I PK 188/12

Sygn. akt I PK 188/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 7 marca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogusław Cudowski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Myszka

SSA Magdalena Tymińska (sprawozdawca)

Protokolant Grażyna Grabowska

w sprawie z powództwa J. M.

przeciwko Wojewódzkiej Stacji Ratownictwa Medycznego w Ł.

o wyrównanie wynagrodzenia za pracę i dodatek za pracę w godzinach

nadliczbowych oraz dodatek dla pracowników wykonujących zawód medyczny za

okres od dnia 1 października 2006 roku do dnia 31 sierpnia 2009 roku z

ustawowymi odsetkami i odsetkami od odsetek,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 7 marca 2013 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Ł.

z dnia 28 lutego 2012 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Okręgowemu w Ł. do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia

o kosztach postępowania kasacyjnego.

2

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Ł., Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia

27 października 2011 r. zasądził od Wojewódzkiej Stacji Ratownictwa Medycznego

w Ł. na rzecz J. M.: kwotę 18.669.80 zł tytułem dodatku dla pracowników

wykonujących zawód medyczny i skapitalizowanych odsetek, z ustawowymi

odsetkami od dnia 10 listopada 2009 r. do dnia zapłaty, kwotę 7.061,85 zł tytułem

wyrównania wynagrodzenia i dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych i

skapitalizowanych odsetek, z ustawowymi odsetkami od dnia 10 listopada 2009 r.,

kwotę 1.800 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego; oddalił

powództwo w zakresie roszczenia o wyrównanie wynagrodzenia za pracę i dodatek

za pracę w godzinach nadliczbowych za miesiące wrzesień i październik 2008 r.

Sąd Rejonowy zasądził ponadto od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa - Kasy

Sądu Rejonowego w Ł. kwotę 912 zł tytułem zwrotu kosztów oraz nadał wyrokowi

rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 3.556,21 zł.

Sąd Rejonowy ustalił, że J. M. był zatrudniony od dnia 10 lipca 1989 r. w

Rejonowej Kolumnie Transportu Sanitarnego w Z., należącej do Wojewódzkiej

Kolumny Transportu Sanitarnego w Ł., na podstawie umowy o pracę na stanowisku

kierowcy karetki pogotowia ratunkowego. Wskutek połączenia Wojewódzkiej

Kolumny Transportu Sanitarnego (WKTS) w Ł. i Wojewódzkiej Stacji Pogotowia

Ratunkowego (WSPR) w Ł. z dniem 1 września 2002 r. utworzono Wojewódzką

Stację Ratownictwa Medycznego (WSRM) w Ł. Z tym dniem wszyscy pracownicy

zatrudnieni w WKTS i WSPR stali się na mocy art. 231

k.p. pracownikami WSRM w

Ł. Przed połączeniem WKTS zatrudniała kierowców karetek, zaś WSPR wyłącznie

pracowników medycznych. Obie jednostki miały różne zasady wynagradzania

pracowników, które obowiązywały również po powstaniu WSRM w Ł. Obowiązujące

w WSRM w Ł. od dnia 1 września 2002 r. Zasady wynagradzania składały się z

dwóch części: I. części medycznej, określającej zasady wynagradzania

pracowników byłej WSPR, II. części technicznej, określającej zasady

wynagradzania pracowników byłej WKTS.

Powód uzyskał tytuł zawodowy ratownika medycznego w dniu 26 czerwca

2005 r. Po uzyskaniu uprawnień ratownika medycznego powód nadal był

3

zatrudniony na stanowisku kierowcy i podlegał zasadom wynagradzania

określonym w II. części technicznej Zasad wynagradzania, przy czym został mu z

tego tytułu przyznany dodatek do wynagrodzenia w wysokości 200 zł.

Z dniem 1 kwietnia 2007 r. nastąpiła zmiana stanowiska powoda i

powierzono mu obowiązki kierowcy - ratownika medycznego zespołu

specjalistycznego. Wynagrodzenie powoda nadal było ustalane według zasad

określonych w części technicznej Zasad wynagradzania. W dniu 30 kwietnia 2007 r.

powodowi doręczono wypowiedzenie warunków pracy i płacy, z zachowaniem 3

miesięcznego okresu wypowiedzenia, w części dotyczącej dodatku z tytułu

uzyskania tytułu ratownika medycznego w kwocie 200 zł miesięcznie. W ramach

wypowiedzenia zmieniającego z dniem 1 sierpnia 2007 r. powodowi

zaproponowano stanowisko kierowcy, ratownika medycznego zespołu

specjalistycznego z wynagrodzeniem wg 13 kategorii zaszeregowania 1.200 zł,

premią, dodatkiem stażowym, dodatkiem za szkodliwe warunki pracy i pracę w

nocy oraz dodatkiem ustawowym. W pozostałym zakresie warunki umowy nie

ulegały zmianie. Powód przyjął warunki wypowiedzenia zmieniającego.

Zespoły wyjazdowe ulegały przekształceniom. Istniały zespoły wypadkowe

„W”, reanimacyjne „R”, przekształcone następnie w zespoły specjalistyczne „S”.

Skład zespołów zmieniał się - był trzyosobowy (lekarz, sanitariusz i kierowca) albo

czteroosobowy (lekarz, pielęgniarka, sanitariusz i kierowca). W zespołach

specjalistycznych kierowca musiał mieć wykształcenie medyczne. Powód po

uzyskaniu uprawnień ratownika medycznego wykonywał czynności medyczne. Do

końca lutego 2007 r. jeździł w trzyosobowym zespole wypadkowym, a od marca

2007 r. w zespole reanimacyjnym, następnie specjalistycznym zarówno

trzyosobowym, jak i czteroosobowym. Zespoły specjalistyczne wyjeżdżają do

najcięższych zdarzeń, tj. wypadki komunikacyjne, zatrzymanie krążenia, urazy

wielonarządowe.

