III ZS 8/13

Sygn. akt III ZS 8/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 czerwca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Halina Kiryło (sprawozdawca)

SSN Krzysztof Staryk

Protokolant Halina Kurek

w sprawie ze skargi Ministra Zdrowia

na uchwałę Nr […] Okręgowej Rady Aptekarskiej […] w sprawie zmiany uchwały z

dnia 13 grudnia 2007 r., dotyczącej trybu opiniowania kandydatów na kierowników

aptek,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 5 czerwca 2013 r.,

uchyla zaskarżoną uchwałę w zakresie § 1 pkt 1, 3 i 4.

UZASADNIENIE

Okręgowa Rada Aptekarska […]uchwałą nr … zmieniła uchwałę nr … z dnia

13 grudnia 2007 r. dotyczącą opiniowania kandydatów na kierowników aptek,

ustanawiając w § 1 następujące kryteria wydawania opinii w tej materii: 1/ test ze

znajomości przepisów z zakresu wykonywania zawodu farmaceuty ze szczególnym

2

uwzględnieniem obowiązków kierownika apteki, z zaznaczeniem, iż zaliczenie testu

wymagać będzie co najmniej 60% pozytywnych odpowiedzi; 2/ ankieta z zakresu

doświadczeń zawodowych; 3/ rozmowa z komisją Zespołu ds. Opiniowania; 4/

rozliczenie zakończonego okresu edukacyjnego, lub w przypadku osób w trakcie

szkolenia udokumentowanie certyfikatami aktualnego stanu ilości punktów

edukacyjnych. Wykonanie uchwały powierzono Prezesowi Rady i Zespołowi ds.

Opiniowania.

Minister Zdrowia zaskarżył powyższą uchwałę w zakresie § 1 pkt 1, 3 i 4,

zarzucając naruszenie art. 29 pkt 5 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach

aptekarskich (jednolity teksty: Dz. U. z 2008 r. Nr 136, poz. 856, ze zm.; dalej

„ustawa o izbach aptekarskich”) w związku z art. 88 ust. 2 oraz art. 99 ust. 4a

ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (jednolity tekst: Dz. U. z

2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm.; dalej „Prawo farmaceutyczne”), przez ustanowienie

w zakwestionowanych postanowieniach uchwały dodatkowych wymagań, które

muszą spełnić kandydaci na kierowników aptek. Minister Zdrowia wniósł o

uchylenie uchwały w zaskarżonej części.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż zgodnie z art. 99 ust. 4a Prawa

farmaceutycznego podmiot prowadzący aptekę jest obowiązany zatrudnić osobę

odpowiedzialną za prowadzenie apteki, o której mowa w art. 88 ust. 2, ustawy,

dającą rękojmię należytego prowadzenia apteki. Wymagania, które musi spełniać

kierownik apteki, zostały w sposób zupełny określone w przepisach art. 88 ust. 1 i 2

Prawa farmaceutycznego w związku z art. 2b ust. 1 ustawy o izbach aptekarskich.

Prawo farmaceutyczne zawiera również kompletne regulacje dotyczące trybu

postępowania w sprawie udzielania zezwoleń na prowadzenie apteki.

Ustawodawca nie przekazał organom samorządu aptekarskiego kompetencji do

ustanawiania dodatkowych kryteriów, jakie musi spełnić kierownik apteki, ponad te,

które sprecyzowano w art. 88 ust. 2 oraz art. 99 ust. 4 Prawa farmaceutycznego. W

szczególności takiej podstawy nie stanowi art. 29 pkt 5 ustawy o izbach

aptekarskich, który wskazuje jedynie na ogólną kompetencję okręgowej rady

aptekarskiej do wydawania opinii w sprawach udzielania lub cofania koncesji

(obecnie zezwolenia) na prowadzenie aptek lub hurtowni. Zdaniem Ministra

Zdrowia, opinia, którą na podstawie tego przepisu okręgowa rada aptekarska

3

wydaje w sprawie udzielania lub cofania zezwolenia na prowadzenie apteki, może

się opierać wyłącznie na informacjach posiadanych przez radę z urzędu (tj.

wynikających z przekazanych przez podmiot występujący o zezwolenie

dokumentów, o których mowa w art. 100 ust. 1 i 2 Prawa farmaceutycznego oraz

informacjach, które okręgowa rada posiada w związku z prowadzeniem rejestru

farmaceutów, np. na temat ograniczeń w wykonywaniu zawodu przez farmaceutę).

