Art. 41d

1. Utworzenie oddziału z państwa trzeciego następuje na podstawie zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego wydanego na wniosek podmiotu macierzystego.

2. Komisja Nadzoru Finansowego w celu zaklasyfikowania oddziału z państwa trzeciego do klasy 1 albo klasy 2 ocenia spełnienie warunków, o których mowa w art. 41b ust. 2.

3. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera:

1) określenie firmy i siedziby podmiotu macierzystego występującego z wnioskiem oraz charakterystykę jego działalności;

2) adres siedziby oddziału z państwa trzeciego;

3) informację o wielkości funduszy przydzielonych do dyspozycji oddziału z państwa trzeciego;

4) opis struktury organizacyjnej oraz zasad zarządzania ryzykiem oddziału z państwa trzeciego zgodnie z art. 41n;

5) dane co najmniej 2 osób przewidzianych do objęcia w oddziale z państwa trzeciego stanowisk dyrektora i jego zastępcy;

6) warunki dostępu przez Komisję Nadzoru Finansowego oraz Bankowy Fundusz Gwarancyjny do systemu wyliczania, o którym mowa w art. 2 pkt 64 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji – w przypadku podmiotu objętego systemem gwarantowania, o którym mowa w art. 2 pkt 41 lit. b tej ustawy, w szczególności na wypadek spełnienia warunku gwarancji, o którym mowa w art. 2 pkt 57 lit. b tej ustawy.

4. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, załącza się projekt regulaminu oddziału z państwa trzeciego, program działalności zawierający rodzaje czynności bankowych, do których wykonywania ma być upoważniony oddział z państwa trzeciego, oraz zobowiązanie występującego z wnioskiem podmiotu macierzystego o zaspokajaniu roszczeń, jakie mogą powstać w stosunkach między tym oddziałem i innymi podmiotami. Przepis art. 31 ust. 3 stosuje się odpowiednio. 5. Jeżeli państwo trzecie nie jest wpisane do rejestru publicznego państw trzecich oraz organów państw trzecich prowadzonego przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego, Komisja Nadzoru Finansowego zwraca się do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego o dokonanie oceny ram regulacyjnych sektora bankowego oraz wymogów poufności państwa trzeciego, o ile jest spełniony warunek, o którym mowa w art. 41c pkt 3.

6. W zezwoleniu, o którym mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego:

1) ustala w szczególności siedzibę oddziału z państwa trzeciego, rodzaj działalności, do wykonywania której oddział z państwa trzeciego jest upoważniony, minimalną wysokość funduszy niezbędnych do działalności oddziału z państwa trzeciego, a w przypadku podmiotu objętego systemem gwarantowania, o którym mowa w art. 2 pkt 41 lit. b ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji – również warunki dostępu przez Komisję Nadzoru Finansowego oraz Bankowy Fundusz Gwarancyjny do systemu wyliczania, o którym mowa w art. 2 pkt 64 tej ustawy, w szczególności na wypadek spełnienia warunku gwarancji, o którym mowa w art. 2 pkt 57 lit. b tej ustawy;

2) zakazuje oferowania lub prowadzenia działalności objętej zezwoleniem w innych niż Rzeczpospolita Polska państwach członkowskich w ramach działalności transgranicznej, z wyjątkiem wewnątrzgrupowych transakcji finansowania zawieranych z innymi oddziałami z państw trzecich mającymi ten sam podmiot macierzysty oraz transakcji zawieranych na podstawie odwrotnego pozyskiwania usług, o których mowa w art. 41a ust. 1 pkt 1 lit. a;

3) zatwierdza projekt regulaminu oddziału z państwa trzeciego.

7. Komisja Nadzoru Finansowego wydaje zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące warunki:

1) oddział z państwa trzeciego spełnia wymogi określone w art. 41k–41r;

2) działalność, której dotyczy wniosek, o którym mowa w ust. 1, jest objęta zezwoleniem udzielonym podmiotowi macierzystemu w państwie, w którym ma on siedzibę i podlega nadzorowi w tym państwie;

3) władza nadzorcza z państwa trzeciego, w którym siedzibę ma podmiot macierzysty, została powiadomiona o wniosku, o którym mowa w ust. 1, oraz przekazano jej ten wniosek wraz z dokumentami, o których mowa w ust. 4;

4) przepisy prawa obowiązujące w państwie siedziby podmiotu macierzystego umożliwiają uzyskanie przez Komisję Nadzoru Finansowego, w celu wykonywania funkcji nadzorczych, niezbędnych informacji dotyczących podmiotu macierzystego od władzy nadzorczej z państwa trzeciego, w którym siedzibę ma podmiot macierzysty, oraz umożliwiają Komisji Nadzoru Finansowego skuteczne koordynowanie działań nadzorczych z działaniami tej władzy nadzorczej, w szczególności w okresach kryzysu lub w trudnej sytuacji finansowej dotykającej podmiot macierzysty, jego grupę lub system finansowy państwa trzeciego;

5) nie istnieją uzasadnione podstawy, aby podejrzewać, że oddział z państwa trzeciego byłby wykorzystywany do dokonania lub usiłowania dokonania prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu w rozumieniu ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu.

8. W celu ustalenia spełnienia warunku określonego w ust. 7 pkt 5 Komisja Nadzoru Finansowego konsultuje się z Generalnym Inspektorem Informacji Finansowej.

9. O wydaniu zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego powiadamia Bankowy Fundusz Gwarancyjny.