Artykuł 2

W rozporządzeniu (WE) nr 987/2009 wprowadza się następujące zmiany:

1) dodaje się motyw w brzmieniu:

„(12a)

Do celów określenia siedziby lub miejsca wykonywania działalności przedsiębiorstwa, w przypadku gdy dana osoba wykonuje pracę w co najmniej dwóch państwach członkowskich, należy wziąć pod uwagę szereg czynników, aby ustalić, gdzie podejmowane są zasadnicze decyzje dotyczące przedsiębiorstwa i gdzie wykonywane są funkcje jego administracji centralnej. Przykładami takich czynników są obroty, miejsca, w których odbywają się walne zgromadzenia, oraz zwyczajowy charakter wykonywanej działalności. Wykaz przykładowych czynników nie jest wyczerpujący i inne czynniki mogą być istotne dla określenia siedziby lub miejsca wykonywania działalności przedsiębiorstwa, w ramach ogólnej oceny, z nadaniem należnej wagi każdemu mającemu znaczenie czynnikowi, w zależności od okoliczności sprawy.”

;

2) dodaje się motywy w brzmieniu:

„(13a)

Jeżeli pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek wykonuje pracę w państwie członkowskim innym niż właściwe państwo członkowskie zgodnie z art. 12 rozporządzenia podstawowego, należy z wyprzedzeniem poinformować o tym instytucję właściwą państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie, i wystąpić z wnioskiem o poświadczenie, o którym mowa w art. 19 ust. 2 niniejszego rozporządzenia. Przekazanie informacji przed rozpoczęciem wykonywania działalności umożliwia właściwym instytucjom uprzednią ocenę sytuacji osób zainteresowanych oraz zapewnienie, od samego początku, prawidłowego określenia i stosowania ustawodawstwa w zakresie zabezpieczenia społecznego mającego zastosowanie na podstawie tytułu II rozporządzenia podstawowego, co ułatwia korzystanie ze swobodnego przepływu pracowników i swobody świadczenia usług oraz zwiększa pewność prawa w odniesieniu do zabezpieczenia społecznego zainteresowanego. Umożliwia to również lepszą koordynację między organami krajowymi, w tym planowanie kontroli. W przypadku gdy jest to uzasadnione charakterem lub czasem trwania działalności, należy przyjąć, że udzielenie takich wstępnych informacji, a w szczególności wystąpienie o takie poświadczenie, nie powinny mieć zastosowania do podróży służbowych lub pracy o łącznym czasie trwania nie dłuższym niż trzy kolejne dni pracy w okresie 30 kolejnych dni.

(13b) Działalność w sektorze budowlanym charakteryzuje się szczególnymi cechami, które odróżniają ją od działalności w innych sektorach gospodarki. Duża liczba pracowników delegowanych w sektorze budowlanym odpowiada za wysoki odsetek dokumentów przenośnych A1 wydanych na podstawie art. 12 rozporządzenia podstawowego, a dostępne analizy wskazują, że nadużycia, nieprawidłowości lub nieuczciwe praktyki są często wykrywane w odniesieniu do takiej działalności. Dostępne dane wskazują również, że zarówno liczba wypadków przy pracy, w tym wypadków śmiertelnych, jak i współczynnik częstości wypadków przy pracy są szczególnie wysokie w sektorze budowlanym. Połączenie tych cech oznacza, że zwolnienie działalności w sektorze budowlanym z obowiązku uprzedniego poinformowania instytucji właściwej i wystąpienia o poświadczenie mającego zastosowanie ustawodawstwa w przypadku działalności trwającej do trzech dni mogłoby zagrozić osiągnięciu celów rozporządzenia podstawowego oraz niniejszego rozporządzenia. Ponadto utrzymanie tego obowiązku w odniesieniu do działalności w sektorze budowlanym przyczynia się do działań w zakresie egzekwowania prawa prowadzonych przez krajowe inspektoraty pracy lub inne właściwe władze, które skorzystają z danych wygenerowanych do celów przeprowadzania ocen ryzyka i skutecznego wykrywania stanowiących nadużycie lub nieuczciwych praktyk.

(13c) Aby zapewnić właściwe stosowanie niniejszego rozporządzenia, niezwykle ważne jest zapewnienie realizacji obowiązku uprzedniego powiadomienia instytucji właściwej i złożenia wniosku o poświadczenie dotyczące mającego zastosowanie ustawodawstwa. W tym celu państwa członkowskie mogą, zgodnie z prawem krajowym, zastosować proporcjonalne środki przeciwko pracodawcy lub, w przypadku osoby, która nie wykonuje pracy najemnej, przeciwko zainteresowanej osobie, za niewykonanie tych obowiązków.

(13d) Aby wspierać osoby poszukujące pracy w poszukiwaniu przez nie zatrudnienia, uwzględniając realia w regionach transgranicznych, państwa członkowskie powinny zachęcać członków i partnerów europejskiej sieci służb zatrudnienia (EURES) do udziału w określonych strukturach współpracy i usług oraz zapewniać, by osoby poszukujące pracy, które mieszkają w państwie członkowskim innym niż właściwe państwo członkowskie, miały dostęp do usług wsparcia świadczonych w regionach transgranicznych.

(13e) W przypadku gdy bezrobotny otrzymujący zasiłek dla bezrobotnych postanawia udać się do innego państwa członkowskiego w celu poszukiwania tam pracy, państwo członkowskie wypłacające świadczenia oraz państwo członkowskie, do którego bezrobotny ten udaje się w celu poszukiwania pracy, powinny poinformować zainteresowanego o usługach wsparcia świadczonych przez EURES, w tym za pośrednictwem jej portalu, oraz o możliwości zarejestrowania się w EURES, aby zwiększyć jej szanse na znalezienie pracy w tym innym państwie członkowskim. Państwo członkowskie wypłacające świadczenia może rozważyć udzielenie zainteresowanemu wskazówek dotyczących rejestracji w EURES.”

;

3) dodaje się motyw w brzmieniu:

„(18a)

Niezbędne są pewne szczegółowe przepisy i procedury w odniesieniu do zwrotu kosztów świadczeń poniesionych przez państwo członkowskie miejsca zamieszkania, jeżeli zainteresowani są ubezpieczeni w innym państwie członkowskim. Państwa członkowskie, które wymagają zwrotu kosztów świadczeń rzeczowych na podstawie kwot zryczałtowanych, powinny przekazywać informacje o średnich kosztach rocznych na osobę w określonym terminie w celu umożliwienia jak najszybszego zwrotu kosztów.”

;

4) motyw 19 otrzymuje brzmienie:

„(19)

Procedury stosowane między instytucjami w celu wzajemnej pomocy w odzyskiwaniu należności z tytułu zabezpieczenia społecznego należy usprawnić tak, aby zapewnić skuteczniejsze odzyskiwanie należności i sprawne funkcjonowanie systemów zabezpieczenia społecznego. Skuteczne odzyskiwanie należności jest również sposobem przeciwdziałania nadużyciom i oszustwom oraz ich zwalczania, a także sposobem zapewnienia stabilności systemów zabezpieczeń społecznych. Wymaga to przyjęcia nowych procedur w oparciu o niektóre przepisy dyrektywy Rady 2010/24/UE (*17), zwłaszcza wprowadzenia jednolitego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję oraz przyjęcia standardowych procedur składania wniosków o wzajemną pomoc lub powiadamiania o tytułach wykonawczych i środkach dotyczących należności z zakresu zabezpieczenia społecznego.