Niedopuszczalne jest przy tym kwestionowanie i ponowne sprawdzanie

umiejętności oraz wiedzy kierownika apteki zatrudnionego przez podmiot

prowadzący aptekę. Skoro bowiem przepisy Prawa farmaceutycznego (w art. 88

ust. 1 i 2) wskazują, że kierownikiem może być osoba, która posiada kwalifikacje do

wykonywania zawodu farmaceuty, o jakich mowa w art. 2b ust. 1 ustawy o izbach

aptekarskich, oraz która posiada co najmniej 5-letni staż pracy w aptece lub 3-letni

staż pracy w aptece (w przypadku, gdy posiada specjalizację z zakresu farmacji

aptecznej), to znaczy, że ustawodawca uznał posiadanie takich kwalifikacji za

wystarczające. Należy zatem przyjąć, że osoba spełniająca wyżej wymienione

wymogi ma odpowiednią wiedzę i doświadczenie do prowadzenia apteki, a

potwierdzeniem tego jest już samo posiadanie przez nią kwalifikacji do

wykonywania zawodu farmaceuty oraz minimalnego stażu pracy w aptece.

Minister Zdrowia zwrócił również uwagę, że zgodnie z art. 29 ustawy o

izbach aptekarskich, to okręgowa rada aptekarska kieruje działalnością izby w

okresie między okręgowymi zjazdami aptekarzy. Jedyny wyjątek od tej zasady

wprowadza art. 28 ust. 2 tej ustawy wskazując, że w imieniu rady w sprawach

określonych jej uchwałą działa prezydium okręgowej rady aptekarskiej. Wydaje się,

że wyjątku tego nie można traktować rozszerzająco, a zatem również z tego

powodu uzasadnione wątpliwości budzi przekazanie, w § 1 pkt 3 zaskarżanej

uchwały, uprawnień okręgowej rady aptekarskiej komisji przez nią powołanej. Na

marginesie wskazać również należy, że brak jest w przedmiotowej uchwale

jakichkolwiek informacji co do osób mających wchodzić w skład powołanej przez

okręgową radę aptekarską komisji, wobec czego nie wiadomo, kto prowadziłby z

kandydatem na kierownika apteki rozmowę celem wydania opinii na temat jego

osoby.

4

Konkludując skarżący stwierdził, że wprowadzenie przedmiotową uchwałą

wymagań w postaci zdawania przez kandydatów na kierowników apteki testu ze

znajomości przepisów z zakresu wykonywania zawodu farmaceuty, odbycia

rozmowy z komisją Zespołu ds. Opiniowania i rozliczenia zakończonego okresu

edukacyjnego lub - w przypadku osób w trakcie szkolenia - udokumentowania

certyfikatami aktualnego stanu ilości punktów edukacyjnych, jest przekroczeniem

ustawowych uprawnień Okręgowej Rady Aptekarskiej […] i jako takie stanowi

działanie niezgodne z prawem. Samorząd zawodowy wykonuje bowiem jedynie

kompetencje przyznane ustawą i wyłącznie w zakresie nią ustalonym. Nie może

zatem ustanawiać dodatkowych wymagań wobec swoich członków, poza

określonymi ustawą. Tymczasem zaskarżona uchwała w § 1 pkt 1, 3 i 4 kreuje

dodatkowe, ponad podstawę ustawową, wymagania w stosunku do kandydatów na

kierowników aptek.

Okręgowa Izba Aptekarska w […] w odpowiedzi na skargę wniosła

pierwotnie o jej oddalenie, a następnie zmodyfikowała swoje stanowisko w sprawie

domagając się odrzucenia skargi z uwagi na uchybienie przez skarżącego

ustawowego terminu do wniesienia tegoż środka zaskarżenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Inicjując rozważania w niniejszej sprawie należy przypomnieć, że art. 1

