Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2026/2393 z dnia 29 października 2026 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz włóknin PET typu spunbond pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2026/2393

z dnia 29 października 2026 r.

nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz włóknin PET typu spunbond pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9 ust. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

1. PROCEDURA

1.1. Wszczęcie postępowania

(1) 15 września 2025 r. na podstawie art. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja Europejska („Komisja”) wszczęła dochodzenie antydumpingowe dotyczące przywozu włóknin PET typu spunbond pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („państwo, którego dotyczy postępowanie”). Komisja opublikowała zawiadomienie o wszczęciu postępowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2) („zawiadomienie o wszczęciu”).

(2) Komisja wszczęła dochodzenie w następstwie skargi złożonej w dniu 8 sierpnia 2025 r. przez Freudenberg Performance Materials i Johns Manville („skarżący”), jedynych znanych producentów unijnych włóknin PET typu spunbond. Skarga została złożona w imieniu przemysłu Unii zajmującego się produkcją włóknin PET typu spunbond w rozumieniu art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W skardze przedstawiono dowody na wystąpienie dumpingu i wynikającej z niego istotnej szkody, które były wystarczające, by uzasadnić wszczęcie dochodzenia.

1.2. Rejestracja

(3) Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2025/2409 z dnia 1 grudnia 2025 r. (3) („rozporządzenie w sprawie rejestracji”) Komisja poddała rejestracji przywóz produktu objętego postępowaniem.

1.3. Środki tymczasowe

(4) Zgodnie z art. 19a rozporządzenia podstawowego w dniu 16 kwietnia 2026 r. Komisja przedstawiła stronom podsumowanie dotyczące zaproponowanych ceł oraz szczegóły dotyczące obliczania marginesów dumpingu i marginesów odpowiednich do usunięcia szkody, jaką ponosi przemysł Unii („okres wcześniejszego informowania”). Zainteresowane strony poproszono o przedstawienie uwag na temat prawidłowości obliczeń w ciągu trzech dni roboczych.

(5) 14 maja 2026 r. rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2026/1063 z dnia 12 maja 2026 r. (4) („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”) Komisja nałożyła tymczasowe cła antydumpingowe na przywóz włóknin PET typu spunbond z Chińskiej Republiki Ludowej. Uwagi otrzymane po okresie wcześniejszego informowania, o którym mowa w motywie 4 powyżej, omówiono w motywach 366–369 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

1.4. Dalsze postępowanie

(6) Po ujawnieniu najważniejszych ustaleń i faktów, na podstawie których nałożono tymczasowe cło antydumpingowe („ujawnienie tymczasowych ustaleń”), Chińska Izba Handlowa ds. Przywozu i Wywozu Wyrobów Tekstylnych („CCCT”), Changde Tiandingfeng Nonwovens Co Ltd i Tiandingfeng Nonwovens Co Ltd (zwane dalej „grupą TDF”), włoski producent membran hydroizolacyjnych – Matco S.r.l (zwany dalej „Matco”), stowarzyszenie Strade Italiane E Bitumi („SITEB”), reprezentujące włoskich producentów membran hydroizolacyjnych, oraz Valli Zabban SpA, General Membrane SpA, Casali Industria Chimica e Bituminosa SpA. i Vetroasfalto SpA (zwane dalej „włoskimi użytkownikami włóknin PET typu spunbond”), a także Freudenberg Performance Materials S.A.S i Politex SAS di Freudenberg Politex SRL oraz Hubei Unibon Nonwovens Co., Ltd (zwane dalej „Hubei”) złożyli uwagi na piśmie przedstawiające ich opinie w sprawie tymczasowych ustaleń, w terminie określonym w art. 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(7) Stronom, które wystąpiły z odpowiednim wnioskiem, umożliwiono przedstawienie argumentów. Posiedzenia wyjaśniające odbyły się z udziałem grupy TDF, CCCT i włoskich użytkowników włóknin PET typu spunbond.

(8) Komisja kontynuowała poszukiwanie i weryfikowanie wszelkich informacji, które uznała za konieczne do sformułowania ostatecznych ustaleń. Dokonując ostatecznych ustaleń, Komisja przeanalizowała uwagi przedstawione przez zainteresowane strony i w stosownych przypadkach zmieniła swoje tymczasowe wnioski.

(9) Komisja poinformowała wszystkie zainteresowane strony o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzała nałożyć ostateczne cło antydumpingowe na przywóz włóknin PET typu spunbond pochodzących z ChRL („ujawnienie ostatecznych ustaleń”). Wszystkim stronom wyznaczono termin do zgłaszania uwag na temat ostatecznych ustaleń.

(10) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń skarżący, producenci eksportujący z grupy TDF i Hubei, CCCT oraz włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond przedstawili uwagi w wyznaczonym terminie. Włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond wystąpili z wnioskiem o posiedzenie wyjaśniające, które zostało następnie zorganizowane. Uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały rozpatrzone i w stosownych przypadkach uwzględnione w niniejszym rozporządzeniu. Odniesiono się do nich poniżej.

(11) Ponieważ niektóre uwagi otrzymane po ujawnieniu ostatecznych ustaleń doprowadziły do zmiany marginesów dumpingu i wynikających z nich ostatecznych poziomów cła, Komisja poinformowała wszystkie zainteresowane strony o tych zmianach w drodze dodatkowego ujawnienia ostatecznych ustaleń, jak opisano w motywach 37–42 i 57. Wszystkim stronom wyznaczono termin do zgłaszania uwag na temat dodatkowych ostatecznych ustaleń.

(12) W odpowiedzi na dodatkowe ujawnienie ostatecznych ustaleń, o którym mowa w poprzednim motywie, Komisja otrzymała uwagi od jednego z producentów eksportujących. Ponieważ jednak te uwagi nie dotyczyły dodatkowo ujawnionych ostatecznych ustaleń, zostały one pominięte. Nie otrzymano żadnych dalszych uwag dotyczących dodatkowo ujawnionych ostatecznych ustaleń.

1.5. Uwagi dotyczące wszczęcia

(13) Matco, SITEB i włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond twierdzili, że Komisja nie powiadomiła użytkowników i nie wysłuchała ich argumentów w toku dochodzenia, co ograniczyło ich prawo do obrony. Według zainteresowanych stron Komisja powinna była wydać i rozesłać specjalny kwestionariusz do włoskich i pozostałych unijnych użytkowników włóknin PET typu spunbond zidentyfikowanych za pośrednictwem odpowiednich stowarzyszeń branżowych, w celu uzyskania informacji faktycznych.

(14) Komisja zauważyła, że zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego Komisja bierze pod uwagę interesy użytkowników. Aby jednak korzystać z praw proceduralnych i przedłożyć odpowiednie dane w odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, użytkownicy powinni byli zgłosić się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu. Komisja nie mogła przeprowadzić bardziej dogłębnej analizy rynku użytkowników obejmującej liczbę zagrożonych miejsc pracy, ponieważ użytkownicy – nie przedłożywszy odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu – nie podjęli współpracy w ramach dochodzenia. W zawiadomieniu o wszczęciu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej wezwano wszystkie zainteresowane strony do skontaktowania się z Komisją i zamieszczono link do kwestionariusza dla użytkowników. Komisja wyraźnie poinformowała znanych użytkowników o wszczęciu postępowania. Matco i wszystkich włoskich użytkowników włóknin PET typu spunbond wskazano jako potencjalne zainteresowane strony i zaproszono ich do udziału w kontroli wyrywkowej importerów (5), ponieważ na etapie wszczęcia postępowania ich funkcja nie była całkowicie jasna.

(15) Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń nie otrzymano żadnych dalszych uwag dotyczących wszczęcia postępowania.

1.6. Kontrola wyrywkowa

(16) Wobec braku uwag dotyczących decyzji w sprawie kontroli wyrywkowej producentów unijnych, importerów niepowiązanych i producentów eksportujących potwierdzono wnioski przedstawione w motywach 15–19 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

1.7. Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu i wizyty weryfikacyjne

(17) Wobec braku uwag potwierdzono motywy 20–22 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

1.8. Okres objęty dochodzeniem i okres badany

(18) Przypomina się, że dochodzenie w sprawie dumpingu i powstałej szkody obejmowało okres od dnia 1 lipca 2024 r. do dnia 30 czerwca 2025 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”), a analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody obejmowała okres od dnia 1 stycznia 2022 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”).

2. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

2.1. Produkt objęty dochodzeniem, produkt objęty postępowaniem i produkt podobny

(19) Wobec braku uwag potwierdzono motywy 24–30 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

2.2. Argumenty dotyczące zakresu produktu

(20) Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond przedstawili uwagi, twierdząc, że Komisja popełniła błąd, biorąc pod uwagę wpływ przywozu z Chin wyłącznie na unijny rynek włóknin PET typu spunbond. Twierdzili oni, że przywożone włókniny PET typu spunbond, które są zawarte w produktach końcowych wywożonych poza Unię, nie podlegają tej samej dynamice konkurencji, co produkty przeznaczone do sprzedaży i konsumpcji na rynku unijnym, oraz że Komisja powinna była dokonać rozróżnienia między włókninami PET typu spunbond zawartymi w produktach rynku niższego szczebla (membranach bitumicznych) konsumowanych na rynku unijnym a włókninami PET typu spunbond zawartymi w produktach rynku niższego szczebla, które są następnie wywożone do państw trzecich.

(21) Użytkownicy ci nie przedstawili jednak żadnych dowodów na poparcie swojego twierdzenia o różnicach w podstawowych fizycznych, chemicznych i technicznych właściwościach oraz podstawowych zastosowaniach tych produktów, a jedynie zwrócili się do Komisji o ocenę wpływu gospodarczego środków na rynek niższego szczebla, ze szczególnym uwzględnieniem włóknin PET typu spunbond wykorzystywanych w wywożonych produktach. Niemniej jednak brak udowodnionych różnic w podstawowych właściwościach fizycznych, chemicznych i technicznych uniemożliwia dokonanie takiego rozróżnienia. Zatem produkty te są produktami podobnymi w rozumieniu rozporządzenia podstawowego i argument ten został odrzucony.

(22) Włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond twierdzili również, że zastosowana struktura PCN została ustalona na podstawie podobieństw cenowych, a zatem nie odzwierciedla różnic między włókninami PET typu spunbond wykorzystywanymi w towarach sprzedawanych na rynku wewnętrznym a stosowanymi w produktach rynku niższego szczebla przeznaczonych na wywóz.

(23) Jak wyjaśniono w motywie 32 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, struktura PCN, w której przewidziano rozróżnienie między wzmocnionymi włóknem szklanym a niewzmocnionymi włókninami PET typu spunbond, odzwierciedla właściwości materiałowe produktu objętego dochodzeniem, a zatem również różne zastosowania tych rodzajów produktu. Zainteresowane strony nie uzasadniły swoich twierdzeń dowodami wykazującymi, że przywóz z Chin różni się istotnie pod względem jakości produktu lub parametrów technicznych od produktów przemysłu Unii. Nie przedstawiły one również dowodów na jakiekolwiek różnice w podstawowych właściwościach fizycznych, chemicznych i technicznych włóknin PET typu spunbond sprzedawanych do konsumpcji na rynku unijnym w porównaniu z tymi wywożonym poza Unię ani na istnienie jakichkolwiek cech lub innowacji, których przemysł Unii nie jest w stanie zapewnić. Włókniny PET typu spunbond są pod względem podstawowych właściwości fizycznych, chemicznych i technicznych tym samym produktem, niezależnie od tego, czy jest on wywożony, czy sprzedawany na rynku wewnętrznym UE. Nie ma powodu, aby w strukturze PCN brać pod uwagę wywożone włókniny PET typu spunbond. W związku z tym argument ten odrzucono. Zatem ich argument, że analiza przywozu, udział w rynku, ocena szkody i związek przyczynowy powinny zostać zmienione w celu odzwierciedlenia różnic między włókninami PET typu spunbond, wykorzystywanymi w produktach wywożonych i w sprzedaży na rynku wewnętrznym, również został odrzucony.

(24) Wobec braku innych uwag potwierdzono motywy 31–32 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

3. DUMPING

3.1. Procedura określania wartości normalnej na podstawie art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego

(25) Wobec braku jakichkolwiek uwag dotyczących procedury określania wartości normalnej na podstawie art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego Komisja potwierdziła swoje wnioski zawarte w motywach 33–42 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

3.2. Wartość normalna

3.2.1. Istnienie znaczących zakłóceń

(26) Szczegóły dotyczące istnienia znaczących zakłóceń przedstawiono w sekcjach 3.2.1–3.2.5 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Wobec braku uwag dotyczących istnienia znaczących zakłóceń w rozumieniu art. 2 ust. 6 lit. a) i b) rozporządzenia podstawowego w sektorze włóknin PET typu spunbond w ChRL Komisja potwierdziła swoje ustalenia przedstawione w motywach 46–147 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

3.2.2. Kraj reprezentatywny

(27) W motywach 148–194 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych Komisja poinformowała zainteresowane strony o odpowiednich źródłach, które zamierza wykorzystać do określenia wartości normalnej i o wyborze Tajlandii jako jedynego reprezentatywnego kraju. Komisja poinformowała również zainteresowane strony, że określi koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne („SG&A”) oraz zyski na podstawie informacji już dostępnych dla przedsiębiorstwa PT Multi Spunindo Jaya Tbk, jednego z producentów włóknin PET typu spunbond w Indonezji.

