§ 3

1. Mięso świń domowych i dzików, o którym mowa w § 1 pkt 1, po oskórowaniu, jeżeli nie stwierdzono w nim włośni w wyniku badania metodą badania trichinoskopowego i uznano je za zdatne do spożycia przez ludzi w wyniku badania poubojowego, znakuje się:

1) znakiem weterynaryjnym w kształcie koła o średnicy 6 cm, zawierającym:

a) w górnej części — litery PL,

b) w środku — weterynaryjny numer identyfikacyjny zakładu,

c) w dolnej części — litery IW oraz

2) znakiem weterynaryjnym w kształcie koła o średnicy 2,5 cm, zawierającym w środku literę „T” o wysokości 1,5 cm i grubości 0,2 cm.

2. Znaki weterynaryjne, o których mowa w ust. 1, umieszcza się obok siebie poprzez opieczętowanie przy użyciu tuszu lub poprzez znakowanie na gorąco zgodnie z lit. b ust. 2 rozdziału III sekcji I załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz. Urz. UE L 226 z 25.06.2004, str. 83; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 75). 3. Jeżeli w nieoskórowanym mięsie dzików, o którym mowa w § 1 pkt 1, nie stwierdzono włośni w wyniku badania metodą badania trichinoskopowego, znakuje się je znakiem weterynaryjnym, wymienionym w ust. 1 pkt 2, poprzez umieszczenie znaku na zawieszce dołączonej do tuszy.

4. Po oskórowaniu mięsa, o którym mowa w ust. 3, i uznaniu go za zdatne do spożycia przez ludzi w wyniku badania poubojowego, mięso to znakuje się znakami weterynaryjnymi wymienionymi w ust. 1, w sposób określony w ust. 2.