§ 6

1. W celu przeprowadzenia oceny ryzyka metodą proaktywną autostradę lub drogę ekspresową dzieli się na segmenty, uwzględniając:

1) odcinki miejskie i zamiejskie;

2) natężenie ruchu;

3) liczbę pasów ruchu;

4) dopuszczalną prędkość;

5) ukształtowanie terenu;

6) zalecane długości segmentów.

2. W celu przeprowadzenia oceny ryzyka metodą proaktywną pozostałe drogi dzieli się na segmenty, uwzględniając:

1) natężenie ruchu;

2) liczbę pasów ruchu;

3) dopuszczalną prędkość;

4) ukształtowanie terenu;

5) zalecane długości segmentów.

3. Dla każdego z segmentów ocenia się wpływ następujących parametrów drogi i jej otoczenia na ryzyko wystąpienia wypadków drogowych:

1) w przypadku autostrad i dróg ekspresowych:

a) szerokość pasów ruchu,

b) otoczenie drogi,

c) ukształtowanie drogi w planie,

d) odległości między węzłami,

e) konflikty z ruchem pieszych i rowerów,

f) funkcjonowanie systemu zarządzania ruchem lub inteligentnych systemów transportowych;

2) w przypadku pozostałych dróg:

a) szerokość pasów ruchu,

b) otoczenie drogi,

c) ukształtowanie drogi w planie,

d) gęstość zjazdów,

e) parametry skrzyżowań,

f) konflikty z ruchem pieszych i rowerów,

g) szerokość i rodzaj pobocza,

h) występowanie pasów do wyprzedzania,

i) oznakowanie pionowe i poziome.

4. Wynikiem przeprowadzonej oceny ryzyka metodą proaktywną jest przypisanie każdemu segmentowi liczby punktów.

5. Na podstawie liczby punktów, o której mowa w ust. 4, każdy segment przypisuje się do jednej z klas bezpieczeństwa:

1) bezpiecznej;

2) średnio bezpiecznej;

3) niebezpiecznej.

6. Szczegółowy sposób przeprowadzania oceny ryzyka metodą proaktywną jest określony w załączniku nr 2 do rozporządzenia.