(28) W odpowiedzi na ujawnienie tymczasowych ustaleń producent eksportujący Hubei Unibon nonwovens Co Ltd („Unibon”) powtórzył swój argument odnoszący się do drugiej noty dotyczącej czynników produkcji z dnia 9 lutego 2026 r. (zwanej dalej „drugą notą”) (6). Uznał on, że przywóz wiórów PET do Tajlandii wiąże się z niereprezentatywnymi cenami i dotyczy wiórów PET klasy jakości uznawanej za specjalną, niszową („specjalistyczne wióry PET”), podczas gdy chińscy producenci eksportujący stosują standardowe wióry PET, które nie są porównywalne ze specjalistycznymi wiórami PET. Przedsiębiorstwo Unibon wniosło o wykorzystanie zamiast tego przywozu wiórów PET do Indonezji (po cenie 7,3 RMB/kg w porównaniu z 11,1/kg w przypadku Tajlandii).

(29) W odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń przedsiębiorstwo Unibon powtórzyło swoje argumenty dotyczące powodów, dla których Tajlandii nie należy uznawać za odpowiedni reprezentatywny kraj.

(30) Komisja odniosła się już do tych argumentów w motywach 158 i 159 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Wobec braku jakichkolwiek konkretnych dodatkowych dowodów wskazujących, że wióry PET przywożone do Tajlandii różnią się pod względem chemicznym od wiórów PET wykorzystywanych przez chińskich producentów eksportujących, argument ten zostaje odrzucony.

(31) Wobec braku dalszych uwag dotyczących reprezentatywnego kraju Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 148–194 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

3.2.3. Czynniki produkcji – stosowanie wartości odniesienia z reprezentatywnego kraju

(32) W motywach 198–238 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych Komisja poinformowała zainteresowane strony o odpowiednich źródłach, które zamierza wykorzystać do określenia wartości normalnej, z wykorzystaniem Tajlandii jako reprezentatywnego kraju. W tabeli 1 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych Komisja wymieniła wszystkie czynniki produkcji, konkretne źródła każdego z czynników oraz dane dotyczące cen zebrane od reprezentatywnych krajów, które wykorzystała do obliczenia marginesów dumpingu.

(33) W motywach 200–231 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych Komisja szczegółowo przedstawiła ustalenia dotyczące każdego z czynników produkcji wymienionych w tabeli 1 oraz uwzględniła przedstawione przez strony uwagi do drugiej noty dotyczącej czynników produkcji i odniosła się do nich.

(34) Poniżej Komisja szczegółowo przedstawiła wszystkie uwagi dotyczące poszczególnych czynników produkcji zgłoszone w związku z ujawnieniem tymczasowych ustaleń (niektóre z nich zasadniczo stanowiły powtórzenie uwag przedstawionych w odpowiedzi na drugą notę) i odniosła się do każdej z nich.

Emulsja kwasu akrylowego

(35) Komisja odniosła się do motywu 218 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w którym przyjęła wniosek grupy TDF o zmianę 6-cyfrowego kodu HS dla dyspersji estrów akrylowych z 3903 90 na 3906 90 . Na bardziej szczegółowym poziomie klasyfikacji Komisja zastosowała następnie kod 3906 90 99 .

(36) W odpowiedzi na ujawnienie tymczasowych ustaleń grupa TDF uznała, że w przypadku emulsji kwasu akrylowego zastosowany kod towaru 3906 90 99 („pozostałe”) jest błędny i zamiast tego Komisja powinna zastosować kod 3906 90 20 (7). Argument ten został poparty dowodami, w tym dokumentacją potwierdzającą dokładny surowiec wykorzystywany przez grupę TDF. Na tej podstawie Komisja przyjęła ten argument i ustaliła wartość odniesienia dla dyspersji estrów akrylowych na podstawie kodu towaru 3906 90 20 , a nie kodu 3906 90 99 .

(37) W odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń przedsiębiorstwo Unibon stwierdziło, że emulsja kwasu akrylowego stosowana przez Unibon jest identyczna z emulsją stosowaną przez innych chińskich producentów, w tym TDF. W związku z tym argumentowało, że Komisja powinna również zastosować kod towaru 3906 90 20 w celu ustalenia wartości odniesienia dla emulsji kwasu akrylowego w przypadku Unibon. Komisja zbadała dostępne dowody z wizyty weryfikacyjnej, które potwierdziły ten argument i w następstwie tego zaakceptowała zastosowanie kodu towaru 3906 90 20 do ustalenia wartości odniesienia dla Unibon. Zaktualizowana wartość odniesienia wraz ze zaktualizowaną wartością odniesienia, o której mowa w motywie 42 poniżej, miały wpływ na obniżenie marginesu dumpingu Hubei Unibon z 45,6 % do 39,8 %.

Półkoks i lignit

(38) Komisja przypomina, że – jak stwierdzono w motywach 229 i 230 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych – zastosowała dwie odrębne ceny węgla/koksu, jedną dla lignitu i jedną dla półkoksu. W przypadku lignitu wykorzystała dane statystyczne dotyczące cen pochodzące z tajlandzkiego Urzędu Polityki Energetycznej i Planowania w Ministerstwie Energii. W przypadku półkoksu korzystała z bazy Global Trade Atlas (GTA).

(39) W odpowiedzi na ujawnienie tymczasowych ustaleń przedsiębiorstwo Unibon sprzeciwiło się wykorzystaniu krajowych statystyk tajskiego Ministerstwa Energii zamiast GTA w odniesieniu do lignitu. Unibon uważało, że Komisja nie podała uzasadnionych powodów niekorzystania z publicznie dostępnych statystyk dotyczących przywozu z GTA. Nie zgodziło się z powodem niekorzystania z GTA (tj. argumentem, że głównym źródłem przywozu jest Laos), ponieważ Laos jest członkiem WTO i, według Unibon, „uznanym państwem o gospodarce rynkowej, co gwarantuje, że ceny importowe są wolne od zakłóceń rynkowych i w pełni reprezentatywne dla niezniekształconych międzynarodowych cen rynkowych”. Zauważyło, że skarżący nie przedstawił dowodów podważających to twierdzenie. Stwierdziło ponadto, że w tajlandzkich statystykach krajowych nie rozróżnia się różnych rodzajów węgla (w przeciwieństwie do GTA), że wielkość przywozu z Laosu była znaczna, oraz że Laos jest krajem sąsiadującym z Tajlandią.

(40) W motywie 166 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych Komisja przypomniała, że ceny importowe lignitu z GTA nie były najwłaściwszą podstawą do wyceny tego czynnika produkcji, ponieważ pochodzą prawie wyłącznie z jednego sąsiedniego państwa – Laosu. W szczególności Komisja podkreśliła, że ze względu na szczególne właściwości fizyczne lignitu, zwłaszcza jego niską wartość opałową i wysoką zawartość wilgoci, transport na duże odległości jest zasadniczo nieopłacalny. W rezultacie statystyki dotyczące przywozu prawdopodobnie odzwierciedlają ograniczone transakcje transgraniczne wynikające z bliskości geograficznej, a nie z cen ukształtowanych w szerzej pojętych warunkach rynkowych. W związku z tym Komisja uznała, że wysoka koncentracja dostaw z jednego źródła budzi obawy co do wiarygodności ceny importowej jako najbardziej odpowiedniej wartości odniesienia. Unibon nie przedstawiło żadnego konkretnego dowodu, który mógłby podważyć tę tezę. Komisja uznała ponadto, że dane dostępne w tajlandzkim Urzędzie Polityki Energetycznej i Planowania w Ministerstwie Energii stanowią bardziej odpowiednią wartość odniesienia w reprezentatywnym kraju. W tym względzie fakt, że w tajlandzkich statystykach krajowych nie rozróżnia się różnych rodzajów węgla (w przeciwieństwie do GTA), jak twierdzi Unibon, nie może wykluczyć wykorzystania takich statystyk. Statystyki te obejmowały również lignit i jako takie były wystarczająco reprezentatywne dla wartości tego czynnika produkcji w reprezentatywnym kraju. Ponadto, jak wyjaśniono w motywie 229 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w tajlandzkich statystykach krajowych podano wartość, którą uznano za zgodną z dominującymi poziomami cen lignitu w Azji Południowo-Wschodniej. Przedsiębiorstwo Unibon nie odniosło się do tych ustaleń i nie przedstawiło żadnych konkretnych dowodów, które mogłyby je podważyć. Komisja odrzuciła ten argument w ostatecznych ustaleniach.

(41) W odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń Unibon przedstawiło dalsze elementy, argumentując, że do ustalenia wartości odniesienia dla lignitu należy wykorzystać dane GTA. W szczególności Unibon zakwestionowało rozumowanie Komisji, twierdząc, że ograniczenia związane z właściwościami fizycznymi lignitu i wynikające z nich warunki rynkowe, które skłoniły Komisję do odrzucenia wartości odniesienia dla przywozu z Laosu, mają również zastosowanie do tajlandzkiej krajowej wartości odniesienia, ponieważ lignit podlega takim samym ograniczeniom transportowym i geograficznym niezależnie od tego, czy jest sprzedawany na rynku krajowym, czy przywożony. Innymi słowy, zdaniem Unibon ceny lignitu zarówno w Laosie, jak i w Tajlandii kształtowały się prawdopodobnie w tych samych niezniekształconych warunkach rynkowych.

(42) Komisja uznała, że argument ten, rozpatrywany łącznie z wcześniej przedłożonym twierdzeniem, że w przeciwieństwie do tajlandzkich statystyk krajowych dane GTA obejmujące ceny importowe z Laosu odnosiły się wyłącznie do znacznych ilości lignitu, prowadził do wniosku, że te ostatnie dane stanowiły najbardziej odpowiednią niezniekształconą cenę odniesienia dla czynnika produkcji w postaci lignitu zużywanego przez Unibon. Na tej podstawie Komisja przyjęła ten argument i ustaliła wartość odniesienia na podstawie danych GTA dotyczących cen importowych lignitu. Zaktualizowana wartość odniesienia wraz ze zaktualizowaną wartością odniesienia, o której mowa w motywie 37, miały wpływ na obniżenie marginesu dumpingu Hubei Unibon z 45,6 % do 39,8 %.

(43) W motywie 230 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych Komisja wyjaśniła, że jako wartość odniesienia wykorzystała ceny importowe półkoksu z reszty świata do Tajlandii w ramach kodu HS 2704 . W odpowiedzi na ujawnienie tymczasowych ustaleń grupa TDF podkreśliła, że w swojej działalności wykorzystuje półkoks, a nie koks, oraz że średnie ceny tych dwóch produktów znacznie się różnią, ponieważ koks w ChRL jest około dwukrotnie droższy niż półkoks. Uznała ona, że półkoks jest produktem specyficznym dla Chin, ponieważ m.in. według grupy TDF ChRL jest największym producentem i eksporterem półkoksu. Nie zostało to odzwierciedlone w wartości odniesienia, która – ze względu na to, że jest kodem 4-cyfrowym – obejmowałaby również produkty znacznie różniące się od półkoksu, a ponadto wykluczałaby przywóz z ChRL. W związku z tym stwierdziła, że Komisja powinna wykorzystać przywóz objęty kodem towaru 2704 00 10 . Ponadto ceny te należy skorygować w dół, aby odzwierciedlić różnicę w cenie między półkoksem a węglem koksowym, jaka występuje na rynku ChRL.

(44) W odpowiedzi na te uwagi skarżący argumentował, że chińskie krajowe ceny półkoksu nie mogą służyć jako wartość odniesienia, ponieważ istnieją przesłanki wskazujące na to, że zostały zniekształcone, że ceny importowe z Malezji i ChRL mieszczą się w tym samym przedziale oraz że półkoks jest produktem specyficznym dla Chin, a zatem niewątpliwie elementem zakłócenia czynnika produkcji w ChRL.

(45) W motywie 230 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych i w zawartej w nim tabeli 1 Komisja wykazała, że wykorzystała ceny importowe półkoksu objętego kodem HS 2704 . Komisja uwzględniła wniosek o zastosowanie kodu 2704 00 10 zamiast kodu 2704 , ponieważ kod 2704 00 10 lepiej odzwierciedla cenę półkoksu stosowanego przez producentów eksportujących. Komisja odrzuciła jednak wniosek o dostosowanie ceny pochodzącej z GTA przez uwzględnienie jakiejkolwiek zgłoszonej różnicy w cenie między półkoksem a węglem koksowym mającą zastosowanie w ChRL, ponieważ stwierdzono, że ceny w ChRL są zniekształcone, a zatem nie uznano ich za odpowiednią podstawę do porównania cen.

(46) W odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń grupa TDF wyjaśniła, że nie zamierza proponować chińskich cen jako wartości odniesienia, lecz raczej podkreślać różnice w składzie chemicznym surowców wykorzystywanych do produkcji koksu i półkoksu oraz wynikające z nich różnice w ich niezniekształconych cenach. Grupa TDF zwróciła się do Komisji o dostosowanie niezniekształconej ceny półkoksu w oparciu o różnicę między średnią tajlandzką ceną importową w ramach kodu HS 2901 12 90 a średnią międzynarodową ceną węgla koksowego albo różnicę między średnimi indonezyjskimi cenami importowymi w ramach kodów HS 2901 12 10 i 2901 12 90.

