Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2010 r. w sprawie wymagań technicznych i wyposażenia statków żeglugi śródlądowej oraz upoważniania podmiotów do wykonywania przeglądów technicznych statków

§ 1.

Rozporządzenie określa:

1) wymagania w zakresie budowy statku, jego stałych urządzeń, wyposażenia i właściwości manewrowych oraz dotyczące ochrony wód, powietrza lub ochrony przed hałasem;

2) sposób upoważniania podmiotów do wykonywania przeglądów technicznych statków.

§ 2.

Wyposażenie statków żeglugi śródlądowej uprawiających żeglugę na wodach administrowanych przez dyrektora urzędu morskiego określają odrębne przepisy.

§ 3.

Statek spełnia wymagania techniczne stanu bezpieczeństwa, jeżeli odpowiada wymaganiom określonym w rozporządzeniu oraz w przepisach technicznych podmiotów upoważnionych do wykonywania przeglądów technicznych statków, zwanych dalej „upoważnionymi podmiotami”, w zakresie:

1) konstrukcji kadłuba;

2) urządzeń sterowych;

3) urządzeń kotwicznych;

4) urządzeń cumowniczych, holowniczych i sczepiających;

5) stateczności, niezatapialności i wolnej burty;

6) urządzeń maszynowych;

7) wałów napędowych i pędników;

8) zbiorników ciśnieniowych;

9) instalacji rurociągów;

10) urządzeń elektrycznych i automatyzacji;

11) ochrony przeciwpożarowej;

12) urządzeń przeładunkowych i dźwigowych;

§ 4.

1. Wyposażenie ruchome statku, a w szczególności środki sygnałowe, środki oświetleniowe, środki ratunkowe i środki łączności, powinno spełniać wymagania przepisów technicznych upoważnionych podmiotów odpowiednich norm krajowych lub międzynarodowych.

2. Na statku powinny znajdować się dokumenty potwierdzające spełnienie przez wyposażenie ruchome wymagań, o których mowa w ust. 1.

3. Wyposażenie ruchome powinno być właściwie rozmieszczone i utrzymywane we właściwym stanie technicznym.

§ 5.

Liczba, rodzaj i rozmieszczenie środków sygnałowych, o których mowa w § 4 ust. 1, określają przepisy wydane na podstawie art. 46 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej.

§ 6.

1. Statek, z wyjątkiem statku na stałe zacumowanego do nabrzeża, powinien być wyposażony w pasy lub kamizelki ratunkowe w liczbie odpowiadającej liczbie osób znajdujących się na statku oraz w koła ratunkowe.

2. Statek pasażerski powinien być wyposażony dodatkowo w pasy lub kamizelki ratunkowe dla dzieci, w liczbie odpowiadającej 10 % maksymalnej liczby pasażerów.

3. Na wodach administrowanych przez dyrektora urzędu morskiego statki uprawiające żeglugę w porze nocnej powinny być wyposażone w pasy i kamizelki ratunkowe zaopatrzone w niegasnące pod wodą światło zasilane baterią.

§ 7.

1. Co najmniej połowa wymaganych kół ratunkowych powinna być wyposażona w nietonącą linkę o średnicy 8—11 mm i długości 30 m.

2. Na statku pasażerskim uprawiającym żeglugę w porze nocnej połowa wymaganych kół ratunkowych, a na pozostałych statkach co najmniej 1 koło powinny być wyposażone w pławkę świetlną zasilaną baterią i niegasnącą w wodzie.

3. Szczegółowe wymagania dotyczące wyposaże-

13) urządzeń zapobiegających zanieczyszczaniu śro-www.rcl.gov.plnia statku w koła ratunkowe określa załącznik nr 1 do dowiska i emisji hałasu;

14) właściwości manewrowych statku.

Minister Infrastruktury kieruje działem administracji rządowej — transport, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury (Dz. U. Nr 216, poz. 1594).

