanowiono ogólnounijną sieć publicznych służb zatrudnienia mającą na celu zachęcanie do współpracy między Państwami Członkowskimi w dziedzinie zatrudnienia w obszarach kompetencji publicznych służb zatrudnienia, między innymi przez wspieranie większej dobrowolnej mobilności geograficznej i zawodowej na sprawiedliwych zasadach, aby zaspokoić szczególne potrzeby rynku pracy.

(*8) Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 marca 2018 r., J. Klein Schiphorst, C-551/16, ECLI:EU:C:2018:200."

(*9) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2011/492/oj)."

(*10) Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 573/2014/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie wzmocnionej współpracy między publicznymi służbami zatrudnienia (Dz.U. L 159 z 28.5.2014, s. 32, ELI: http://data.europa.eu/eli/dec/2014/573(2)/oj).”;"

6) dodaje się motywy w brzmieniu:

„(35a)

Do celów obliczania dodatku dyferencyjnego niniejsze rozporządzenie uwzględnia wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-347/12, Wiering (*11), a jednocześnie przewiduje niezbędne objaśnienia i uproszczenia. Z uwagi na szczególny, zróżnicowany charakter świadczeń rodzinnych w Państwach Członkowskich należy wyodrębnić dwa rodzaje świadczeń rodzinnych w oparciu o ich główny cel, założenia i podstawę ich udzielania.

(35b) Pieniężne świadczenia rodzinne mające na celu przede wszystkim zastąpienie dochodu nieuzyskanego, w całości lub w części, lub dochodu, którego dana osoba nie może uzyskać, w związku z wychowywaniem dziecka można odróżnić od innych świadczeń rodzinnych, które są przeznaczone na pokrycie wydatków rodziny. Ponieważ takie świadczenia można by uznać za prawa indywidualne, które przysługują osobiście rodzicowi podlegającemu ustawodawstwu właściwego Państwa Członkowskiego, powinna istnieć możliwość zastrzeżenia ich wyłącznie dla tego rodzica. Takie świadczenia indywidualne są wymienione w części I załącznika XIII do niniejszego rozporządzenia. Państwo Członkowskie właściwe w drugiej kolejności powinno mieć możliwość postanowienia, że w przypadku zbiegu uprawnień do świadczeń rodzinnych zgodnie z ustawodawstwem właściwego Państwa Członkowskiego i zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania członków rodziny, zasady pierwszeństwa nie mają zastosowania do takich świadczeń. W przypadku gdy Państwo Członkowskie postanowi nie stosować przepisów dotyczących pierwszeństwa, musi to czynić konsekwentnie wobec wszystkich osób uprawnionych znajdujących się w podobnej sytuacji, a także dokonać wpisu do części II załącznika XIII.

(35c) W stosownych przypadkach niniejsze rozporządzenie uwzględnia rozporządzenie Rady (WE) nr 4/2009 (*12).

(*11) Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 13 czerwca 2014 r., Wiering, C-347/12, ECLI:EU:C:2014:300."

(*12) Rozporządzenie Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych (Dz.U. L 7 z 10.1.2009, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2009/4(1)/oj).”;"

7) dodaje się motyw w brzmieniu:

„(39a)

Do przetwarzania danych osobowych na mocy niniejszego rozporządzenia ma zastosowanie odpowiedni dorobek prawny UE w zakresie ochrony danych, w szczególności rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (*13).

(*13) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2016/679/oj).”;"

8) dodaje się motywy w brzmieniu:

„(40a)

Zgodnie z zasadami określonymi w art. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1724 (*14) Państwa Członkowskie mają zapewnić, aby pracodawcy lub zainteresowani, z zastrzeżeniem ustanowienia odpowiednich procedur, mieli dostęp do wniosku o ustalenie mającego zastosowanie ustawodawstwa dotyczącego zabezpieczenia społecznego i mogli wypełnić taki wniosek w pełni online. Procedura w pełni online obejmuje automatyczne potwierdzenie odbioru, chyba że wynik procedury jest dostarczany natychmiast. Procedura powinna być przyjazna dla użytkownika. Niniejsze rozporządzenie wymaga od Państw Członkowskich, aby stopniowo usprawniły wykorzystywanie nowych technologii do wymiany, udostępniania i przetwarzania danych wymaganych do stosowania przepisów dotyczących koordynacji zabezpieczenia społecznego. Przepisy te obejmują procedury, o których mowa w art. 15, 16 i 19 rozporządzenia (WE) nr 987/2009.

