I CSK 630/12

Sygn. akt I CSK 630/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 marca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Myszka (przewodniczący)

SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)

SSN Agnieszka Piotrowska

Protokolant Justyna Kosińska

w sprawie z powództwa A. Poland S.A. w D.

przeciwko Bankowi Polska Kasa Opieki S.A. w Warszawie

o zapłatę,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 27 marca 2013 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 28 lutego 2012 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

2

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w W., po ponownym rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z dnia 21

kwietnia 2011 r. zasądził od strony pozwanej Banku Polska Kasa Opieki S.A. na

rzecz, strony powodowej A.. Poland S.A. kwotę 9 332 923,54 z należnościami

ubocznymi oraz umorzył postępowanie w części ograniczonej przez powoda. W

toku postępowania Sąd pierwszej instancji ustalił, że strona powodowa jest

następcą prawnym Huty im […] (HTS), a strona pozwana następcą Powszechnego

Banku Gospodarczego S.A. (PBG). W dniu 13 grudnia 1996 r. HTS zawarła z

Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (NFOS)

umowę pożyczki w wysokości 30 000 000 zł z przeznaczeniem na dofinansowanie

inwestycji w dziedzinie ochrony środowiska. Pożyczka miała być spłacona w 10

półrocznych ratach. Jako zabezpieczenie spłaty została przewidziana gwarancja

bankowa udzielona przez PBG. W dniu 16 marca 1998 r. pomiędzy HTS i PBG

została zawarta umowa zlecenia udzielenia gwarancji, w której PBG zobowiązał się

do zapłaty na pierwsze żądanie NFOZ jako beneficjenta kwoty nie wyższej niż

38685625 zł, na warunkach określonych w treści listu gwarancyjnego.

HTS zobowiązała się zwrócić PBG kwotę wypłaconą z tytułu gwarancji i co do tego

obowiązku poddała się egzekucji, do kwoty nie wyższej niż 60000000 zł. HTS

zabezpieczyła wykonanie tego zobowiązania poprzez wystawienie weksla, cesję

wierzytelności, przewłaszczenia zapasów materiałowych oraz udzielenie

pełnomocnictwa do dysponowania jej rachunkiem bankowym. W dniu 17 marca

1998 r. PBG udzielił gwarancji bankowej na rzecz NFOS, w której zobowiązał się

nieodwołalnie i bezwarunkowo do zapłacenia rzeczywistego zadłużenia HTS wobec

NFOS wynikającego z umowy pożyczki w kwotach i terminach określonych

w umowie pożyczki, jednak nie więcej niż 38 685 625 zł. Sąd Rejonowy w K.

postanowieniem z dnia 10 września 2001 r. otworzył postępowanie układowe HTS.

Do tego czasu HTS spłaciła, w terminach ustalonych w umowie pożyczki 12 000

000 zł. W dniu 8 listopada 2001 r. strona pozwana zgłosiła w postępowaniu

układowym wierzytelność w kwocie łącznie 110 148 137,50 zł, obejmującą

roszczenie z tytułu udzielonej gwarancji bankowej. Wierzytelność strony pozwanej

w wysokości 48 054 986,80 zł została wciągnięta na listę wierzytelności w

3

postępowaniu układowym na podstawie postanowienia Sądu Okręgowego w

Krakowie z dnia 10 maja 2002 r. na skutek zażalenia HTS. W dniu 29 lipca 2002 r.

HTS zawarła z wierzycielami układ. Wierzyciele, których wierzytelności były wyższe

niż 10 000 zł wyrazili zgodę na umorzenie 40% wierzytelności, a pozostała część

miała być spłacona w ratach. W związku z otwarciem postępowania układowego

HTS zaprzestała spłaty pożyczki. W następstwie tego NFOS zwrócił się do strony

pozwanej z żądaniem zapłaty niespłaconych rat pożyczki. Strona pozwana

dokonywała tych wpłat w trakcie trwania postępowania układowego a następnie

zaspokoiła swoje roszczenia wobec strony powodowej z ustanowionych

zabezpieczeń oraz w toku egzekucji na podstawie bankowego tytułu

wykonawczego. Strona pozwana uzyskała łącznie 22 643 499,93 zł.