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 123, poz. 846 i Nr 176, poz. 1238, z 2008 r. Nr 171, poz. 1057, z 2009 r. Nr 98, poz. 818 oraz z 2010 r. Nr 127, poz. 857 i Nr 182, poz. 1228. rozporządzenia.

§ 8.

1. Statek powinien być wyposażony w łodzie ratunkowe lub towarzyszące, tratwy ratunkowe lub pływaki ratunkowe, zwane dalej „zbiorowymi środkami ratunkowymi”, o nośności odpowiadającej liczbie osób znajdujących się na statku.

2. Wymóg wyposażenia w środki, o których mowa w ust. 1, nie dotyczy:

1) małych statków o napędzie mechanicznym, z wyjątkiem małych statków o napędzie mechanicznym o długości powyżej 12 m, uprawiających żeglugę na wodach administrowanych przez dyrektora urzędu morskiego;

2) statków niezatapialnych z wypełnionymi komorami wypornościowymi;

3) statków na stałe zacumowanych do nabrzeża;

4) statków uprawiających żeglugę wyłącznie po kanałach;

5) statków przeznaczonych wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji.

3. Rozmieszczenie zbiorowych środków ratunkowych powinno zapewniać ich bezpieczne i szybkie użycie w każdych warunkach eksploatacji. Zakryte miejsca ich składowania muszą być wyraźnie oznaczone.

4. Szczegółowe wymagania dotyczące wyposażenia, o którym mowa w ust. 1, określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.

§ 9.

1. Koła ratunkowe, pasy ratunkowe i kamizelki ratunkowe spełniają wymagania bezpieczeństwa, jeżeli posiadają ważne atesty.

2. Koła ratunkowe, pasy ratunkowe i kamizelki ratunkowe po naprawie podlegają przeglądowi technicznemu dokonanemu przez upoważniony podmiot.

§ 10.

Pneumatyczne tratwy ratunkowe spełniają wymagania bezpieczeństwa, jeżeli posiadają ważne dokumenty, potwierdzające dokonanie przeglądu technicznego, wydane przez stację badań uznaną przez dyrektora urzędu morskiego.

§ 11.

Wymagania, o których mowa w § 6—10, stosuje się do statków obsadzonych załogą.

§ 12.

1. Statek powinien być wyposażony w odpowiednie gaśnice w liczbie określonej w zależności od jego wielkości, przeznaczenia, mocy urządzeń napędowych i wyposażenia stwarzającego zagrożenie pożarowe.

2. Pchacz, holownik, lodołamacz oraz inny statek o długości większej niż 20 m powinien być wyposażony w przenośne gaśnice proszkowe o wielkości napełnienia 6 kg przeznaczone do gaszenia pożarów grup A, B i C oraz do gaszenia pożarów urządzeń elektrycznych do 1 000 V. Gaśnice powinny być rozmieszczone po jednej w każdym z następujących miejsc:

5) w siłowni, w odpowiednim miejscu poniżej pokładu głównego, gdy moc silników napędowych jest większa niż 100 kW. Gaśnice muszą być tak rozmieszczone, aby znajdowały się w odległości nie większej niż 10 m od każdego punktu pomieszczenia.

3. Dopuszcza się stosowanie gaśnic wodnych lub pianowych, jeśli dostosowane są one do klasy pożarowej, która jest najbardziej prawdopodobna w przypadku pożaru w pomieszczeniu, w którym się znajdują.

4. Statek pasażerski oprócz gaśnic przenośnych, o których mowa w ust. 2, należy wyposażyć dodatkowo w następujące gaśnice przenośne:

1) jedną gaśnicę na każde 120 m² powierzchni brutto stropów w pomieszczeniach pasażerskich;

2) jedną gaśnicę na każdą rozpoczętą grupę 10 kabin;

3) jedną gaśnicę w każdej kuchni i w pobliżu każdego pomieszczenia, w którym przechowuje lub użytkuje się płyny łatwopalne. W kuchniach należy zapewnić środki gaśnicze odpowiednie do gaszenia pożarów tłuszczu.