(47) Analizując ten argument, Komisja zauważyła, że od samego początku kody HS, do których odnosi się grupa TDF, nie odpowiadają przedmiotowemu surowcowi. W każdym razie, jak wyjaśniono w motywie 45, Komisja wykorzystała kod CN 2704 00 10 jako podstawę do ustalenia wartości odniesienia dla półkoksu. Był to kod zgłoszony przez TDF w odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu i Komisja uznała za właściwe ustalenie wartości odniesienia dla półkoksu mającej zastosowanie do TDF. Podczas wizyty weryfikacyjnej TDF nie zgłosiło żadnych zastrzeżeń dotyczących stosowania tego kodu, nie zaproponowało żadnego alternatywnego kodu ani nie wskazało żadnych dostosowań, które uzasadniałyby dalsze badanie zużycia półkoksu. TDF poruszyło tę kwestię dopiero w swoich uwagach do rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych i przedłożyło dokumentację uzupełniającą na tym etapie, kiedy to Komisja miała ograniczone możliwości zweryfikowania nowych informacji w oparciu o podstawową dokumentację i dane dotyczące zużycia przez to przedsiębiorstwo. Komisja uważa zatem, że informacje te nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do zmiany wartości odniesienia. Na tej podstawie Komisja odrzuciła ten argument.

Energia elektryczna

(48) W motywach 224–227 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych Komisja wyjaśniła metodykę gromadzenia danych dotyczących cen energii elektrycznej w Tajlandii, z uwzględnieniem zużycia w okresach zapotrzebowania szczytowego i pozaszczytowego oraz różnych opłat stałych. Wszystkie dane otrzymano od tajlandzkiego Metropolitalnego Urzędu ds. Energii Elektrycznej.

(49) W odpowiedzi na ujawnienie tymczasowych ustaleń przedsiębiorstwo Unibon zakwestionowało podział przez Komisję stawek za energię elektryczną w okresach szczytowego i pozaszczytowego zapotrzebowania na energię elektryczną (jak przedstawiono w motywach 224–226 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych). Uwagi te przedstawiono w wersji poufnej zawierającej poufne informacje handlowe. W związku z tym Komisja odniosła się do argumentu Unibon i odrzuciła go w indywidualnym ujawnieniu ustaleń.

(50) W odpowiedzi na ujawnienie tymczasowych ustaleń grupa TDF sprzeciwiła się podziałowi zużycia na godziny szczytowego i pozaszczytowego zużycia, w ramach którego 69,19 % zużycia przypisano do godzin zużycia szczytowego. Twierdziła ona, że godziny zużycia szczytowego powinny być ograniczone do 38,69 % wszystkich godzin, tak jak przyjęto w niedawnym dochodzeniu antydumpingowym dotyczącym m.in. ChRL (8).

(51) Komisja wykorzystała jednak kategorie zużycia energii elektrycznej przedstawione przez samo przedsiębiorstwo w odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, kwalifikując kategorie zużycia stałego, szczytowego i wysokiego łącznie jako godziny zużycia wysokiego. Komisja uznała, że kategoria stałego zużycia energii elektrycznej była bliższa godzinom zużycia szczytowego niż godzinom zużycia pozaszczytowego; przykładowo w przypadku sieci w prowincji Hunan uznaje się za godziny kategorii stałej przedziały 7.00–11.00 oraz 14.00–18.00 (9), co istotnie mieściło się w większości w tajlandzkiej wartości odniesienia dla kategorii zużycia szczytowego (9.00–22.00). Na tej podstawie Komisja odrzuciła ten argument, ponieważ uznała, że kategoria zapotrzebowania szczytowego, w tym kategoria zapotrzebowania stałego, powinna należeć do odpowiedniej kategorii zapotrzebowania szczytowego w Tajlandii. W związku z tym, ponieważ w niniejszej sprawie Komisja miała dostęp do danych dotyczących zużycia poszczególnych przedsiębiorstw, nie widziała powodu, aby zastosować alternatywną metodę, o której mowa w niedawnym dochodzeniu dotyczącym ChRL, na które powołuje się grupa TDF.

(52) Wobec braku dodatkowych uwag dotyczących czynników produkcji i przy zastosowaniu wartości odniesienia z kraju reprezentatywnego Komisja potwierdziła swoje wnioski zawarte w motywach 198–231 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

3.2.4. Obliczenia

(53) Wobec braku uwag odnoszących się do obliczania wartości normalnej, potwierdzono wnioski przedstawione w motywach 239–244 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

3.3. Cena eksportowa

(54) Wobec braku uwag dotyczących ustalenia ceny eksportowej Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 245–246 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

3.4. Porównanie

(55) Wobec braku uwag dotyczących porównania wartości normalnej i ceny eksportowej oraz wszelkich dokonanych w związku z tym dostosowań Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 247–251 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

3.5. Marginesy dumpingu

(56) Jak opisano w motywach 35–51, w następstwie argumentów przedstawionych przez zainteresowane strony Komisja dokonała przeglądu marginesu dumpingu w odniesieniu do grupy TDF.

(57) Ostateczne marginesy dumpingu, wyrażone jako odsetek ceny CIF (koszt, ubezpieczenie, fracht) na granicy Unii przed ocleniem, są następujące:

Przedsiębiorstwo

Ostateczny margines dumpingu (%)

— Hubei Unibon nonwovens Co Ltd

39,8

— Changde Tiandingfeng Nonwovens Co Ltd

— Tiandingfeng Nonwovens Co Ltd

48,1

Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące

47,1

Cały pozostały przywóz z państwa, którego dotyczy postępowanie

48,1

4. SZKODA

4.1. Definicja przemysłu Unii i produkcji unijnej

(58) Wobec braku uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 260–262 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

4.2. Konsumpcja w Unii

(59) Wobec braku uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 263–272 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

4.3. Przywóz z państwa, którego dotyczy postępowanie

(60) Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond stwierdzili, że w analizie szkody nie odzwierciedlono dokładnie warunków konkurencji w Unii, ponieważ dochodzenie obejmowało również przywóz wykorzystywany do wytwarzania produktów przeznaczonych na wywóz poza Unię. Komisja powinna była przeprowadzić ocenę w podziale na segmenty, rozróżniając importerów/użytkowników nastawionych na rynek UE i na wywóz, w tym oddzielnie określić ilościowo wpływ gospodarczy proponowanych środków na każdą kategorię.

(61) Jak wyjaśniono w motywach 20–23 powyżej, przywóz ten zaspokaja część konsumpcji w Unii i w związku z tym jego wpływ na utratę sprzedaży i udziału w rynku przez przemysł Unii przyczynia się do szkody doznawanej przez ten przemysł. Argument został zatem odrzucony. Ponadto włókniny PET typu spunbond są jednym i tym samym produktem posiadającym te same podstawowe właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne, niezależnie od tego, czy są one bezpośrednio sprzedawane na rynku UE, czy wykorzystywane do produkcji membran bitumicznych, które są następnie wywożone. Jak wyjaśniono w motywie 27 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, włókniny PET typu spunbond zasadniczo wykorzystuje się jako osnowę materiałów wodoodpornych (tj. pokryć dachowych) w przemyśle budowlanym. W tym sensie włókniny PET typu spunbond wykorzystywane do konsumpcji krajowej oraz włókniny PET typu spunbond stosowane w membranach bitumicznych przeznaczonych na wywóz są zamienne jako produkt. W związku z tym segmentacja i oddzielna analiza szkody użytkowników włóknin PET typu spunbond na rynku niższego szczebla nie są uzasadnione.

(62) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond powtórzyli swoje twierdzenie, że Komisja powinna była przeprowadzić odrębną ocenę szkody na rynku niższego szczebla. Twierdzili oni, że Komisja nie wzięła pod uwagę zróżnicowania gospodarczego i wpływu na konkurencję włóknin PET typu spunbond wykorzystywanych w produktach wywożonych przez użytkowników do państw trzecich poza UE. W obu przypadkach włókniny PET typu spunbond mają te same właściwości, ale twierdzili oni, że wpływ na konkurencję i gospodarkę jest inny. Włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond oznajmili, że nie kwestionują faktu, iż włókniny PET typu spunbond stanowią ten sam produkt fizyczny, lecz zwracają się o uznanie, że ten sam produkt może być wykorzystywany w różnych okolicznościach gospodarczych, co powoduje różne skutki w odniesieniu do konkurencji. Jak określono w motywie 61 powyżej, nie ma jednak wymogu podziału analizy szkody w zależności od tego, czy importerzy/użytkownicy są nastawieni na rynek UE, czy na wywóz. Nie ma dowodów na istnienie odrębnego, nienakładającego się na inny rynku włóknin PET typu spunbond wykorzystywanych przez nastawionych na wywóz producentów rynku niższego szczebla. W związku z tym nie było uzasadnienia ani dla segmentacji, ani dla oddzielnej analizy szkody w odniesieniu do użytkowników włóknin PET typu spunbond na rynku niższego szczebla.

(63) CCCT i grupa TDF twierdziły, że procentowy wzrost wielkości przywozu w okresie badanym należy przypisać wyjątkowo niskiej wartości bazowej na początku okresu badanego. Podmioty te zauważyły, że zmiany wielkości przywozu z Chin były ściśle monitorowane i w dużej mierze wynikały ze zmian w ogólnej konsumpcji w Unii. Twierdziły one, że chociaż udział przywozu z Chin w rynku wzrósł w okresie badanym, wzrostu tego nie można uznać za znaczny, a przywóz z Chin stale utrzymywał się na niskim poziomie w porównaniu z pozycją dominującą przemysłu Unii.

(64) Dane przedstawione w tabelach 2 i 3 w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych wyraźnie przeczą tym twierdzeniom. W okresie badanym konsumpcja w Unii wzrosła o [8 700–10 600 ton], co odpowiadało wzrostowi o 15 %, natomiast przywóz z Chin wzrósł o [14 200–17 300 ton], co odpowiadało wzrostowi o 417 %. Ten gwałtowny wzrost przywozu, który znacznie przewyższył wzrost konsumpcji, spowodował drastyczny wzrost udziału Chin w rynku o 352 % w okresie badanym. Spostrzeżenie, że wzrost chińskiego przywozu przewyższył wzrost konsumpcji, odnosiło się również do okresu od 2023 r. do 2024 r., w którym konsumpcja w Unii wzrosła o 40 %, podczas gdy chiński przywóz wzrósł o 191 %. Ponadto twierdzenie, że pozycja dominująca przemysłu Unii nie uległa osłabieniu, ponieważ wzrost udziału w rynku z 6 % do 26 % nie był znaczący, było wyraźnie sprzeczne z zarejestrowanymi danymi. Ze zweryfikowanych danych dotyczących szkody wynika, że ze względu na obecność chińskiego przywozu towarów po cenach dumpingowych przemysł Unii nie mógł ustalić rentownych cen i sprzedawał poniżej swoich kosztów wytworzenia, co spowodowało utratę rentowności. Argument został zatem odrzucony.

(65) W odniesieniu do cen importowych CCCT argumentowała, że ocena Komisji dotycząca zmian w przywozie z Chin zawarta w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych nie spełniała standardów dowodu potwierdzającego i obiektywnej analizy wymaganej prawem. Po pierwsze, ponieważ przeprowadzona przez Komisję analiza podcięcia cenowego ogranicza się do okresu objętego dochodzeniem i nie bada w niej zmian cen w całym okresie badanym. Po drugie, CCCT stwierdziła, że przeprowadzona przez Komisję analiza domniemanego zaniżania cen jest niekompletna i nie została poparta dowodami zawartymi w aktach sprawy oraz że Komisja nie rozważyła, w jakim stopniu chińskie ceny były czynnikiem wyjaśniającym domniemaną niezdolność przemysłu Unii do podniesienia cen w okresie badanym. CCCT argumentowała ponadto, że porównanie zmian chińskich cen importowych z rentownością przemysłu Unii jest sprzeczne z twierdzeniami Komisji dotyczącymi zaniżania cen.

(66) W odniesieniu do twierdzenia, że analiza Komisji opiera się głównie na zmianach w okresie objętym dochodzeniem, Komisja przypomniała, że ceny spadły o ponad 20 % w okresie badanym. W połączeniu ze znacznym wzrostem wielkości przywozu z Chin (+400 % w okresie badanym) stanowiłoby to wyraźną zmianę warunków konkurencji na rynku unijnym w całym okresie badanym, a nie wzrost spowodowany wyłącznie popytem. Jeżeli chodzi o udział w rynku, udział przywozu z Chin był niewielki w porównaniu z rynkiem przemysłu Unii w 2022 r., ale udział w rynku producentów z ChRL znacznie wzrósł w ostatnich latach, z 6 % w 2022 r. do 26 % w 2024 r. Dane te nie potwierdzały, a wręcz zaprzeczały twierdzeniu, że przywóz z Chin stanowił jedynie niewielką część rynku unijnego. Chociaż CCCT argumentowała, że duży wzrost wielkości przywozu wynikał z niskich poziomów wyjściowych przywozu na początku okresu badanego (10), Komisja wzięła również pod uwagę inne wskaźniki szkody potwierdzające szkodę dla przemysłu Unii, takie jak spadające ceny sprzedaży, malejąca rentowność i malejący udział w rynku producentów unijnych.

(67) Jeżeli chodzi o domniemany brak analizy podcięcia cenowego, porównanie dowodów przedstawionych w tabelach 4 i 8 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych wykazało trwałą i znaczną różnicę cen między przywozem z Chin a kosztami produkcji przemysłu Unii oraz wyjaśniło, dlaczego przemysł Unii nie był w stanie podnieść swoich cen. Ponadto w motywie 281 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych Komisja odniosła się do cen sprzedaży w tabeli 8 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych i porównała je z cenami importowymi w całym okresie badanym, stwierdzając, że ze względu na „istotną presję cenową spowodowaną tanim przywozem towarów po cenach dumpingowych od chińskich producentów eksportujących przemysł Unii obniżył w okresie badanym średnią jednostkową cenę sprzedaży w Unii o 21 %”.