(40b) W świetle celu ustawodawstwa dotyczącego koordynacji zabezpieczenia społecznego w Unii, chociaż Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za wywiązywanie się z obowiązków wynikających z prawa Unii w obszarach objętych niniejszym rozporządzeniem oraz rozporządzeniem (WE) nr 987/2009, potencjalne środki przeciwko naruszeniom tych obowiązków nie powinny utrudniać korzystania ze swobody przemieszczania się w Unii. W szczególności środki mające na celu zapobieganie nieprzestrzeganiu obowiązków określonych w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 987/2009, który wymaga powiadomienia instytucji właściwej Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie, przed rozpoczęciem pracy w innym Państwie Członkowskim, oraz złożenia wniosku o poświadczenie, o którym mowa w art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 987/2009, nie mogą skutkować nieuzasadnionymi i nieproporcjonalnymi ograniczeniami w korzystaniu ze swobody przemieszczania się przez zainteresowanych. Nieprzestrzeganie tych obowiązków nie prowadzi automatycznie do zmiany mającego zastosowanie ustawodawstwa krajowego, które należy ustalić zgodnie z tytułem II niniejszego rozporządzenia. Ponadto obowiązki te należy interpretować i egzekwować spójnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości dotyczącym poświadczania mającego zastosowanie ustawodawstwa, zazwyczaj w formie zaświadczenia znanego jako dokument przenośny A1 (PDA1) oraz jego poprzedniej wersji – zaświadczenia E-101.

(40c) Aby zapewnić, że przepisy dotyczące koordynacji zabezpieczenia społecznego pozostaną adekwatne do zakładanych celów, należy uwzględnić postęp technologiczny i korzyści płynące z cyfryzacji, w szczególności w usprawnianiu i upraszczaniu wymiany informacji między instytucjami właściwymi. Postępy technologiczne w zakresie koordynacji zabezpieczenia społecznego, takie jak w pełni wdrożony i operacyjny europejski system elektronicznej wymiany informacji dotyczących zabezpieczenia społecznego, mogą przyczynić się do uproszczenia procesu i przestrzegania art. 15 rozporządzenia (WE) nr 987/2009. Cyfryzacja procesu ubiegania się o poświadczenia dotyczące zabezpieczenia społecznego, w tym dotyczące mającego zastosowanie ustawodawstwa, i otrzymywania takich poświadczeń będzie kolejnym ważnym krokiem w kierunku rozwiązania umożliwiającego transgraniczną weryfikację takich poświadczeń w czasie rzeczywistym, co umożliwi szybkie potwierdzanie ich ważności. Komisja i Państwa Członkowskie ściśle współpracują ze sobą w celu przyspieszenia cyfryzacji takich interakcji między osobami fizycznymi a organami publicznymi, np. w ramach inicjatywy dotyczącej europejskiego dowodu zabezpieczenia społecznego. Europejskie portfele tożsamości cyfrowej ustanowione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1183 (*15) mogą stać się systemem cyfrowym ułatwiającym przyjazną dla użytkownika i bezpieczną identyfikację i weryfikację w wymiarze transgranicznym.

(40d) Państwa Członkowskie powinny nadal inwestować w cyfryzację swoich systemów zabezpieczenia społecznego, w stosownych przypadkach, między innymi w celu zapewnienia przemieszczającym się obywatelom i przedsiębiorstwom sprawnych rozwiązań cyfrowych. W tym celu mogłyby one wykorzystywać dostępne unijne instrumenty finansowania. W stosownych przypadkach takie finansowanie można wykorzystywać do wspierania odpowiednich reform na szczeblu krajowym, które są niezbędne do promowania właściwego egzekwowania niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia (WE) nr 987/2009, oraz aby zwalczać nadużycia i błędy, m.in. przez usprawnienie gromadzenia danych i sprawozdawczości.