5. Gaśnice, o których mowa w ust. 3 i 4, muszą być zainstalowane i rozmieszczone na statku w taki sposób, aby w przypadku wystąpienia pożaru w jakimkolwiek miejscu i czasie były natychmiastowo dostępne. 6. Kuchnie, salony fryzjerskie lub perfumerie muszą być również wyposażone w koc gaśniczy w sposób umożliwiający natychmiastowe użycie.

7. Statek o długości równej lub mniejszej niż 20 m, inny niż pchacz, holownik i lodołamacz, powinien być wyposażony w gaśnice proszkowe o wielkości napełniania 2 kg. Minimalna liczba gaśnic jest zależna od długości statku i wynosi:

1) do 10 m — (1 + s) gaśnic,

2) powyżej 10 m do 15 m — (2 + s) gaśnic,

3) powyżej 15 m do 20 m — (3 + s) gaśnic, przy czym „s” oznacza liczbę dodatkowych gaśnic w zależności od mocy silników napędowych i wynosi: jedna gaśnica dla silników o mocy 50—100 kW oraz dodatkowo jedna gaśnica powyżej 100 kW. www.rcl.gov.pl8. Dodatkowe gaśnice, o których mowa w ust. 7,

1) w sterówce;

2) w pobliżu każdego wejścia z pokładu do pomieszczeń mieszkalnych;

3) w pobliżu każdego wejścia do pomieszczeń roboczych, niedostępnych bezpośrednio z pomieszczeń mieszkalnych, w których zainstalowane są urządzenia grzewcze, kuchenne lub chłodnicze zasilane paliwem stałym, płynnym lub gazem płynnym;

4) przy każdym wejściu do maszynowni i kotłowni; powinny być równomiernie rozmieszczone w miejscach widocznych i łatwo dostępnych.

9. Gaśnice powinny być tak rozmieszczone, aby znajdowały się przy każdej zejściówce oraz, w miarę możliwości, w odległości nie większej niż 1 m od stanowiska sternika i 2 m od kuchenki.

10. Na statku dopuszcza się stosowanie innej niż określona w ust. 7 liczby gaśnic, jeżeli przy zastosowanej wielkości napełnienia nieprzekraczającej 6 kg zachowana jest ta sama skuteczność gaśnicza.

11. Rodzaj gaśnic powinien być dostosowany do źródła zagrożenia pożarowego, występującego w danym miejscu na statku. Gaśnice przenośne z CO jako środkiem gaśniczym mogą być stosowane tylko do gaszenia pożaru w kuchni i pożarów instalacji elektrycznych, przy czym wielkość napełnienia tych gaśnic może wynosić co najwyżej 1 kg na 15 m³ objętości pomieszczenia, w którym są dostępne i używane.

§ 13.

Wymagań, o których mowa w § 12, nie stosuje się do statków przeznaczonych wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji:

1) o długości kadłuba nieprzekraczającej 3,5 m;

2) bez napędu mechanicznego.

§ 14.

Na statku, z wyjątkiem statku przeznaczonego wyłącznie do uprawiania sportu i rekreacji, powinno znajdować się oprócz gaśnic, o których mowa w § 12 ust. 2, następujące wyposażenie gaśnicze:

1) wiadro metalowe o pojemności około 10 l z linką — na pokładzie — 1 szt.;

2) koc gaśniczy:

a) w siłowni, w której przebywa stale załoga — 1 szt.,

b) w kuchni — 1 szt.;

3) łom i topór — na statku o długości powyżej 15 m, przy wejściu do zamykanych pomieszczeń mieszkalnych — 1 kpl.;

4) toporek strażacki — na statku o długości do 15 m, przy wejściu do pomieszczeń mieszkalnych — 1 szt.;

5) rękawice ognioochronne — w maszynowni i sterówce.

§ 15.

1. Statek nowo budowany o długości 20 m i większej powinien posiadać systemy gaśnicze zainstalowane na stałe w pomieszczeniach dla załogi, sterówkach, pomieszczeniach dla pasażerów, maszynowniach, kotłowniach i pompowniach.