Sąd Okręgowy uznał, że roszczenie zwrotne strony pozwanej wobec HTS

było objęte redukcją w wysokości 40 %, z uwagi na warunki układu z wierzycielami.

W jego ocenie była to wierzytelność warunkowa w rozumieniu art. 42

prawa o postępowaniu układowym (pr. ukł.). Sąd Okręgowy przyjął także,

że gwarant dokonując spłat wstąpił w prawa zaspokojonego wierzyciela

i w konsekwencji mógł uzyskać zaspokojenie jedynie do wysokości wierzytelności,

którą układ przyznawał NFOS. W oparciu o opinię biegłego Sąd Okręgowy ustalił,

że gwarant mógł uzyskać od HTS kwotę 10 823 617,63 zł. Przemawiało to za

uwzględnieniem powództwa w zakresie żądanym przez stronę powodową.

Sąd Apelacyjny po rozpoznaniu apelacji strony pozwanej wyrokiem z dnia 28

lutego 2012 r. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że powództwo oddalił.

Podzielając ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji, uznał za uzasadnione

zarzuty naruszenia prawa materialnego. Uznał, że wierzytelność zwrotna gwaranta

nie miała charakteru warunkowego i nie podlegała redukcji na podstawie art. 42 pr.

ukł. W jego ocenie na skutek wystawienia gwarancji bankowej powstało

zobowiązanie przyszłe. Zobowiązanie gwaranta wobec NFOS miało charakter

abstrakcyjny i bank nie mógł wobec beneficjenta gwarancji bronić się zarzutem, że

jego wierzytelność została zredukowana na skutek zawarcia układu. Gwarant nie

miał zatem możliwości sprawdzenia słuszności i zasadności roszczenia NFOS. Sąd

Apelacyjny uznał za nie budzące wątpliwości i bezsporne, że wierzytelność zwrotna

nie została wpisana na listę wierzytelności w postępowaniu układowym. Gwarant

4

spełniając świadczenie na rzecz NFOS płacił wyłącznie własny dług i nie wstąpił w

miejsce zaspokojonego wierzyciela. Dług gwaranta jest uzależniony jedynie od

określenia wysokości sumy gwarancyjnej, a rozmiar jego świadczenia nie jest

zależny od zakresu zobowiązania zleceniodawcy. W ocenie Sądu Apelacyjnego

strona powodowa nie wykazała, wbrew odmiennemu stanowisku Sądu

Okręgowego, przesłanek do domagania się zwrotu części kwoty wyegzekwowanej

przez stronę pozwaną na podstawie przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu i

powództwo należało uznać za bezpodstawne.

Skarga kasacyjna strony powodowej została oparta na obu podstawach

określonych w art. 3983

§ 1 k.p.c. Zarzucono w niej naruszenie art. 382 k.p.c. w zw.

z art. 328 § 2, art. 316 § 1, art. 391 i art. 39821

k.p.c., art. 382 k.p.c. w zw. z art. 328

§ 2 , art. 316 § 1, art. 278 § 1, art. 391 i art. 39821

k.p.c., art. 98 § 1, 3 i 4 k.p.c., art.

99 k.p.c. w zw. z § 2 ust. 1 i § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28

września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia

przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego

ustanowionego z urzędu, art. 65 § 2 k.c., art. 65 § 2 k.c. w zw. z art. 80 i art. 84

ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe, art. 518 § 1 pkt 1 k.c. w zw.

z art. 80 i art. 84 Prawa Bankowego, art. 734 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 742 i art. 89

k.c. oraz art. 42 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 24 października 1934 r.