(68) CCCT stwierdziła również, że przywóz z Chin nie był czynnikiem decydującym o utracie rentowności i że w związku z tym przeprowadzona przez Komisję analiza zaniżania cen była niekompletna. CCCT argumentowała, że rentowność przemysłu Unii stale spadała w całym okresie badanym. Z kolei chińskie ceny importowe spadły w 2023 r., ale następnie wzrosły zarówno w 2024 r., jak i w okresie objętym dochodzeniem, co nie znalazło odzwierciedlenia w rentowności przemysłu Unii.

(69) Jak wyjaśniono w motywie 67 powyżej, w całym okresie badanym utrzymywała się znaczna i trwała różnica cen między przywozem z Chin a produktami unijnymi, co zmusiło przemysł Unii do obniżenia cen do poziomów znacznie przekraczających spadek kosztów produkcji, co z kolei doprowadziło do utraty rentowności. Efekt ten był szczególnie widoczny w okresie od 2024 r. do okresu objętego dochodzeniem. W 2024 r. koszty produkcji były o około 4 % niższe od cen unijnych, co skutkowało umiarkowaną rentownością, jak pokazano w tabeli 11 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Aby zachować rentowność w okresie objętym dochodzeniem, przemysł Unii powinien był podnieść swoje ceny w stosunku do 2024 r. o 2 % zgodnie ze wzrostem kosztów (tabela 8 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych). Zamiast tego, ponieważ przywóz z Chin – pomimo umiarkowanego wzrostu cen importowych – nadal podcinał ceny unijne o ponad 26 % (motyw 280 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych), przemysł Unii zmuszony był do utrzymania takich samych cen jak w 2024 r., co spowodowało straty. Spadek rentowności przemysłu Unii, pomimo tymczasowego wzrostu chińskich cen importowych, spowodowany był zatem obecnością przywozu z Chin po cenach dumpingowych. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.

(70) Organizacja SITEB argumentowała, że jeden ze skarżących prowadził działalność produkcyjną w ChRL, co oznacza, że chińskie otoczenie gospodarcze powodujące szkodę może również przynosić korzyść skarżącemu.

(71) Jeżeli chodzi o obecność jednego ze skarżących w ChRL, Komisja zauważyła, że kwestia ta została zbadana w toku dochodzenia. Chińska działalność wytwórcza producenta unijnego nie była związana z produktem objętym dochodzeniem. Ponadto nawet gdyby produkt był wytwarzany w ChRL, a następnie wywożony do Unii, nadal podlegałby cłom.

(72) Wobec braku innych uwag, motywy 273–281 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.

4.4. Sytuacja gospodarcza przemysłu Unii

4.4.1. Uwagi ogólne

(73) Wobec braku uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 282–283 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

4.4.2. Wskaźniki makroekonomiczne

4.4.2.1. Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych

(74) CCCT nie zgodziła się z twierdzeniem, że przemysł Unii poniósł istotną szkodę, argumentując, że wskaźniki należy rozpatrywać w szerszym kontekście rynkowym. Stwierdziła ona, że spadek produkcji odzwierciedlał niższą konsumpcję w Unii w latach 2022–2023, spadek mocy produkcyjnych był odpowiedzią na słabszy popyt, a stabilne lub lepsze wykorzystanie mocy produkcyjnych nie uzasadniało stwierdzenia szkody.

(75) Komisja odrzuciła ten argument, ponieważ nie znalazł on odzwierciedlenia we wskaźnikach szkody. Po pierwsze, spadek produkcji i zmniejszenie mocy produkcyjnych są skorelowane ze wzrostem przywozu z ChRL, a zatem nie potwierdzają prawdziwości twierdzenia CCCT, jakoby spadek produkcji był spowodowany przede wszystkim spadkiem konsumpcji w Unii, która w okresie badanym wzrosła o 15 %. Wykorzystanie mocy produkcyjnych nieznacznie wzrosło, z wyjątkiem 2023 r., kiedy to spadło ze względu na zmiany w organizacji produkcji przemysłu Unii.

(76) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń CCCT podtrzymała swoje stanowisko, że wzrost wykorzystania mocy produkcyjnych z 78 % w 2022 r. do 81 % w okresie objętym dochodzeniem wskazuje na to, że przemysł Unii nie poniósł szkody w wyniku zwiększonego przywozu z Chin. Jak określono w motywie 286 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, ten widoczny wzrost wykorzystania mocy produkcyjnych był spowodowany rozwiązaniem między 2022 r. a 2023 r. umowy o produkcję na zlecenie, wynikającym z niekorzystnej sytuacji na rynku i coraz większej obecności taniego przywozu. Rozwiązanie wspomnianej umowy o produkcję na zlecenie spowodowało spadek mocy produkcyjnych, a tym samym wyższe wykorzystanie tych mocy. Komisja uznała, że rozwiązanie umowy o produkcję na zlecenie nastąpiło w kontekście niekorzystnych warunków rynkowych, a zatem było pośrednio związane z obecnością przywozu z Chin na rynku unijnym. Chociaż zmiana ta była jedynie pośrednio spowodowana przywozem z Chin, wynikające z niej zmniejszenie mocy produkcyjnych spowodowało wzrost wskaźnika wykorzystania mocy produkcyjnych w okresie badanym i nie zmieniło kluczowego elementu dowodzącego szkody, a mianowicie spadku produkcji w tym samym okresie.

(77) W związku z tym Komisja potwierdza swoje wnioski przedstawione w motywach 284–286 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

4.4.2.2. Ilość sprzedaży i udział w rynku

(78) CCCT twierdziła, że w ustaleniach Komisji dotyczących wielkości sprzedaży i udziału w rynku przemysłu Unii pominięto zmiany w całym okresie badanym oraz wpływ zmian popytu w Unii. Argumentowała, że chińska sprzedaż importowa w dużej mierze odzwierciedlała konsumpcję w Unii oraz że spadek udziału w rynku z 86 % w 2022 r. do 63 % w 2024 r., przy częściowej poprawie do 67 % w okresie objętym dochodzeniem, sam w sobie nie wskazywał na szkodę spowodowaną przywozem z Chin.

(79) Jak wyjaśniono w motywie 288 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w okresie badanym rynek zwiększył się o 15 %, ale sprzedaż przemysłu Unii spadła o 10 %. Ponadto zgodnie z wyjaśnieniami przedstawionymi w motywie 64 powyżej, wynikało to ze zwiększonej obecności taniego przywozu z Chin na rynku unijnym. W ujęciu realnym konsumpcja w Unii wzrosła o około 10 000 ton. W okresie badanym przywóz z ChRL wzrósł z [3 400–4 200] ton do [17 600–21 500] ton, podczas gdy sprzedaż przemysłu Unii spadła z [50 000–60 000] ton do [45 000–54 000] ton. Oznaczało to, że wzrost konsumpcji w Unii został w dużej mierze zagospodarowany przez rosnący wywóz z Chin, który przejął również znaczną część udziału przemysłu Unii w rynku unijnym. Spadek sprzedaży w naturalny sposób osłabił rentowność przemysłu Unii, a także jego konkurencyjność, ponieważ stałe koszty produkcji rozkładały się na mniejszą wielkość sprzedaży. Zatem utrata sprzedaży, a w konsekwencji udziału w rynku, bezpośrednio wskazuje na szkodę poniesioną przez przemysł Unii w wyniku przywozu z Chin.

(80) W związku z tym Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 287–289 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

4.4.2.3. Wzrost

(81) Wobec braku uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywie 290 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

4.4.2.4. Zatrudnienie i wydajność

(82) CCCT twierdziła, że wskaźniki zatrudnienia i wydajność nie wskazują na szkodę. Komisja stwierdziła już jednak w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych, że w okresie badanym przemysł Unii odnotował niewielki spadek zatrudnienia o 2 %. Decyzja przemysłu Unii miała na celu zatrzymanie pracowników nawet w 2023 r., kiedy to produkcja gwałtownie spadła ze względu na spadek konsumpcji, ponieważ zwolnienie pracowników uważa się za ostateczność. Komisja zauważyła również, że zgodnie z art. 3 ust. 3 i 5 rozporządzenia podstawowego „[ż]aden z powyższych czynników brany pod uwagę osobno lub łącznie nie musi stanowić decydującej wskazówki”, co oznacza, że szkodę ustalono na podstawie wszystkich przeanalizowanych czynników, przy czym do udowodnienia szkody nie było konieczne, aby wszystkie czynniki wskazywały na jej wystąpienie.

(83) W swoich uwagach dotyczących ostatecznych ustaleń CCCT powtórzyła to samo twierdzenie, nie przedstawiając żadnych dalszych argumentów ani dowodów.

(84) Wobec braku jakichkolwiek innych uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski zawarte w motywach 291–293 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

4.4.2.5. Wielkość marginesu dumpingu i poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu

(85) Wobec braku uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 294–295 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

4.4.3. Wskaźniki mikroekonomiczne

4.4.3.1. Ceny i czynniki wpływające na ceny

(86) Według włoskich użytkowników włóknin PET typu spunbond okoliczność, że przemysł Unii był reprezentowany przez dwa przedsiębiorstwa, zniekształciła ceny. Nie przedstawili oni jednak żadnych dowodów na poparcie swojego twierdzenia, w związku z czym argument ten został odrzucony.

(87) W uwagach przedstawionych po ujawnieniu ostatecznych ustaleń CCCT argumentowała, że spadek cen sprzedaży przemysłu Unii o 21 % nie wykazał szkody spowodowanej przywozem z Chin. W szczególności, chociaż CCCT przyznała, że ceny spadły, twierdziła, że główny spadek nastąpił w latach 2023–2024, kiedy to wzrosły chińskie ceny importowe. Chociaż chińskie ceny importowe nieznacznie wzrosły w latach 2023–2024 (+6 %), nadal były jednak o około 40 % niższe niż ceny przemysłu Unii, a wielkość przywozu wzrosła ponad dwukrotnie, co wywarło jeszcze większą presję na przemysł Unii. Warto również wspomnieć, że – jak można zauważyć w motywach 277 i 296 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych – ceny importowe były znacznie niższe niż jednostkowy koszt produkcji przemysłu Unii. CCCT zasugerowała również, że spadek cen unijnych w latach 2022–2023 może być związany z niższą konsumpcją w Unii. W tym względzie Komisja zauważyła jednak, że w całym okresie badanym konsumpcja wzrosła o 15 %. Zatem przyczyną spadku cen była konkurencja cenowa, a nie spadek konsumpcji. W związku z powyższym argumenty te odrzucono.

(88) Wobec braku jakichkolwiek innych uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski zawarte w motywach 296–298 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

4.4.3.2. Koszty pracy

(89) CCCT twierdziła, że Komisja nie przeanalizowała zmian kosztów pracy i ich wpływu na przemysł Unii. CCCT zauważyła, że koszty pracy utrzymywały się na zasadniczo stabilnym poziomie w latach 2022–2023, a następnie wzrosły w 2024 r. i w okresie objętym dochodzeniem co według CCCT wynikało z inflacji i rosnącego stażu pracy. Komisja przeanalizowała zmiany kosztów pracy w motywach 299–300 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Jeżeli chodzi o ich wpływ, koszty pracy stanowią część całkowitych kosztów produkcji, które Komisja przeanalizowała w motywie 298 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. W związku z tym argument ten odrzucono.

(90) Wobec braku jakichkolwiek innych uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski zawarte w motywach 299–300 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

4.4.3.3. Zapasy

(91) Jeżeli chodzi o zapasy, CCCT stwierdziła, że niskie poziomy pozostają umiarkowane w ujęciu względnym i nie można ich uznać za dowód „znacznej nierównowagi” lub istotnej szkody. Twierdziła również, że przyczyną wzrostu zapasów jest spadek konsumpcji i wywozu.

(92) W odniesieniu do tego argumentu Komisja podkreśliła, że spadek wywozu mieścił się w przedziale 1 200 ton w okresie badanym, podczas gdy spadek sprzedaży w Unii był prawie pięciokrotnie wyższy. W związku z tym zwiększenie zapasów było bardziej prawdopodobnie spowodowane większą stratą na rynku Unii. Po drugie, znaczny spadek konsumpcji w latach 2022–2023 (-11 %) nie spowodował wzrostu zapasów. Z drugiej strony między 2024 r. a okresem objętym dochodzeniem konsumpcja spadła o 8 %, a zapasy wzrosły o 43 %, co wyraźnie pokazuje, że czynnik inny niż konsumpcja, tj. przywóz towarów po cenach dumpingowych, spowodował wzrost zapasów. Należy również zauważyć, że ogólna tendencja wskazuje na wzrost konsumpcji w okresie badanym, a nie na jej spadek. Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe ustalenia, Komisja nie stwierdziła żadnej korelacji między wzrostem zapasów a zmianami konsumpcji w Unii.