ustawy o izbach aptekarskich kreuje wyposażone w osobowość prawną Naczelną i

okręgowe izby aptekarskie jako niezależny i podlegający tylko ustawom samorząd

zawodu aptekarskiego reprezentujący jego zawodowe, społeczne i gospodarcze

interesy. Szczegółowe zadania tego samorządu wymieniono w art. 7 ust. 1, a

sposoby ich realizacji - w art. 7 ust. 2 ustawy. Zgodnie z art. 12 ustawy organy

samorządu aptekarskiego rozstrzygają o kwestiach należących do ich kompetencji

w formie uchwał, podejmowanych zwykłą większością głosów, przy obecności co

najmniej połowy członków danego organu. Z mocy art. 13 ust. 1 ustawy minister

właściwy do spraw zdrowia może zaś zaskarżyć do Sądu Najwyższego uchwałę

organu okręgowej izby aptekarskiej lub Naczelnej Izby Aptekarskiej pod zarzutem

niezgodności z prawem w terminie trzech miesięcy od dnia powzięcia wiadomości o

5

uchwale. Powołany przepis łączy zatem początek biegu ustawowego terminu do

zaskarżenia uchwały organu okręgowej izby aptekarskiej z momentem powzięcia

przez uprawnionego ministra wiadomości o uchwale. Nie chodzi jednak o

jakąkolwiek informację o fakcie podjęcia przez tenże organ określonej uchwały, lecz

o wiarygodną i sprawdzoną wiedzę na temat jej obowiązywania i treści. W

przedmiotowej sprawie datą początkującą bieg terminu do wniesienia skargi na

uchwałę Okręgowej Rady Aptekarskiej […] nie była więc data złożenia do Ministra

Zdrowia pisma osoby trzeciej, kwestionującej zgodność uchwały z prawem, lecz

uzyskanie przez Ministra – na stosowną prośbę – uwierzytelnionego odpisu tej

uchwały, pozwalającego na zapoznanie się z jej treścią i przeprowadzenie analizy

postanowień uchwały pod kątem ich zgodności z obowiązującymi przepisami oraz

podjęcie decyzji o wniesieniu skargi do Sądu Najwyższego. Oznacza to, że

niniejsza skargi wniesiona została z zachowaniem ustawowego terminu do

dokonania tej czynności procesowej.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutów skargi wypada przytoczyć treść

art. 99 ust. 1 i 2 Prawa farmaceutycznego, w myśl którego apteka ogólnodostępna

może być prowadzona tylko na podstawie uzyskanego zezwolenia na prowadzenie

apteki, zaś organem właściwym do udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany,

cofnięcia lub stwierdzenia wygaśnięcia owego zezwolenia jest wojewódzki

inspektor farmaceutyczny. Zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej jest

decyzją administracyjną o charakterze konstytutywnym. Przyznaje ona

przedsiębiorcy uprawnienie do prowadzenia działalności gospodarczej polegającej

na świadczeniu usług farmaceutycznych w aptece ogólnodostępnej. W

konsekwencji tego, prowadzenie apteki ogólnodostępnej jest możliwe tylko i

wyłącznie pod warunkiem uprzedniego uzyskania stosownej decyzji

administracyjnej. Wnioskodawca ubiegający się o udzielenie zezwolenia na

prowadzenie apteki ogólnodostępnej powinien spełnić określone kryteria

materialnoprawne. Jedno z nich ustanawia ust. 4a komentowanego przepisu,

zgodnie z którym podmiot ubiegający się o zezwolenie jest zobowiązany zatrudnić

osobę odpowiedzialną za prowadzenie apteki, tj. kierownika apteki, o jakim mowa w

art. 88 ust. 2 ustawy, dającego rękojmię należytego prowadzenia apteki. Z

oczywistych względów obowiązek zatrudnienia odpowiednio wykwalifikowanej

6

osoby na stanowisku kierownika apteki nie dotyczy, na mocy art. 99 ust. 6 tej

ustawy, sytuacji, w których przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie zezwolenia

na prowadzenie apteki sam jest farmaceutą i spełnia warunki sprawowania funkcji

kierownika apteki.

Postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki

ogólnodostępnej toczy się na zasadach, w trybie oraz w terminach określonych w

Prawie farmaceutycznym, k.p.a. oraz ustawie o swobodzie działalności

gospodarczej. Na mocy art. 61 § 1 k.p.a., wszczęcie postępowania w tym

przedmiocie następuje w chwili złożenia wniosku do wojewódzkiego inspektora

farmaceutycznego. W trakcie tejże procedury wojewódzki inspektor farmaceutyczny

zwraca się do organów samorządu aptekarskiego z prośbą o opinię w sprawie

udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Stosownie do

art. 29 pkt 5 ustawy o izbach aptekarskich opinie w tym przedmiocie wydaje

właściwa okręgowa rada aptekarska. Reguły postępowania przy wydawaniu opinii

określa art. 106 § 3-6, a także art. 107 § 2-3 i art. 109 k.p.a. w związku z art. 126