Prawo o postępowaniu układowym, art. 405 k.c. w zw. z art. 410 § 1 i 2 k.c., art. 6

k.c., art. 734 k.c., art. 742 k.c., art. 518 § 1 pkt 1 k.c., art. 81 i 84 Prawa bankowego,

art. 67 § 1 i art. 68 Prawa o postępowaniu układowym, ewentualnie art. 405 k.c.

w zw. z art. 410 § 1 i 2 , art. 734 i art. 742 k.c. oraz art. 67 § 1, art. 68 i art. 42

Prawa o postępowaniu układowym, art. 65 § 2 k.c. w zw. z art. 734 i art. 742 k.c.

oraz art. 80 i art. 84 Prawa bankowego. W oparciu o zawarte w niej zarzuty

skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie jego uchylenie i oddalenie

apelacji strony pozwanej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

5

Przedmiotem sporu było zasadniczo zagadnienie czy roszczenie gwaranta

wobec strony powodowej podlegało zredukowaniu z uwagi na wynik postępowania

układowego. Za taką oceną opowiadała się strona powodowa, podnosząc,

że gwarant w ramach roszczenia zwrotnego wyegzekwował kwotę przewyższającą

rzeczywistą wysokość zobowiązania strony powodowej wynikającego z zawartej

przez strony umowy zlecenia gwarancji bankowej. Zarzuty zawarte w skardze

kasacyjnej wskazują, choć nie zostało to jednoznacznie wyartykułowane przez

skarżącą, że podstawa do redukcji roszczenia kompensacyjnego strony

powodowej istniała na podstawie dwóch tytułów. Stanowiło ją objęcie

postępowaniem układowym wierzytelności kompensacyjnej gwaranta z uwagi na

warunkowy charakter zobowiązania z umowy zlecenia gwarancji oraz

zredukowanie w postępowaniu układowym wierzytelności beneficjenta gwarancji

(pożyczkodawcy). Wymagało to odrębnego rozważenia tych podstaw żądania

strony powodowej.

Na wstępie wymaga jednak odnotowania, że w rzeczywistości strona

pozwana uzyskała na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego i w oparciu

o istniejące zabezpieczenia jej roszczenia kompensacyjnego kwotę, która obok

należności wypłaconej NFOS ściśle w ramach gwarancji obejmowała także

należność stanowiącą wynagrodzenie gwaranta (prowizję banku). Sąd Apelacyjny

nie uwzględnił zaś tego faktu oddalając powództwo w całości. Wydając takie

rozstrzygnięcie ocenił wyłącznie istnienie podstaw do redukcji pierwszej z tych

należności. Uniemożliwia to dokonanie kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku

w części odnoszącej się do żądania związanego z prowizją pobraną przez bank za

„udzielenie gwarancji". Z tego względu, niezależnie od oceny zarzutów skargi

kasacyjnej odnoszących się do możliwości redukcji wierzytelności wynikającej

z udzielenia gwarancji, zasadny był zawarty w skardze kasacyjnej zarzut

naruszenia przepisów prawa materialnego na skutek pominięcia przez Sąd

Apelacyjny, że roszczenie strony powodowej nie dotyczyło wyłącznie kwoty

wypłaconej z tytułu gwarancji. Skargę kasacyjną już z tego względu należało uznać

za uzasadnioną, ponieważ Sąd Apelacyjny nie ustalił, jaką kwotę strona pozwana

uzyskała od strony powodowej jako wynagrodzenie prowizyjne, co nie pozwalało

z kolei stwierdzić w jakiej części roszczenie strony powodowej jest związane

6

z pobraniem tej kwoty. Zaskarżony wyrok z przyczyny wyżej wskazanej podlegał

uchyleniu na podstawie art. 39815

§ 1 k.p.c. w całości.

Za takim rozstrzygnięciem przemawiały także trafnie podniesione przez

skarżącego zarzuty odnoszące się do części żądania związanej z kwotą

gwarancyjną. Ich rozważenie wymagało odniesienia się w pierwszej kolejności do

instytucji gwarancji bankowej. Dotyczy jej art. 81 i art. 84 Prawa bankowego. Art. 81