(*17) Dyrektywa Rady 2010/24/UE z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków, ceł i innych obciążeń (Dz.U. L 84 z 31.3.2010, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2010/24/oj).”;"

5) dodaje się motywy w brzmieniu:

„(25)

Działania zwalczające nadużycia i błędy są elementem właściwego wdrożenia rozporządzenia (WE) nr 883/2004 oraz niniejszego rozporządzenia. W interesie pewności prawa niniejsze rozporządzenie powinno zatem zawierać wyraźną podstawę prawną umożliwiającą instytucjom właściwym wymianę danych osobowych z właściwymi organami w innych państwach członkowskich w odniesieniu do osób, których prawa i obowiązki wynikające z rozporządzenia (WE) nr 883/2004 i niniejszego rozporządzenia zostały już ustanowione, lub do których mają zastosowanie te rozporządzenia, w celu zapobiegania nadużyciom i błędom lub ich wykrywania, w ramach trwającego już prawidłowego wdrażania tych rozporządzeń. Należy również dopilnować, aby takie wymiany były przeprowadzane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (*18). Ponadto do celów zwalczania nadużyć i błędów oraz w celu zapewnienia odpowiednich i skutecznych usług przemieszczającym się obywatelom, rozporządzenie (WE) nr 883/2004 i niniejsze rozporządzenie muszą zapewniać jasne podstawy prawne dotyczące wymiany informacji przez państwa członkowskie, zarówno indywidualnie, w poszczególnych przypadkach, jak i na poziomie ogólnym do celów zestawiania danych.

(26) W celu ochrony praw zainteresowanych państwa członkowskie powinny zapewnić, aby wnioski o udzielenie informacji i odpowiedzi na nie były niezbędne i proporcjonalne do celów właściwego wdrożenia rozporządzenia (WE) nr 883/2004 i niniejszego rozporządzenia.

(*18) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2016/679/oj).”;"

6) w art. 1 ust. 2 dodaje się litery w brzmieniu:

„ea)

»nadużycie« oznacza wszelkie umyślne działanie lub umyślne zaniechanie podjęcia działania, w celu uzyskania lub otrzymywania świadczenia z tytułu zabezpieczenia społecznego lub uniknięcia opłacania składek na zabezpieczenie społeczne, które to działanie lub zaniechanie są sprzeczne z prawem danego państwa członkowskiego, rozporządzeniem podstawowym lub rozporządzeniem wykonawczym;

eb) »podróż służbowa« oznacza tymczasową aktywność w charakterze pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek, która to aktywność jest ograniczona w czasie i jest związana z działalnością pracodawcy lub, w przypadku osoby prowadzącej działalność na własny rachunek, zainteresowanej osoby, z wyłączeniem świadczenia usług lub dostawy towarów, ale z uwzględnieniem uczestnictwa w spotkaniach służbowych, wydarzeniach kulturalnych i naukowych, konferencjach i seminariach, takich jak te związane z badaniami akademickimi, lub odbywania szkoleń;”

;

7) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

a) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„2a. Instytucje wymieniają również dane niezbędne do wykrywania zmian okoliczności mających znaczenie dla takich praw i obowiązków osób, do których ma zastosowanie rozporządzenie podstawowe, a także w celu wykrywania nieścisłości w danych, z których wynikają te prawa. Dane te mogą zostać zweryfikowane poprzez porównanie ich z danymi instytucji innego zainteresowanego państwa członkowskiego z wykorzystaniem elektronicznych środków wymiany danych lub z wykorzystaniem dostępu do bazy danych takiej instytucji. Taka weryfikacja może dotyczyć indywidualnych przypadków lub może być wykorzystywana do jednoczesnego porównywania danych dotyczących wielu osób. Wniosek o udzielenie informacji i odpowiedź na wniosek powinny być konieczne i proporcjonalne.”

;

b) dodaje się ustępy w brzmieniu:

„5. Komisja Administracyjna opracowuje przykładowy wykaz rodzajów danych objętych wymianą danych na podstawie ust. 2a. Komisja informuje w dostatecznym stopniu o istnieniu tego wykazu.

6. Wymiana danych na podstawie ust. 2a musi spełniać wymogi rozporządzenia (UE) 2016/679, zgodnie z art. 77 rozporządzenia podstawowego. W razie potrzeby Komisja Administracyjna określa, które podmioty są uprawnione do przeprowadzania takiej wymiany.

Każda decyzja podjęta na podstawie danych wynikających z takiej wymiany danych musi się opierać na wystarczających dowodach i podlega skutecznym środkom odwoławczym.”

;

8) w art. 3 uchyla się ust. 3;

9) art. 5 ust. 2, 3 i 4 zastępuje się ustępami w brzmieniu:

„2. W przypadku, gdy w dokumencie nie dostarczono obowiązkowych informacji, instytucja państwa członkowskiego, która otrzymuje dokument, niezwłocznie powiadamia o tym instytucję wydającą. Instytucja, która wydała dokument, jak najszybciej koryguje dany dokument lub potwierdza, że warunki jego wydania nie zostały spełnione. Jeżeli brakujące informacje obowiązkowe nie zostaną przekazane w terminie 30 dni roboczych, instytucja państwa członkowskiego, która otrzymuje dokument, może postępować tak, jakby dokument nigdy nie został wydany. W takim przypadku instytucja ta informuje o tym instytucję wydającą.

3. Bez uszczerbku dla art. 19a, w razie pojawienia się wątpliwości co do ważności dokumentu lub prawidłowości przedstawienia okoliczności, na których opiera się ten dokument, instytucja państwa członkowskiego, która otrzymuje dokument, zwraca się do instytucji, która go wydała, o niezbędne wyjaśnienia oraz, w stosownych przypadkach, o wycofanie lub skorygowanie tego dokumentu. Instytucja wydająca ponownie rozpatruje podstawy wystawienia dokumentu i w razie potrzeby wycofuje go lub koryguje.

4. W razie pojawienia się wątpliwości co do informacji przedstawionych przez zainteresowane osoby, co do ważności dokumentu lub dowodów potwierdzających lub co do rzetelności przedstawienia okoliczności, na których opiera się dokument, zainteresowana instytucja przystępuje, w zakresie, w jakim jest to możliwe, na wniosek instytucji właściwej, do weryfikacji tych informacji lub dokumentu.

5. Jeżeli zainteresowane instytucje nie osiągną porozumienia, sprawa może zostać przedstawiona Komisji Administracyjnej przez właściwe władze, nie wcześniej jednak niż w terminie miesiąca od dnia złożenia wniosku przez instytucję, która otrzymała dokument. Komisja Administracyjna stara się pogodzić rozbieżne opinie w terminie sześciu miesięcy od dnia, w którym przedstawiono jej sprawę.