Zmiana stanowiska powoda na stanowisko ratownika medycznego -

kierowcę nastąpiła od 1 września 2009 r. Czynności wykonywane przez powoda

przed tą datą i po tej dacie były takie same. W okresie od dnia uzyskania tytułu

zawodowego ratownika medycznego, tj. od 26 czerwca 2005 r. do 1 września

2009 r. powód nie otrzymywał dodatku do wynagrodzenia w wysokości 30% stawki

4

wynagrodzenia zasadniczego za godzinę pracy, przysługującego pracownikom

medycznym i nie był do niego stosowany skrócony czas pracy obowiązujący

pracowników zespołów wyjazdowych. Powodowi nie wypłacono także dodatku za

pracę w godzinach nadliczbowych.

Jak wynika z zeznań dyrektora pozwanego B. T. powód był ujmowany w

dokumentach ofert kierowanych do NFZ jako ratownik medyczny.

W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd pierwszej instancji uznał, że

powództwo w przeważającej części zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 32ł

ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (t.j. Dz.U. z

2007 r. Nr 14, poz. 89 ze zm.), pracownikom wykonującym zawód medyczny

zatrudnionym w zespole wyjazdowym pogotowia ratunkowego (pomocy doraźnej)

przysługuje dodatek w wysokości 30% stawki godzinowej wynagrodzenia

zasadniczego za każdą godzinę pracy. Za osobę wykonującą zawód medyczny w

rozumieniu art. 18 d ust. 1 pkt 1 tej ustawy rozumie się osobę, która na podstawie

odrębnych przepisów uprawniona jest do udzielania świadczeń zdrowotnych oraz

osobę legitymującą się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń

zdrowotnych w określonym zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny. W

ocenie Sądu Rejonowego, zawód ratownika medycznego należy zaliczyć do

zawodów medycznych, o których mowa w w/w art. 32ł. Charakter i zakres

czynności wykonywanych przez ratowników medycznych określają przepisy ustawy

z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz.U. z

2006 r. Nr 191, poz. 1410 ze zm.). Szczegółowy zakres medycznych czynności

ratunkowych zawiera załącznik numer 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia

29 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego zakresu medycznych czynności

ratunkowych, które mogą być podejmowane przez ratownika medycznego (Dz.U. z

2007 r. Nr 4, poz. 33 ze zm.).

Sąd Rejonowy uznał, że powód wykonywał czynności ratownika

medycznego od momentu uzyskania uprawnień ratownika medycznego. Na

podstawie wypowiedzenia zmieniającego został następnie zatrudniony na

stanowisku „kierowcy, ratownika medycznego”. Zakres wykonywanych przez

powoda czynności nie zmienił się po dniu 1 września 2009 r., kiedy dokonano

zmiany jego stanowiska pracy z kierowcy ratownika - medycznego na ratownika

5

medycznego - kierowcę. Sąd Rejonowy wskazał, że dla oceny wykonywania przez

powoda medycznych czynności ratunkowych nie ma znaczenia fakt, iż formalnie

zatrudniony był do dnia 1 sierpnia 2007 r. na stanowisku kierowcy, wobec czego nie

miał w zakresie obowiązków wykonywania innych czynności. Z dniem 1 kwietnia

2007 r. powierzono powodowi już na piśmie wykonywanie czynności kierowcy -

ratownika medycznego zespołu specjalistycznego. Po uzyskaniu uprawnień

ratownika medycznego i faktycznym podejmowaniu czynności należących do

zakresu zadań osoby wykonującej ten zawód, powód stał się pracownikiem

medycznym. Wykonywał czynności medyczne jak ratownik medyczny za zgodą i

wiedzą strony pozwanej.

Zdaniem Sądu Rejonowego, niedostosowanie umowy powoda do jego

faktycznych kwalifikacji i rzeczywistego zakresu podejmowanych czynności, nie

mogło pozbawić powoda prawa do należnego mu wynagrodzenia. Za pracę

wykonywaną powód powinien zatem otrzymać należne wynagrodzenie w postaci

30% dodatku. Z powyższych względów, Sąd Rejonowy zasądził na rzecz powoda

dochodzony przez niego przedmiotowy dodatek wraz ze skapitalizowanymi

odsetkami wyliczonymi na dzień wytoczenia powództwa w łącznej kwocie

18.869,80 zł z ustawowymi odsetkami.

Odnosząc się do roszczenia powoda o zapłatę dodatku za pracę w

godzinach nadliczbowych, Sad Rejonowy wskazał, iż w myśl art. 32g ust. 1 ustawy

o zakładach opieki zdrowotnej, czas pracy pracowników zatrudnionych w zakładzie

opieki zdrowotnej w przyjętym okresie rozliczeniowym, nie może przekraczać 7

godzin i 35 minut na dobę i przeciętnie 37 godzin i 55 minut na tydzień w

przeciętnym pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym.

Wobec zakwalifikowania powoda do pracowników technicznych w spornym okresie

były w stosunku do niego stosowane wyższe dobowe i tygodniowe normy czasu

pracy. W tych okolicznościach, Sąd Rejonowy stwierdził, że powód pracował w

godzinach nadliczbowych, a zatem należy mu się z tego tytułu wyrównanie

wynagrodzenia. Jedynie w miesiącu wrześniu i październiku 2008 r. powód nie

pracował w godzinach nadliczbowych. Sąd Rejonowy uwzględnił powództwo o

przedmiotowe wynagrodzenie w wysokości wskazanej przez powoda z odsetkami,

6

za wyjątkiem wynagrodzenia za miesiące wrzesień i październik 2008 r., w tej

części oddalił powództwo.

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł., na skutek

apelacji pozwanej Wojewódzkiej Stacji Ratownictwa Medycznego w Ł. wyrokiem z

dnia 28 lutego 2012 r. zmienił zaskarżony wyrok w punktach I oraz III i oddalił

powództwo (pkt 1), nie obciążył powoda kosztami postępowania za obie instancje

(pkt 2).

Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych uznał apelację za

uzasadnioną.