(40e) Celem Europejskiego Urzędu ds. Pracy (ELA) jest między innymi pomoc Państwom Członkowskim i Komisji w skutecznym stosowaniu i egzekwowaniu prawa Unii związanego z mobilnością pracowników w całej Unii oraz w koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w Unii, a tym samym przyczynianie się w ramach jego mandatu do zapewnienia sprawiedliwej mobilności pracowników w całej Unii. Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1149 (*16) ELA ułatwia i zacieśnia współpracę między Państwami Członkowskimi, m.in. przez ułatwianie uzgodnionych i wspólnych inspekcji, które mogą również dotyczyć przestrzegania obowiązku powiadamiania i wykrywania nadużyć w odniesieniu do zwolnień z tego obowiązku, a także przez ułatwianie współpracy i przyspieszenie wymiany informacji między Państwami Członkowskimi. ELA promuje potencjalne wykorzystywanie mechanizmów wymiany elektronicznej i baz danych między Państwami Członkowskimi w celu ułatwienia dostępu do danych w czasie rzeczywistym i wykrywania nadużyć oraz może sugerować możliwe usprawnienia w korzystaniu z tych mechanizmów i baz danych.

(*14) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1724 z dnia 2 października 2018 r. w sprawie utworzenia jednolitego portalu cyfrowego w celu zapewnienia dostępu do informacji, procedur oraz usług wsparcia i rozwiązywania problemów, a także zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 (Dz.U. L 295 z 21.11.2018, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2018/1724/oj)."

(*15) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1183 z dnia 11 kwietnia 2024 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (UE) nr 910/2014 w odniesieniu do ustanowienia europejskich ram tożsamości cyfrowej (Dz.U. L, 2024/1183, 30.4.2024, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2024/1183/oj)."

(*16) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1149 z dnia 20 czerwca 2019 r. ustanawiające Europejski Urząd ds. Pracy, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 883/2004, (UE) nr 492/2011 i (UE) 2016/589 oraz uchylające decyzję (UE) 2016/344 (Dz.U. L 186 z 11.7.2019, s. 21, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2019/1149/oj).”;"

9) dodaje się motyw w brzmieniu:

„(46)

Niniejsze rozporządzenie jest zgodne z prawami podstawowymi i zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej i w europejskiej konwencji praw człowieka oraz ma być wykonywane zgodnie z tymi prawami i zasadami.”

;

10) w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a) lit. i) pkt 1) ppkt (ii) otrzymuje brzmienie:

„(ii)

w odniesieniu do świadczeń rzeczowych zgodnie z tytułem III rozdział 1 – każdą osobę określoną lub uznaną za członka rodziny lub określoną jako członek gospodarstwa domowego przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, w którym osoba ta zamieszkuje;”

;

b) lit. va) ppkt (i) zastępuje się podpunktami w brzmieniu:

„(i)

do celów tytułu III rozdział 1 w odniesieniu do świadczeń z tytułu choroby, macierzyństwa i równoważnych świadczeń dla ojca – świadczenia rzeczowe przewidziane w ustawodawstwie Państwa Członkowskiego, które służą zapewnieniu, udostępnieniu i bezpośredniemu opłaceniu lub zwrotowi kosztów opieki medycznej oraz produktów i usług stanowiących element dodatkowy takiej opieki;

(ia) do celów tytułu III rozdział 1 w odniesieniu do świadczeń z tytułu długotrwałej opieki – świadczenia rzeczowe przewidziane w ustawodawstwie Państwa Członkowskiego, które służą zapewnieniu, udostępnieniu i bezpośredniemu opłaceniu długotrwałej opieki lub zwrotowi kosztów takiej opieki, o których to świadczeniach mowa w lit. vb) niniejszego artykułu;”

;

c) dodaje się literę w brzmieniu:

„vb)

»świadczenie z tytułu długotrwałej opieki« oznacza świadczenie rzeczowe lub pieniężne mające na celu zaspokojenie potrzeb w zakresie opieki osoby, która ze względu na ograniczenie sprawności wymaga znacznej pomocy innej osoby lub osób w wykonywaniu podstawowych codziennych czynności przez dłuższy czas w celu wspierania jej samodzielności, łącznie ze świadczeniami udzielanymi na ten sam cel osobie niosącej taką pomoc;”

;

11) art. 3 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

świadczeń z tytułu choroby i świadczeń z tytułu długotrwałej opieki;”

;

12) art. 9 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Państwa Członkowskie powiadamiają pisemnie Komisję o oświadczeniach, złożonych zgodnie z art. 1 lit. l), o ustawodawstwie i systemach, o których mowa w art. 3, o zawartych konwencjach, o których mowa w art. 8 ust. 2, o świadczeniach minimalnych, o których mowa w art. 58, oraz o wprowadzonych do nich istotnych zmianach. W powiadomieniach tych określa się datę, od której niniejsze rozporządzenie będzie stosowane do systemów wskazanych przez Państwa Członkowskie.”