(93) W swoich uwagach do ostatecznych ustaleń CCCT powtórzyła swój argument, że stosunkowo niewielki wzrost zapasów nie stanowi dowodu na istnienie szkody. CCCT argumentowała, że poziomy zapasów wynoszące około 10 % rocznej produkcji nie są nietypowe w branży obsługującej klientów rynku niższego szczebla realizujących projekty, na przykład w sektorze pokryć dachowych i materiałów hydroizolacyjnych, w której modele zamówień mają charakter sezonowy i są powiązane z cyklami w budownictwie. Po pierwsze, CCCT nie przedstawiła żadnych dowodów na to, że poziom zapasów wynoszący 10 % rocznej produkcji jest czymś normalnym i zwyczajowo przyjętym. Po drugie, poziom zapasów wynoszący 10 % w okresie objętym dochodzeniem wydaje się stosunkowo wysoki w świetle danych zebranych za lata 2022, 2023 i 2024, w których poziomy te wynosiły odpowiednio 5,7 %, 5,8 % i 6,7 % (11)

.. Rosnące zapasy, oceniane łącznie ze wszystkimi pozostałymi parametrami zgodnie z wymogami art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, wyraźnie potwierdziły istnienie szkody.

(94) Komisja odrzuciła zatem te argumenty i potwierdziła swoje wnioski zawarte w motywach 301–303 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

4.4.3.4. Rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje, zwrot z inwestycji i zdolność do pozyskania kapitału

(95) W swoich uwagach CCCT argumentowała, że Komisja nie wyjaśniła odpowiednio, w jaki sposób przywóz z Chin spowodował pogorszenie rentowności, przepływów środków pieniężnych, inwestycji i zwrotu z inwestycji. Argumentowała również, że wyniki finansowe przemysłu Unii pogorszyły się najbardziej między 2024 r. a okresem objętym dochodzeniem, kiedy to wielkość przywozu z Chin spadła, a ceny wzrosły, oraz że niewielki ogólny spadek inwestycji wynikał głównie z własnych wyborów strategicznych przemysłu Unii, a nie z przywozu z ChRL.

(96) Komisja odparła ten argument, zauważając, że szkoda po stronie przemysłu Unii nie wystąpiła dopiero w 2024 r. Rentowność spadła z około 15–16,5 % w 2022 r. do -0,5– -1,5 % w okresie objętym dochodzeniem, natomiast zwrot z inwestycji zmniejszył się w tym samym okresie z 81 % do -6 % wraz ze wzrostem przywozu z Chin. Prawdą jest, że między 2024 r. a okresem objętym dochodzeniem nastąpił umiarkowany spadek przywozu i wzrost cen importowych z ChRL. Okoliczności te były jednak związane z zakłóceniami geopolitycznymi, w tym kryzysem na Morzu Czerwonym i zakłóceniami międzynarodowego transportu morskiego, a nie z poprawą warunków rynkowych. Malejący wolumen przywozu z ChRL nie miał bowiem pozytywnego wpływu na rentowność przemysłu Unii, która dalej spadała w okresie objętym dochodzeniem ze względu na stałą obecność taniego przywozu z Chin, jak wyjaśniono w motywie 68 powyżej.

(97) Jeżeli chodzi o inwestycje, przywóz z Chin podcinał ceny przemysłu Unii, zmniejszał sprzedaż i marże zysku, co prowadziło do spadku rentowności oraz do zmniejszenia poziomu generowanych środków pieniężnych. W takiej sytuacji Komisja stwierdziła, że przywóz ograniczył zdolność lub gotowość przemysłu do inwestowania, przy czym realizowane były jedynie absolutnie niezbędne inwestycje, takie jak konserwacja i wymiana sprzętu wycofanego z eksploatacji. W związku z tym dane dotyczące rentowności, przepływów środków pieniężnych, inwestycji i zwrotu z inwestycji uzupełniły obraz szkody poniesionej przez przemysł Unii.

(98) W swoich uwagach po ujawnieniu ostatecznych ustaleń CCCT powtórzyła swoje twierdzenia, że stosunkowo stabilny poziom inwestycji sugeruje ograniczony charakter szkody poniesionej przez przemysł Unii. Konkretnie CCCT przedstawiła dwa zestawy argumentów. Po pierwsze, CCCT koncentrowała się wyłącznie na 2023 r., kiedy to inwestycje wzrosły o 18 % w porównaniu z 2022 r. CCCT zignorowała jednak późniejsze zmiany, ponieważ w 2024 r. inwestycje spadły o 45 % w porównaniu z 2022 r., a średnia z trzech lat (2023 r., 2024 r., OD) była nadal o 11 % niższa od poziomów z 2022 r.

(99) Po drugie, według CCCT fakt, że przemysł Unii nadal inwestował na porównywalnych poziomach w całym okresie – przy wzroście w 2023 r. – pomimo domniemanej presji ze strony przywozu sugeruje, że jego trudności finansowe nie miały wskazywanej skali. Zauważono ponadto, że uznanie przez Komisję wydatków inwestycyjnych za „konieczne” opiera się na ustaleniu, że inwestycje miały stabilny i nieelastyczny charakter. Komisja zauważyła, że istnienie inwestycji nie oznacza, że przemysł Unii nie poniósł szkody. W istocie inwestycje dokonane przez przemysł Unii były nieuniknione, ponieważ wynikały częściowo z wymogów regulacyjnych dotyczących wpływu procesu produkcji na środowisko, a częściowo z konieczności utrzymania istniejących maszyn. Dokładniej rzecz ujmując, zgodnie z motywem 307 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, inwestycje te, jak zweryfikowała Komisja, dotyczyły głównie utrzymania obiektów i przestrzegania zobowiązań prawnych, co wyjaśnia względną stabilność i brak elastyczności pomimo pogorszenia sytuacji finansowej, potwierdzonego ujemną stopą zwrotu z inwestycji. Ponadto CCCT w żaden sposób nie uzasadniła, że inwestycje były niepotrzebne.

(100) Komisja potwierdziła zatem swoje wnioski zawarte w motywach 304–308 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

4.5. Wnioski dotyczące szkody

(101) Wobec braku innych uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 309–314 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

5. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY

5.1. Skutki przywozu towarów po cenach dumpingowych

(102) Jak zauważono w motywach 20 i 22 powyżej, czterech włoskich użytkowników włóknin PET typu spunbond twierdziło, że wpływ przywozu z Chin na szkodę był wyolbrzymiony i powinien zostać poddany ponownej ocenie, ponieważ uwzględniono przywóz włóknin PET typu spunbond wykorzystywanych w wywożonych produktach rynku niższego szczebla.

(103) Jak wyjaśniono w motywach 21 i 23 powyżej, przywóz ten stanowił część rynku unijnego, a jego wpływ na spadek sprzedaży i udziału w rynku przyczynił się do szkody poniesionej przez przemysł Unii. Ponadto, ponieważ włókniny PET typu spunbond zawarte w membranach bitumicznych przeznaczonych na sprzedaż krajową oraz włókniny PET typu spunbond zawarte w membranach bitumicznych przeznaczone na wywóz stanowią ten sam wymienny produkt, nie było podstaw do segmentacji rynku ani do przeprowadzenia odrębnej analizy szkody dla użytkowników włóknin PET typu spunbond na rynku niższego szczebla. Argument został zatem odrzucony.

(104) Ponadto zdaniem CCCT Komisja nie udowodniła, że wzrost przywozu z Chin po obniżonych cenach spowodował pogorszenie sytuacji przemysłu Unii. Związek między przywozem a szkodą omówiono w sekcji 4.3 powyżej, a w szczególności w motywie 64 tej sekcji.

(105) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń CCCT i włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond powtórzyli swoje argumenty, że Komisja nie wykazała w odpowiedni sposób związku przyczynowego między przywozem z Chin a szkodą dla przemysłu Unii, koncentrując się na różnicach między 2024 r. a okresem objętym dochodzeniem, kiedy to przywóz z Chin i udział w rynku nieznacznie spadły, ale szkoda dla przemysłu Unii zwiększyła się. Jak wyjaśniono w sekcji 4.3 powyżej, a w szczególności w motywie 60, obecność przywozu z Chin znacznie podcinającego ceny produkcji UE w całym okresie badanym i w okresie objętym dochodzeniem zmusiła przemysł Unii do sprzedaży po cenach równych jego kosztom produkcji, co z kolei doprowadziło do znacznego pogorszenia jego rentowności. W związku z tym, niezależnie od wahań, obecność przywozu z Chin po cenach dumpingowych była główną przyczyną szkody poniesionej przez przemysł Unii.

(106) Wobec braku jakichkolwiek innych uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski zawarte w motywach 316–320 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

5.2. Wpływ pozostałych czynników

5.2.1. Przywóz z państw trzecich

(107) W swoich uwagach CCCT stwierdziła, że Komisja nie zbadała w wystarczającym stopniu czynników innych niż przywóz towarów po cenach dumpingowych. Według CCCT na istotną szkodę poniesioną przez przemysł Unii miały wpływ inne czynniki, a mianowicie przywóz z Turcji.

(108) Jeżeli chodzi o domniemany wpływ przywozu z Turcji, Komisja zbadała jego skutki. Zgromadzone informacje wykazały, że ceny importowe z Turcji były znacznie wyższe niż chińskie ceny importowe oraz że wielkość i udział w rynku tureckich eksporterów utrzymywały się na stałym poziomie w okresie badanym. Oznacza to, że przywóz ten nie miał większego wpływu na istotną szkodę poniesioną przez przemysł UE.

(109) Włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond twierdzili, że konflikt między Rosją a Ukrainą mógł zniekształcić ocenę trudnej sytuacji przemysłu Unii, a zatem pogorszenie wyników gospodarczych przemysłu unijnego w okresie występowania szkody należało ocenić w tym szerszym kontekście makroekonomicznym. Główny wpływ konfliktu był związany z cenami energii, a w konsekwencji z kosztami produkcji. Jak określono w motywie 319 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w okresie badanym nastąpił spadek kosztów produkcji o 10 % w odniesieniu do wysokich kosztów wywołanych kryzysem energetycznym w 2022 r. Pomimo tego bardzo znacznego spadku szkoda poniesiona przez przemysł Unii pogłębiła się wraz ze wzrostem przywozu z Chin. W związku z tym koszty energii nie osłabiły rzeczywistego i istotnego związku przyczynowego między przywozem z Chin a pogorszeniem się sprzedaży, rentowności i udziału w rynku przemysłu Unii. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.

(110) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond twierdzili ponadto, że przywóz towarów po cenach dumpingowych nie był główną przyczyną szkody. Twierdzili oni, że negatywnego wpływu sytuacji geopolitycznej nie można sprowadzać wyłącznie do wyższych cen energii. Ich zdaniem kryzys na Morzu Czerwonym, wyższe koszty transportu oraz inflacja i wyższe koszty finansowania wpłynęły na warunki zaopatrzenia i łańcuchy dostaw, a zatem mogły przyczynić się do szkody. Po drugie, włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond twierdzili, że brak innowacji ze strony przemysłu Unii skłonił przemysł niższego szczebla do zaopatrywania się w Chinach. Na wysoce skoncentrowanym rynku zdominowanym przez dwie grupy kapitałowe motywacja do inwestowania jest minimalna, w związku z czym włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond stwierdzili, że brak innowacji należy również zbadać jako kolejny czynnik powstania szkody.

(111) Twierdzenie włoskich użytkowników, że zakłócenia geopolityczne spowodowały szkodę poniesioną przez przemysł Unii poprzez czynniki inne niż wzrost kosztów energii przeanalizowany i omówiony w motywie 109 powyżej, jest bezpodstawne. Włoscy użytkownicy nie przedstawili żadnych dowodów potwierdzających, że czynniki takie jak kryzys na Morzu Czerwonym, koszty transportu, inflacja lub rosnące koszty finansowania przyczyniły się do szkody poniesionej przez przemysł Unii. Ponadto Komisja uważa, że domniemanemu wpływowi zakłóceń geopolitycznych, w szczególności kryzysu na Morzu Czerwonym od końca 2023 r., przeczy analiza jednostkowych kosztów produkcji. Jak określono w motywie 298 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, jednostkowe koszty produkcji producentów unijnych spadły o 10 % między 2022 r. a okresem objętym dochodzeniem, a w okresie między 2023 r. a okresem objętym dochodzeniem — obejmującym okres kryzysu na Morzu Czerwonym — zmniejszyły się o 6 %. Jednocześnie, pomimo obniżenia kosztów, szkoda poniesiona przez przemysł Unii pogłębiła się ze względu na przywóz z Chin, powodując łącznie spadek udziału w rynku i produkcji oraz zaniżanie cen, jak określono w motywie 319 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. W związku z tym wpływ kryzysu na Morzu Czerwonym nie osłabił rzeczywistego i istotnego związku przyczynowego między przywozem z Chin a szkodą poniesioną przez przemysł Unii i argument ten został odrzucony.

(112) Jeżeli chodzi o twierdzenia dotyczące braku innowacji, przy ustalaniu zysku docelowego Komisja zweryfikowała koszty inwestycji, badań i rozwoju oraz innowacji. Jak stwierdzono w motywie 334 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, Komisja zbadała wewnętrzną dokumentację przedsiębiorstw dotyczącą planów inwestycyjnych, decyzji zarządczych i sprawozdań finansowych oraz potwierdziła wydatki przeznaczone na innowacje. Dochodzenie wykazało, że inwestycje, badania i rozwój oraz innowacje w okresie badanym byłyby wyższe, gdyby producenci nie doświadczyli szkodliwych skutków dumpingu. W związku z tym odrzucono argument, że główną przyczyną szkody był brak innowacji.