Dążąc do pogodzenia różnych punktów widzenia, Komisja Administracyjna może, zgodnie z art. 72 lit. a) rozporządzenia podstawowego, przyjąć decyzję w sprawie interpretacji odpowiednich przepisów rozporządzenia podstawowego lub rozporządzenia wykonawczego. Zainteresowane właściwe władze i instytucje przyjmują niezbędne środki w celu wykonania takiej decyzji, bez uszczerbku dla przysługującego zainteresowanym władzom, instytucjom i osobom prawa do odwołania się do procedur i sądów przewidzianych w ustawodawstwie państw członkowskich, w rozporządzeniu wykonawczym lub w Traktacie o Unii Europejskiej i Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.”

;

10) w art. 14 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Do celów stosowania art. 12 ust. 1 rozporządzenia podstawowego »osoba, która wykonuje pracę najemną w państwie członkowskim w imieniu pracodawcy prowadzącego tam normalnie swoją działalność i która została wysłana przez tego pracodawcę do innego państwa członkowskiego«, oznacza także osobę zatrudnioną w celu wysłania jej do innego państwa członkowskiego, pod warunkiem że osoba ta bezpośrednio przed rozpoczęciem zatrudnienia podlegała już przez okres co najmniej trzech miesięcy ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym siedzibę ma jej pracodawca.”

;

b) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„1a. Jeżeli dana osoba wykonywała pracę najemną lub działalność na własny rachunek w innym państwie członkowskim zgodnie z art. 12 ust. 1 lub 2 rozporządzenia podstawowego łącznie przez 24 miesiące, z przerwami nie dłuższymi niż dwa miesiące, art. 12 ust. 1 lub 2 rozporządzenia podstawowego nie ma zastosowania do takiej osoby w odniesieniu do tego samego państwa członkowskiego przed upływem co najmniej dwóch miesięcy od końca poprzedniego okresu wykonywania tam pracy lub prowadzenia działalności. W szczególnych okolicznościach może zostać przyznane odstępstwo zgodnie z art. 16 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.”

;

c) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Do celów stosowania art. 12 ust. 2 rozporządzenia podstawowego słowa »która normalnie wykonuje działalność jako osoba pracująca na własny rachunek« odnoszą się do osoby, która zazwyczaj prowadzi znaczną część działalności na terytorium państwa członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę. W szczególności osoba taka musi już prowadzić działalność przez okres co najmniej trzech miesięcy przed dniem, od którego zamierza skorzystać z przepisów tego artykułu, oraz, w każdym okresie prowadzenia tymczasowej działalności w innym państwie członkowskim, musi nadal spełniać w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę, wymogi konieczne do prowadzenia działalności pozwalające na jej ponowne podjęcie po powrocie.”

;

d) ust. 5a otrzymuje brzmienie:

„5a. Do celów stosowania tytułu II rozporządzenia podstawowego »siedziba lub miejsce wykonywania działalności« odnosi się do siedziby lub miejsca prowadzenia działalności, w którym podejmowane są zasadnicze decyzje dotyczące przedsiębiorstwa i sprawowane są funkcje jego administracji centralnej.

Ustalenie siedziby lub miejsca wykonywania działalności, które są istotne dla określenia mającego zastosowanie ustawodawstwa, dokonuje się w ramach całościowej oceny opartej na czynnikach mających znaczenie dla sprawy, z nadaniem należnej wagi każdemu istotnemu czynnikowi w zależności od okoliczności sprawy. Komisja Administracyjna określa szczegółowe wskazówki dotyczące takiego ustalania.”

;

e) ust. 10 otrzymuje brzmienie:

„10. Ustalenie mającego zastosowanie ustawodawstwa na podstawie art. 13 rozporządzenia podstawowego obowiązuje maksymalnie przez 24 miesiące, z uwzględnieniem sytuacji przewidywanej na kolejnych 12 miesięcy kalendarzowych.

Po upływie okresu 24 miesięcy mające zastosowanie ustawodawstwo jest ponownie oceniane w kontekście sytuacji danej osoby.”

;

f) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„12. Do celów stosowania art. 13 rozporządzenia podstawowego, w odniesieniu do osoby mającej miejsce zamieszkania poza terytorium Unii i wykonującej swoją działalność jako pracownik najemny lub osoba pracująca na własny rachunek w co najmniej dwóch państwach członkowskich przepisy rozporządzenia podstawowego i rozporządzenia wykonawczego w sprawie ustalania mającego zastosowanie ustawodawstwa stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem że za miejsce zamieszkania tej osoby uznaje się państwo członkowskie, w którym osoba ta wykonuje główną część swojej działalności pod względem czasu pracy na terytorium Unii.”

;

11. art. 15 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 15

Procedury dotyczące stosowania art. 11 ust. 3 lit. b) i d), art. 11 ust. 4 oraz art. 12 rozporządzenia podstawowego (dotyczące dostarczania informacji instytucjom zainteresowanym)

1. Jeżeli na podstawie art. 12 rozporządzenia podstawowego osoba wykonuje pracę w państwie członkowskim innym niż państwo właściwe na podstawie tytułu II rozporządzenia podstawowego, pracodawca lub – w przypadku osoby, która nie wykonuje pracy najemnej – zainteresowany, informuje o tym instytucję właściwą państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie odpowiednio przed rozpoczęciem pracy, i występuje o poświadczenie, o którym mowa w art. 19 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego.

1a. Po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w ust. 1, instytucja właściwa wydaje poświadczenie o ustawodawstwie mającym zastosowanie do zainteresowanego. Jeżeli poświadczenie to nie jest wydawane natychmiast, instytucja właściwa wydaje automatyczne potwierdzenie otrzymania wniosku, stanowiące dowód, że została ona poinformowana zgodnie z ust. 1. Instytucja właściwa niezwłocznie udostępnia instytucji wyznaczonej przez właściwą władzę państwa członkowskiego, w którym wykonywana jest praca, istotne informacje dotyczące ustawodawstwa mającego zastosowanie do zainteresowanego lub, jeżeli informacje te nie są jeszcze dostępne, informacje dotyczące potwierdzenia złożenia wniosku.

1b. Ust. 1 i 1a nie mają zastosowania do podróży służbowych.

Ponadto – z wyjątkiem działalności w sektorze budowlanym określonych w załączniku 6 – ust. 1 i 1a nie mają zastosowania do działalności, których łączny czas trwania nie przekracza trzech kolejnych dni pracy w okresie 30 kolejnych dni.

1c. W sytuacjach objętych art. 12 rozporządzenia podstawowego, jeżeli nie wydano poświadczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, pracodawca lub – w przypadku osób prowadzących działalność na własny rachunek – zainteresowany, na wniosek instytucji właściwej państwa członkowskiego, w którym wykonywana jest praca, dostarcza potwierdzenie złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1a niniejszego artykułu, albo dowody wykazujące, że praca jest objęta zwolnieniem, o którym mowa w ust. 1b niniejszego artykułu.

Pracodawca ponosi odpowiedzialność za przedstawienie niezbędnych dowodów i przekazanie osobie wykonującej pracę najemną w innym państwie członkowskim odpowiednich dokumentów potwierdzających. Takie dowody można przedstawić w formie papierowej lub elektronicznej.