Sąd Okręgowy podniósł, że przepis art. 32ł ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia

1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89 ze zm.)

(nieobowiązującej już od dnia 1 lipca 2011 r. na mocy art. 220 pkt 1 ustawy z dnia

15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, Dz.U. Nr 112, poz. 654 ze zm.),

zgodnie z którym pracownikom wykonującym zawód medyczny zatrudnionym w

zespole wyjazdowym pogotowia ratunkowego (pomocy doraźnej) przysługiwał

dodatek w wysokości 30% stawki godzinowej wynagrodzenia zasadniczego za

każdą godzinę pracy, był przepisem płacowym, co wymagało jego wykładni zgodnie

z regułami wypracowanymi dla interpretacji norm wynagrodzeniowych,

wyłączających możliwość dokonywania wykładni per analogiam lub rozszerzającej.

Przepis ten był jednoznaczny w swojej treści - odnosił się tylko do pracowników

wykonujących zawód medyczny zatrudnionych w zespołach wyjazdowych

pogotowia ratunkowego (art. 18d ust. 1 pkt 1 ustawy o zakładach opieki

zdrowotnej). Pojęcie „wykonywanie zawodu medycznego” odnosi się do osób, które

fachowo, stale i w celach zarobkowych zajmują się wykonywaniem zajęcia

mającego związek z medycyną i które mają odpowiednie kwalifikacje, przy czym

przez kwalifikacje należy rozumieć zasób wiedzy i umiejętności wymaganych do

udzielania świadczeń zdrowotnych (A. Kolosa, Zdaniem Państwowej Inspekcji

Pracy, PiZS 2000, nr 7-8, s. 54). Przepis art. 18 d ust. 1 pkt 1ustawy o zakładach

opieki zdrowotnej definiuje osobę wykonującą zawód medyczny, eksponując

kryterium podmiotowe. Przepis ten nie zawiera definicji samego pojęcia

„wykonywania zawodu medycznego”. Zdaniem Sądu Okręgowego, niewątpliwie

zawód ratownika medycznego spełnia przesłanki pozwalające na zakwalifikowanie

7

osoby, która go wykonuje do grupy osób wykonujących jeden z zawodów

medycznych w rozumieniu art. 18 d ust. 1 pkt 1 ustawy o zakładach opieki

zdrowotnej. Wykonywanie zawodu ratownika medycznego polega na wykonywaniu

czynności określonych w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o

Państwowym Ratownictwie Medycznym. Użyty w przepisie art. 11 ust. 1 ustawy

zwrot „wykonywanie zawodu ratownika medycznego” należy rozumieć jako

wykonywanie medycznych czynności ratunkowych w formie umowy cywilnoprawnej

lub umowy o pracę przez osobę będącą ratownikiem medycznym. Żadna inna

osoba nie może wykonywać zawodu ratownika medycznego, choćby nawet

wykonywane czynności obejmowały zakres identyczny z działalnością ratownika

medycznego. Minister Zdrowia określił w drodze rozporządzenia z dnia 29 grudnia

2006 r. w sprawie szczegółowego zakresu medycznych czynności ratunkowych

(Dz.U. z 2007 r. Nr 4, poz. 33) zakres medycznych czynności ratunkowych, które

mogą być podejmowane przez ratownika medycznego, w tym pod nadzorem

lekarza systemu. Zgodnie z art. 36 ust. 3 ustawy o Państwowym Ratownictwie

Medycznym w skład zespołów, o których mowa w ust. 1 tego artykułu, wchodzi

kierowca, w przypadku, gdy żaden z członków zespołów ratownictwa medycznego

nie spełnia warunków, o których mowa w art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia

2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. Nr 30, poz. 151). Wówczas tworzy się w tym

zespole dodatkowe odrębne stanowisko kierowcy. Pozwany pracodawca nie

tworzył nowych zespołów wyjazdowych, a powód był już członkiem takiego zespołu

jako kierowca i choć następczo uzupełnił swoje kwalifikacje, to jednak zakres jego

obowiązków pozostał aż do dnia 1 września 2009 r. ten sam. Mając powyższe na

uwadze, Sąd Okręgowy stwierdził, że powód w spornym okresie nie był zatrudniony

przez stronę pozwaną na stanowisku ratownika medycznego, a tym samym nie

wykonywał w tym okresie zawodu medycznego. Zdaniem Sądu Okręgowego,

wykonywanie zawodu oznacza zatrudnienie na takim stanowisku, nie zaś samo

nabycie lub posiadanie kwalifikacji do wykonywania zawodu. Dlatego też tak istotne

było ustalenie od kiedy powód został zatrudniony przez stronę pozwaną na

stanowisku ratownika medycznego zgodnie z łączącą strony umową o pracę oraz

sprecyzowanym przez pracodawcę zakresem obowiązków na stanowisku ratownika

medycznego, bowiem od tego czasu powód zaczął wykonywać ten zawód

8

medyczny. Chronologia wydarzeń wskazuje, że powód zatrudniony wyłącznie jako

kierowca karetki pogotowia uzyskał tytuł zawodowy ratownika medycznego w dniu

26 czerwca 2005 r. Po uzyskaniu kwalifikacji ratownika medycznego przyznano

powodowi z dniem 1 lipca 2005 r. dodatek 200 zł brutto do wynagrodzenia, ale nie

zmienił się jego zakres obowiązków służbowych, bo powód nie był zainteresowany

zmianą stanowiska na stanowisko ratownika medycznego. Następnie pracodawca

powierzył powodowi z dniem 1 kwietnia 2007 r. obowiązki kierowcy, ratownika

medycznego zespołu specjalistycznego i przyznał 13 kategorię zaszeregowania

oraz wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 1.200 zł, wskazując, że pozostałe

warunki umowy pozostają bez zmian. Ta zmiana nie pociągała jednak za sobą

zmiany dotychczasowego zakresu obowiązków powoda. Powierzone mu przez

pracodawcę stanowisko pracownika technicznego jakim jest stanowisko kierowcy

nie uległo zmianie. W dniu 30 kwietnia 2007 r. powód otrzymał wypowiedzenie

warunków umowy o pracę w zakresie otrzymywanego dodatku za uzyskanie tytułu

ratownika medycznego w kwocie 200 zł brutto. Przyczyną wypowiedzenia było

wydanie przez Dyrektora Naczelnego pozwanej Zarządzenia Nr 17/2007 z dnia 18

kwietnia 2007 r. w sprawie zasad przyznawania dodatkowego wynagrodzenia dla

kierowców WSRM w Ł., którzy uzyskali kwalifikacje ratownika medycznego.