(113) Komisja potwierdziła zatem swoje wnioski zawarte w motywach 321–323 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

5.2.2. Wyniki wywozu przemysłu Unii

(114) CCCT twierdziła, że pogarszające się wyniki wywozu przemysłu Unii oraz jego niskie wyniki w zakresie wywozu wynikające z uzależnienia od rynku wewnętrznego nie powinny być pomijane jako czynnik wpływający na szkodę po stronie przemysłu Unii.

(115) Jak stwierdzono w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych, pogarszające się wyniki wywozu przemysłu Unii mogły przyczynić się do szkody, ale nie osłabiły rzeczywistego i istotnego związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych z Chin a szkodą poniesioną przez przemysł Unii, zważywszy na ich ograniczony wpływ, jako że wielkość i wartość wywozu stanowiły mniej niż 10 % całkowitych obrotów przemysłu Unii. Po drugie, Komisja podkreśliła, że przy obliczaniu danych dotyczących rentowności uwzględniono jedynie sprzedaż dokonaną na rynku unijnym, w związku z czym wyniki wywozu nie miały wpływu na te dane.

(116) Komisja potwierdziła zatem swoje wnioski zawarte w motywach 324–325 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

5.3. Wnioski w sprawie związku przyczynowego

(117) Na wstępnym etapie dochodzenia Komisja wyróżniła i oddzieliła wpływ wszystkich znanych czynników na sytuację przemysłu Unii od szkodliwych skutków przywozu towarów po cenach dumpingowych.

(118) Komisja potwierdziła swój tymczasowy wniosek zawarty w motywach 326–329 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zgodnie z którym przywóz z państw trzecich (innych niż ChRL) oraz wyniki wywozu przemysłu Unii nie osłabiły rzeczywistego i istotnego związku przyczynowego między przywozem z Chin po cenach dumpingowych a istotną szkodą poniesioną przez przemysł Unii.

(119) Uwzględniając powyższe, Komisja podtrzymała swój wstępny wniosek, że przywóz towarów po cenach dumpingowych z państwa, którego dotyczy postępowanie, spowodował istotną szkodę dla przemysłu Unii, a pozostałe czynniki, rozważane osobno lub łącznie, nie naruszyły związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych a istotną szkodą dla przemysłu Unii.

6. POZIOM ŚRODKÓW

(120) Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń niektóre zainteresowane strony (CCCT i General Membrane S.p.A., Casali Industria Chimica e Bituminosa S.p.A., Vetroasfalto S.p.A. i Valli Zabban S.p.A.) argumentowały, że obliczenia ceny niewyrządzającej szkody dokonane przez Komisję nie zostały wystarczająco wyjaśnione i nie spełniały normy WTO dotyczącej dowodów potwierdzających oraz „obiektywnej analizy”, która wymaga od organu prowadzącego dochodzenie oceny wszystkich istotnych danych bez uprzednich założeń. Twierdziły one ponadto, że Komisja nie uzasadniła siedmioletniego okresu odniesienia dla rentowności, nie ujawniła kluczowych danych dotyczących rentowności w odniesieniu do danych dotyczących wydatków związanych z projektami przyjętych za punkt odniesienia dla badań i rozwoju oraz innowacji (inwestycje, badania i rozwój oraz innowacje), nie wyjaśniła dostosowania z tytułu przyszłych kosztów w wysokości 0–27 EUR za tonę ani nie wyjaśniła dokonanych dostosowań z rozróżnieniem na rodzaje produktu.

(121) CCCT argumentowała ponadto, że Komisja nie ujawniła projektów dotyczących inwestycji, badań i rozwoju oraz innowacji, rzeczywistych kwot ani informacji potrzebnych do obliczenia marży na poziomie 2,26 %.

(122) W tym względzie Komisja zauważyła, że okres 2015–2021 przyjęto za okres odniesienia w celu odzwierciedlenia normalnej rentowności przemysłu Unii przed wystąpieniem szkodliwych skutków spowodowanych obecnością przywozu towarów po cenach dumpingowych na rynek unijny. Komisja nie mogła ujawnić konkretnych danych liczbowych dotyczących rentowności przemysłu Unii ze względu na poufny charakter tych informacji, niemniej jednak poniżej przedstawiła istotne, niepoufne przedziały średniej ważonej rentowności przemysłu unijnego w ujęciu rocznym.

2015

2016

2017

2018

2019

2020

2021

[7 –9 %]

[9 –11 %]

[10 –12 %]

[6 –8 %]

[2 –4 %]

[4 –6 %]

[13 –15 %]

(123) Komisja nie mogła ujawnić konkretnych danych dotyczących kosztów projektów, planów inwestycyjnych, decyzji zarządczych i sprawozdań finansowych bez ujawnienia tajemnic handlowych przemysłu Unii. Przyszłe koszty uwzględnione w „cenie docelowej” w związku z wydatkami na inwestycje, badania i rozwój oraz innowacje i dostosowanie z tytułu przyszłych kosztów wynikających z wielostronnych umów dotyczących ochrony środowiska i konwencji MOP wynikają ze zweryfikowanych informacji zawartych w odpowiedziach producentów unijnych na pytania zawarte w kwestionariuszu. W szczególności kwotę z tytułu inwestycji, badań i rozwoju oraz innowacji wynoszącą 2,26 % obliczono jako różnicę między rzeczywistym poziomem wydatków na te cele w okresie objętym dochodzeniem a poziomem, jaki mógłby zostać osiągnięty w normalnych warunkach konkurencji (w okresie badanym). Wyrażono ją jako odsetek obrotu i dodano do zysku podstawowego. Koszty zapewnienia zgodności z przepisami wynikające z wielostronnych umów dotyczących ochrony środowiska i konwencji MOP oparto na dowodach dostępnych w zweryfikowanych odpowiedziach producentów unijnych na pytania zawarte w kwestionariuszu i obejmują one m.in. zakup uprawnień do emisji zanieczyszczeń i amortyzację związaną z inwestycjami środowiskowymi i społecznymi.

(124) W związku z tym argumenty dotyczące niewywiązania się z obowiązku ujawnienia informacji oraz naruszenia zasady dowodów potwierdzających w odniesieniu do ustalenia ceny niewyrządzającej szkody zostały odrzucone.

(125) W uwagach przedstawionych po ujawnieniu ostatecznych ustaleń CCCT i włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond zwrócili się do Komisji o wyjaśnienie powodów wyboru siedmioletniego okresu na potrzeby ustalenia zysku docelowego oraz o wytłumaczenie, dlaczego w 2021 r. wykazano wyjątkowy poziom zysku, a także – w przypadku stwierdzenia istnienia szczególnych warunków — o wyłączenie tego roku z obliczeń rentowności. Włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond twierdzili również, że zysk docelowy został zawyżony z uwagi na sytuację duopolu na rynku producentów unijnych, co oznaczało, że nie został on osiągnięty w normalnych warunkach konkurencji, jak wymaga tego art. 7 ust. 2c rozporządzenia podstawowego.

(126) Komisja zauważa, że w art. 7 ust. 2c rozporządzenia podstawowego nie określono konkretnego okresu na ustalenie marży zysku. Komisji przysługuje zatem swoboda uznania przy określaniu okresu, który należy wziąć pod uwagę. Wspomniany przepis stanowi, że zysk docelowy ustala się z uwzględnieniem takich czynników, jak poziom zyskowności przed wzrostem przywozu z państwa objętego dochodzeniem, poziom zyskowności wymagany do pokrycia pełnych kosztów i inwestycji, działalności badawczo-rozwojowej i innowacji oraz poziom zyskowności spodziewany w normalnych warunkach konkurencji. W tym kontekście Komisja uznała, że – jak pokazano w tabeli przedstawionej w motywie 122 – okres poprzedzający znaczący napływ przywozu z Chin na rynek unijny (12) charakteryzował się znacznymi wahaniami zyskowności. Komisja uznała zatem za właściwe przedłużenie okresu odniesienia na potrzeby ustalenia zysku docelowego do siedmiu lat. Komisja zauważyła, że w tabeli dotyczącej rentowności przedstawionej w motywie 122 powyżej uwzględniono zatem zarówno okresy wysokiej rentowności (takie jak lata 2016, 2017 i 2021), jak i niskiej rentowności (takie jak rok 2019). Innymi słowy, średnia z wybranego okresu miała na celu uniknięcie wartości skrajnych oraz bardzo ostrożne odzwierciedlenie zarówno górnej, jak i dolnej granicy przedziału rentowności. W związku z tym okres odniesienia dla rentowności obejmuje zarówno kryzys związany z COVID-19, jak i późniejsze ożywienie gospodarcze. W odniesieniu do 2021 r. zaobserwowana w tym roku rentowność jest zgodna z wartościami odnotowanymi w latach 2016 i 2017. W świetle powyższych rozważań Komisja potwierdziła zysk podstawowy w wysokości 9,16 % przedstawiony w motywach 333 i 334 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych i wykorzystany do obliczenia zysku docelowego. Taki zysk podstawowy ostrożnie odzwierciedla średnią ważoną historycznej rentowności przemysłu Unii w latach 2015–2021 i umożliwia pokrycie kosztów.

(127) Ponadto Komisja uznała, że włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond nie przedstawili żadnych konkretnych dowodów na antykonkurencyjne zachowanie dwóch producentów unijnych na poparcie swojego twierdzenia dotyczącego sytuacji duopolu na rynku producentów unijnych. W każdym razie Komisja wybrała okres od 2015 r. do 2021 r. ze względu na fakt, że warunki konkurencji uznano za normalne, ponieważ przywóz towarów po cenach dumpingowych w tym okresie nie miał na nie wpływu.

(128) W związku z powyższym argumenty te zostały odrzucone. Wobec braku jakichkolwiek innych uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski zawarte w motywach 330–339 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Ostateczny margines zaniżania cen w przypadku współpracujących producentów eksportujących i całego pozostałego przywozu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej jest zatem następujący:

Przedsiębiorstwo

Margines zaniżania cen (%)

— Hubei Unibon nonwovens Co Ltd

57,5

— Changde Tiandingfeng Nonwovens Co Ltd

— Tiandingfeng Nonwovens Co Ltd

50,0

Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące

51,0

Cały pozostały przywóz pochodzący z Chińskiej Republiki Ludowej

57,5

6.1. Wnioski dotyczące poziomu środków

(129) W wyniku powyższej oceny i biorąc pod uwagę, że poziom dumpingu nie przekracza poziomu szkody, wysokości ostatecznego cła antydumpingowego powinny zostać ustalone na poziomie marginesów dumpingu wskazanych w motywie 154 poniżej, zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego:

7. INTERES UNII

7.1. Interes przemysłu Unii

(130) Jak zauważono w motywie 16 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, przemysł Unii jest reprezentowany przez trzech skarżących, którzy w pełni współpracowali w ramach dochodzenia i wyrazili zainteresowanie wprowadzeniem środków.

(131) W związku z tym Komisja podtrzymała swój wniosek przedstawiony w motywie 344 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zgodnie z którym wprowadzenie środków jest w interesie przemysłu Unii.

7.2. Interes importerów niepowiązanych i przedsiębiorstw handlowych, użytkowników lub dostawców

(132) Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń MATCO (użytkownik włóknin PET typu spunbond), SITEB, włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond oraz CCCT przedstawili uwagi, w których podkreślili negatywny wpływ wprowadzenia środków na sektory niższego szczebla. Należy zauważyć, że pozycja użytkowników nie była jednolita oraz że uwagi włoskich użytkowników włóknin PET typu spunbond odzwierciedlały szczególną sytuację użytkowników nastawionych na wywóz. Należy przypomnieć, że na etapie tymczasowym polskie stowarzyszenie producentów rozwiązań dachowych i hydroizolacyjnych wyraziło poparcie dla środków.

(133) Użytkownicy twierdzili, że wprowadzenie środków w perspektywie długoterminowej ograniczyłoby możliwości wyboru dostępne na rynku niższego szczebla, zmniejszyłoby bezpieczeństwo dostaw i zwiększyłoby udział w rynku przemysłu Unii, który już ma dominującą pozycję na rynku unijnym. Twierdzili oni również, że środki będą miały negatywny wpływ na zdolność unijnego przemysłu niższego szczebla do wywozu produktu przetworzonego, którego głównym komponentem są wysokiej jakości chińskie włókniny PET typu spunbond.

(134) Wszyscy użytkownicy twierdzili, że nałożenie ostatecznych ceł na poziomach ceł tymczasowych skutecznie wykluczyłoby chiński przywóz włóknin PET typu spunbond z rynku unijnego, ograniczając wybór użytkownikom rynku niższego szczebla i importerom. Włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond i SITEB twierdzili, że przywóz z Chin charakteryzuje się różnicami technologicznymi pod względem stabilności wymiarowej, jednolitości gramatury i wytrzymałości na rozciąganie. Włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond twierdzili, że decyzja o zaopatrywaniu się w ChRL nie była podyktowana ceną, lecz potrzebą spełnienia znacznie wyższych standardów jakościowych, których przemysł Unii nie jest w stanie zapewnić.