Prawa bankowego definiując pojęcie gwarancji bankowej stanowi, że jest

to jednostronne zobowiązanie banku(gwaranta), że przy spełnieniu przez podmiot

uprawniony (beneficjenta gwarancji) określonych warunków zapłaty, bank wykona

świadczenie na jego rzecz. Do udzielenia gwarancji bankowej wymagana jest forma

pisemna pod rygorem nieważności. Zgodnie z art. 84 prawa bankowego

zobowiązanie banku ma charakter pieniężny, a do gwarancji bankowych stosuje się

przepisy Kodeksu cywilnego. Regulacja ustawowa gwarancji bankowej zawarta

w Prawie bankowym jest zatem wąska i musi być traktowana jako regulacja jedynie

o charakterze ramowym. W praktyce rodzi to szereg wątpliwości co do charakteru

gwarancji bankowej, a w literaturze prezentowane są na ten temat sprzeczne

stanowiska, także w kwestiach o zasadniczym znaczeniu, takich jak:

- sposób powstania gwarancji bankowej( w doktrynie prezentowane jest

stanowisko, że stosunek gwarancji powstaje na podstawie czynności

jednostronnej gwaranta lub na podstawie umowy);

- akcesoryjność lub abstrakcyjność zobowiązania, co rzutuje na ocenę stosunku

między gwarancją a poręczeniem;

- skutek spełnienia świadczenia przez gwaranta dla istnienia stosunku

podstawowego (zobowiązania dłużnika wobec wierzyciela - beneficjenta

gwarancji)

- charakteru roszczenia beneficjenta

- możliwości odwołania się przez gwaranta do stosunku podstawowego jako

istotnego dla zakresu odpowiedzialności gwaranta.

Dodatkowo należy uwzględnić, że udzielenie gwarancji bankowej jest wynikiem

złożonego układu powiązanych ze sobą stosunków prawnych. Obejmuje on stosunek

podstawowy, między wierzycielem i dłużnikiem (w rozstrzyganej sprawie będący

wynikiem zawarcia umowy pożyczki), stosunek zlecenia gwarancji (umowa między

7

dłużnikiem i bankiem-gwarantem) oraz stosunek gwarancji (między gwarantem

i beneficjentem gwarancji-wierzycielem). Wobec sygnalizowanych wyżej wątpliwości

należy opowiedzieć się za oceną, że stosunek gwarancji powstaje na podstawie

umowy między gwarantem a beneficjentem gwarancji (wierzycielem) o charakterze

jednostronnie zobowiązującym i na jej podstawie powstaje odrębny stosunek prawny,

nieakcesoryjny wobec stosunku podstawowego, co różni umowę gwarancji bankowej

od poręczenia.

W literaturze i judykaturze zgodnie prezentowane jest stanowisko, że wobec

charakteru regulacji ustawowej odnoszącej się do gwarancji bankowej ocena zakresu

obowiązków i możliwego sposobu obrony gwaranta w ramach stosunku gwarancji

wymaga uwzględnienia treści umowy gwarancji, którą strony mogą ukształtować

w ramach swobodnego uznania (zob. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego

z dnia 28 kwietnia 1995 r., III CZP 166/94). Odmiennie zagadnienie to przedstawił

Sąd Apelacyjny. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika bowiem, że gwarancja

bankowa, w której użyto klauzuli „nieodwołalnie i bezwarunkowo” oraz „na pierwsze

żądanie” jest instytucją prawną o określonych z góry cechach, w pełni ukształtowaną

normatywnie. Sąd Apelacyjny stwierdził, że zawarcie umowy gwarancji bankowej

prowadzi do powstania po stronie gwaranta zobowiązania abstrakcyjnego

o charakterze losowym i przyszłym oraz bezwarunkowego, w którym gwarant jest

pozbawiony uprawnień do podnoszenia zarzutów odnoszących się do stosunku

podstawowego. Jest to stanowisko błędne, które - na co wskazuje uzasadnienie

zaskarżonego wyroku - wpłynęło niewątpliwie na sposób wykładni umów

stanowiących podstawę rozstrzyganego sporu. Niezależnie od powołanego wyżej

stanowiska judykatury należy podkreślić, że w prawie polskim zasadą jest

kauzalność czynności prawnych, a udzielenie gwarancji bankowej ma na celu

zabezpieczenie interesu wierzyciela. Nie budzi zaś wątpliwości, że zabezpieczenia