Zgodnie z § 2 tego zarządzenia w przypadku stałego zatrudnienia w nowo

powstających zespołach specjalistycznych „S” i podstawowych „P” każdy z

kierowców posiadających dodatkowe kwalifikacje medyczne (określone w § 1

zarządzenia), na indywidualny wniosek składany do pracodawcy i uprzednio

zaopiniowany przez bezpośredniego przełożonego, może być przeszeregowany do

wyższej, tj. XIII kategorii zaszeregowania, z wynagrodzeniem zasadniczym 1.200 zł

brutto miesięcznie. Po upływie okresu wypowiedzenia, stanowisko powoda nie

uległo zmianie i nie powierzono mu obowiązków ratownika medycznego. Dopiero w

dniu 17 sierpnia 2009 r. powód otrzymał pisemną propozycję strony pozwanej

objęcia z dniem 1 września 2009 r. obowiązków ratownika medycznego - kierowcy,

w której to propozycji pracodawca wskazał, iż w miejsce dotychczasowych

warunków płacy i pracy obowiązywałyby następujące: wynagrodzenie zasadnicze

1.840 zł miesięcznie, premia 7%, dodatek stażowy do 20% wynagrodzenia

zasadniczego, dodatek za prowadzenie ambulansu 400 zł, dodatek za pracę w

9

zespole wyjazdowym (tzw. pogotowiarski), czas pracy 7 godzin 35 minut oraz

zakres obowiązków jak dla ratownika medycznego i kierowcy. W dniu 20 sierpnia

2009 r. powód wyraził zgodę na propozycję strony pozwanej, a w dniu 31 sierpnia

2009 r. strony zawarły porozumienie zmieniające, którym uregulowały zmianę

stanowiska pracy powoda oraz wysokość poszczególnych składników

wynagrodzenia ustalając, iż od dnia 1 września 2009 r. powód przestanie zajmować

stanowisko „kierowcy sam. sanitarnego - ratownik medyczny” i będzie zatrudniony

w charakterze „ratownika medycznego - kierowcy sam. sanitarnego” WSRM Rejon

w Z. Jak wskazano w tym porozumieniu przyczyną dokonania tych zmian było

ujednolicenie zasad wynagradzania, a co za tym idzie przeniesienie powoda do

grupy pracowników medycznych. Z powyższych względów, Sąd Okręgowy uznał,

że dopiero od dnia 1 września 2009 r. powód został zatrudniony u strony pozwanej

na stanowisku ratownika medycznego. Powód po uzyskaniu kwalifikacji do

wykonywania zawodu ratownika medycznego był członkiem zespołu wyjazdowego

karetki. Nie wykonywał jednak zawodu ratownika medycznego, gdyż nie wykonywał

samodzielnie czynności ratunkowych lecz zawsze pod nadzorem lekarza. Poza tym

skoro nie doszło do zatrudnienia powoda na stanowisku ratownika medycznego z

określeniem zakresu czynności i obowiązków na tym stanowisku, nie można uznać,

że powód w okresie spornym wykonywał zawód medyczny. Z tych względów, Sąd

Okręgowy na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok w punktach I

oraz III i oddalił powództwo J. M. Na podstawie art. 102 k.p.c. Sąd Okręgowy nie

obciążył powoda kosztami procesu.

Powyższy wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Ł. zaskarżył w całości skargą kasacyjną powód, opierając ją na

podstawach: I. naruszenia przepisów postępowania (art. 3983

§ 1 pkt 2 k.p.c.),

„które miało wpływ na wynik sprawy, gdyż sąd pominął w przeprowadzonej analizie

prawnej wszystkie elementy poczynionych ustaleń faktycznych, które nie pasowały

do z góry założonej tezy”, czym naruszył art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1

k.p.c.; doszło do pominięcia w uzasadnieniu wyroku oceny składu osobowego

zespołu ratunkowego, w jakim pracował powód a także do wewnętrznej

sprzeczności ustaleń Sądu Okręgowego, gdyż mimo, iż Sąd ustalił, że z dniem 1

kwietnia 2007 r. doszło do zmiany rodzaju świadczonej pracy na kierowca-ratownik

10

medyczny w zespole specjalistycznym a od dnia 1 września 2009 r. nastąpiła

zmiana stanowiska na ratownik medyczny – kierowca, to Sąd przyjął, że dopiero z

tą drugą datą powód zaczął wykonywać zawód ratownika medycznego. Wskutek

tego doszło do niezastosowania przepisów prawa materialnego wskazanych w

skardze kasacyjnej; II. naruszenia prawa materialnego (art. 3983

§ 1 pkt 1 k.p.c.):

1) art. 32ł ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej

(t.j.: Dz.U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89 ze zm.) przez błędną wykładnię pojęcia

„pracowników wykonujących zawód medyczny zatrudnionych w zespołach

wyjazdowych pogotowia ratunkowego”, która doprowadziła do niezastosowania

naruszonego przepisu i oddalenia roszczenia powoda o zapłatę dodatku w

wysokości 30% stawki godzinowej wynagrodzenia zasadniczego za każdą godzinę

pracy, 2) art. 32g ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki

zdrowotnej w związku z art. 1511

§ 1 k.p. przez błędną wykładnię pojęcia

„pracowników zatrudnionych w zakładzie opieki zdrowotnej” nie będących

pracownikami technicznymi, obsługi i gospodarczymi, która doprowadziła do

niezastosowania naruszonego przepisu i oddalenia roszczenia powoda o zapłatę

wynagrodzenia i dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych ponad dobowy

wymiar czasu pracy wynoszący 7 godzin 35 minut na dobę dla pracowników

zatrudnionych w zakładach opieki zdrowotnej, 3) art. 10 ust. 1 i art. 18d ust. 1 pkt 1

ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej obowiązującej w

okresie objętym postępowaniem przez ich błędną wykładnię wskutek czego

uznano, że powód nie wykonywał zawodu medycznego w okresie objętym sporem,

4) art. 36 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym

Ratownictwie Medycznym (Dz.U. Nr 191, poz. 1410 ze zm.) przez ich

niezastosowanie a w efekcie pominięcie ustawowych wymagań co do składu

specjalistycznego zespołu ratunkowego, 5) art. 60 k.c. w związku z art. 300 k.p.

przez jego niezastosowanie wskutek czego nie uwzględniono, że wolą pozwanego

było wykonywanie przez powoda czynności medycznych, tj. wykonywanie nie tylko

zawodu kierowcy ale i zawodu ratownika medycznego, 6) art. 65 § 2 k.c. w związku

z art. 300 k.p. przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że brak sporządzonego na

piśmie zakresu obowiązków obejmującego powierzenie powodowi wykonywania

ratowniczych czynności medycznych przesądza o tym, że strony umówiły się na

11

wykonywanie jedynie pracy kierowcy karetki. Wskutek czego nie uwzględniono, że

zamiarem powoda i pozwanego było wykonywanie przez powoda nie tylko

obowiązków kierowcy ale i ratownika medycznego. Uzasadniając wniosek o

przyjęcie skargi kasacyjnej, skarżący podniósł, że istotnym w sprawie jest

rozstrzygnięcie zagadnień prawnych: 1) czy pracownik zakładu opieki zdrowotnej,

posiadający tytuł zawodowy ratownika medycznego, zatrudniony na podstawie

umowy o pracę na stanowisku kierowcy - ratownika medycznego i będący

członkiem zespołu wyjazdowego pogotowia ratunkowego, który faktycznie

wykonywał ratunkowe czynności medyczne jest pracownikiem wykonującym zawód

medyczny, o którym mowa w art. 32 ł ust. 1 i art. 32g ust. 1 ustawy z dnia 30

sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (tj. Dz.U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89 ze

zm.), a w konsekwencji - czy przysługuje mu prawo do dodatku do wynagrodzenia

w wysokości 30% oraz skrócony do 7 godzi i 35 minut dobowy wymiar czasu pracy,

2) czy wykonywanie zawodu medycznego (zawodu ratownika medycznego) musi

wynikać wprost z treści umowy o pracę i być objęte zakresem czynności

sporządzonym na piśmie czy także ten rodzaj pracy może być określony w sposób

konkludentny przez zlecenie przez pracodawcę prac danego rodzaju osobie

posiadającej wymagane uprawnienia zawodowe i przez przystąpienie do

wykonywania tych czynności przez pracownika.

Skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Ł. i oddalenie

apelacji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego oraz

kosztów postępowania kasacyjnego.

Pozwana Wojewódzka Stacja Ratownictwa Medycznego w Ł. wniosła o

oddalenie skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie z uwagi na zasadność

zarzutów podniesionych w ramach obu podstaw kasacyjnych (art. 3983

§ 1 pkt 1 i 2

k.p.c.).

Zgodnie z art. 32ł ust.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki

zdrowotnej (Dz.U. Nr 91, poz. 408 ze zm., zwanej dalej u.z.o.z.) pracownikom

12

wykonującym zawód medyczny zatrudnionym w zespole wyjazdowym pogotowia

ratunkowego (pomocy doraźnej) przysługuje dodatek w wysokości 30% stawki

godzinowej wynagrodzenia zasadniczego za każdą godzinę pracy. W myśl art. 18d

ust. 1 pkt 1 u.z.o.z. ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o osobie wykonującej

zawód medyczny, należy przez to rozumieć osobę, która na podstawie odrębnych

przepisów uprawniona jest do udzielania świadczeń zdrowotnych, oraz osobę

legitymującą się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń

zdrowotnych w określonym zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny. Do

udzielania świadczeń zdrowotnych są uprawnione zakłady opieki zdrowotnej, a

takimi zakładami są podmioty wymienione w art. 2 ust. 1 u.z.o.z., w tym pogotowie

ratunkowe. Świadczenie zdrowotne zostało zdefiniowane w art. 3 u.z.o.z. co do

zasady jako działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie

zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów

odrębnych regulujących zasady ich wykonywania.

Zgodnie z przepisami art. 2, art. 3 pkt 10,12 i 13 ustawy z dnia 25 lipca

2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz.U. Nr 113, poz. 1207 ze zm.),

uchylonej z dniem 1 stycznia 2007 r. w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 8

września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, (Dz.U. Nr 191, poz.

1410) jednostka samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, w

szczególności pogotowie ratunkowe, lub podmiot, który utworzył jednostkę i zgłasza

ją do systemu, była dysponentem jednostki systemu Państwowego Ratownictwa

Medycznego, tj. jednostki uprawnionej do podejmowania medycznych działań

ratowniczych, którą stanowił zespół ratownictwa medycznego. W art. 3 pkt 12

ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym zespół

ratownictwa medycznego był określony jako jednostka systemu (środek transportu

wraz z personelem) utworzony w celu podejmowania medycznych działań

ratowniczych w warunkach przedszpitalnych, w skład której wchodzą co najmniej

trzy osoby posiadające kwalifikacje do podejmowania takich działań, w tym co

najmniej jedna osoba uprawniona do prowadzenia środka transportu. Stosownie do

art. 24 ust. 2 i 3 ustawy w zespołach ratownictwa medycznego udziela się

świadczeń zdrowotnych w ramach podejmowanych medycznych działań

ratowniczych. Jednostki te stosują odpowiednie do postawionych zadań medyczne

13

procedury ratownicze oraz posiadają wyposażenie pozwalające na realizację tych

zadań. Zgodnie z art. 30 ust. 1 tej ustawy medyczne działania ratownicze w

jednostkach systemu podejmują: 1) lekarz ratunkowy, 2) pielęgniarka ratunkowa,

3) ratownik medyczny.