(135) Jak zauważono w motywach 21–23 powyżej, zainteresowane strony nie uzasadniły swoich twierdzeń dowodami wskazującymi, że przywóz z Chin różni się istotnie pod względem jakości lub parametrów technicznych od produktów przemysłu Unii. Nie przedstawiły one również dowodów dotyczących różnic we właściwościach fizycznych i technicznych włóknin PET typu spunbond przeznaczonych do konsumpcji wewnętrznej na rynku unijnym i na wywóz poza Unię ani dotyczących właściwości lub innowacji, których przemysł Unii nie jest w stanie zapewnić. Ponadto wprowadzenie środków nie ograniczy dostępu do przywozu z Chin, a jedynie dostosuje cenę do sprawiedliwego poziomu. W związku z tym odrzucono twierdzenie, jakoby wprowadzenia środków ograniczyło użytkownikom możliwość wyboru źródeł dostaw. Ponieważ nie przedstawiono żadnych dowodów dotyczących szczególnych właściwości ani innych cech charakterystycznych przywozu z Chin, wniosek o wyłączenie ze względu na końcowe przeznaczenie dla przemysłu nastawionego na wywóz również został odrzucony jako nieuzasadniony.

(136) Jeżeli chodzi o bezpieczeństwo dostaw i związane z nim obawy użytkowników co do tego, czy tureccy producenci dysponują wystarczającymi mocami produkcyjnymi, aby zaspokoić popyt w przypadku ograniczenia przywozu z Chin, Komisja powtórzyła swój argument, że przemysł Unii jest w stanie dostarczać odpowiednie ilości włóknin PET typu spunbond do konsumpcji unijnej. Chociaż wielkość produkcji przemysłu Unii znacznie spadła w okresie badanym ze względu na przywóz towarów po cenach dumpingowych z ChRL, Komisja zauważyła, że przemysł Unii nie wykorzystał w pełni swoich mocy produkcyjnych. Znaczna część przywozu z ChRL mogłaby zatem zostać wchłonięta przez przemysł Unii. W rzeczywistości, jak wykazano w tabelach 2 i 5 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, przemysł Unii mógł zasadniczo zaspokoić cały popyt w Unii przy istniejących mocach produkcyjnych.

(137) Komisja powtórzyła również swój argument zawarty w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych (motyw 351), że włókniny PET typu spunbond były przywożone z innych państw trzecich. Ten przywóz z państw trzecich mógł stanowić stabilne źródło włókniny PET typu spunbond, co nie było zgodne z argumentami dotyczącymi ograniczonych źródeł dostaw produktu objętego dochodzeniem. W okresie objętym dochodzeniem obecność państw trzecich, takich jak Turcja, na rynku unijnym była ograniczona w porównaniu z ChRL. Komisja zauważyła, że ceny przywozu z Turcji były bliżej dolnej granicy cen przemysłu Unii i znacznie przewyższały ceny przywozu z Chin. Sugerowało to, że inni pozaeuropejscy producenci włóknin PET typu spunbond również nie byli w stanie konkurować z cenami oferowanymi przez producentów eksportujących z ChRL, ale mogliby odzyskać udział w rynku, gdyby zapewniono warunki uczciwego handlu. Po wprowadzeniu środków tymczasowych zaobserwowano już umiarkowany wzrost przywozu z państw trzecich do Unii na podstawie najnowszych dostępnych danych. Ponadto Komisja przypomniała również, że celem środków antydumpingowych nie jest powstrzymanie przywozu produktu objętego postępowaniem, lecz przywrócenie uczciwej konkurencji. Dalsza obecność przywozu z ChRL i innych państw trzecich uniemożliwiłaby przemysłowi Unii nadmierne podwyższenie cen, wbrew temu, co twierdzi CCCT w swoich uwagach.

(138) Komisja zauważyła, że CCCT i włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond nie przedstawili żadnych konkretnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń dotyczących zachowania antykonkurencyjnego ani nie odnieśli się do żadnego postępowania badającego takie zachowanie przemysłu Unii. Wbrew twierdzeniu zainteresowanych stron, że utrzymanie przywozu z Chin pozwoliłoby uniknąć koncentracji przywozu i zabezpieczyć dostawy, niedawne kryzysy geopolityczne pokazują, że zanik przemysłu Unii naraża użytkowników na rynku niższego szczebla i Unię jako całość na wszelkiego rodzaju zakłócenia w transporcie towarów (np. blokadę Kanału Sueskiego). W przypadku włóknin PET typu spunbond przywóz z Chin bardzo szybko wzrósł z 6 % do 26 % udziału w rynku w ciągu zaledwie czterech lat okresu badanego. W przypadku niewprowadzenia żadnych środków – biorąc pod uwagę przewagę cenową przywozu z Chin – rynek stałby się w coraz większym stopniu zależny od przywozu z Chin, co naraziłoby użytkowników i sektory niższego szczebla na ryzyko w zakresie dostaw. Gdyby przemysł Unii zaprzestał działalności, co jest prawdopodobne ze względu na jego trudną sytuację, użytkownicy staliby się niemal całkowicie zależni od przywozu z Chin i podatni na zakłócenia w łańcuchu dostaw.

(139) Użytkownicy zakwestionowali również wniosek Komisji, że wpływ ceł na użytkowników byłby minimalny ze względu na ograniczony udział włóknin PET typu spunbond w kosztach produktu końcowego. Użytkownicy twierdzili natomiast, że środki miałyby znaczący szkodliwy wpływ na konkurencyjność użytkowników na rynkach eksportowych. Według włoskich użytkowników dochodzenie było asymetryczne, ponieważ uwzględniało jedynie przemysł Unii, ale nie wzięto pod uwagę szkody, która zostałaby wyrządzona włoskim użytkownikom włóknin PET typu spunbond ze względu na wpływ na ich konkurencyjność eksportową. Twierdzili oni, że środki mają na celu ochronę miejsc pracy u producentów unijnych, a jednocześnie stwarzają zagrożenie dla większej liczby miejsc pracy we włoskim sektorze niższego szczebla nastawionym na wywóz. Nie zakwestionowali oni jednak wniosków Komisji, zgodnie z którymi środki miałyby minimalny wpływ na rynek wewnętrzny, natomiast próbowali zakwestionować wnioski dotyczące wpływu na wywóz. Ponadto użytkownicy nie przedstawili ani rzeczywistych dowodów dotyczących ich struktury kosztów, ani żadnych konkretnych dowodów na poparcie twierdzenia, że środki miałyby znaczący wpływ na ich sprzedaż eksportową, ani też żadnych szacunków dotyczących wpływu środków na ich rentowność. Nie przyznali oni również, że wpływ środków na wywóz można złagodzić poprzez zastosowanie specjalnych procedur celnych, takich jak uszlachetnianie czynne, która to kwestia była przedmiotem sporu przed Sądem (13). W związku z tym odrzucono twierdzenia, że środki zaszkodziłyby użytkownikom ze względu na brak wyboru, problemy z dostawami, pozycję dominującą i ustalanie cen przez przemysł Unii oraz wpływ na zyski użytkowników na rynku niższego szczebla.

(140) Ponadto włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond zwrócili się do Komisji o ustalenie okresu obowiązywania środków na trzy lata oraz o przeprowadzenie przeglądu okresowego rok po ich nałożeniu. W odniesieniu do wszczęcia przeglądu okresowego Komisja zauważyła, że na podstawie ustaleń dochodzenia właściwe jest wprowadzenie środków na okres pięciu lat oraz że użytkownicy włóknin PET typu spunbond mogą złożyć wniosek o dokonanie przeglądu okresowego po upływie jednego roku, pod warunkiem że Komisja otrzyma wystarczające dowody potwierdzające zmianę okoliczności.

(141) W uwagach przedstawionych po ujawnieniu ostatecznych ustaleń włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond rozwinęli swoje argumenty przedstawione na etapie tymczasowym, podnosząc kwestie niezrównoważonej oceny rynku niższego szczebla w ramach oceny szkody, niemożności zastąpienia włóknin PET typu spunbond sprowadzanych z Chin ze względu na ich jakość, istotnych zmian po OD, nadmiernego poziomu środków pod względem ceł oraz momentu wprowadzenia tych środków.

(142) Włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond powtórzyli swój argument, że w ocenie interesu Unii nie dokonano wyważenia interesów wymaganego na mocy art. 21 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, ponieważ rzekomo nie uwzględniono w niej sytuacji na rynku niższego szczebla. Na poparcie tego twierdzenia argumentowali, że użytkownicy stosujący włókniny PET typu spunbond w membranach hydroizolacyjnych przeznaczonych na wywóz do państw trzecich podlegaliby cłom antydumpingowym w wysokości prawie 50 % w odniesieniu do kluczowych materiałów do produkcji i w związku z tym musieliby konkurować na tych samych rynkach eksportowych z producentami, których równoważne materiały do produkcji nie podlegają unijnym cłom antydumpingowym. Włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond twierdzili również, że Komisja oceniła wpływ na zatrudnienie w odniesieniu do producentów unijnych, ale nie oceniła skutków w zakresie zatrudnienia po stronie użytkowników na rynku niższego szczebla. Tymczasem wprowadzenie środków na proponowanym poziomie oznaczałoby utratę 600 miejsc pracy. Użytkownicy twierdzili, że Komisja nie może odmówić zbadania tych czynników tylko dlatego, że nie zostały one przedstawione w odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu.

(143) Ponadto włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond nie zgodzili się ze stwierdzeniem Komisji, że przemysł UE jest w stanie zastąpić dostawy produktu pochodzącego z Chin. Zaopatrywanie się w innych krajach, takich jak Turcja, również nie byłoby możliwe ze względu na obawy dotyczące jakości. Chiński produkt jest rzekomo wyższej jakości w porównaniu z produktem wytwarzanym w UE i Turcji. Włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond twierdzili – nie przedstawiając jednak dowodów potwierdzających – że niemożliwe jest zastąpienie włóknin PET typu spunbond określonych klas jakości produkowanych przez chińskich eksporterów w wymaganych ilościach, o odpowiednich właściwościach technicznych (stabilność wymiarowa, jednolitość gramatury, wytrzymałość na rozciąganie) i niezawodności. Użytkownicy włóknin PET typu spunbond twierdzili ponadto, że w analizie szkody należy uwzględnić warunki rynkowe, które wystąpiły po okresie objętym dochodzeniem, tak jak miało to miejsce w przypadku oceny szkody poniesionej przez przemysł Unii. Do tych czynników mających negatywny wpływ na użytkowników na rynku niższego szczebla należą koszty frachtu, zakłócenia geopolityczne, konkurencja na rynkach eksportowych oraz zmiany warunków zaopatrzenia.

(144) Włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond twierdzili również, że Komisja powołała się na możliwość zastosowania uszlachetniania czynnego bez odpowiedniego zbadania, czy ta procedura celna stanowi skuteczne, ekonomicznie opłacalne i praktycznie dostępne rozwiązanie w szczególnej sytuacji użytkowników.

(145) Wreszcie, według włoskich użytkowników włóknin PET typu spunbond standardowy pięcioletni okres obowiązywania środków nie odzwierciedla odpowiednio wyjątkowych okoliczności przedmiotowej sprawy. Pięcioletni okres nie jest w tym przypadku właściwy, ponieważ sytuację na rynku określa się jako wyjątkową, szybko zmieniającą się i trudną do przewidzenia w tak długim okresie. Włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond podkreślili fakt, że środki te miałyby wpływ na wysoce skoncentrowany rynek wyższego szczebla oraz prawdopodobnie wpłynęłyby na zorientowany na wywóz przemysł niższego szczebla.

(146) Jeżeli chodzi o rzekomo niezrównoważone podejście w analizie szkody, Komisja zauważyła, że merytoryczna analiza odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu potwierdziła, że wskaźniki makroekonomiczne świadczą o zaistnieniu sytuacji szkodliwej dla przemysłu Unii, przy czym czynniki takie jak wielkość produkcji, udział w rynku i wielkość sprzedaży wykazują tendencję spadkową. Włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond nie przedstawili żadnych faktycznych dowodów w odniesieniu do wskaźników makroekonomicznych rynku niższego szczebla (takich jak wpływ środków na ich koszty produkcji i zatrudnienie), które mogłyby podważyć wniosek, że środki leżą w interesie Unii. Podobnie włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond nie przedstawili żadnych konkretnych dowodów dotyczących związku między przyjęciem środków a ryzykiem zamknięcia małych przedsiębiorstw. Ponadto włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond przedstawili wewnętrznie niespójne dane dotyczące liczby miejsc pracy w przemyśle niższego szczebla, które zostaną utracone w wyniku wprowadzenia środków. Wobec braku szczegółowej i spójnej analizy rentowności użytkowników na rynku niższego szczebla i kosztów surowców twierdzenie, jakoby środki miały zaszkodzić przemysłowi niższego szczebla w większym stopniu niż dumping szkodzi producentom unijnym – którzy przedstawili szczegółowe, zweryfikowane dane w odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu – nie zostało uzasadnione i nie może zostać zweryfikowane. Komisja zauważyła również, że przy analizowaniu interesu Unii musi wyważyć sprzeczne interesy: z jednej strony użytkownicy obawiali się wyższych cen materiałów do produkcji, a z drugiej strony – producenci unijni dążyli do przywrócenia uczciwej konkurencji. W tym względzie art. 21 ust. 1 rozporządzenia podstawowego przewiduje zwrócenie szczególnej uwagi na potrzebę eliminacji skutków szkodliwego dumpingu zakłócającego handel oraz na przywrócenie efektywnej konkurencji. W tym kontekście fakt, że środki antydumpingowe spowodują wzrost ceny produktu objętego postępowaniem dla użytkowników, nie oznacza – wobec braku konkretnych dowodów przeciwnych właściwie przedstawionych przez zainteresowane strony – że takie środki są jednoznacznie sprzeczne z interesem Unii. Niskie ceny włóknin PET typu spunbond korzystne dla rynku niższego szczebla były częściowo wynikiem dumpingu, któremu środki mają zaradzić.