dokonywane na podstawie przepisów prawa materialnego mają charakter także

akcesoryjny. Nakazuje to przyjąć, że zobowiązanie gwaranta na podstawie umowy

z beneficjentem gwarancji może zostać jedynie ukształtowane jako zobowiązanie

abstrakcyjne. Na taki charakter tego zobowiązania musi zatem wskazywać treść

umowy. Nie można podzielić zatem oceny Sądu Apelacyjnego, że zawarcie

w umowie gwarancji wzmianki o stosunku podstawowym oraz stwierdzenia, że

8

gwarant spełni swoje świadczenie w granicach „rzeczywistego zadłużenia" dłużnika

beneficjenta gwarancji nie ma znaczenia dla oceny jej abstrakcyjnego charakteru,

a brak w tej umowie klauzul wyłączających lub ograniczających odpowiedzialność

gwaranta oznacza, że wierzyciel mógł domagać się od gwaranta zapłaty sumy

gwarancyjnej bez względu na rzeczywistą wysokość zobowiązania dłużnika. Ocena

ta wskazuje, że Sąd Apelacyjny odwrócił właściwą kolejność ocen niezbędnych dla

ustalenia treści stosunku prawnego. Wymagała ona dokonania w pierwszej

kolejności wykładni zawartej umowy i stwierdzenia czy zobowiązanie zostało

ukształtowane jako abstrakcyjne, a nie stwierdzenia, że nie zawarto w niej klauzul

wyłączających abstrakcyjność zobowiązania. W konsekwencji zastosowania przez

Sąd Apelacyjny niewłaściwej metody ustalenia treści umowy łączącej strony, nie

przywiązał on właściwej wagi dla oceny wszystkich istotnych postanowień umowy.

Ograniczył się praktycznie do stwierdzenia, że użycie przez strony klauzuli

„nieodwołanie i bezwarunkowo" oraz „na pierwsze żądanie" wskazuje na

abstrakcyjny charakter zobowiązania gwaranta. W tej sytuacji niezasadnie stwierdził,

że strona powodowa „bezskutecznie" odwoływała się do klauzuli, że gwarant spełni

świadczenie w granicach rzeczywistego zadłużenia zleceniodawcy gwarancji. To

postanowienie umowy, jak wyżej wskazano, należało uwzględnić przy dokonywaniu

jej wykładni. Dotyczy to również zawartego w umowie gwarancji stwierdzenia,

że gwarancja stanowi zabezpieczenie spłaty pożyczki udzielonej stronie powodowej.

Podobne stwierdzenie zostało zamieszczone w umowie zlecenia gwarancji. Z tego

względu wykładnia treści umowy gwarancji, której dokonał Sąd Apelacyjny nie może

być uznana za prawidłową, co nakazywało uznać za usprawiedliwione zarzuty skargi

kasacyjnej odwołujące się do naruszenia art. 65 § 2 k.c.

W konsekwencji zasadności tych zarzutów należało także przyjąć,

że nieuzasadnione było stwierdzenie Sądu Apelacyjnego, związane z oceną

o abstrakcyjnym zobowiązaniu gwaranta, iż strona powodowa nie mogła powoływać

się skutecznie na zarzuty ze stosunku podstawowego, w tym zarzut zredukowania

wierzytelności beneficjenta gwarancji z uwagi na wynik postępowania układowego.

Odwołanie się przez Sąd Apelacyjny do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 28

kwietnia 1995 r. (III CZP 166/94) nie było w tych warunkach uzasadnione, gdyż jej

uzasadnienie wskazuje, że przedmiotem oceny Sądu Najwyższego było wyłącznie

9

zamieszczenie w umowie gwarancji klauzuli „nieodwołalnie i bezwarunkowo'' oraz „

na pierwsze żądanie". Sąd Najwyższy uznał, że takie sformułowanie wskazuje na

abstrakcyjny charakter zobowiązania gwaranta, jednakże nie wskazał, aby

w rozpoznawanej wówczas sprawie znalazły się jakiekolwiek inne postanowienia

mające znaczenie w tym zakresie. Nie można zatem przyjąć, że powołana wyżej

uchwała zapadła w stanie faktycznym tożsamym ze stanem w rozpoznawanej

obecnie sprawie.