Z dniem 1 stycznia 2007 r. powyższe regulacje ustawy z dnia 25 lipca

2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym zastąpiły regulacje ustawy z dnia

8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz.U. Nr 191, poz.

1410 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 32 ust. 1 pkt 2 tej ustawy

jednostkę systemu państwowego ratownictwa medycznego stanowi zespół

ratownictwa medycznego, na których świadczenia z dysponentami jednostek

zawarto umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz umowy na

wykonywanie medycznych czynności ratunkowych. Dysponentem zespołu jest

zakład opieki zdrowotnej, w którego skład wchodzi ta jednostka systemu. Zespół

ratownictwa medycznego podejmuje medyczne czynności ratunkowe w warunkach

pozaszpitalnych (art. 3 pkt 10). Medyczne czynności ratunkowe to świadczenia

opieki zdrowotnej w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych, udzielane przez zespół ratownictwa

medycznego w warunkach pozaszpitalnych, w celu ratowania osoby w stanie

nagłego zagrożenia zdrowotnego (art. 3 pkt 4). W art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 8

września 2006 r., określając na czym polega wykonywanie zawodu ratownika

medycznego, wskazano m.in. dokonywanie oceny stanu zdrowia osób w stanie

nagłego zagrożenia zdrowotnego i podejmowanie medycznych czynności

ratunkowych i transportowanie osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.

Zakres czynności wykonywanych przez ratownika doprecyzowuje art.14 tej ustawy

oraz Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 29 grudnia 2006 r. w sprawie

szczegółowego zakresu medycznych czynności ratunkowych, które mogą być

podejmowane przez ratownika medycznego (Dz.U. z 2007 r. Nr 4, poz.33 ze zm.).

Zgodnie z art. 36 ust. 1 zespoły ratownictwa medycznego dzielą się na: 1) zespoły

specjalistyczne, w skład których wchodzą co najmniej trzy osoby uprawnione do

wykonywania medycznych czynności ratunkowych, w tym lekarz systemu oraz

pielęgniarka systemu lub ratownik medyczny; 2) zespoły podstawowe, w skład

14

których wchodzą co najmniej dwie osoby uprawnione do wykonywania medycznych

czynności ratunkowych, w tym pielęgniarka systemu lub ratownik medyczny.

Wykładnia językowa i funkcjonalna przedstawionych przepisów ustawy z

dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej, ustawy z dnia 25 lipca

2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym oraz ustawy z dnia 8 września

2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym – obowiązujących w okresie

objętym powództwem – prowadzi do wniosku, że ratownik medyczny niewątpliwie

należy do osób wykonujących zawód medyczny w rozumieniu art. 32ł ust. 1 w

związku z art. 18d u.z.o.z.

W niniejszej sprawie niesporne jest, że powód w spornym okresie

legitymował się kwalifikacjami ratownika medycznego (a zatem był uprawniony co

do zasady do wykonywania tego zawodu medycznego) oraz, że był zatrudniony w

zespole wyjazdowym w rozumieniu art. 32ł ust.1 u.z.o.z. Sporna pozostaje

natomiast kwestia czy można uznać, że powód w rozumieniu tego przepisu

wykonywał zawód medyczny, spełniając tym samym warunek uprawniający

pracownika zatrudnionego w zespole wyjazdowym pogotowia ratunkowego

(pomocy doraźnej) do przewidzianego w tym przepisie dodatku w wysokości 30%

stawki godzinowej wynagrodzenia zasadniczego za każdą godzinę pracy. Sąd

pierwszej instancji na podstawie ustaleń faktycznych oraz ich oceny prawnej

stwierdził, że o spełnieniu przesłanki „wykonywania zawodu medycznego”

wskazanej w art. 32ł ust. 1 u.z.o.z. przez powoda, decyduje przede wszystkim

faktyczne wykonywanie w czasie pracy za wiedzą pracodawcy czynności

odpowiadających zawodowi medycznemu jakim jest ratownik medyczny, mimo, że

w umowie o pracę było wskazane stanowisko - kierowca, a następnie - „kierowca,

ratownik medyczny zespołu specjalistycznego” a nie ratownik medyczny oraz nie

wpisano w zakresie czynności pracowniczych powoda czynności ratownika

medycznego. Na innym stanowisku stanął Sąd drugiej instancji - tak wynika ze

sformułowań zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku -

który uznał, że przesłankę „wykonywania zawodu medycznego” warunkującą prawo

do spornego dodatku finansowego, należy przede wszystkim rozumieć jako

wykonywanie medycznych czynności ratunkowych „przez osobę będącą

ratownikiem medycznym” na podstawie zawartej na to stanowisko umowy

15

cywilnoprawnej lub umowy o pracę, której na piśmie powierzono do wykonania

czynności ratownika medycznego. W ocenie Sądu Okręgowego, z uwagi zatem na

brak formalnej umowy o pracę z powodem na to stanowisko oraz zakresu

czynności, w którym wprost powierzono mu do wykonania czynności ratownika

medycznego, powód nie spełniał do dnia 31 sierpnia 2009 r. przesłanki

„wykonywania zawodu medycznego” uprawniającej do dodatku zgodnie z art. 32ł

ust. 1 u.z.o.z.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej podniesionych w ramach