2. Do ochrony pomieszczeń dla załogi, sterówki i pomieszczeń dla pasażerów jako na stałe zainstalowane systemy gaśnicze mogą służyć tylko specjalne automatyczne ciśnieniowe instalacje tryskaczowe. Systemy te muszą zraszać powierzchnię największego chronionego pomieszczenia z szybkością 5 l/m² na mi- 4. Pomieszczenia chronione muszą być wyposażone w możliwość odciągania środków gaśniczych i gazów powstających w trakcie spalania. Urządzenia temu służące muszą być obsługiwane ze stanowiska spoza pomieszczenia chronionego i w przypadku pożaru tego pomieszczenia nie mogą stać się niedostępne. W przypadku urządzeń odsysających, zamontowanych na stałe, ich włączenie podczas gaszenia pożaru musi być uniemożliwione.

5. Chronione pomieszczenia są monitorowane za pomocą działającej pożarniczej sieci sygnalizacyjnej. Alarm musi być obserwowany w sterówce, pomieszczeniach dla załogi i pomieszczeniach chronionych. 6. Systemy gaśnicze zainstalowane na stałe muszą posiadać dźwiękowy i optyczny system ostrzegawczy. System ostrzegawczy włącza się automatycznie natychmiast po uruchomieniu systemu gaśniczego. Sygnał ostrzegawczy musi zabrzmieć wystarczająco długo przed uwolnieniem środka gaśniczego i nie może istnieć możliwość jego wyłączenia.

7. Statek pasażerski należy wyposażyć w instalację hydrantową posiadającą:

1) dwie silnikowe pompy gaśnicze o wystarczającej wydajności, z których jedna jest zainstalowana na stałe;

2) instalacje wody gaśniczej z wystarczającą liczbą hydrantów z zamocowanymi na stałe wężami gaśniczymi o długości co najmniej 20 m wyposażonymi w prądownice umożliwiające wytwarzanie strumienia rozpylonego lub zwartego oraz odcięcie strumienia;

3) instalacje hydrantowe, które należy tak zaprojektować, aby którykolwiek z punktów na statku był w zasięgu co najmniej dwóch hydrantów usytuowanych w różnych miejscach, każdy z pojedynczym wężem o długości nieprzekraczającej 20 m;

4) ciśnienie w hydrantach o wartości co najmniej 300 kPa;

5) na wszystkich pokładach osiągalny strumień wody o długości co najmniej 6 m;

6) dwie pompy pożarowe zainstalowane w oddzielnych pomieszczeniach przed grodzią rufową i pracujące niezależnie od siebie, z których każda z osobna umożliwia utrzymanie niezbędnego ciśnienia hydrantów i niezbędną długość strumienia nutę. www.rcl.gov.pl 3. Do ochrony pomieszczeń, takich jak maszynownia, kotłownia i pompownia, w urządzeniach przeciwpożarowych zainstalowanych na stałe można stosować następujące środki gaśnicze:

1) CO (dwutlenek węgla);

2) HFC 227ea (heptafluoropropan);

3) IG-541 (52 % azotu, 40 % argonu, 8 % dwutlenku węgla). wody na wszystkich pokładach.

8. Statek o długości powyżej 20 m z pomieszczeniami pod pokładem głównym, w których mogą przebywać na stałe członkowie załogi albo pasażerowie, uprawiający żeglugę na wodach administrowanych przez dyrektora urzędu morskiego powinien być wyposażony w dwa aparaty oddechowe wyposażone w maski na całą twarz, dwa zestawy sprzętu zawierające ubranie ochronne, kask, buty, rękawice, toporek, łom, latarkę i linkę asekuracyjną oraz cztery kaptury ucieczkowe.

9. Zbiornikowiec nieposiadający stałej pokładowej gaśniczej instalacji pianowej, uprawiający żeglugę na wodach administrowanych przez dyrektora urzędu morskiego powinien być wyposażony w zestaw pianowy.

§ 16.

1. Pchacz, holownik, statek pasażerski oraz inny statek o napędzie mechanicznym o długości 20 m i większej powinien być wyposażony w stacjonarny radiotelefon VHF przeznaczony do łączności w relacji statek — statek i statek — brzeg, spełniający międzynarodowe wymagania zgodnie z przeznaczeniem i posiadający pozwolenie radiowe wydane przez organ właściwy do spraw komunikacji elektronicznej. Statek uprawiający żeglugę międzynarodową powinien być wyposażony w dwa takie radiotelefony.

2. Statek pasażerski, na którym nie jest możliwa bezpośrednia łączność pomiędzy sterówką a pomieszczeniami załogi, pomieszczeniami służbowymi, dziobową i rufową częścią statku oraz miejscami dostępnymi dla pasażerów, powinien być wyposażony w rozgłośnię manewrową.

3. Statek pasażerski o długości 40 m i większej, przeznaczony do przewozu powyżej 75 pasażerów, powinien być wyposażony w głośniki rozgłośni manewrowej zainstalowane w miejscach dostępnych dla wszystkich pasażerów.

§ 17.

1. Statek, z wyjątkiem statku przeznaczonego wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji, powinien być wyposażony w następujący sprzęt nawigacyjny:

1) na pchaczu, holowniku lub innym statku o długości 20 m i większej — zapasowe światła do sygnalizacji nocnej na postoju, z niezależnym zasilaniem;

2) lornetkę — minimum 7 x 50;

3) megafon lub tubę głosową.

2. Statek uprawiający żeglugę na wodach administrowanych przez dyrektora urzędu morskiego powinien być wyposażony w kompas magnetyczny z aktualną tabelą dewiacji.

3. Statek, w tym pchacz i holownik uprawiający żeglugę na wodach administrowanych przez dyrektora urzędu morskiego, statek pasażerski, statek przewożący materiały niebezpieczne powinien być wyposażony w radar, a statek i zestaw o pojemności brutto poniżej 200 — ponadto w reflektor radarowy.

4. Statek uprawiający żeglugę na wodach admini-

2) tyczka do sondowania lub sonda ręczna, lub inny odpowiedni przyrząd do pomiaru głębokości;

3) odbijacze w liczbie odpowiedniej do rodzaju i wymiarów statku;

4) bosak;

5) latarka wodoszczelna;

6) rzutka do podawania lin;

7) apteczka pierwszej pomocy;

8) plansza zawierająca treść opisową i graficzną na temat reanimacji i ratowania tonącego umieszczona w ogólnodostępnym i widocznym miejscu;

9) plaster awaryjny oraz inne wyposażenie do zatrzymania przecieku w zależności od rodzaju i kadłuba statku — dotyczy pchacza, holownika i innego statku o długości kadłuba 20 m i większej;

10) trap burtowy lub drabinka burtowa — dotyczy statku o wolnej burcie większej niż 1,5 m przy minimalnym zanurzeniu.

§ 19.

1. Statek przeznaczony wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji powinien być wyposażony w następujący sprzęt pokładowy:

1) odbijacze w liczbie odpowiedniej do rodzaju i wymiarów statku;

2) bosak;

3) apteczka pierwszej pomocy.

2. Wymagań, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się do statków przeznaczonych wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji o długości kadłuba nieprzekraczającej 3,5 m.

3. Skuter wodny powinien być wyposażony w zrywkę umożliwiającą awaryjne wyłączenie silnika.

§ 20.

1. Na statkach pasażerskich powinna zostać sporządzona instrukcja bezpieczeństwa, określająca zadania załogi w przypadku zaistnienia:

1) awarii,

2) pożaru na pokładzie,

3) ewakuacji pasażerów,

4) alarmu „człowiek za burtą” www.rcl.gov.pl strowanych przez dyrektora urzędu morskiego powinien być wyposażony w mapy, locje, spisy świateł i przepisy portowe lub wyciągi z tych pomocy nawigacyjnych dotyczące akwenu, na którym ma być uprawiana żegluga.

§ 18.

Statek, z zastrzeżeniem § 19, powinien być wyposażony w następujący sprzęt pokładowy:

1) kładka z relingiem, o szerokości nie mniejszej niż 0,6 m i długości nie mniejszej niż 4,0 m — na statku o długości 20 m i większej; dla mniejszych statków dopuszcza się krótszą kładkę;

— przy uwzględnieniu szczególnych środków bezpieczeństwa dla osób z dysfunkcją narządu ruchu.

2. Instrukcja bezpieczeństwa powinna zawierać plan obrony statku, na którym wyraźnie i w sposób przejrzysty pokazane są:

1) sprzęt ratunkowy i łodzie towarzyszące;

2) drzwi wodoszczelne poniżej pokładu grodziowego oraz zamknięcia innych podobnych otworów w grodziach wodoszczelnych, ze wskazaniem miejsca ich sterowania;

3) drzwi i klapy przeciwpożarowe;

4) instalacja alarmowa;

5) instalacja alarmowa przeciwpożarowa;

6) instalacje gaśnicze i gaśnice;

7) drogi ewakuacji, wyjścia awaryjne, miejsca zbiórki i ewakuacji;

8) awaryjne źródła energii elektrycznej;

9) urządzenia do obsługi i kontroli instalacji wentylacyjnej;

10) przyłącza do zasilania z lądu;

11) urządzenia odcinające dopływ paliwa;

12) instalacje gazu płynnego;

13) instalacje głośnikowe;

14) urządzenia radiotelefoniczne;

15) obszary przewidziane do użytkowania przez osoby z dysfunkcją narządu ruchu;

16) zestawy pierwszej pomocy;

17) inny sprzęt bezpieczeństwa.

3. Instrukcja bezpieczeństwa i plan obrony statku powinny być zatwierdzone przez dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej oraz umieszczone w dobrze widocznym miejscu na każdym pokładzie.

4. Na statkach pasażerskich powinien być wywieszony w ogólnie dostępnym miejscu plan dróg ewakuacji dla pasażerów. Plan ten może być wspólnym dokumentem z planem obrony statku.

5. W każdej kabinie pasażerskiej powinny znajdować się informacje o zachowaniu się pasażerów w przypadku alarmu, pożaru, awarii statku lub ewakuacji, jak również informacje o usytuowaniu środków ratunkowych.

6. Na statku uprawiającym żeglugę międzynarodową informacje, o których mowa w ust. 4 i 5, powinny być dostępne również w języku angielskim i niemieckim.

§ 21.

1. Podmiot ubiegający się o upoważnienie składa do właściwego dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej wniosek o upoważnienie do wykonywania przeglądów technicznych statków.

2. Do wniosku o upoważnienie do wykonywania przeglądów technicznych statków dołącza się:

1) wykaz kadry wykonującej przeglądy techniczne statków;

2) przepisy techniczne w zakresie, w jakim podmiot ubiega się o upoważnienie;

3) informację na temat procedur lub systemów jakości stosowanych do wykonania przeglądów technicznych statków;

4) odpis z Krajowego Rejestru Sądowego albo z innego rejestru właściwego dla formy organizacyjnej podmiotu ubiegającego się o upoważnienie;

5) numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile wnioskodawca taki posiada;

6) numer identyfikacji REGON, o ile wnioskodawca taki posiada.

§ 22.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Minister Infrastruktury: C. Grabarczyk Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 14 marca 2003 r. w sprawie wymagań technicznych i wyposażenia statków żeglugi śródlądowej (Dz. U. Nr 88, poz. 810 i Nr 108, poz. 1015). www.rcl.gov.pl SZCZEGÓŁOWE WYMAGANIA DOTYCZĄCE WYPOSAŻENIA STATKU W KOŁA RATUNKOWE

T a b e l a I . W y p o s a ż e n i e m a ł y c h s t a t k ó w

Rodzaj małego statku Rejon żeglugi*) o napędzie mechanicznym rejon 1 o długości do 12 metrów o napędzie mechanicznym rejon 1 o długości powyżej 12 metrów o napędzie mechanicznym rejony 2—4 o długości od 4 do 12 metrów o napędzie mechanicznym rejony 2—4 o długości powyżej 12 metrów bez napędu rejony 1—4 Liczba kół ratunkowych

1 koło na każde 2 osoby minimum 2 koła na każdej burcie 1 koło

2 koła

1 koło

UWAGA: Wymagań nie stosuje się do małych statków, których budowa i konstrukcja nie pozwala na umieszczenie koła ratunkowego.

T a b e l a I I . W y p o s a ż e n i e s t a t k ó w b e z n a p ę d u

Rejony żeglugi*) 1—4 2 koła

T a b e l a I I I . W y p o s a ż e n i e s t a t k ó w p a s a ż e r s k i c h

Długość statku [m] Maksymalna liczba pasażerów Minimalna liczba kół do 15 do 36 powyżej 15 do 24 do 200 powyżej 24 do 35 201—300 powyżej 35 do 50 301—600 ratunkowych na każdej burcie 2

3

4

6 powyżej 50 601—900 8

901—1200 10 powyżej 1200 12

UWAGA: Przy ustalaniu wymaganej liczby kół należy przyjąć większą wartość wynikającą odpowiednio z kolumny pierwszej lub drugiej.

T a b e l a I V . W y p o s a ż e n i e s t a t k ó w i n n y c h n i ż o k r e ś l o n e w t a b e l a c h I — I I I

Długość statku [m] Minimalna liczba kół ratunkowych na każdej burcie do 50 2 powyżej 50www.rcl.gov.pl³ *) Rejony żeglugi: rejon 1 — obejmujący wody, na których może występować fala o wysokości do 2 m; do tego rejonu zalicza się część Zato- ki Pomorskiej na południe od linii prostej łączącej cypel Nord Perd na wyspie Rugia z latarnią morską Niechorze oraz część Zatoki Gdańskiej na południe od linii prostej łączącej latarnię morską Hel z pławą podejściową do portu Bałtijsk; rejon 2 — obejmujący wody, na których może występować fala o wysokości do 1,2 m; do tego rejonu zalicza się Zalew Szczeciński, Zalew Kamieński, Zalew Wiślany, Zatokę Pucką, Zbiornik Włocławski oraz jeziora Śniardwy, Niego- cin i Mamry; rejon 3 — obejmujący wody, na których może występować fala o wysokości do 0,6 m; do tego rejonu zalicza się niewymie- nione w rejonie 1 lub 2 rzeki, kanały i jeziora, uznane na mocy odrębnych przepisów za śródlądowe drogi wod- ne, oraz polskie porty morskie; rejon 4 — obejmujący wody śródlądowe, nieuznane na mocy odrębnych przepisów za śródlądowe drogi wodne.

SZCZEGÓŁOWE WYMAGANIA DOTYCZĄCE WYPOSAŻENIA STATKU W ZBIOROWE ŚRODKI RATUNKOWE T a b e l a 1 . N o ś n o ś ć z b i o r o w y c h ś r o d k ó w r a t u n k o w y c h

Lp. Rodzaj statku Rejon żeglugi*) 1 wszystkie statki rejon 1

Rodzaj zbiorowych Nośność zbiorowych środków ratunkowych środków ratunkowych łodzie lub tratwy odpowiadająca liczbie ratunkowe osób znajdujących się na statku

Wyposażenie łodzi i tratw ratunkowych powinno być zgodne z przepisami wydanymi przez dyrektora urzędu morskiego. T a b e l a 2 . W y p o s a ż e n i e z b i o r o w y c h ś r o d k ó w r a t u n k o w y c h

Lp. Rodzaj statku Rejon żeglugi*) 1 statki do przewozu towarów rejony 2—4 o nośności większej niż 150 t