k.p.a. Samo zaś rozstrzygnięcie zapada w formie uchwały, co wynika z art. 12 i 29

pkt 5 ustawy o izbach aptekarskich. Trzeba przy tym pamiętać, że zezwolenia na

prowadzenie ogólnodostępnej apteki udziela wojewódzki inspektor farmaceutyczny,

działając na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.) i mając na uwadze nie tylko

interes wnioskodawcy, ale także interes społeczny, który nie zawsze jest zgodny z

interesem samorządu aptekarskiego (art. 7 k.p.a.). Przepisy proceduralne określają

rolę okręgowej rady aptekarskiej w zakresie wyrażania opinii w sprawie zezwolenia

na prowadzenie apteki ogólnodostępnej jako organu współdziałającego, który

uczestniczy jedynie w czynnościach głównego postępowania administracyjnego,

biorąc udział w załatwieniu sprawy przez wyrażenie stanowiska w granicach swej

właściwości. Nie jest więc organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej,

odrębnej sprawie administracyjnej. Stanowisko, jakie zajmuje, w formie uchwały,

nie rozstrzyga o istocie sprawy ani nie kończy jej w instancji administracyjnej.

Postępowanie przed organem współdziałającym ma w istocie swojej charakter

pomocniczego stadium postępowania w sprawie załatwianej przez inny organ w

drodze decyzji administracyjnej. Oznacza to, że ani przedmiot tego postępowania,

ani też rozstrzygnięcia w nim podjęte nie mają samodzielnego bytu prawnego. W

7

orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż samorząd zawodowy

występując w roli organu współdziałającego z organem orzekającym w sprawie

koncesji i wydając opinię w tym przedmiocie nie ma przymiotu strony tego

postępowania (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia

1996 r., sygn. akt II SA 2168/95; ONSA 1997 nr 4, poz. 169; z dnia 15 stycznia

1997 r., sygn. akt I SA 596/96, niepubl.; z dnia 20 stycznia 1998 r., I SA 874/97,

OSP 1998 nr 11, poz. 189; oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

Warszawie z dnia 7 października 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 1533; z dnia 26

stycznia 2006 r., I SA/Wa 849/05, niepubl. z dnia 8 marca 2006 r., I SA/Wa 283/05,

niepubl.; z dnia 19 października 2007 r., VII SA/Wa 1272/07, niepubl.; z 3dnia lipca

2008 r., VII SA/Wa 673/08, niepubl.). Mimo to stanowisko organu

współdziałającego jest istotnym elementem rozstrzygnięcia w sprawie głównej,

niejednokrotnie determinującym wynik tej sprawy.

Obowiązek współdziałania organów Państwowej Inspekcji Farmaceutycznej

z organami samorządu aptekarskiego w kwestiach związanych z wykonywaniem

zawodu i innych, dotyczących farmacji, a mających wpływ na ochronę zdrowia

publicznego, sprowadza się w tej kategorii spraw do wyrażenia opinii w kwestii

dawania rękojmi należytego pełnienia przez kandydata funkcji kierownika apteki

ogólnodostępnej. Taka opinia nie może być utożsamiana z rozstrzygnięciem

właściwego inspektora farmaceutycznego w zakresie udzielenia zezwolenia lub

procedurą wydawania zaświadczenia w trybie art. 218 § 1 k.p.a., lecz powinna być

analizowana pod kątem określonych prawem zadań samorządu aptekarskiego. Nie

ulega wątpliwości, że w katalogu kompetencji samorządu aptekarskiego znajdują

się obowiązki sprawowania pieczy nad właściwym doborem osób pretendujących

do sprawowania funkcji kierownika apteki ogólnodostępnej, który powinien być

osobą szczególnego zaufania społecznego. Dlatego kandydat na to stanowisko

powinien charakteryzować się dużą wiedzą i doświadczeniem umożliwiającym

wykonywanie szeregu ważnych zadań także o charakterze administracyjnym i

nadzorczym, polegających np. na organizacji pracy w aptece, w tym przyjmowaniu,

wydawaniu, przechowywaniu i identyfikacji produktów leczniczych i wyrobów

medycznych, prawidłowym sporządzaniu leków recepturowych i leków aptecznych

oraz udzielaniu informacji o lekach, nadzorze nad praktykami studenckimi oraz

8

praktykami techników farmaceutycznych, przekazywaniu Prezesowi Urzędu

informacji o niepożądanym działaniu produktu leczniczego lub wyrobu medycznego

i wiele innych (art. 88 ust. 5 Prawa farmaceutycznego).