1d. Jeżeli instytucja właściwa państwa członkowskiego, w którym wykonywana jest praca, ma wątpliwości co do informacji przedstawionych przez pracodawcę lub zainteresowanego, co do ważności dokumentu, dowodów potwierdzających lub prawidłowości przedstawienia okoliczności, na których opiera się ten dokument, instytucja ta może zwrócić się do instytucji właściwej państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie, o przedstawienie dodatkowych informacji. Zastosowanie ma art. 19a oraz art. 20 ust. 3 i 4.

2. Jeżeli osoba objęta art. 11 ust. 3 lit. b) lub d) rozporządzenia podstawowego wykonuje pracę w państwie członkowskim innym niż właściwe państwo członkowskie, pracodawca lub – w przypadku osób, które nie wykonują pracy najemnej – zainteresowany, informuje o tym instytucję właściwą państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie, w miarę możliwości przed rozpoczęciem pracy. Instytucja ta niezwłocznie udostępnia zainteresowanemu oraz instytucji wyznaczonej przez właściwą władzę państwa członkowskiego, w którym wykonywana jest praca, informacje dotyczące ustawodawstwa mającego zastosowanie do tej osoby. Ust. 1b niniejszego artykułu stosuje się odpowiednio.

3. Pracodawca w rozumieniu art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, którego pracownik wykonuje pracę na pokładzie statku pływającego pod banderą innego państwa członkowskiego, informuje o tym, w miarę możliwości z wyprzedzeniem, instytucję właściwą państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie na podstawie art. 11 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia podstawowego. Instytucja ta niezwłocznie udostępnia informacje dotyczące ustawodawstwa mającego zastosowanie do zainteresowanego, zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, instytucji wyznaczonej przez właściwą władzę państwa członkowskiego, pod którego banderą pływa statek, na którego pokładzie pracownik wykonuje pracę.”

;

12) w art. 16 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„1. Osoba, która wykonuje pracę w dwóch lub więcej państwach członkowskich, informuje o tym instytucję wyznaczoną przez właściwą władzę państwa członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania. Informacje te mogą być również przekazywane przez pracodawcę w imieniu danej osoby.

2. Wyznaczona instytucja miejsca zamieszkania niezwłocznie ustala ustawodawstwo mające zastosowanie do zainteresowanego, uwzględniając art. 13 rozporządzenia podstawowego oraz art. 14 rozporządzenia wykonawczego. Jeżeli instytucja ta ustali, że zastosowanie ma ustawodawstwo państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, informuje wyznaczone instytucje każdego państwa członkowskiego, w którym wykonywana jest praca lub w którym znajduje się pracodawca, o dokonanym ustaleniu.

3. Jeżeli wyznaczona instytucja miejsca zamieszkania ustali, że zastosowanie ma ustawodawstwo innego państwa członkowskiego, ustalenie to jest tymczasowe, a instytucja ta niezwłocznie informuje wyznaczone instytucje każdego państwa członkowskiego, w którym wykonywana jest praca lub w którym siedzibę ma pracodawca, o tym tymczasowym ustaleniu ustawodawstwa mającego zastosowanie. Tymczasowe ustalenie staje się ostateczne po dwóch miesiącach od momentu poinformowania o nim instytucji wyznaczonych przez właściwe władze zainteresowanych państw członkowskich, chyba że co najmniej jedna z tych instytucji poinformuje wyznaczoną instytucję miejsca zamieszkania przed upływem tego dwumiesięcznego terminu, że nie może jeszcze zaakceptować tymczasowego ustalenia lub że ma odmienne zdanie.”

;

b) ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Instytucja właściwa państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo zostało tymczasowo albo ostatecznie ustalone jako mające zastosowanie, niezwłocznie informuje o tym ustaleniu zainteresowanego oraz jego pracodawcę.”

;

13) w art. 19 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Na wniosek zainteresowanego lub pracodawcy instytucja właściwa państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie zgodnie z przepisami tytułu II rozporządzenia podstawowego, poświadcza, że to ustawodawstwo ma zastosowanie, oraz w stosownych przypadkach wskazuje, jak długo i na jakich warunkach ma ono zastosowanie. Zaświadczenie to wydaje się w ustandaryzowanym formacie.”

;

b) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„3. Każdorazowo gdy instytucja jest proszona o wydanie poświadczenia zgodnie z ust. 2, przeprowadza ona odpowiednią ocenę okoliczności istotnych dla stosowania przepisów tytułu II rozporządzenia podstawowego i potwierdza, że informacje zawarte w zaświadczeniu są prawidłowe.”

;

14) dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 19a

Współpraca w przypadku wątpliwości co do ważności dokumentów dotyczących ustawodawstwa mającego zastosowanie

1. Niezależnie od art. 5 w razie wątpliwości co do ważności dokumentu przedstawiającego sytuację danej osoby w zakresie ustawodawstwa mającego zastosowanie lub co do prawidłowości przedstawienia okoliczności, na których opiera się ten dokument, instytucja państwa członkowskiego, która otrzymuje dokument, zwraca się do instytucji, która ten dokument wydała, o niezbędne wyjaśnienia oraz, w stosownych przypadkach, o jego wycofanie lub skorygowanie. Instytucja występująca z takim wnioskiem uzasadnia go i przekazuje odpowiednie dokumenty potwierdzające, na których opiera się wniosek.

2. W przypadku otrzymania takiego wniosku instytucja wydająca ponownie rozpatruje podstawy wydania dokumentu, a jeśli wykryty zostanie błąd, wycofuje lub koryguje dokument w terminie 30 dni roboczych od otrzymania wniosku. Wycofanie lub skorygowanie dokumentu mają moc wsteczną. Jeżeli istnieje ryzyko nieproporcjonalnych skutków, a w szczególności utraty statusu ubezpieczonego w odniesieniu do całego danego okresu lub jego części we wszystkich zainteresowanych państwach członkowskich, państwa członkowskie rozważają zastosowanie art. 16 rozporządzenia podstawowego. Jeżeli instytucja wydająca dokument uzna, na podstawie dostępnych dowodów, że nie ma wątpliwości, iż osoba, która wystąpiła o dokument, popełniła nadużycie, niezwłocznie wycofuje lub koryguje ten dokument z mocą wsteczną.

3. Jeżeli instytucja wydająca dokument po ponownym rozpatrzeniu podstawy wydania dokumentu nie stwierdzi błędu, przesyła instytucji występującej z wnioskiem wszystkie dostępne dowody w terminie 30 dni roboczych od otrzymania wniosku. W nagłych przypadkach, jeżeli we wniosku wyraźnie wskazano i uzasadniono jego pilność, dowody przekazuje się w terminie dziesięciu dni roboczych od otrzymania wniosku, również w przypadku gdy instytucja wydająca nie zakończyła rozpatrywania sprawy na podstawie ust. 2.

4. Jeżeli instytucja występująca z wnioskiem po otrzymaniu dostępnych dowodów nadal ma wątpliwości co do ważności dokumentu, co do prawidłowości przedstawienia okoliczności, na których opierają się informacje zawarte w tym dokumencie, lub co do prawidłowości informacji, na których podstawie wydano dokument, może przedstawić dowody w tym zakresie i złożyć nowy wniosek o wyjaśnienia oraz, w stosownych przypadkach, o wycofanie lub skorygowanie tego dokumentu przez instytucję, która wydała dokument, zgodnie z procedurą i terminami określonymi w niniejszym artykule.