pierwszej podstawy (art. 3983

§ 1 pkt 1 k.p.c.) należy stwierdzić, że zarzut

naruszenia art. 32ł u.z.o.z. przez błędną wykładnię jest uzasadniony. Nie można

bowiem podzielić sposobu rozumienia tego przepisu przez Sąd Okręgowy

prowadzącego do wniosku, że o treści stosunku pracy w przedmiocie rodzaju pracy

(w tym wypadku wykonywaniu zawodu medycznego) decyduje formalny zapis w

tym zakresie w umowie o pracę oraz w sformułowanym na piśmie zakresie

obowiązków, a nie - faktycznie realizowany przez pracownika za zgodą pracodawcy

zespół czynności właściwy dla wykonywania danego rodzaju pracy. Zdaniem Sądu

Najwyższego, wykładnia art. 32ł ust. 1 u.z.o.z. językowa, funkcjonalna i systemowa

prowadzi do przeciwstawnego wniosku. Stosunek pracy to porozumienie, w ramach

którego pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na

rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym

przez pracodawcę, a pracodawca - do zatrudniania pracownika za odpowiednim

wynagrodzeniem. Uzgodnione przez strony warunki tego zatrudnienia wchodzą w

treść stosunku pracy. Rodzaj pracy jest przedmiotowo istotnym elementem umowy

o pracę, stanowi wręcz podstawę powstania danego stosunku pracy (art. 22 ust. 1

w związku z art. 11 k.p.). Określenie w pisemnej umowie o pracę rodzaju pracy

(stanowiska), którą ma wykonywać pracownik nie oznacza, że ten element treści

stosunku pracy nie może zostać zmieniony w toku zatrudnienia w określonych

okolicznościach faktycznych. Przykładem zachowania, prowadzącego do

ukształtowania nowej treści stosunku pracy w zakresie rodzaju pracy, niewątpliwie

może być rozpoczęcie wykonywania pracy danego rodzaju przez pracownika za

wiedzą i zgodą pracodawcy - czyli przez dopuszczenie pracownika przez

pracodawcę do wykonywania tej pracy. W razie sporu co do treści stosunku pracy,

16

decydujące znaczenie – dla ustalenia tej treści – należy przypisać woli stron tego

stosunku prawnego i okolicznościom towarzyszącym jego wykonywaniu. Ocena

sposobu wykonania umowy o pracę może mieć istotne znaczenie dla ostatecznych

wniosków tym zakresie. Przepisy prawa pracy - poza wymogiem zachowania formy

pisemnej - nie zawierają regulacji dotyczącej składania przez strony oświadczeń

woli, w tym zakresie zastosowanie znajdują przepisy art. 60 i art. 65 w związku z

art. 300 k.p. Wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez

każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny, a

zatem wprost: przez ustne czy pisemne złożenie określonego oświadczenia woli,

jak również, o ile ustawa nie stanowi inaczej, w sposób dorozumiany, przez każde

zachowanie (art. 60 k.c.). Oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego

wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady

współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje. W umowach należy raczej badać,

jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym

brzmieniu (art. 65 k.c.). W kontekście powyższych rozważań za uzasadniony należy

uznać zarzut kasacyjny naruszenia art. 60 i art. 65 k.c. w związku z art. 300 k.p.

przez niezastosowanie tych przepisów do wykładni woli stron umowy o pracę

łączącej strony w spornym okresie, w szczególności z punktu widzenia zachowania

stron tej umowy (rodzaju czynności wykonywanych w czasie i miejscu pracy przez

powoda, obsadzania przez pracodawcę składów zespołów specjalistycznych, w

których środek transportu prowadził powód) oraz okoliczności powierzenia przez

pracodawcę z dniem 1 sierpnia 2007 r. powodowi stanowiska: „kierowcy, ratownika

medycznego zespołu specjalistycznego”. Dopiero wykładnia woli stron umowy o

pracę łączącej strony w spornym okresie – z zachowaniem stosownych dyrektyw

(art. 60 i art. 65 k.c. w związku z art. 300 k.p.) – pozwoliłaby na dokonanie ustaleń

faktycznych w przedmiocie rzeczywistej treści spornego stosunku pracy, a w

konsekwencji na właściwą subsumpcję pod normę art. 32ł ust. 1 i art. 32g u.z.o.z.

Podsumowując dotychczasowe rozważania należy stwierdzić, że o treści

stosunku pracy w przedmiocie rodzaju pracy (w tym wypadku wykonywaniu zawodu

medycznego) nie decyduje formalny zapis w tym zakresie w umowie o pracę oraz

w sformułowanym na piśmie zakresie obowiązków, lecz faktycznie realizowany

przez pracownika za zgodą pracodawcy zespół czynności właściwy dla

17

wykonywania danego rodzaju pracy. Pracownik zakładu opieki zdrowotnej,

posiadający tytuł zawodowy ratownika medycznego, zatrudniony na podstawie

umowy o pracę na stanowisku kierowcy - ratownika medycznego w zespole

wyjazdowym pogotowia ratunkowego, faktycznie i stale wykonujący medyczne

czynności ratunkowe zgodnie z wolą pracodawcy, jest pracownikiem wykonującym

zawód medyczny w rozumieniu art. 32 ł ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o

zakładach opieki zdrowotnej.

Należy podkreślić, że sąd nie dokonuje abstrakcyjnej oceny prawa lecz

wyjaśnia znaczenie danej normy prawnej w kontekście konkretnego stanu

faktycznego i w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Naruszenie prawa

materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie w rozumieniu art. 3983

§ 1 pkt 1

k.p.c. następuje również w przypadku, gdy wyrok sądu drugiej instancji nie zawiera

ustaleń faktycznych odnoszących się do przesłanek stosowanej normy prawa

materialnego (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 26 czerwca 2001 r., III CKN

400/00, LEX nr 52360; 11 marca 2003 r., V CKN 1825/00, LEX nr 784216; 10

marca 2011 r., II PK 241/10, LEX nr 817524; 18 stycznia 2012 r., II PK 117/11, LEX

nr 1162677; z 5 września 2012 r., IV CSK 76/12, LEX nr 1229815). Przesłanki

wskazane w normie prawa materialnego mają charakter hipotetyczny i dopiero

porównanie ich ze stanem przyjętym przez sąd orzekający można uznać za

stosowanie tego prawa. Brak ustalonego stanu faktycznego powoduje, że prawo

materialne nie może być zastosowane. Oznacza to, że w przypadku braku

ustalenia podstawy faktycznej wyroku sądu drugiej instancji, zarzut niewłaściwego

zastosowania prawa materialnego, w rozumieniu art. 3983

§ 1 pkt 1 k.p.c.,

odnoszący się do przepisów powołanych w podstawie prawnej tego wyroku, jest

uzasadniony (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 18 stycznia 2012 r., II PK

117/11, LEX nr 1162677). Z tego względu za trafny należy uznać w niniejszej

sprawie zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 32g ust.1 u.z.o.z. w związku z art.