Jednym z podstawowych warunków uznania, że kandydat na stanowisko

kierownika apteki ogólnodostępnej daje rękojmię właściwego wykonywania tej

funkcji jest spełnienie warunków formalnych określonych w art. 88 ust. 2 Prawa

farmaceutycznego. Zgodnie z art. 88 ust. 2 w związku z ust. 1 Prawa

farmaceutycznego kierownikiem apteki może być farmaceuta, o którym mowa w

art. 2b ust. 1 pkt 1, 2 i 5-7 ustawy o izbach aptekarskich, który nie przekroczył 65

roku życia i ma co najmniej 5-letni staż pracy w aptece lub 3-letni staż pracy w

aptece, w przypadku, gdy posiada specjalizację z zakresu farmacji aptecznej.

Dokonując analizy ustawowych wymagań stawianych kandydatom na

stanowisko kierownika apteki ogólnodostępnej trzeba zatem przypomnieć, że

zgodnie z art. 2b ust. 1 pkt 1 ustawy, o izbach aptekarskich kwalifikacje do

wykonywania zawodu farmaceuty posiada osoba, która ukończyła w

Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej 5-letnie studia na kierunku farmacja w szkole

wyższej, obejmujące co najmniej 6-miesięczną praktykę zawodową w aptece, i

uzyskała tytuł magistra farmacji, albo posiada dyplom wydany przez inne państwo

(poza państwami członkowskimi Unii Europejskiej) potwierdzający ukończenie co

najmniej 5-letnich studiów na kierunku farmacja w szkole wyższej, obejmujących co

najmniej 6-miesięczną praktykę zawodową w aptece, uznany w Rzeczypospolitej

Polskiej za równoważny z dyplomem i tytułem magistra farmacji uzyskiwanym w

Rzeczypospolitej Polskiej, albo posiada kwalifikacje uzyskane w państwie

członkowskim Unii Europejskiej potwierdzające ukończenie kształcenia

spełniającego wymagania określone w przepisach prawa Unii Europejskiej oraz

potwierdzone odpowiednimi dokumentami, uznane w Rzeczypospolitej Polskiej za

równoważne z dyplomem i tytułem magistra farmacji uzyskiwanym w

Rzeczypospolitej Polskiej. W porównaniu z wcześniejszą regulacją w obecnym

stanie prawnym brak jest możliwości zdobycia odpowiednich kwalifikacji w ramach

studiów trwających 4 lata. Jednocześnie ujednolicono wymaganie dotyczące

praktyk zawodowych, które w każdym wypadku powinny trwać sześć miesięcy i

odbywać się w ramach studiów magisterskich. Dotyczy to zarówno studiów na

9

terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej, jak i studiów w innych

państwach. W myśl art. 2b ust. 1 pkt 2 ustawy o izbach aptekarskich, kwalifikacje

do wykonywania zawodu farmaceuty posiadają również osoby, które ukończyły

studia na kierunku farmacja w szkole wyższej i uzyskały tytuł magistra farmacji w

Rzeczypospolitej Polskiej przed dniem 1 maja 2004 r., nawet jeśli tok studiów

obejmował wyłącznie 4 lata kształcenia. Powyższy przepis realizuje tzw. zasadę

praw nabytych, zgodnie z którą nie można odebrać raz przyznanego prawa do

wykonywania zawodu farmaceuty. Analogiczne przepisy dotyczą osób, które

uzyskały dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty wydane przez państwa

członkowskie Unii Europejskiej w ramach kształcenia rozpoczętego przed dniem

przystąpienia danego państwa do Unii Europejskiej. Warunkiem uznania takich

dokumentów za równoważne jest dołączenie odpowiedniego zaświadczenia

wydanego przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej i

potwierdzającego, że osoba posługująca się tymi dokumentami wykonywała w tym

państwie zawód farmaceuty przez okres co najmniej trzech kolejnych lat w okresie

5 lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia. Pod pewnymi

warunkami możliwe jest również uznanie kwalifikacji zawodowych

nieodpowiadających powyższym wymaganiom na podstawie odrębnych przepisów.

