Art. 3

1. Określone w Kodeksie karnym i w ustawie z dnia 19 kwietnia 1969 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks karny , w Kodeksie wykroczeń oraz w innych ustawach:

a) dolne granice grzywny i nawiązek ustala się - w wysokości dwukrotnej, a górne ich granice - w wysokości dziesięciokrotnej,

b) kwoty grzywny nie podlegającej zamianie na karę zastępczą ustala się - w wysokości dwukrotnej,

c) dolne kwoty określające zastępczą karę pozbawienia wolności lub aresztu albo ograniczenia wolności na wypadek nieuiszczenia grzywny w terminie lub zaliczenia okresu tymczasowego aresztowania na poczet grzywny ustala się - w wysokości dwukrotnej, a górne - w wysokości dziesięciokrotnej.

2. Ilekroć przepisy ustaw w odniesieniu do przestępstw i wykroczeń określają wartość kwotową mienia, towaru lub wyrządzonej szkody, ustala się je - w wysokości dziesięciokrotnej.

3. W Kodeksie postępowania karnego i w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia:

a) dolne granice grzywny orzekanej w postępowaniu nakazowym ustala się - w wysokości dwukrotnej, a górne - w wysokości pięciokrotnej,

b) dolne granice kar pieniężnych i porządkowych ustala się - w wysokości dwukrotnej, a górne - w wysokości dziesięciokrotnej,

c) górną granicę grzywny, o której mowa w art. 450 Kodeksu postępowania karnego, ustala się - w wysokości pięciokrotnej,

d) wartość przedmiotu przestępstwa albo szkody wyrządzonej lub zamierzonej w postępowaniu przyspieszonym (art. 447 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania karnego) ustala się - w wysokości pięciokrotnej,

e) dolne granice grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego ustala się - w wysokości dwukrotnej, a górne - w wysokości dziesięciokrotnej.

4. Przepis ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli ustawa przewiduje dolną lub górną granicę grzywny wyższą niż określone niniejszą ustawą odpowiednio w Kodeksie karnym lub w Kodeksie wykroczeń.