;

13) w art. 11 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Do celów niniejszego tytułu osoby otrzymujące świadczenia pieniężne z powodu lub w konsekwencji pracy najemnej lub działalności na własny rachunek uznaje się za wykonujące wspomnianą pracę lub działalność. Nie dotyczy to świadczeń z tytułu inwalidztwa, emerytur ani rent rodzinnych, rent z tytułu wypadków przy pracy lub chorób zawodowych ani świadczeń pieniężnych z tytułu długotrwałej opieki przyznanych osobie wymagającej opieki.”

;

b) ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Praca w charakterze członka załogi lotniczej lub personelu pokładowego, wykonywana w lotniczym transporcie pasażerów lub towarów, jest uznawana za pracę wykonywaną w Państwie Członkowskim, w którym znajduje się baza macierzysta, zgodnie z definicją zawartą w części FTL załącznika III do rozporządzenia (UE) nr 965/2012.”

;

14) art. 12 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 12

Przepisy szczególne

1. Osoba, która wykonuje pracę najemną w Państwie Członkowskim w imieniu pracodawcy prowadzącego tam normalnie swoją działalność i która została wysłana przez tego pracodawcę do innego Państwa Członkowskiego do wykonywania pracy w imieniu tego pracodawcy, nadal podlega ustawodawstwu pierwszego Państwa Członkowskiego, pod warunkiem że przewidywany czas takiej pracy nie przekracza 24 miesięcy i że osoba ta nie zastępuje innego pracownika najemnego wysłanego zgodnie z niniejszym ustępem ani osoby prowadzącej działalność na własny rachunek, o której mowa w ust. 2.

2. Osoba, która normalnie prowadzi działalność na własny rachunek w Państwie Członkowskim, a która udaje się do innego Państwa Członkowskiego, by wykonywać tam podobną działalność, nadal podlega ustawodawstwu pierwszego Państwa Członkowskiego, pod warunkiem że przewidywany czas takiej działalności nie przekracza 24 miesięcy i że osoba ta nie zastępuje innego pracownika najemnego wysłanego zgodnie z ust. 1 ani osoby prowadzącej działalność na własny rachunek, o której mowa w niniejszym ustępie.

3. W przypadku gdy pracownik najemny, o którym mowa w ust. 1, lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek, o której mowa w ust. 2, nie zakończy swojej pracy lub działalności w drugim Państwie Członkowskim i zostanie zastąpiona przez inną osobę, ta inna osoba nadal podlega ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, z którego została wysłana lub w którym normalnie wykonuje działalność na własny rachunek, pod warunkiem że całkowity czas pracy lub działalności wszystkich tych osób w drugim Państwie Członkowskim nie przekracza 24 miesięcy i spełnione są pozostałe warunki, o których mowa w ust. 1 lub 2.”

;

15) art. 13 ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„4a. Osoba, która wykonuje pracę najemną lub działalność na własny rachunek w jednym Państwie Członkowskim i jednocześnie otrzymuje świadczenia dla bezrobotnych z innego Państwa Członkowskiego, podlega ustawodawstwu Państwa Członkowskiego wypłacającego świadczenia dla bezrobotnych.

5. Osoby, o których mowa w ust. 1–4a, traktowane są, do celów ustawodawstwa określonego zgodnie z tymi przepisami, tak jak gdyby wykonywały całą swoją pracę najemną lub działalność na własny rachunek i uzyskiwały cały swój dochód w zainteresowanym Państwie Członkowskim.”

;

16) w tytule III tytuł rozdziału 1 otrzymuje brzmienie:

„Świadczenia z tytułu choroby, długotrwałej opieki, macierzyństwa i równoważne świadczenia dla ojca”

;

17) art. 19 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. O ile przepisy ust. 2 nie stanowią inaczej, ubezpieczony i członkowie jego rodziny przebywający w innym Państwie Członkowskim niż właściwe Państwo Członkowskie są uprawnieni do świadczeń rzeczowych, które stają się niezbędne z powodów medycznych lub z powodu potrzeby długotrwałej opieki w czasie ich pobytu, z uwzględnieniem charakteru tych świadczeń i przewidywanej długości pobytu. Świadczenia te udzielane są w imieniu instytucji właściwej przez instytucję Państwa Członkowskiego pobytu zgodnie z przepisami ustawodawstwa tego Państwa Członkowskiego, tak jak gdyby zainteresowany był ubezpieczony na mocy tego ustawodawstwa.”