5. Jeżeli instytucja otrzymująca dokument nadal ma wątpliwości i zainteresowane instytucje nie osiągną porozumienia, stosuje się art. 5 ust. 5.”

;

15) w art. 20 dodaje się ustępy w brzmieniu:

„3. Do celów stosowania tytułu II rozporządzenia podstawowego instytucje państw członkowskich, bez uszczerbku dla art. 19a rozporządzenia wykonawczego, odpowiadają na zapytania otrzymane od instytucji innych państw członkowskich w terminie 35 dni roboczych od otrzymania wniosku.

4. Jeżeli osoba wykonuje pracę najemną lub prowadzi działalność na własny rachunek w innym państwie członkowskim bez zaświadczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, z wyłączeniem przypadków, gdy zaświadczenie nie jest wymagane na podstawie art. 15 rozporządzenia wykonawczego, odpowiednia instytucja w tym innym państwie członkowskim może zwrócić się o informacje dotyczące ustawodawstwa mającego zastosowanie wobec tej osoby do instytucji państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo ma według wstępnej oceny zastosowanie.

Jeżeli instytucja, do której skierowano wniosek, nie odpowie w ciągu 35 dni roboczych od otrzymania wniosku, instytucja kierująca wniosek może postępować tak, jak gdyby zaświadczenia nie wydano, i odpowiednio informuje o tym instytucję, do której skierowano wniosek. Jeżeli instytucja, do której skierowano wniosek, wyda następnie zaświadczenie, ma ono, w stosownych przypadkach, moc wsteczną.”

;

16) w tytule III tytuł rozdziału 1 otrzymuje brzmienie:

„Świadczenia z tytułu choroby, długotrwałej opieki, macierzyństwa i równoważne świadczenia dla ojca”

;

17) w art. 25 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Do celów stosowania art. 19 rozporządzenia podstawowego ubezpieczony przedstawia świadczeniodawcy opieki zdrowotnej lub długotrwałej opieki w państwie członkowskim pobytu dokument wydany przez instytucję właściwą, potwierdzający uprawnienie do świadczeń rzeczowych. Jeżeli ubezpieczony nie posiada takiego dokumentu, instytucja miejsca pobytu, na wniosek lub z innych koniecznych względów, występuje do instytucji właściwej o wystawienie tego dokumentu.”

;

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Świadczenia rzeczowe, o których mowa w art. 19 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, oznaczają świadczenia rzeczowe, które są udzielane w państwie członkowskim miejsca pobytu, zgodnie z jego ustawodawstwem, a które stają się niezbędne ze wskazań medycznych lub ze względu na potrzebę długotrwałe opieki, z myślą o zapobieżeniu przymusowemu powrotowi ubezpieczonego do właściwego państwa członkowskiego przed końcem planowanego pobytu w celu uzyskania niezbędnego leczenia lub świadczeń z tytułu opieki długotrwałej.”

;

18) art. 26 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Na każdym etapie procedury wydawania zezwolenia instytucja właściwa zachowuje prawo do zlecenia, aby ubezpieczonego zbadał wybrany przez nią lekarz lub wybrana przez nią wykwalifikowana osoba, zgodnie z prawem krajowym lub praktyką krajową, w państwie członkowskim miejsca pobytu lub zamieszkania.”

;

19) art. 31 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Instytucja właściwa informuje również instytucję miejsca zamieszkania lub pobytu o wypłaceniu świadczeń pieniężnych z tytułu długotrwałej opieki, jeżeli ustawodawstwo stosowane przez tę ostatnią instytucję przewiduje świadczenia rzeczowe z tytułu opieki długoterminowej wymienione w wykazie, o którym mowa w art. 33a ust. 1 rozporządzenia podstawowego.”

;

20) art. 32 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Jeżeli osoba lub grupa osób jest zwolniona na swój wniosek z obowiązkowego ubezpieczenia na wypadek choroby lub długotrwałej opieki, w związku z czym osoby te nie są objęte systemem ubezpieczenia na wypadek choroby lub opieki długoterminowej, do którego zastosowanie ma rozporządzenie podstawowe, instytucja innego państwa członkowskiego nie staje się, wyłącznie z powodu tego zwolnienia, odpowiedzialna za ponoszenie kosztów świadczeń rzeczowych lub pieniężnych udzielonych tym osobom lub członkom ich rodzin na podstawie przepisów tytułu III rozdział I rozporządzenia podstawowego.”

;

21) art. 43 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Instytucja każdego z państw członkowskich wylicza, na podstawie ustawodawstwa mającego zastosowanie, należne kwoty przypadające za okresy ubezpieczenia dobrowolnego lub fakultatywnego kontynuowanego, które to kwoty na podstawie art. 53 ust. 3 lit. c) rozporządzenia podstawowego nie podlegają przepisom innego państwa członkowskiego dotyczącym wstrzymania, obniżki lub zawieszenia.”

;

22) art. 54 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Art. 12 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego stosuje się odpowiednio do art. 60a rozporządzenia podstawowego. Bez uszczerbku dla podstawowych obowiązków zainteresowanych instytucji, zainteresowany może przedstawić instytucji właściwej dokument wydany przez instytucję państwa członkowskiego, którego ustawodawstwu podlegał ze względu na ostatnio wykonywaną pracę najemną lub pracę na własny rachunek, określając okresy ukończone zgodnie z tym ustawodawstwem.”

;

23) dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 54a

Procedury dotyczące stosowania art. 61 ust. 2 rozporządzenia podstawowego

1. W sytuacji, o której mowa w art. 61 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, bezrobotny rejestruje się – jako poszukujący pracy – w służbach zatrudnienia państwa członkowskiego ostatniego okresu ubezpieczenia, zatrudnienia lub działalności na własny rachunek i składa wniosek o świadczenie do instytucji tego państwa członkowskiego. Jeżeli wniosek złożono do instytucji państwa członkowskiego, o której mowa w art. 61 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, instytucja ta natychmiast przekazuje wniosek instytucji państwa członkowskiego ostatniego okresu ubezpieczenia, zatrudnienia lub działalności na własny rachunek do rozpatrzenia. Data złożenia pierwotnego wniosku jest wiążąca dla wszystkich zainteresowanych instytucji.

2. W następstwie rozpatrzenia wniosku przez instytucję państwa członkowskiego ostatniego okresu ubezpieczenia, zatrudnienia lub działalności na własny rachunek, jeżeli zostanie stwierdzone, że bezrobotny nie spełnia warunków sumowania okresów, o których mowa w art. 61 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, a z dostępnych informacji jasno wynika, że bezrobotny ukończył niezbędny okres i nabył uprawnienia do świadczenia zgodnie z art. 61 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, natychmiast przesyła dokument instytucji państwa członkowskiego, o którym mowa w tym przepisie. Jeżeli nie jest oczywiste, czy bezrobotny ukończył okres niezbędny do tego aby otrzymać świadczenia zgodnie z art. 61 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, instytucja państwa członkowskiego ostatniego okresu ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek kontaktuje się z instytucją państwa członkowskiego, o którym mowa w tym przepisie, przed wysłaniem tego dokumentu, aby ustalić, czy okres przewidziany w tym przepisie został ukończony w tym państwie członkowskim.

