Art. 41e

1. Komisja Nadzoru Finansowego odmawia wydania zezwolenia na utworzenie oddziału z państwa trzeciego albo uchyla to zezwolenie, jeżeli:

1) oddział z państwa trzeciego nie spełnia warunków określonych w art. 41d ust. 7;

2) podmiot macierzysty lub jego grupa nie spełniają wymogów ostrożnościowych, które mają do nich zastosowanie na mocy przepisów prawa państwa trzeciego, lub istnieją uzasadnione podstawy, aby podejrzewać, że nie spełniają one tych wymogów lub że naruszą je w ciągu 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o wydanie zezwolenia lub od dnia uzyskania przez Komisję Nadzoru Finansowego informacji o możliwym naruszeniu.

2. Oddział z państwa trzeciego niezwłocznie powiadamia Komisję Nadzoru Finansowego o wystąpieniu okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 2.

3. Komisja Nadzoru Finansowego może uchylić zezwolenie na utworzenie oddziału z państwa trzeciego, jeżeli:

1) oddział z państwa trzeciego nie rozpoczął działalności w ciągu 12 miesięcy od dnia otrzymania zezwolenia, zrzekł się zezwolenia lub nie prowadził działalności przez 6 miesięcy, lub

2) oddział z państwa trzeciego uzyskał zezwolenie wskutek przedłożenia fałszywych oświadczeń lub w jakikolwiek inny niezgodny z prawem sposób, lub

3) oddział z państwa trzeciego nie spełnia co najmniej jednego warunku, o którym mowa w art. 41d ust. 7, lub

4) oddział z państwa trzeciego nie zapewnia zdolności wywiązywania się z zobowiązań wobec swoich wierzycieli, w szczególności nie zapewnia bezpieczeństwa aktywom powierzonym mu przez deponentów, lub

5) zaistnieje co najmniej jedna przesłanka uchylenia zezwolenia, o której mowa w art. 138 ust. 3 pkt 4 i ust. 7aa pkt 6, lub

6) działalność oddziału z państwa trzeciego jest wykonywana z naruszeniem przepisów niniejszej ustawy, przepisów innych ustaw regulujących działalność banku lub zasady jego organizacji oraz przepisów wydanych na ich podstawie, przepisów rozporządzenia nr 575/2013, z wyjątkiem art. 92a i art. 92b rozporządzenia nr 575/2013, oraz innych bezpośrednio stosowanych przepisów prawa Unii Europejskiej regulujących działalność banku lub zasady jego organizacji, mających zastosowanie do oddziałów z państw trzecich, albo stwarza zagrożenie dla interesów posiadaczy rachunków bankowych, lub

7) w związku z działalnością oddziału z państwa trzeciego, jego podmiotu macierzystego lub grupy zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa, o którym mowa w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego, lub uzasadnione podejrzenie usiłowania popełnienia tego przestępstwa lub istnieje podwyższone ryzyko popełnienia tego przestępstwa.

4. W celu ustalenia, czy zachodzą przesłanki określone w ust. 3 pkt 7, Komisja Nadzoru Finansowego konsultuje się z Generalnym Inspektorem Informacji Finansowej lub z organem właściwym w sprawach przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu w państwie członkowskim innym niż Rzeczpospolita Polska.