(147) Jeżeli chodzi o jakość i zamienność produktu objętego dochodzeniem, Komisja zauważa, że w swoich uwagach włoscy użytkownicy potwierdzili zamienność, podobieństwo właściwości technicznych i te same cechy w zakresie końcowego przeznaczenia włóknin PET typu spunbond przywożonych z Chin oraz tych pochodzących od producentów unijnych. Zarówno europejskie, jak i chińskie włókniny PET typu spunbond są wykorzystywane przez przemysł budowlany do produkcji membran hydroizolacyjnych. Różnice wymienione przez włoskich użytkowników włóknin PET typu spunbond, takie jak stabilność wymiarowa, jednolitość gramatury, wytrzymałość na rozciąganie, można wyeliminować poprzez dostosowanie maszyn wykorzystywanych w procesach produkcyjnych producentów unijnych. Ponadto włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond nie przedstawili żadnych dowodów dotyczących domniemanej przewagi technicznej włóknin PET typu spunbond przywożonych z Chin.

(148) Jeżeli chodzi o rozwój sytuacji po okresie objętym dochodzeniem, włoscy użytkownicy włóknin PET typu spunbond również nie przedstawili żadnych rzeczywistych dowodów – ani w postaci odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, ani innych uwag – na poparcie swojego twierdzenia, że domniemane zmiany w okresie po zakończeniu OD wykazały, iż wprowadzenie środków wyraźnie nie leżało w interesie Unii. Stosownie do powyższego okoliczności zaistniałe po okresie objętym dochodzeniem nie mogą być porównywane z dowodami zgromadzonymi i zweryfikowanymi w okresie objętym dochodzeniem, ani nie podważają ich ważności w sposób przesądzający o tym, że środki antydumpingowe będą ewidentnie niewłaściwe.

(149) W odniesieniu do uszlachetniania czynnego Komisja zauważyła, że w gestii użytkowników, a nie Komisji leży zbadanie wszystkich prawnych możliwości poprawy ich sytuacji. Uszlachetnianie czynne jest jednym z narzędzi prawnych, które można wykorzystać w celu złagodzenia negatywnego wpływu środków na przemysł niższego szczebla (zob. również motyw 139 powyżej).

(150) W odniesieniu do nadmiernego poziomu środków Komisja wyjaśniła w motywie 125 uzasadnienie wyboru okresu odniesienia w celu określenia zysku docelowego. Jeżeli chodzi o okres obowiązywania środków, nie istnieją żadne istotne i wykazane okoliczności, które pozwoliłyby na skrócenie okresu obowiązywania środków do 18 miesięcy w interesie Unii, o co wnioskowali użytkownicy. Komisja przypomniała ponadto w tym względzie o przewidzianej w art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego możliwości złożenia przez użytkowników wniosku o dokonanie przeglądu okresowego rok po wprowadzeniu środków ostatecznych, jeżeli przedstawią oni dowody określone w tym przepisie. Ponadto, jak ustalono w motywie 351 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, bezpieczeństwo dostaw dla użytkowników nie zostało naruszone, ponieważ celem środków nie jest zakaz przywozu z ChRL, lecz przywrócenie równych warunków działania zakłóconych przez praktyki dumpingowe. Ponadto popyt na włókniny PET typu spunbond można również zaspokoić za pomocą wolnych mocy produkcyjnych producentów unijnych lub przywozu z innych państw trzecich, takich jak Turcja.

(151) W związku z powyższym Komisja potwierdziła swoje wnioski określone w motywach 345–355 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

7.3. Wnioski dotyczące interesu Unii

(152) Na podstawie powyższego Komisja podtrzymała swój wniosek, że nie ma przekonujących powodów, aby stwierdzić, że nałożenie środków w odniesieniu do przywozu włóknin PET typu spunbond pochodzących z ChRL nie leży w interesie Unii. Domniemany negatywny wpływ na użytkowników na rynku niższego szczebla nie przeważył nad potrzebą przywrócenia uczciwej konkurencji.

8. OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE

8.1. Środki ostateczne

(153) Biorąc pod uwagę wnioski dotyczące dumpingu, wynikającej z niego szkody, związku przyczynowego, poziomu środków i interesu Unii oraz uwzględniając art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, należy wprowadzić ostateczne środki antydumpingowe, aby zapobiec dalszemu wyrządzaniu szkody przemysłowi Unii przez przywóz produktu objętego postępowaniem po cenach dumpingowych.

(154) W związku z powyższym stawki ostatecznego cła antydumpingowego, wyrażone w cenach CIF na granicy Unii przed ocleniem, powinny być następujące:

Przedsiębiorstwo

Ostateczne cło antydumpingowe (%)

— Hubei Unibon nonwovens Co Ltd

39,8

— Changde Tiandingfeng Nonwovens Co Ltd

— Tiandingfeng Nonwovens Co Ltd

48,1

Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące

47,1

Cały pozostały przywóz pochodzący z Chińskiej Republiki Ludowej

48,1

(155) Indywidualne stawki cła antydumpingowego dla poszczególnych przedsiębiorstw określone w niniejszym rozporządzeniu zostały ustanowione na podstawie ustaleń z przedmiotowego dochodzenia. Odzwierciedlają one zatem sytuację ustaloną w toku dochodzenia, dotyczącą tych przedsiębiorstw. Te stawki celne mają zatem zastosowanie wyłącznie do przywozu produktu objętego dochodzeniem pochodzącego z państwa, którego dotyczy postępowanie, oraz produkowanego przez wymienione podmioty prawne. Stawek tych nie można stosować w odniesieniu do przywozu produktu objętego postępowaniem wytworzonego przez jakiekolwiek inne przedsiębiorstwo, którego nie wymieniono w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, w tym przez podmioty powiązane z przedsiębiorstwami w niej wymienionymi, dlatego przywóz ten powinien podlegać stawce celnej mającej zastosowanie do „całego pozostałego przywozu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej”.

(156) Przedsiębiorstwo może zwrócić się o zastosowanie indywidualnych stawek cła antydumpingowego w przypadku zmiany nazwy przedsiębiorstwa. Wniosek w tej sprawie należy kierować do Komisji (14). Wniosek musi zawierać wszystkie istotne informacje, które pozwolą wykazać, że zmiana nie wpływa na prawo przedsiębiorstwa do korzystania ze stawki celnej, która ma wobec niego zastosowanie. Jeśli zmiana nazwy przedsiębiorstwa nie wpływa na prawo do korzystania ze stawki celnej, która ma wobec niego zastosowanie, rozporządzenie dotyczące zmiany nazwy zostanie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

(157) Do zminimalizowania ryzyka obchodzenia cła w związku z różnicą w stawkach celnych potrzebne są środki szczególne gwarantujące właściwe stosowanie indywidualnych ceł antydumpingowych. Stosowanie indywidualnych ceł antydumpingowych ma zastosowanie wyłącznie po przedstawieniu ważnej faktury handlowej organom celnym państwa członkowskiego. Faktura musi spełniać wymogi określone w art. 1 ust. 3 niniejszego rozporządzenia. Do czasu przedstawienia takiej faktury przywóz powinien podlegać cłu antydumpingowemu mającemu zastosowanie do „całego pozostałego przywozu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej”.

(158) Mimo że przedstawienie tej faktury jest konieczne, aby organy celne państw członkowskich zastosowały indywidualne stawki cła antydumpingowego wobec przywozu, nie jest ona jedynym elementem branym pod uwagę przez organy celne. Organy celne państw członkowskich powinny bowiem przeprowadzić zwykłą kontrolę, nawet jeśli otrzymają fakturę spełniającą wszystkie wymogi określone w art. 1 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, i podobnie jak we wszystkich innych przypadkach, mogą żądać dodatkowych dokumentów (dokumentów przewozowych itp.) do celów weryfikacji poprawności danych zawartych w oświadczeniu oraz zapewnienia zasadności późniejszego zastosowania stawki celnej zgodnie z prawem celnym.

(159) Jeżeli wywóz dokonywany przez jedno z przedsiębiorstw korzystających z niższej indywidualnej stawki celnej wzrośnie w znacznym stopniu, zwłaszcza po wprowadzeniu przedmiotowych środków, tego rodzaju wzrost wielkości wywozu może zostać uznany za stanowiący sam w sobie zmianę struktury handlu ze względu na wprowadzenie środków w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. W takich okolicznościach można wszcząć dochodzenie w sprawie obejścia środków, o ile spełnione są odpowiednie warunki. Podczas tego dochodzenia można między innymi zbadać potrzebę zniesienia indywidualnych stawek celnych i nałożenia ogólnokrajowego cła.

(160) W celu zapewnienia należytego egzekwowania ceł antydumpingowych cło antydumpingowe dotyczące wszystkich pozostałych przywożonych towarów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej należy stosować nie tylko w odniesieniu do niewspółpracujących producentów eksportujących w ramach niniejszego dochodzenia, ale również do producentów, którzy nie prowadzili wywozu do Unii w trakcie okresu objętego dochodzeniem.

(161) Producenci eksportujący, którzy nie dokonywali wywozu produktu objętego postępowaniem do Unii w okresie objętym dochodzeniem, powinni mieć możliwość złożenia wniosku do Komisji (15) o objęcie ich stawką cła antydumpingowego ustaloną dla przedsiębiorstw współpracujących nieobjętych próbą. Komisja powinna przychylić się do tego wniosku, o ile spełnione są trzy warunki. Nowy producent eksportujący musiałby wykazać, że: (i) nie dokonywał wywozu produktu objętego postępowaniem do Unii w okresie objętym dochodzeniem; (ii) nie jest powiązany z producentem eksportującym, który dokonywał takiego wywozu oraz (iii) dokonywał wywozu produktu objętego postępowaniem po okresie objętym dochodzeniem lub przyjął nieodwołalne zobowiązanie umowne do wywozu znacznej ilości tego produktu.

8.2. Ostateczne pobranie cła tymczasowego

(162) Ze względu na ustaloną wysokość marginesów dumpingu oraz zważywszy na poziom szkody, jaką poniósł przemysł Unii, należy dokonać ostatecznego poboru kwot zabezpieczonych w formie tymczasowych ceł antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem w sprawie ceł tymczasowych do wysokości ustalonych na mocy niniejszego rozporządzenia.

8.3. Pobór z mocą wsteczną

(163) Jak wspomniano w sekcji 1.2., Komisja objęła przywóz produktu objętego dochodzeniem obowiązkiem rejestracji.

(164) Na ostatecznym etapie dochodzenia przeprowadzono ocenę danych zgromadzonych w kontekście rejestracji. Komisja zbadała, czy kryteria zawarte w art. 10 ust. 4 rozporządzenia podstawowego zostały spełnione w odniesieniu do poboru ceł ostatecznych z mocą wsteczną.

(165) Z analizy Komisji wynika, że nie nastąpił żaden dalszy znaczny wzrost przywozu poza poziomem przywozu, który spowodował szkodę, w okresie objętym dochodzeniem, jak określono w art. 10 ust. 4 lit. d) rozporządzenia podstawowego. Na potrzeby tej analizy Komisja porównała średnią miesięczną wielkość przywozu produktu objętego postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem, wynoszącą [1 467–1 792] ton, ze średnią miesięczną wielkością przywozu w okresie od miesiąca następującego po wszczęciu niniejszego dochodzenia do ostatniego pełnego miesiąca poprzedzającego wprowadzenie środków tymczasowych (październik 2025 r. – kwiecień 2026 r.), która w oparciu o przywóz objęty odpowiednimi kodami celnymi wyniosła mniej niż 1 000 ton.

(166) Również po porównaniu średniej miesięcznej wielkości przywozu produktu objętego postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem ze średnią miesięczną wielkością przywozu w okresie rozpoczynającym się w miesiącu następującym po wszczęciu niniejszego dochodzenia, a kończącym się ostatniego dnia miesiąca, w którym wprowadzono środki tymczasowe (październik 2025 r. – maj 2026 r.), nie odnotowano żadnego dalszego znacznego wzrostu.

(167) Na tej podstawie Komisja stwierdza, że nie zostały spełnione warunki nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego z mocą wsteczną określone w art. 10 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

(168) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń skarżący zwrócili się do Komisji o nałożenie ceł z mocą wsteczną, twierdząc, że odpowiednie warunki, tj. wzrost wielkości i spadek cen, zostały spełnione. Skarżący oparli swój argument na analizie przywozu objętego kodami CN 5603 13 90 , 5603 14 20 i 5603 14 80 . Zgodnie jednak z art. 10 ust. 4a rozporządzenia podstawowego pobór ceł z mocą wsteczną dotyczy przywozu produktu objętego postępowaniem, który został zarejestrowany zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. Rozporządzenie w sprawie rejestracji dotyczyło wyłącznie przywozu objętego kodem CN 5603 14 20 oraz kodami TARIC 5603 13 90 70 i 5603 14 80 70. W związku z powyższym żądanie skarżących zostało odrzucone.

9. PRZEPIS KOŃCOWY

(169) Zgodnie z art. 109 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2024/2509 (16), gdy kwotę należy zwrócić w następstwie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, do wypłaty należnych odsetek stosuje się stopę oprocentowania stosowaną przez Europejski Bank Centralny w odniesieniu do jego głównych operacji refinansujących, opublikowaną w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, obowiązującą pierwszego kalendarzowego dnia każdego miesiąca.

(170) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/1036,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: