Art. 53

1. Obowiązek, o którym mowa w art. 52 ust. 1, w odniesieniu do odbiorcy przemysłowego, który złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 52 ust. 3, którego przeważającą działalnością gospodarczą jest działalność oznaczona jednym z kodów Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) wskazanych w art. 52 ust. 6 pkt 1:

1) lit. a – jest wykonywany w odniesieniu do 15 % ilości energii elektrycznej zakupionej przez niego na własny użytek w roku realizacji tego obowiązku;

2) lit. b – jest wykonywany w odniesieniu do 25 % ilości energii elektrycznej zakupionej przez niego na własny użytek w roku realizacji tego obowiązku.

2. Przez współczynnik intensywności zużycia energii elektrycznej, o którym mowa w art. 52 ust. 3 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, rozumie się stosunek kosztów energii elektrycznej zużytej na własne potrzeby do wartości dodanej brutto obliczany jako średnia arytmetyczna z trzech ostatnich lat poprzedzających rok realizacji obowiązku.

3. W przypadku gdy działalność gospodarcza odbiorcy przemysłowego, o której mowa w art. 52 ust. 6 pkt 1, jest wykonywana w okresie krótszym niż trzy lata, współczynnik intensywności zużycia energii elektrycznej, o którym mowa w art. 52 ust. 3 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, oblicza się jako średnią arytmetyczną z okresu wykonywania tej działalności.

4. Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, sposób obliczania:

1) współczynnika intensywności zużycia energii elektrycznej, biorąc pod uwagę zasady rachunkowości stosowane przez odbiorcę przemysłowego oraz koszty energii elektrycznej ponoszone przez tego odbiorcę;

2) wartości pomocy publicznej uzyskanej w wyniku skorzystania z uprawnień, o których mowa w art. 53 ust. 1, w art. 96 ust. 2 oraz w art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o promowaniu energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji, biorąc pod uwagę potrzebę ustalenia nienależnie wypłaconej pomocy publicznej.