1511

§ 1 k.p. Brak ustaleń faktycznych co do treści stosunku pracy w przedmiocie

rodzaju pracy wykonywanej przez powoda, z uwagi na przyjęcie wadliwej wykładni

art. 32ł ust.1 u.z.o.z., w szczególności po powierzeniu powodowi (jak ustalił Sąd

drugiej instancji) z dniem 1 kwietnia 2007 r. na piśmie stanowiska „kierowcy,

ratownika medycznego w zespole specjalistycznym”, nie pozwala na właściwe

18

zastosowanie art. 32g ust. 1 u.z.o.z. w związku z art.1511

§ 1 k.p. Dopiero po

ustaleniu faktycznej treści stosunku pracy powoda w przedmiocie rodzaju

wykonywanej pracy – czy była to praca tylko kierowcy czy ratownika medycznego

prowadzącego także środek transportu – będzie możliwe rozstrzygnięcie na

podstawie tych przepisów prawa materialnego o obowiązujących powoda w

spornym okresie dobowych i tygodniowych normach czasu pracy (art. 32g u.z.o.z.),

a zatem i o prawie powoda do wynagrodzenia za pracę w godzinach

nadliczbowych.

W konsekwencji powyższych rozważań, za uzasadniony należy uznać

również zarzut podniesiony w ramach drugiej podstawy kasacyjnej naruszenia

przez Sąd Okręgowy przepisów postępowania art. 328 § 2 w związku z art. 391

k.p.c. Wprawdzie w judykaturze wyrażany jest pogląd, iż uchybienie dyrektywom

art. 328 § 2 k.p.c. zasadniczo nie stanowi wystarczającego usprawiedliwienia dla

skargi kasacyjnej, gdyż tego rodzaju naruszenie przepisu postępowania nie ma

istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro uzasadnienie orzeczenia jest

sporządzone po rozstrzygnięciu sporu (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 1

lipca 1998 r., I PKN 220/98, OSNAPiUS 1999 r., Nr 15, poz. 482; 29 października

1998 r., II UKN 282/98, OSNAPiUS 1999 r., Nr 23, poz. 758), jednak w

określonych, konkretnych okolicznościach tej treści zarzut może stać się takim

właśnie usprawiedliwieniem podstawy skargi, o jakiej mowa w art. 3983

§ 1 pkt 2

k.p.c. (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 26 listopada 1999 r., III CKN 460/98,

OSNC 2000 r., Nr 5, poz. 100; z dnia 4 listopada, I PK 70/08, OSNP 2010 r., Nr 5-6,

poz. 65 ). Dzieje się tak wtedy, gdy uchybienie wymaganiom określonym w art. 328

§ 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. uniemożliwia Sądowi Najwyższemu stwierdzenie

trafności orzeczenia sądu drugiej instancji (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia:13

maja 1997 r., II CKN 112/97, LEX nr 393855; 17 lipca 1997 r., III CKN 149/97, OSP

2000 r., Nr 4, poz. 63; 19 kwietnia 2006 r., II PK 245/05, OSNP 2007 r., Nr 7-8, poz.

101; 15 listopada 2006 r., I PK 98/06, OSNP 2007 r., Nr 21-22, poz. 309; 5

września 2012 r., IV CSK 76/12, LEX nr 1229815). Z takim zaś uchybieniem

procesowym mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Sąd drugiej instancji wydał

orzeczenie reformatoryjne. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy

powołał się wyłącznie na własne skromne ustalenia faktyczne, nie odnosząc się do

19

oceny dowodów i stanu faktycznego ustalonego przez Sąd Rejonowy, w

szczególności do podniesionych przez ten Sąd istotnych okoliczności, że powód był

ujmowany w ofertach kierowanych do NFZ jako ratownik medyczny, że wykonywał

te same czynności medyczne w zespole specjalistycznym, gdy zajmował

stanowisko „kierowcy, ratownika medycznego” (od 1 kwietnia 2007 r.), jak i

ratownika medycznego, kierowcy (po 1 września 2009 r.). Skarżący słusznie

podnosi – również w ramach zarzutu naruszenia art. 36 ust. 1 i 2ustawy z dnia 8

września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym – że Sąd Okręgowy

niezasadnie pominął ocenę wymaganego ustawą składu osobowego zespołu

ratunkowego, w którym jeździł powód. Z art. 36 ust. 1 wynika, że w skład zespołu

specjalistycznego wchodzą co najmniej trzy osoby uprawnione do wykonywania

medycznych czynności ratunkowych, w tym lekarz systemu oraz pielęgniarka

systemu lub ratownik medyczny. Powód twierdził, że jeździł w zespołach

trzyosobowych – co ustalił Sąd Rejonowy – a zatem, jak twierdzi powód musiał być

traktowany jako osoba uprawniona do wykonywania medycznych czynności

ratunkowych. Sąd Okręgowy, nie odniósł się do przedmiotowej kwestii, która

niewątpliwie ma istotne znaczenie dla ustaleń faktycznych i oceny prawnej.

Z tych wszystkich względów, Sąd Najwyższy uznał, że skarga kasacyjna

podlega uwzględnieniu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku na

podstawie art. 39815

§ 1 k.p.c. oraz art. 108 § 2 w związku z art. 391 § 1 w związku

z art. 39821

k.p.c.