3. Dokument, o którym mowa w ust. 2, zawiera niezbędne informacje na temat sytuacji bezrobotnego. Treść i formę dokumentu określa Komisja Administracyjna.”

;

24) w art. 55 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Aby zostać objętym art. 64, art. 64a ust. 2 lub art. 65 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, bezrobotny udający się do innego państwa członkowskiego informuje przed wyjazdem instytucję właściwą i występuje z wnioskiem o wydanie dokumentu poświadczającego, że zachowuje on prawo do świadczeń na warunkach określonych w art. 64 ust. 1 lit. b) rozporządzenia podstawowego.”

;

b) ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie:

„4. Instytucja państwa członkowskiego, do którego udał się bezrobotny, niezwłocznie przesyła instytucji właściwej dokument wskazujący dzień, w którym bezrobotny zarejestrował się w służbach zatrudnienia, oraz jego nowy adres.

Jeżeli w okresie, w którym bezrobotny zachowuje prawo do świadczeń, wystąpi jakakolwiek okoliczność, która może mieć wpływ na prawo do świadczeń, instytucja państwa członkowskiego, do którego udał się bezrobotny, niezwłocznie przesyła instytucji właściwej oraz zainteresowanemu dokument zawierający odpowiednie informacje.

Instytucja państwa członkowskiego, do którego udał się bezrobotny, przekazuje co miesiąc instytucji właściwej odpowiednie informacje o aktualnej sytuacji bezrobotnego, w szczególności, czy nadal jest zarejestrowany w służbach zatrudnienia i czy przestrzega przyjętych procedur kontroli oraz aktywizacji zawodowej lub pośrednictwa pracy.

5. Instytucja państwa członkowskiego, do którego udał się bezrobotny, przeprowadza kontrole lub zapewnia przeprowadzenie kontroli, tak jak gdyby zainteresowany był bezrobotnym otrzymującym świadczenia na podstawie obowiązującego ją ustawodawstwa. W razie konieczności natychmiast informuje instytucję właściwą o zaistnieniu okoliczności – takich jak wznowienie pracy – mogących wpływać na prawo bezrobotnego do świadczeń.”

;

c) ust. 7 otrzymuje brzmienie:

„7. Ust. 2–6 stosuje się odpowiednio w sytuacjach objętych art. 64a ust. 1 rozporządzenia podstawowego.”

;

25) w art. 56 wprowadza się następujące zmiany:

a) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„-1. Instytucja właściwa informuje osoby całkowicie bezrobotne, o których mowa w art. 65 ust. 1, art. 65 ust. 2 akapit trzeci i art. 65 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, o ich prawach i obowiązkach oraz przekazuje im dokumenty zawierające wszystkie niezbędne informacje dotyczące otrzymywania świadczeń dla bezrobotnych zgodnie z odpowiednim ustawodawstwem. Odpowiednie instytucje przekazują sobie wzajemnie informacje niezbędne do pomagania w poszukiwaniu pracy bezrobotnym, którzy mają miejsce zamieszkania w państwie członkowskim innym niż właściwe państwo członkowskie, oraz informują się wzajemnie o mających zastosowanie procedurach i warunkach kontroli oraz o służbach zatrudnienia, do których dyspozycji osoby te powinny pozostawać. Instytucja państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, na wniosek instytucji właściwej, natychmiast informuje instytucję właściwą o wszelkich znanych sobie okolicznościach, które mogą wpływać na prawo do świadczeń, w szczególności jeżeli osoby całkowicie bezrobotne podjęły pracę lub działalność na własny rachunek w państwie członkowskim miejsca zamieszkania.”

;

b) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Jeżeli na podstawie art. 65 ust. 6 rozporządzenia podstawowego bezrobotny postanawia pozostać do dyspozycji służb zatrudnienia zarówno w państwie członkowskim, w którym otrzymał świadczenia, oraz w państwie członkowskim, w którym zarejestrował się jako osoba poszukująca pracy, informuje o tym instytucję oraz służby zatrudnienia państwa członkowskiego zapewniającego świadczenia.

Na wniosek służb zatrudnienia państwa członkowskiego, które nie zapewnia świadczeń, służby zatrudnienia państwa członkowskiego zapewniającego świadczenia przekazują odpowiednie informacje na temat rejestracji bezrobotnego i poszukiwania przez niego zatrudnienia.

Służby zatrudnienia państwa członkowskiego, które nie zapewnia świadczeń, na wniosek instytucji właściwej natychmiast informują instytucję właściwą o wszelkich okolicznościach, o których wiedzą i które mogą wpływać na prawo do świadczeń, w szczególności gdy osoby całkowicie bezrobotne podjęły pracę lub rozpoczęły działalność na własny rachunek w państwie członkowskim miejsca zamieszkania.”

;

c) uchyla się ust. 3;

26) dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 56a

Wzmocnione środki wsparcia i współpracy dla bezrobotnych, którzy mieli miejsce zamieszkania w państwie członkowskim innym niż właściwe państwo członkowskie

1. Właściwe władze lub instytucje właściwe co najmniej dwóch państw członkowskich współpracują i mogą uzgodnić szczegółowe procedury i terminy dotyczące monitorowania aktualnej sytuacji bezrobotnych, a także inne środki w celu ułatwienia poszukiwania pracy bezrobotnym, którzy mają miejsce zamieszkania w państwie członkowskim innym niż właściwe państwo członkowskie.

2. Zainteresowane państwa członkowskie zapewniają, aby bezrobotni, o których mowa w art. 65 rozporządzenia podstawowego, mieli na ich poszczególnych terytoriach dostęp do europejskiej sieci służb zatrudnienia (EURES) oraz do służb wsparcia w regionach transgranicznych, o ile są one dostępne, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/589 (*19).

(*19) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/589 z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie europejskiej sieci służb zatrudnienia (EURES), dostępu pracowników do usług w zakresie mobilności i dalszej integracji rynków pracy oraz zmiany rozporządzeń (UE) nr 492/2011 i (UE) nr 1296/2013 (Dz.U. L 107 z 22.4.2016, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2016/589/oj)”;"

27) tytuł art. 57 otrzymuje brzmienie:

„Przepisy dotyczące stosowania art. 60a, 61, 62, 64 i 65 rozporządzenia podstawowego odnoszące się do osób objętych specjalnym systemem dla urzędników służby cywilnej”

;

28) art. 64 ust. 1 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:

„—

wskaźnik (i = 1, 2, 3 i 4) oznacza cztery grupy wiekowe użyte do obliczenia stałych kwot:

— i = 1: osoby w wieku poniżej 65 lat,

— i = 2: osoby w wieku od 65 do 74 lat,

— i = 3: osoby w wieku od 75 do 84 lat,

— i = 4: osoby w wieku 85 lat i starsze,”

;

29) art. 65 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 65

Powiadamianie o średnich kosztach rocznych

1. Informacja o średnim koszcie rocznym na osobę w każdej grupie wiekowej w danym roku jest przekazywana Komisji Obrachunkowej najpóźniej do końca drugiego roku następującego po danym roku.

2. Średni koszt roczny przekazany zgodnie z ust. 1 zostaje opublikowany każdego roku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, po zatwierdzeniu przez Komisję Administracyjną.