;

18) art. 20 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, ubezpieczony udający się do innego Państwa Członkowskiego w celu uzyskania w czasie tego pobytu świadczeń rzeczowych, o których mowa w art. 1 lit. va) ppkt (i), ubiega się o zezwolenie instytucji właściwej.”

;

19) art. 30 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 30

Składki obciążające emerytów lub rencistów

1. Instytucja Państwa Członkowskiego zobowiązana na mocy stosowanego przez nią ustawodawstwa do potrącania składek na poczet świadczeń z tytułu choroby, długotrwałej opieki, macierzyństwa i równoważnych świadczeń dla ojca może żądać takich potrąceń i odzyskiwać takie potrącenia, w wysokości ustalanej zgodnie z ustawodawstwem, które instytucja ta stosuje, tylko w zakresie, w jakim koszt świadczeń udzielanych zgodnie z art. 23–26 ma ponieść instytucja tego Państwa Członkowskiego.

2. Jeżeli w przypadkach, o których mowa w art. 25, uzyskanie świadczeń z tytułu choroby, długotrwałej opieki, macierzyństwa i równoważnych świadczeń dla ojca uwarunkowane jest wpłacaniem składek lub podobnych wpłat na podstawie ustawodawstwa Państwa Członkowskiego, w którym zainteresowany emeryt lub rencista ma miejsce zamieszkania, składki te nie są opłacane z tytułu takiego miejsca zamieszkania.”

;

20) w art. 32 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„3. W przypadku gdy członek rodziny ma pochodne prawo do świadczeń zgodnie z ustawodawstwem więcej niż jednego Państwa Członkowskiego, zastosowanie mają następujące przepisy dotyczące pierwszeństwa:

a) w przypadku praw opartych na różnych podstawach pierwszeństwo jest następujące:

(i) prawa, które ubezpieczony nabył jako pracownik najemny lub osoba pracująca na własny rachunek;

(ii) prawa nabyte na podstawie otrzymywanych przez ubezpieczonego świadczeń emerytalnych lub rentowych;

(iii) prawa nabyte na podstawie miejsca zamieszkania ubezpieczonego;

b) w przypadku praw pochodnych nabytych na tej samej podstawie pierwszeństwo ustala się przez odniesienie do miejsca zamieszkania członka rodziny jako do kryterium pomocniczego;

c) w przypadku gdy nie można ustalić pierwszeństwa na podstawie lit. a) lub b) stosuje się najdłuższy okres ubezpieczenia ubezpieczonego w krajowym systemie emerytalno-rentowym.”

;

21) dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 33a

Świadczenia z tytułu długotrwałej opieki

1. Komisja Administracyjna, po konsultacji z partnerami społecznymi, sporządza szczegółowy wykaz świadczeń z tytułu długotrwałej opieki, które spełniają kryteria określone w art. 1 lit. vb), wskazując w każdym przypadku, czy są to świadczenia rzeczowe czy pieniężne oraz czy są one udzielane osobie korzystającej z opieki czy opiekunowi.

2. W przypadku gdy świadczenia z tytułu opieki długoterminowej objęte niniejszym rozdziałem mają również cechy świadczeń koordynowanych na mocy innego rozdziału tytułu III, Państwa Członkowskie mogą, w drodze odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu, koordynować udzielanie takich świadczeń zgodnie z przepisami tego rozdziału – pod warunkiem że łączny skutek takiej koordynacji jest co najmniej tak korzystny dla beneficjentów, jak gdyby świadczenie było koordynowane jako świadczenie z tytułu opieki długoterminowej na mocy niniejszego rozdziału, i pod warunkiem, iż jest ono wymienione w załączniku XII – precyzując, który rozdział tytułu III ma zastosowanie.