2 pchacze i holowniki rejony 2—4 o wyporności większej niż 150 t

3 urządzenia pływające, w tym rejony 2—4 w szczególności pływające żura- wie i pogłębiarki

4 promy na uwięzi rejony 2—4 5 statki pasażerskie rejony 2—4 przeznaczone do przewozu nie mniej niż 250 pasażerów lub po- siadające więcej niż

50 miejsc sypialnych dla pasażerów

6 statek towarowy rejon 1 o nośności większej niż 150 t

7 pchacz i holownik rejon 1 o wyporności większej niż 150 t

8 urządzenie pływające rejon 1 oraz statek pasażerski o długości powyżej 12 m

Wyposażenie

Rodzaj zbiorowych zbiorowych środków środków ratunkowych ratunkowych łodzie ratunkowe 2 wiosła, cuma, lub towarzyszące czerpak, bosak i koło ratunkowe łodzie ratunkowe 2 wiosła, cuma, lub towarzyszące czerpak, bosak i koło ratunkowe łodzie ratunkowe 2 wiosła, cuma, lub towarzyszące czerpak, bosak i koło ratunkowe łodzie ratunkowe 2 wiosła, cuma, lub towarzyszące czerpak, bosak i koło ratunkowe łodzie ratunkowe 2 wiosła, cuma, lub towarzyszące czerpak, bosak i koło ratunkowe łodzie ratunkowe — lub towarzyszące o napędzie mechanicznym łodzie ratunkowe — lub towarzyszące o napędzie mechanicznym łodzie ratunkowe — lub towarzyszące o napędzie www.rcl.gov.pl mechanicznym

T a b e l a 3 . Z a s a d y u ż y w a n i a p ł y w a k ó w r a t u n k o w y c h j a k o z b i o r o w y c h ś r o d k ó w r a t u n k o w y c h Lp. Termin Rejon żeglugi*) 1 w okresie od dnia 1 maja rejon 1—3 wody do dnia 31 października administrowane przez dyrektora urzędu morskiego 2 poza okresem określonym w lp. 1

Nośność nośność odpowiadająca liczbie osób określonej w dokumencie bezpieczeństwa statku nośność odpowiadająca liczbie osób, która może być umieszczona na pływaku UWAGA: Łodzie towarzyszące holowane za statkiem bez napędu mechanicznego powinny spełniać wymaga- nia przewidziane dla łodzi ratunkowych.

Łodzie towarzyszące i ratunkowe, sztywne tratwy ratunkowe, pływaki ratunkowe i urządzenia do ich wodowania znajdujące się na statku podlegają przeglądom dokonywanym przez upoważnione pod- mioty nie rzadziej niż co 5 lat.

*) Rejony żeglugi: rejon 1 — obejmujący wody, na których może występować fala o wysokości do 2 m; do tego rejonu zalicza się część Zato- ki Pomorskiej na południe od linii prostej łączącej cypel Nord Perd na wyspie Rugia z latarnią morską Niechorze oraz część Zatoki Gdańskiej na południe od linii prostej łączącej latarnię morską Hel z pławą podejściową do portu Bałtijsk; rejon 2 — obejmujący wody, na których może występować fala o wysokości do 1,2 m; do tego rejonu zalicza się Zalew Szczeciński, Zalew Kamieński, Zalew Wiślany, Zatokę Pucką, Zbiornik Włocławski oraz jeziora Śniardwy, Niego- cin i Mamry; rejon 3 — obejmujący wody, na których może występować fala o wysokości do 0,6 m; do tego rejonu zalicza się niewymie- nione w rejonie 1 lub 2 rzeki, kanały i jeziora, uznane na mocy odrębnych przepisów za śródlądowe drogi wod- ne, oraz polskie porty morskie; rejon 4 — obejmujący wody śródlądowe, nieuznane na mocy odrębnych przepisów za śródlądowe drogi wodne. www.rcl.gov.pl