3. Jeżeli państwo członkowskie nie jest w stanie powiadomić o średnich rocznych kosztach za dany rok w terminie, o którym mowa w ust. 1, w tym samym terminie występuje do Komisji Administracyjnej i Komisji Obrachunkowej o zezwolenie na wykorzystanie średnich kosztów rocznych dotyczących tego państwa członkowskiego opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w odniesieniu do roku poprzedzającego rok, w którym nie dokonano jeszcze powiadomienia o średnich kosztach. Występując o to zezwolenie, państwo członkowskie przedstawia powody, dla których nie jest w stanie powiadomić o rocznych średnich kosztach za dany rok. Jeżeli Komisja Administracyjna, uwzględniając opinię Komisji Obrachunkowej, pozytywnie rozpatrzy wniosek państwa członkowskiego, te roczne średnie koszty za rok poprzedzający rok, za który nie zgłoszono danych, zostają ponownie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

4. Zezwolenia zgodnie z ust. 3 nie udziela się w dwóch kolejnych latach.”

;

30) art. 66 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Zwroty należności między instytucjami państw członkowskich, przewidziane w art. 35 i 41 rozporządzenia podstawowego, odbywają się za pośrednictwem instytucji łącznikowej. Odrębne instytucje łącznikowe mogą zajmować się zwrotami należności dokonywanymi zgodnie z art. 35 i 41 rozporządzenia podstawowego. Instytucje łącznikowe mogą wzajemnie kompensować sobie należności.”

;

31) w art. 67 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. W odniesieniu do art. 6 ust. 5 akapit drugi oraz art. 73 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, bieg terminu określonego w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu nie rozpoczyna się, dopóki nie zostanie wskazana instytucja właściwa.”

;

b) ust. 7 otrzymuje brzmienie:

„7. Komisja Obrachunkowa ułatwia dokonywanie ostatecznego zamknięcia ksiąg rachunkowych w przypadkach, gdy nie jest możliwe dojście do porozumienia w terminie określonym w ust. 6, a także – na uzasadniony wniosek jednej ze stron – wydaje opinię w sporze w terminie dziewięciu miesięcy następujących po miesiącu, w którym dana sprawa została jej przedstawiona do rozpatrzenia.”

;

32) art. 68 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Odsetki są naliczane na podstawie stopy referencyjnej stosowanej przez Europejski Bank Centralny w jego głównych operacjach refinansowania, powiększonej o dwa punkty procentowe. Zastosowanie ma stopa referencyjna mająca zastosowanie w pierwszym dniu miesiąca, w którym należy dokonać płatności.”

;

33) uchyla się art. 70;

34) art. 72 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. O ile art. 73 rozporządzenia wykonawczego nie stanowi inaczej, jeżeli instytucja państwa członkowskiego wypłaciła danej osobie nienależne świadczenia, instytucja ta może, na warunkach i w granicach przewidzianych w stosowanym przez tę instytucję ustawodawstwie, wystąpić do instytucji każdego innego państwa członkowskiego odpowiedzialnej za wypłatę świadczeń zainteresowanemu o potrącenie nienależnej kwoty z kwot zaległych lub bieżących płatności należnych tej osobie niezależnie od działu zabezpieczenia społecznego, w ramach którego świadczenie jest wypłacane. Instytucja tego ostatniego państwa członkowskiego potrąca odnośną kwotę na warunkach i w granicach przewidzianych w stosowanym przez nią ustawodawstwie dla takiej procedury wyrównawczej, w taki sam sposób, jak w przypadku gdyby sama dokonała nadpłaty, oraz przekazuje potrąconą kwotę instytucji, która wypłaciła nienależne świadczenia.”

;

35) art. 73 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 73

Rozliczenie nienależnych świadczeń pieniężnych i rzeczowych oraz składek w przypadku zmiany z mocą wsteczną ustawodawstwa mającego zastosowanie lub innych sytuacji, gdy instytucja nie była właściwa

1. W razie zmiany z mocą wsteczną ustawodawstwa mającego zastosowanie, w tym w sytuacjach, o których mowa w art. 6 ust. 4 i 5 rozporządzenia wykonawczego, a także w innych przypadkach, gdy instytucja, która nie była właściwa, nienależnie wypłaciła świadczenia lub udzieliła świadczeń lub nienależnie pobrała składki, instytucja ta sporządza zestawienie wypłaconych lub pobranych kwot i przesyła je instytucji uznanej za właściwą do celów zwrotu, w terminie sześciu miesięcy po ustaleniu zmiany ustawodawstwa mającego zastosowanie lub po wskazaniu instytucji odpowiedzialnej za udzielanie świadczeń lub pobieranie składek.

2. Świadczenia rzeczowe są zwracane przez instytucję uznaną za właściwą zgodnie z przepisami art. 66, 67 i 68 rozporządzenia wykonawczego.

3. Instytucja uznana za właściwą w zakresie wypłacania świadczeń pieniężnych potrąca kwotę do zwrotu instytucji, która nie była właściwa lub była właściwa tymczasowo, z zaległych kwot z tytułu odnośnych świadczeń należnych zainteresowanemu i niezwłocznie przekazuje potrąconą kwotę tej ostatniej instytucji.

Jeżeli kwota nienależnie wypłaconych świadczeń jest wyższa od kwot zaległych do zapłaty przez instytucję uznaną za właściwą lub jeżeli brak jest kwot zaległych, instytucja uznana za właściwą potrąca tę kwotę z bieżących płatności na warunkach i w granicach przewidzianych w stosowanym przez nią ustawodawstwie i niezwłocznie przekazuje tę kwotę instytucji, która nienależnie wypłaciła świadczenia pieniężne, do celów ich zwrotu.

4. Instytucja, która nienależnie otrzymywała składki od osoby fizycznej lub prawnej, zwraca odnośne kwoty osobom, które je zapłaciły, dopiero gdy ta instytucja otrzyma od instytucji uznanej za właściwą potwierdzenie odpowiednich kwot.

Na wniosek instytucji uznanej za właściwą, złożony najpóźniej w terminie trzech miesięcy po otrzymaniu przez nią zestawienia kwot wypłaconych lub otrzymanych, instytucja, która nienależnie otrzymywała składki, przekazuje te składki instytucji uznanej za właściwą dla tego samego okresu w celu ustalenia sytuacji w zakresie składek jej należnych od osoby fizycznej lub prawnej. Przekazane składki uznaje się za wpłacone z mocą wsteczną na rzecz instytucji uznanej za właściwą.

Jeżeli kwota nienależnie otrzymanych składek jest wyższa niż kwota należna instytucji uznanej za właściwą od osoby fizycznej lub prawnej, instytucja, która nienależnie otrzymywała składki, zwraca nadpłaconą kwotę obliczoną zgodnie z prawem krajowym zainteresowanej osobie fizycznej lub prawnej.

5. Istnienie terminów na podstawie ustawodawstwa krajowego nie stanowi ważnej podstawy odmowy rozliczania należności między instytucjami na podstawie niniejszego artykułu.

6. W przypadku procedur na podstawie art. 5 ust. 5 lub art. 6 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego niniejszy artykuł nie ma zastosowania do należności starszych niż 36 miesięcy w dniu wszczęcia procedury.