Z uwagi na to, że Sąd Apelacyjny nie ustalił prawidłowo charakteru umowy

gwarancji bezprzedmiotowe stały się rozważania na temat podstawy prawnej

roszczenia, które w związku z udzieleniem gwarancji przysługiwało stronie

pozwanej. Ocena w tym zakresie będzie możliwa dopiero po prawidłowym ustaleniu

jakiej treści stosunek rzeczywiście łączył strony umowy gwarancji, do czego

niezbędna jest prawidłowa wykładnia tej umowy.

Należy także podkreślić, że nawet stwierdzenie, iż zobowiązanie w ramach

umowy gwarancji bankowej zostało ukształtowane jako abstrakcyjne nie

stanowiłoby wystarczającej podstawy dla podzielenia oceny, że wówczas

niemożliwe jest odwołanie się gwaranta do treści stosunku podstawowego.

W uzasadnieniu powoływanej wyżej uchwały Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia

1995 r. wskazano, że w określonych okolicznościach, nawet przy abstrakcyjnym

zobowiązaniu gwaranta, może on wobec beneficjenta gwarancji wyprowadzić

ze stosunku gwarancji zarzuty ograniczające jego odpowiedzialność, jeżeli żądanie

beneficjenta gwarancji prowadziłoby do nadużycia celu tego zabezpieczenia.

W tym kontekście należało niewątpliwie ocenić, czy strona pozwana mając

świadomość, że wierzytelność pożyczkodawcy została w postępowaniu układowym

zredukowana o 40% zachował się prawidłowo wypłacając świadczenie objęte

gwarancją w pełnej wysokości i jak takie zachowanie powinno być ocenione

w kontekście zasadności roszczenia kompensacyjnego, które strona powodowa

uważała w części za nienależne.

Sąd Apelacyjny wadliwie ocenił również zagadnienie, czy wierzytelność

kompensacyjna strony pozwanej (roszczenie wobec zleceniodawcy gwarancji)

miała charakter warunkowy i mogła być z tego względu objęta dyspozycją art. 42

Prawa o postępowaniu układowym. Strona powodowa twierdziła, że z tego względu

10

podlegała redukcji z uwagi na treść układu. Sąd Apelacyjny oceniając zasadność

tego stanowiska stwierdził, że na skutek wystawienia gwarancji powstało

zobowiązanie rezultatu i było to zobowiązanie przyszłe. Stwierdził także,

że gwarancja bankowa jest umową losową, w której istnienie i rozmiar świadczenia

są zależne od przypadku. Różni to umowę losową od umów zawartych pod

warunkiem. W rzeczywistości Sąd Apelacyjny ocenił zatem, że to umowa gwarancji

bankowej nie jest umową warunkową. Powinien zaś tę ocenę odnieść do umowy

zlecenia gwarancji, stanowiącej podstawę roszczenia strony powodowej. W żadnym

zaś razie bezwarunkowość zlecenia gwarancji nie może być wywodzona

z bezwarunkowości gwarancji. Jak wyżej wskazano są to dwa odrębne, powiązane

ze sobą stosunki prawne.

W skardze kasacyjnej zakwestionowano zasadnie także stwierdzenie Sądu

Apelacyjnego, że wierzytelność strony pozwanej związana z udzieleniem gwarancji

nie została wpisana na listę wierzytelności w postępowaniu układowym.

Sąd Apelacyjny nie dokonał bowiem własnych ustaleń faktycznych w tym zakresie.

Stwierdził natomiast, że podziela ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji.

Ustalenia te wskazują zaś, że strona pozwana zgłosiła do masy upadłości

wierzytelności w łącznej wysokości ponad 110 mln zł. Na liście wierzytelności została

umieszczona wierzytelność banku w kwocie 48 054 986,80 zł. Te ustalenia są

niewątpliwie niewystarczające dla stwierdzenia w sposób jednoznaczny,

że wierzytelność banku wynikająca z umowy zlecenia gwarancji nie została

umieszczona na liście wierzytelności w postępowaniu układowym.

Z przyczyn wyżej wskazanych skarga kasacyjna podlegała uwzględnieniu na

podstawie art. 39815

§ 1 k.p.c.

jw