Ustawa z dnia 21 lipca 1984 r. o amnestii.
Art. 2
ObowiązujeBrzmienie według tekstu ogłoszonego Dz.U. 1984 nr 36 poz. 192 z 23 lipca 1984. Późniejszych zmian tego aktu nie znamy.
1. W sprawach o przestępstwa wymienione w art. 1:
1) daruje się orzeczone prawomocnie kary pozbawienia wolności i ograniczenia wolności,
2) podlegają wykonaniu orzeczone prawomocnie kary grzywny, kary dodatkowe, nawiązki oraz zasądzone opłaty i koszty sądowe, jak również odszkodowania.
2. W sprawach, o których mowa w ust. 1, nie zakończonych prawomocnym orzeczeniem, postępowania karne umarza się. W takim wypadku orzeka się przepadek narzędzi i innych przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa, a także przedmiotów pochodzących bezpośrednio lub pośrednio z przestępstwa, jak również przedmiotów, których posiadanie jest zakazane lub wymaga zezwolenia.
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio, gdy darowanie kary nie następuje z powodu jej wykonania.
Jak powołać ten przepis
art. 2 ustawy z dnia 21 lipca 1984 r. o amnestii (Dz. U. z 1984 r. Nr 36, poz. 192)
Orzeczenia powołujące ten przepis (1)
Sąd Najwyższy i Trybunał Konstytucyjny: najpierw uchwały, potem najnowsze wyroki. Pokazujemy treść orzeczenia, nie wnioski z niego. Zbiór kończy się na 22 czerwca 2016 — nowszych orzeczeń tu nie ma.
Lexeva pokazuje treść przepisu, nie udziela porad prawnych. Moc prawną ma wyłącznie tekst ogłoszony w dzienniku urzędowym.