Na mocy art. 4 ust. 1 dyrektywy 2005/36/WE, uznanie kwalifikacji zawodowych

przez przyjmujące państwo członkowskie pozwala beneficjentowi na podjęcie w tym

państwie zawodu farmaceuty oraz wykonywanie tego zawodu na takich samych

warunkach, jakie obowiązują obywateli przyjmującego państwa członkowskiego.

Stosownie do art. 2c o izbach aptekarskich, praktyka zawodowa odbywa się w

aptece, która uzyskała pozytywną opinię właściwego wojewódzkiego inspektora

farmaceutycznego oraz właściwej okręgowej rady aptekarskiej, wydaną na wniosek

dziekana wydziału uczelni prowadzącej działalność dydaktyczną i badawczą w

dziedzinie nauk medycznych, na której prowadzone są studia na kierunku farmacja.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o izbach aptekarskich, prawo wykonywania zawodu

farmaceuty w odniesieniu do obywateli polskich oraz cudzoziemców spoza Unii

Europejskiej przyznaje zaś okręgowa rada aptekarska właściwa ze względu na

zamierzone miejsce wykonywania zawodu farmaceuty, a w odniesieniu do

10

obywateli innych państw członkowskich Unii Europejskiej - Naczelna Rada

Aptekarska.

W świetle art. 88 ust. 2 Prawa farmaceutycznego spośród osób

posiadających prawo wykonywania zawodu farmaceuty, jedynie część może pełnić

funkcję kierownika apteki. Konieczne jest bowiem spełnienie dodatkowych kryteriów

dotyczących wieku oraz określonej długości stażu pracy w aptece. Kierownikiem

apteki może być zatem wyłącznie farmaceuta, który nie ukończył 65 roku życia.

Przy czym, na podstawie ust. 3 komentowanego przepisu, możliwe jest

przedłużenie powyższego terminu do momentu ukończenia 70 roku życia.

Farmaceuta pełniący rolę kierownika apteki powinien ponadto posiadać pięcioletni

staż pracy w aptece. W przypadku gdy farmaceuta ukończył specjalizację z zakresu

farmacji aptecznej, wymaga się jedynie 3-letniego stażu pracy. W odróżnieniu od

wymogu odbycia praktyk zawodowych, kandydat na kierownika apteki

ogólnodostępnej może zdobyć doświadczenia praktyczne w każdego rodzaju

aptece. Do stażu pracy zalicza się również okres prowadzenia apteki albo hurtowni

farmaceutycznej na podstawie stosownego zezwolenia, samodzielnie lub jako

wspólnik.

Reasumując, kryteria, jakie powinien spełniać kandydat na kierownika apteki

ogólnodostępnej zostały precyzyjnie i wyczerpująco określone w powołanych wyżej

przepisach i niedopuszczalne jest poszarzanie ich katalogu w drodze statuowania

nowych, nieznanych ustawie przesłanek, zarówno przez organ decydujący o

przyznaniu koncesji na prowadzenie apteki jak i przez podmioty pełniące rolę

opiniodawczą w tej procedurze. Taki zaś charakter ma wprowadzony zaskarżoną

uchwałą (§ 1 pkt 4) warunek udokumentowania sposobu realizacji obowiązku

edukacyjnego przez osobę wytypowaną przez prowadzącego aptekę do roli jej

kierownika. Przepisy art. 29 pkt 5 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o izbach

aptekarskich upoważniając okręgowe rady aptekarskie do wyrażania opinii na

temat kandydatów na stanowisko kierowników aptek ogólnodostępnych nie

predestynują tych organów do powoływania specjalnych komisji sprawdzających w

drodze pisemnego testu lub ustnego egzaminu (§ 1 pkt 1 i 3 zaskarżonej uchwały)

wiedzy i kwalifikacji zawodowych zdobytych przez farmaceutów i potwierdzonych

przez właściwe podmioty w trybie szczegółowo unormowanym w tejże ustawie.

11

Wydając opinie w tej materii organy samorządu aptekarskiego działają na

podstawie i w graniach zakreślonych powszechnie obowiązującymi przepisami

prawa.

Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 13 ust. 1 zdanie 2 ustawy o izbach

aptekarskich orzeczono o uchyleniu uchwały Okręgowej Rady Aptekarskiej […] w

zaskarżonej części, jako niezgodnej z prawem.