3. Art. 34 ust. 1 i 2 niniejszego rozporządzenia ma również zastosowanie do świadczeń wymienionych w załączniku XII.”

;

22) art. 34 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 34

Zbieg świadczeń z tytułu opieki długoterminowej

1. W przypadku gdy osoba otrzymująca świadczenia pieniężne z tytułu opieki długoterminowej od właściwego Państwa Członkowskiego na podstawie art. 21 lub 29 jest również uprawniona na podstawie niniejszego rozdziału do ubiegania się o świadczenia rzeczowe przeznaczone do tego samego celu od instytucji Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania lub pobytu, a te świadczenia rzeczowe podlegają zwrotowi przez instytucję właściwego Państwa Członkowskiego na podstawie art. 35, stosuje się art. 10. W tym celu, jeżeli zainteresowany otrzymuje te świadczenia rzeczowe, kwota świadczeń pieniężnych przyznawanych przez właściwe Państwo Członkowskie jest pomniejszana o wartość tych świadczeń rzeczowych.

2. Dwa lub kilka Państw Członkowskich, lub ich właściwe władze mogą ustalić inne środki lub środki uzupełniające, które nie są mniej korzystne dla zainteresowanych niż zasady określone w ust. 1.

3. Jeżeli świadczenia pieniężne z tytułu opieki długoterminowej są przewidziane na podstawie ustawodawstwa więcej niż jednego Państwa Członkowskiego w tym samym okresie i na rzecz tych samych dzieci, zastosowanie mają zasady pierwszeństwa w przypadku zbiegu praw określone w art. 68 ust. 1.”

;

23) art. 50 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Jeżeli w danej chwili zainteresowany nie spełnia albo już nie spełnia warunków określonych przez wszystkie ustawodawstwa Państw Członkowskich, którym podlegał, instytucje stosujące ustawodawstwo, którego warunki zostały spełnione, nie biorą pod uwagę, dokonując wyliczeń zgodnie z przepisami art. 52 ust. 1 lit. b), okresów spełnionych na podstawie ustawodawstw, których warunki nie zostały spełnione lub nie są już spełniane, w przypadkach kiedy powoduje to niższą kwotę świadczenia.”

;

24) dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 60a

Zasady szczególne dotyczące sumowania okresów w odniesieniu do świadczeń dla bezrobotnych

Do celów stosowania art. 6 w kontekście niniejszego rozdziału jedynie okresy, które są uwzględniane na mocy ustawodawstwa Państwa Członkowskiego, w którym zostały ukończone, w celu nabycia i zachowania prawa do świadczenia dla bezrobotnych, są sumowane przez właściwe Państwo Członkowskie.”

;

25) art. 61, 62 i 63 otrzymują brzmienie:

„Artykuł 61

Zasady szczególne w odniesieniu do sumowania okresów ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek i właściwości w zakresie wypłaty świadczeń dla bezrobotnych

1. Z wyjątkiem osób całkowicie bezrobotnych, o których mowa w art. 65 ust. 2, 3 i 5, stosowanie art. 6 i 60a przez Państwo Członkowskie ostatniego okresu ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek uzależnione jest od spełnienia ostatnio przez zainteresowanego nieprzerwanego okresu co najmniej jednego miesiąca ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego, na podstawie którego ubiega się on o świadczenia.

2. W przypadku gdy bezrobotny nie ukończył nieprzerwanego okresu co najmniej jednego miesiąca ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego, o którym mowa w ust. 1, bezrobotny ten ma prawo do świadczeń dla bezrobotnych zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego, w którym ukończył poprzedni okres ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek, pod warunkiem że taki okres był nieprzerwany przez co najmniej jeden miesiąc. Państwo Członkowskie, które staje się właściwe na mocy niniejszego ustępu, udziela świadczeń dla bezrobotnych zgodnie ze swoim ustawodawstwem, po zastosowaniu w niezbędnym zakresie art. 6 i 60a i zgodnie z art. 64a.

3. W przypadku gdy bezrobotny nie ukończył nieprzerwanego okresu co najmniej jednego miesiąca ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek w jednym z Państw Członkowskich, o których mowa w ust. 1 lub 2 niniejszego artykułu, Państwo Członkowskie ostatniego ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek staje się właściwe i udziela świadczeń dla bezrobotnych, zgodnie ze swoim ustawodawstwem, po zastosowaniu w niezbędnym zakresie art. 6 i 60a.