7. Co najmniej dwa państwa członkowskie mogą uzgodnić szczególne przepisy i procedury różne od określonych w ust. 1–6 niniejszego artykułu oraz mogą – w odniesieniu do świadczeń rzeczowych – stosować art. 35 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, pod warunkiem że te przepisy i procedury nie są niekorzystne dla zainteresowanych.

8. Komisja Administracyjne określa szczegółowy sposób stosowania niniejszego artykułu.”

;

36) w art. 75 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 1 dodaje się tiret w brzmieniu:

„—

»termin spłaty należności« oznacza termin, w którym dług powinien zostać spłacony na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego strony występującej.”

;

b) uchyla się ust. 3;

c) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„4. Jeżeli zwrot składek na ubezpieczenie społeczne dotyczy osoby, która zamieszkuje lub przebywa w innym państwie członkowskim, państwo członkowskie, z którego ma pochodzić zwrot, może – zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego – poinformować państwo członkowskie zamieszkania lub pobytu o przewidywanym zwrocie, nie otrzymawszy uprzednio wniosku o ten zwrot.”

;

37) art. 77 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 77

Powiadamianie

1. Na wniosek strony występującej strona wezwana powiadamia adresata – zgodnie z obowiązującymi w jej własnym państwie członkowskim przepisami w zakresie powiadamiania o podobnych instrumentach i decyzjach – o wszystkich instrumentach i decyzjach, w tym o charakterze sądowym, które odnoszą się do należności lub jej odzyskania i zostały wydane w państwie członkowskim strony występującej.

2. Wnioskowi o powiadomienie towarzyszy standardowy formularz zawierający co najmniej następujące informacje oraz instrument lub decyzja, o których należy powiadomić:

a) nazwę lub imię i nazwisko, adres i inne dane pozwalające zidentyfikować adresata;

b) cel powiadomienia i termin, w którym powiadomienie powinno zostać dokonane;

c) opis instrumentu lub decyzji, o których należy powiadomić, oraz charakter i kwotę odnośnej należności;

d) nazwę, adres i inne dane kontaktowe dotyczące:

(i) urzędu odpowiedzialnego w odniesieniu do instrumentu lub decyzji, o których należy powiadomić; oraz

(ii) w przypadku, jest to urząd inny, niż urząd, o którym mowa w ppkt (i), urzędu, w którym można uzyskać dalsze informacje na temat powiadomienia lub procedury zaskarżenia obowiązku zapłaty.

3. Strona wezwana niezwłocznie informuje stronę występującą o działaniach podjętych w związku z jej wnioskiem o powiadomienie, w szczególności o dniu przekazania decyzji lub instrumentu adresatowi.

4. Strona występująca składa wniosek o powiadomienie na podstawie niniejszego artykułu wyłącznie wtedy, gdy nie może dokonać powiadomienia zgodnie z przepisami regulującymi powiadomienie o danym dokumencie w swoim państwie członkowskim lub gdy takie powiadomienie spowodowałoby nieproporcjonalne trudności.

5. Strona wezwana zapewnia, aby powiadomienie w państwie członkowskim strony wezwanej zostało przekazane zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi oraz praktykami administracyjnymi obowiązującymi w państwie członkowskim strony wezwanej.

6. Ust. 5 pozostaje bez uszczerbku dla wszelkich innych form powiadamiania przez organ państwa członkowskiego strony występującej zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym państwie członkowskim. Organ w państwie członkowskim strony występującej może powiadomić o dokumentach bezpośrednio listem poleconym lub drogą elektroniczną daną osobę na terytorium innego państwa członkowskiego.”

;

38) w art. 78 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Na wniosek strony występującej strona wezwana odzyskuje należności objęte tytułem wykonawczym umożliwiającym egzekucję w państwie członkowskim strony występującej. Do wszystkich wniosków o odzyskanie należności załącza się jednolity tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję w państwie członkowskim strony wezwanej.”

;

b) w ust. 2 uchyla się lit. b);

c) ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:

„3. Zanim strona występująca wystąpi z wnioskiem o odzyskanie należności, zastosowanie mają właściwe procedury odzyskiwania należności dostępne w państwie członkowskim strony występującej, z wyjątkiem następujących sytuacji:

a) gdy jest oczywiste, że w państwie członkowskim strony występującej nie ma aktywów do odzyskania lub że takie procedury nie doprowadzą do spłaty całkowitej kwoty należności, a strona występująca posiada konkretne informacje wskazujące na to, że zainteresowany dysponuje aktywami w państwie członkowskim strony wezwanej;

b) gdy zastosowanie takich procedur w państwie członkowskim strony występującej spowodowałoby nieproporcjonalne trudności.

Jeżeli strona wezwana otrzyma wniosek o odzyskanie należności od strony występującej, strona występująca przekazuje, na wniosek strony wezwanej, wszelkie dodatkowe informacje, które byłyby potrzebne stronie wezwanej do odzyskania należności. Strona występująca nie jest zobowiązana do przekazania informacji, o których mowa w art. 76 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego.

4. Wniosek o odzyskanie należności zawiera ponadto oświadczenie strony występującej, potwierdzające, że zostały spełnione warunki określone w ust. 2 i 3.”

;

d) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„6. Do wniosku o odzyskanie należności można załączyć inne dokumenty dotyczące należności wydane w państwie członkowskim strony występującej.”

;

39) art. 79–82 otrzymują brzmienie:

„Artykuł 79

Tytuł wykonawczy

1. Jednolity tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję w państwie członkowskim strony wezwanej odzwierciedla merytoryczną zawartość pierwotnego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję i stanowi jedyną podstawę środków odzyskiwania należności i środków zapobiegawczych przyjętych w państwie członkowskim strony wezwanej. Nie podlega on w tym państwie członkowskim uznaniu, uzupełnieniu ani zastąpieniu.

2. Jednolity tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję zawiera:

a) nazwę lub imię i nazwisko, adres oraz wszelkie inne istotne informacje pozwalające zidentyfikować zainteresowaną osobę fizyczną lub prawną lub dotyczące strony trzeciej będącej w posiadaniu jej aktywów;

b) nazwę, adres oraz wszelkie inne istotne informacje dotyczące urzędu odpowiedzialnego za określenie wysokości należności oraz, jeżeli jest to inny urząd, dotyczące urzędu, w którym można uzyskać dalsze informacje dotyczące należności lub możliwości zaskarżenia obowiązku zapłaty;

c) informacje istotne do celów zidentyfikowania tytułu wykonawczego wydanego w państwie członkowskim strony występującej;

d) opis należności, w tym jej charakter, okres, którego dotyczy należność, termin spłaty należności i inne odpowiednie daty dotyczące procedury egzekucji, a także kwotę należności, w tym kwotę główną, odsetki, grzywny, kary administracyjne i wszystkie inne należne opłaty i koszty w walutach państw członkowskich strony występującej i strony wezwanej;

e) termin, w którym strona występująca lub strona wezwana powiadomiły adresata o wspomnianym tytule;

f) datę rozpoczęcia i długość okresu, w którym możliwa jest egzekucja według przepisów obowiązujących w państwie członkowskim strony występującej;

g) wszelkie inne istotne informacje.